book

رمان گندم

معرفی دیگر رمانها و کتابها

رمان گندم

معرفی کتاب

بخش اول

بخش دوم

بخش سوم

بخش چهارم

بخش پنجم

بخش ششم

معرفی کتاب

رمان گندم

رمان گندم

نویسنده:م.مودب پور

ارائه و ساخت این کتاب:

http://bookmarket2012.blogfa.com

ایمیل:

man.sour98@yahoo.com

بخش اول

فصل اول

فصل دوم

فصل سوم

فصل چهارم

فصل پنجم

فصل ششم

به نام آفريدگاريکتا

اواخر فروردين بود.يه روز جمعه.تواتاقم که پنجره ش به باغ وامي شد،روتختم دراز کشيده بودم وداشتم فکرمي کردم.صداي جيک

جيک گنجيشکاازخواب بيدارم کرده بود.هفت هشت تا گنجيشک روشاخه ها باهم دعواشون شده بودوجيک جيکشون هوابود!رو شا

خه ها اين ور واون ور مي پريدن وباهم دعوامي کردن.منم دراز کشيده بودم وبهشون نگاه مي کردم.

خونه ما،يه خونه قديمي آجري دوطبقه بودگوشه يه باغ خيلي خيلي بزرگ.يه باغ حدود بيست هزارمتر!

يه گوشش خونه ما بود وسه گوشه ديگه ش خونه عموم ودوتاعمه هام.وسط اين باغ بزرگم،يه خونه قديمي ديگه بود که از بقيه خونه ها بزرگتربود که پدربزرگم توش زندگي مي کرد. يه پدربزرگ پيرواخمواما بايه قلب پاک و مهربون! يه پدربزرگ پرجذبه که همه

توخونه ازش حساب مي بردن وتااسم آقابزرگ مي اومد،نفس همه توسينه حبس مي شد!

اتاق من طبقه پايين بودکه با باغ همسطح بود و يه پنجره چهارلنگه بزرگ داشت.تموم اين باغ پربود ازدرخت و گل و گياه وسبزه و

چمن.هرجاشوکه نگاه مي کردي،يايه بوته نسترن بود وياگل سرخ ويادرخت مو!دورتادورشمشاد!درختاي چناروکاج وسرو قديمي و

بزرگ! ديوارهاي بلندکه بالاشون آجرهاي ايستاده مثلثي شکل داشت که قديم بهشون کلاغ پر مي گفتن.

ازدرش که وارد مي شدي اول يه هشتي بود که تموم ديوارهاش ازسنگ بود. اونم سنگ قديمي. وقتي از هشتي وارد باغ مي شدي،

انگاروارديه دنياي ديگه مي شدي!يه دنياي خيلي قديمي که با دنياي بيرون صدسال فرق داشت!

تموم خونه ها وباغ،به صورت قديمي قديمي حفظ شده بودوپدربزرگم بااصرار جلوي دست خوردنش روگرفته بود!تواين باغ بزرگ

فقط سه نفر بودن که دل شون مي خواست اين مجموعه به همين صورت بمونه ودست نخوره!اوليش پدربزرگم بود ودو تاي ديگه م

من وکاميار.

کاميارپسرعموم بود که ازمن بزرگتر بود. من پسرتک خونواده بودم اما کامياردوتا خواهر کوچيکتر ازخودشم داشت. يکي شون

تازه رفته بود دانشگاه واون يکي م کلاس اول دبستان بود. اسم يکي شون کتايون بود واون يکي کامليا.عمه هام ازپدر وعموم، يکي

دوسال کوچيکتر بودن ويکي شون يه دختر داشت واون يکي دوتا. شوهر عمه هام هر دوشون کارمند بازنشسته بودن واز صبح که

چشم وامي کردن،راه مي افتادن توباغ وزمين رومتر مي کردن وبراي تقسيم کردن وساختنش، نقشه مي کشيدن ومرتب زير گوش

پدروعموم مي خوندن که بايد زودتر اين باغ رو تيکه تيکه کرد وساخت!خلاصه همه باهم متحدشده بودن عليه اين باغ بزرگ و

قشنگ.زن ها ودختر هاي خونواده م همينطور!همه ش غرمي زدن که اين باغ وخونه هاي قديمي به چه درد مي خوره وآدم جلوي

دوستاش خجالت مي کشه وجرات نمي کنه يه نفررودعوت کنه اينجاوخلاصه ازاين حرفا!البته اين صحبت ها فقط بين خودشون بود

وتاوقتي که پدربزرگ تو جمع نبود!اما تا پدربزرگم وارد مي شد همه ماست هارو کيسه مي کردن و جلوش جيک نمي زدن!

پدربزرگم خيلي پولدار بود . دوتاکارخونه و يه پاساژ وچند تا خونه قديمي ديگه تو چند جاي شهروهفت هشت تا باغ بزرگ توشمال

که تو يکي ش يه ويلاي بزرگ ساخته بود،داشت.اين فاميل، همگي سعي مي کردن که هرطوري هس خودشونو تو دل پدربزر گم

جا کنن چون تموم اين ملک واملاک وثروت، فقط به نام خود پدربزرگم بود!همه اين در واون در مي زدن که شايد از اين نمد يه

کلاهي واسه خودشون جور کنن اما پدربزرگم زرنگ تر از اين حرفابود!ازبين تموم اين چند تاخونواده ، فقط عاشق من وکامياربود

يعني اول کاميار، بعدش من . براي هرکدوم از ماهام ،يکي يه ماشين خريده بود که قيمت هرکدوم پنجاه شصت مليون بود!

خيلي م اصرار داشت که من وکاميار بادختر عمه هامون عروسي کنيم. سه چهار سالي بود که دانشگاه مون رو تموم کرده بوديم و

مثلا هرکدوم تويکي از کارخونه هاي پدربزرگم ،پيش پدرامون کار مي کرديم. البته اگه بخوام درست بگم،اگه کار مي کرديم،هفته ا

ي دوسه روز بيشتر نبود!چون کاميار هر جوري که بوداززيرکار در مي رفت ومنم که دنبالش بودم .تو اين فاميل همه فکرميکردن

که پدربزرگ ،مالش به جونش بسته س امااينطوري نبود.واقعادست خيرداشت وکمکهايي که ميکرد هميشه ازطريق من وکامياربود

وماازش خبرداشتيم!اما بهمون گفته بود که به هيچکس نگيم!يه اخلاق بخصوصي داشت!کمترازخونش بيرون مي اومد ووقتي م مي

اومد فقط توباغ بود وبا باغبونا به باغ مي رسيد . هيچکسم حق نداشت که همينجوري وارد خونه ش بشه !تنها من وکاميار بوديم که

اجازه داشتيم هروقت خواستيم بريم خونه ش!بقيه بايددرميزدن.اگه جواب ميداد مي تونستن وارد بشن اگه نه که بايد برمي گشتن ويه

وقت ديگه مي اومدن!

خلاصه اون روز صبح،تورختخواب دراز کشيده بودم وداشتم گنجيشکا رونگاه مي کردم که ازپشت پنجره صداي کاميارامد.))

-سحرم دولت بيدار به بالين آمد گفت برخيز که آن خسروشيرين آمد

((زودچشمامو بستم که يعني خوابم!حس کردم که اومده جلوپنجره واستاده وداره منونگاه مي کنه!يه خرده صبرکردوبعدش گفت))

-آخيش!مثل فرشته هاي معصوم خوابيده!دلم نمي آد بيدارش کنم وگرنه بهش مي گفتم من رفتم شمال،خداحافظ!

زودازجام پريدم وگفتم:اومدم!

کاميار-خواب بودي،هان؟

-خواب وبيداربودم!

کاميار-آره جون عمه ت!

-جدي مي خواي بري شمال؟!

کاميار-آره

-الان همه ش بارونه ها!

کاميار-چه بهتر!

-همين الآن مي خواي بريم؟!

کاميار-اومدم ببينم اگه مي آي،برم يه ساک وردارم وبريم.

-من هنوز صبحونه نخوردم!

کاميار-عجله نکن.بايداول يه سربريم سراغ دايي جان ناپلئون.

-کي؟!

کاميار-آقابزرگ!

-اگه آقابزرگ بفهمه بهش مي گي دايي جان ناپلئون!

کاميار-پاشوراه بيفت.

-صبحونه نخوردم که!

کاميار-بپريه لقمه غازي کن وبيا!

((تااومدم يه چيزي بگم که صداي يه جيغ ازته باغ اومد!))

-کي بود؟!

کاميار-صدا،صداي آفرين بود!حتما يه پدرسوخته اي يه قورباغه انداخته تواتاقش وترسوندتش!

-قورباغه انداختي تواتاقش؟!

کاميار-چرامن؟!

-آخه اينجا وقتي هر دختري بايه لبخند وعشوه مي گه ((پدرسوخته))منظورش تويي؟!

کاميار-دستت درد نکنه!بعدازيه عمر پسرعمويي حالا من شدم پدرسوخته؟!

-خب آره ديگه!

کاميار-پاشوکاراتوبکن بريم واينقدر به مردم بهتون ناحق نزن!

((يه دفعه صداي يه جيغ ديگه ازيه طرف ديگه باغ اومد!))

-اين يکي کي بود؟!

کاميار-چطورتوصداهارو تشخيص نمي دي؟!اين صداي دلارام بود ديگه!حتما يه پدرسوخته ديگه م يه قورباغه ديگه انداخته توتختخوابش!

-تواين همه قورباغه ازکجا پيدامي کني؟!

کاميار-بازمي گه تو!پاشوراه بيفت ديگه!

بلندشدم ورفتم جلوپنجره وبهش گفتم:پيش آقابزرگ ميخواي بري چيکار؟

کاميار-براش خبردارم!

-چه خبري؟

کاميار-ديشب ساعت دودوونيم بودکه رفتم پشت دراتاق باباايناواستادم ببينم چه خبره!

-مگه تومي ري پشت دراتاقشون گوش وامي ايستي؟

کاميار-خب آره!مگه تونمي ري؟

-معلومه که نه!اينکارخيلي بده!

کاميار-اتفاقاخيلي م خوبه يه بار بروببين چه کيفي داره!من هروقت بي خواب ميشم مي رم پشت دراتاقشون گوش وامي ايستم يه تئاتري که نگو!

-واقعا که بي فرهنگي!

کاميار-اتفاقا تئاترش اقتصادي اجتماعي فرهنگي سياسي هنريه!اولش بابام شروع مي کنه و ميگه ((ثري بجون تووضع اقتصادي

مردم خيلي خرابه ها!بعضي ازاين جماعت به نون شب شونم محتاجن !))اين از اقتصادي اجتماعي ش بعدمامانم ميگه خدارو شکر

که مادستمون به دهنمون مي رسه.بعدبابام ميگه مي دوني ثريا اشکال از فرهنگ مونه!تافرهنگمون درست نشه هيچ کاري نمي شه

کرد!تااينجاش اقتصادي اجتماعي فرهنگي !بعدماانم مي گه :آخه فرهنگ مردم رو چه جوري ميشه درست کردحسنعلي خان؟ بابام

ميگه بايدروش کارکرد يعني بايد دولت سياست ش روعوض کنه تا فرهنگ مردم جا بيفته!بجون تو اگه اين مملکت رو يه شب بدن دست من،صبح بهشون مملکتي تحويل بدم که حظ کنن!بايداززيردرست کرد ورفت بالا!اينم ازسياسي ش!حالادرمدتي که بابام داره

رومسايل اقتصادي اجتماعي فرهنگي سياسي کارمي کنه يه صدايي م مياد! انگاردارن لباساشونو درميارن که بگيرن بخوابن! بعد

چراغ خاموش ميشه وبابام ميگه بجون توثريا اگه ميکل آنژ الآن زنده بود وترو مي ديد يه مجسمه ازسنگ مرمر مي تراشيدکه...

((دلمو گرفته بودم ومي خنديدم وهمونجور که اشک از چشمام مي اومد گفتم :خيلي خب!بسه ديگه!نمي خوام اين چيزاروبشنوم!

کاميار-ديگه چيزي نمونده که بشنوي همه روشنيدي که!خلاصه اينم ازقسمت هنري جلسه!

-بالاخره پيش آقابزرگ ميخواي بري چيکار؟

کاميار-آخه ديشب بي خوابي زده بودسرم.بلند شدم اومدم اينجا،ديدم چراغت خاموشه وخوابيدي يکي دوبارآروم صدات کردم ديدم

راست راستي خوابي.رفتم دم خونه عمه اينا ببينم آفرين يا دلارام بيدارن يانه.اونام خواب بودن برگشتم توخونه ورفتم پشت دراتاق

بابااينا.

-خب!!

کاميار-اولش مثل هميشه بابحث اقتصادي شروع شد وبعدش اجتماعي وبابام يه گريز دودقيقه اي زدبه فرهنگي ويه نشست نيم دقيقه

اي توميز گرد سياسي وهمونجور که داشت مي رفت رومعضلات هنري کارکنه،به مامانم گفت که فرداشب يعني امشب بدون اينکه

آقابزرگه خبرداربشه،همه فاميل روجمع کنه خونه ماکه درمورد فروش باغ صحبت کنن!

-خب بعدش؟!

کاميار-همين ديگه!

-ديگه چي شد؟!يعني بعدش چي شد؟!

کاميار-بعدش ديگه زهرمار شد!دردبه جون گرفته توکه مي گفتي اينکارا بدوزشته!

-اِه...!گم شو!بگوديگه!

کاميار-بعدش ديگه بابام زدبه سبک ميکل آنژولئوناردوداوينچي وازاون وريه راست رفت طرف پيکاسوآخرشم داشت درموردسبک

کمال الملک تحقيق مي کرد که من ديگه خوابم گرفت ورفتم تواتاقم ونفهميدم کار به کجاها کشيد!

-جون من يه بار منو ببر به اين بحث گوش بدم!

کاميار-بدبخت برو به ميزگرد ننه بابا ي خودت گوش بده خب!اونام حتما يه همچين نشستهايي دارن ديگه!اين همه راه ميخواي بياي

که سخنراني باباي منو گوش بدي؟خب دوقدم برووبشين پاي نطق باباي خودت!

داشتيم دوتايي مي خنديديم که از پشت کاميار صداي آفرين دخترعمه م اومد:

-کاميار

کاميار-سلام آفرين خانم!حالت چطوره؟

آفرين-ممنون خوبم.

کاميار-چطورصبح به اين زودي اومدي اين طرفا؟باسامان کارداري؟

آفرين نگاهي به من کرد وسلام کردکه جوابش رودادم وگفت:نه باتوکاردارم.

کاميار-جونم بگو!

آفرين-اومدم قورباغه توبهت پس بدم!

کاميار-کدوم قورباغه م رو؟

آفرين-همونکه انداختي تواتاقم،شوخي قشنگي نبود!خيلي ترسيدم!

کاميار-توازديو سه سرم نمي ترسي،چه برسه به يه قورباغه!بعدشم من اينکارونکردم.

آفرين-پس کي کرده؟

کاميار-خب معلومه خود قورباغه هه!

آفرين-آخه قورباغه هه همينجوري خودش از پنجره مي پره مي آد تو تختخواب من؟!

کاميار-پس من همينجوري ازپنجره مي پرم ميآم توتختخواب تو؟خب قورباغه هه مي پره ديگه!حالازبون بسته رو چيکارش کردي؟

آفرين-بابام گرفت وانداختش تويه شيشه!

کاميار-اِ...!گناه داره زبون بسته !

آفرين که مي خنديد گفت:حق شه!تااون باشه ديگه بي اجازه نيادتواتاق دخترخانوما!

کاميار-هرکي بي اجازه بيادتواتاق شما،مي گيرين ش وميندازين ش توشيشه!؟

آفرين که باخنده داشت مي رفت گفت:هرکي روکه نه!درهرصورت اگه قورباغه ت روخواستي،بيابگيرش!

کاميار-من اصلا طاقت توشيشه موندن روندارم خيلي ممنون!

آفرين ازهمون دورگفت:شيشه اندازه توندارم نترس!

کاميار-واخدابدور!خاک توگورم کنن که شيشه اندازه من پيدانميشه !خيرنبينن اين شيشه سازا که شيشه اندازه من نمي سازن!

اينارومي گفت وآفرين روکه داشت مي خنديد ومي رفت نگاه مي کرد !منم بهش مي خنديدم .توي اين فاميل همه اززبون کاميار مي

ترسيدن وحريفش نمي شدن !

کاميار-نون به نون شون نرسه اين شيشه برها که سايز منوندارن!توروحش سگ... اگه کسي بياد تواتاق توام بادوتا عشوه،بکني ش تو شيشه !

بعدبرگشت طرف من ويه نگاه بهم کرد وگفت:به چي ميخندي؟

-به تو.

کاميار-پسربرو کاراتوبکن بريم تااون يکي نيمده بگه يه مارمولک انداختي توتختخوابم!

-تواين همه جک وجونور ازکجا پيدامي کني وميندازي به جون اينا!؟

کاميار-جدي باورکردي که اينا کارمنه؟

-پس کارمنه؟

کاميار-نه!من يکي که روتو قسم ميخورم که اينکارا کارتونيس!تواگه ازاين عرضه ها داشتي دلم نمي سوخت اماکارمنم نيس!

تندلباسامو پوشيدم ورفتم توآشپزخونه ويه سلام به پدرومادرم که داشتن صبحونه ميخوردن کردم ويه لقمه گذاشتم دهنم

وازشون خداحافظي کردم وگفتم دارم ميرم شمال پدرم يه خرده غرغر کرد ومنم زودازخونه اومدم بيرون وباکاميارراه

افتاديم طرف وسط باغ که خونه پدربزرگم بود.خونه پدربزرگم که همه جزکامياربهش آقابزرگه ميگفتيم يه خونه قديمي دوطبقه بود وسط که جلوش يه حوض قديمي وبزرگ مثل استخرداشت شام ونهار ونظافت اين خونه م به عهده زن مش

صفر باغبونمون بودکه تاماها چشم واکرده بوديم ديده بوديم شون.

توخونه آقابزرگه فقط چيزاي قديمي بود وکتاب!ازدروديوار کتاب بالا مي رفت!خودش تويکي از اتاقا که تقريبا به تموم باغ مشرف بود وديدداشت مي نشست وکتاب مي خوند دورتادورشم کتاب بود ودفتروقلم خط وربط قشنگي م داشت! يه سماورقديمي م بغل دستش،ازصبح تاشب قل قل مي کرد ويه قوري ناصرالدين شاهي م روش بود بابهترين چايي که همه

توفاميل آرزوي خوردنش رو داشتن وبهش نمي رسيدن!آخه معلوم نبود که توچاييش چه عطري ميريزه که انقدرخوش

طعم ميشه به هيچکسم چايي تعارف نمي کردجزکاميارومن!فقط وقتي ماها ميرفتيم اونجابهمون چايي ميداد يعني تاکاميار

که تاميرسيد وميرفت سرسماور وواسه خودش چايي ميريخت!

خلاصه دوتايي رفتيم طرف خونه آقابزرگه ازخونه ماتاوسط باغ که خونه آقابزرگه بود تقريبا هفتاد هشتاد قدمي مي شد!

همه شم درخت وگل وگياه!وقتي م مش صفر باغ روآب ميداد که ديگه محشربود.يه بويي بلند ميشد که آدم رو گيج ميکرد بوي خاک خيس شده وعطرگل هاوسبزه وچمن تموم هواروپرميکرد من وکاميارعاشق اين باغ بوديم واسه همين م رفته بوديم تو جبهه آقابزرگه ونميذاشتيم که باغ دست بخوره مخصوصا درختاي ميوه ش که وقتي شکوفه مي کردن از عطرشون آدم گيج ميشد ووقتي م ميوه ميدادن که ديگه هيچي!

چنددقيقه بعدرسيديم جلوخونه شو ازپله هارفتيم بالا توايوون وازهمونجاکامياردادزدآقابزرگه روصداکردعادتش همين بود

کاميار-حاج ممصادق!حاج ممصادق!

بعددررو واکردورفت تو.تاآقابزرگه چشمش به مادوتا افتاد،به کاميار گفت:

-پسرتويادنگرفتي اول يه دربزني بعدبياي تو؟شايدمن لخت باشم!

کاميار-چه بهتر!من تواين فاميل همه رولخت ديدم جزشما!

آقابزرگه که داشت ميخنديدگفت:زهرمار!کجادوباره دوتايي راه افتادين!؟

کاميار-داريم ميريم دانشگاه!

آقابزرگه-آفرين!آفرين!ازدرس غافل نشين که...

يه دفعه مکثي کردوگفت:

امروز که جمعه س!بعدشم،کره خر شماهاکه سه چهارساله دانشگاهتون تموم شده!

سه تايي زديم زيرخنده وکامياررفت طرف سماور.آقابزرگه که سرجاي هميشگي ش نشسته بودويه کتاب کهنه وقديمي

که ورقه هاش زردشده بود دستش بودوداشت مي خوند.

کامياراستکانش روورداشت وبراش يه چايي ريخت وهمونجور که ميذاشت جلوش گفت:

-حاج ممصادق انقدرکتاب ميخوني خسته نميشي؟نکنه ازاون عکسهاي بدبد گذاشتي لاي اين کتابا ويواشکي ديدميزني؟

اينکارا ازشماقبيحه ها!اون دنياپات مي نويسن ها!خلاصه بهت گفته باشم نگي بهم نگفتي!جاي اينکه ميشيني تنهايي اين

عکسارو نگاه ميکني يه روز پاشوباهم بريم واقعي شو بهت نشون بدم حظ کني!

آقابزرگه که ميخنديد گفت:لال نشي توپسر!

کامياردوتا چايي م براي خودش ومن ريخت ونشستيم بغل آقابزرگه که گفت:

بازچيکارکردي که جيغ اين دخترارودرآوردي؟!

کاميار-جيغشون ازشادي وخوشحالي بود!ذوق کرده بودن!

آقابزرگه-من نمي دونم توبه کي رفتي؟نه بابات اينطوري بوده نه عموت!اين سامانم بچه س ديگه!آروم،ساکت،نجيب!

کاميار-تره به تخمش ميره حسني به بابابزرگش!

آقابزرگه-خدانکنه توبه من رفته باشي!

کاميار-حاج ممصادق خان دوسه تاپرونده ازشمادستم رسيده که توش پرتشويقي يه!مال دوره جووني شماس!حالادوست داري يکي دونمونه ازشاهکارهاتو روکنم ؟!

آقابزرگه-لااله الاالله!اصلاشمادوتا صبح به اين زودي کجاراه افتادين؟

کاميارکه داشت چايي ش روآروم آروم مي خورد گفت:مسافريم!شمال!

آقابزرگه-شمال؟؟

کاميار-بااجازه تون اومديم دست بوس وخداحافظي.

آقابزرگه يه نگاهي به ماکرد ولبخندي زدوگفت:جووني،جووني،جووني!

اينوگفت وکتابش روورداشت وعينکش روزدوگفت:

گوش بدين اين شعررو براتون بخونم ببينين چقدرقشنگه!

واعظان کاين جلوه درمحراب ومنبرمي کنند

چون به خلوت مي روند آن کارديگر مي کنند

مشکلي دارم زدانشمند مجلس بازپرس

توبه فرمايان چراخود توبه کمتر مي کنند

گوئيا باورنمي دارند روز داوري

کاين همه قلب ودغل درکارداور مي کنند

کاميار-به به!به به!حاج ممصادق،ازاون عکساشم بهمون نشون بده که که معني شعروکامل بفهميم!

آقابزرگه-پسريه دقيقه زبون به کام بگير يه چيزي ياد بگيري وبفهمي ودستگيرت بشه!

کاميارکه چاييش تموم شده بود همونجورکه داشت يه چايي ديگه براي خودش مي ريخت گفت:

-حالا شمايه دقيقه گوش کن ببين چي ميگم که خيلي چيزاي ديگه دستگيرت بشه وبفهمي تواين خونه زيرگوشت چه خبره!

آقابزرگه اخمهاش رفت توهم وکتابش روگذاشت زمين وعينکش روورداشت وگفت:

-چه خبرشده مگه؟!

کاميار-قراره امشب همه جمع شن خونه ماکه درمورد فروش باغ صحبت کنن ويه کلکي سوارکنن!گفتن که يه جوري جمع بشن که شماخبردارنشين!

آقابزرگه يه فکري کردوسرش روتکون دادوگفت:

-که اينطور!

دوباره يه خرده فکرکرد وگفت:

-شماها چي؟شماهام دلتون مي خواد اين باغ وخونه ها همينجوري دست نخورده بمونن؟

کاميار-خب معلومه!حيف ازاين باغ نيس!!اين درختا الان هرکدوم ارزش چند تا آدمو دارن؟الان هرکدوم چندسالشونه؟

سي سال چهل سال پنجاه سال شايدم بيشتر!بخدااسم فروش باغ مي آدمن تنم ميلرزه!وقتي فکرميکنم ممکنه يه روز يکي اين درختاروقطع کنه قلبم تيرمي کشه!

آقابزرگه-درختاي باغ روخيلي دوست داري؟

کاميار-خيلي!

آقابزرگه-آفرين مي دوني هرکدوم ازاين درختا چقدرهواروتميز ميکنه؟مي دوني طبيعت يعني چي؟مي دوني جون آدما بسته به جون طبيعته؟مي دوني...

کاميار-من به اوناش کارندارم،فقط اينوميدونم که اگه اين درختا نباشن من يه دقيقه م تواين باغ نمي مونم!

آقابزرگه-آفرين!پس خوب فهميدي!

کاميار-پس چي؟؟اگه اين درختانباشن آدم وقتي بايکي ميره ته باغ چه جوري قايم بشه؟؟من ازبچگي بادخترعمه هام مي رفتيم پشت اين درختا قايم مي شديم وانقدربازي هاي خوب خوب مي کرديم که نگو!

آقابزرگه يه نگاهي به کاميارکرد وگفت:

-تف به توبياد پدرسوخته!توازروي من خجالت نمي کشي؟

کاميار-مگه بازي کردن خجالت داره يه قل دوقل،جومجومک برگ خزون،لي لي لي لي حوضک!

آقابزرگه-آهان نه اينا عيبي نداره .

کاميار-آره کوچيک بوديم ميرفتيم پشت درختا ازاين بازيا مي کرديم.

آقابزرگه-خيلي ازاين بازيا خاطره داري نه؟

کاميار-آره!مخصوصا بعدازاين بازيا که خسته ميشديم وزن وشوهر بازي مي کرديم اونش خيلي خاطره انگيز بود!

من مرده بودم ازخنده!آقابزرگه يه نگاهي بهش کرد وگفت:

-الآن که ديگه از اين بازيا نمي کنين؟!

کاميار-نه باباديگه!

آقابزرگه-خب،الحمدالله.

کاميار-آره بابا!کي ديگه حوصله داره جومجومک برگ خزون ويه قل دوقل ولي لي لي لي حوضک بازي کنه؟!همون عروس دوماد بازي ازهمه بهتره!

آقابزرگه-ذليل بشي پسر!آخه توچرااينطوري دراومدي؟

کاميار-اِ...!مگه خودتون هميشه نمي گين ماها بايدبا دخترعمه هامون عروسي کنيم؟!

آقابزرگه-خوب آره امامنظورم عروسي واقعيه!

کاميار-خب منم واقعي واقعي بازي مي کنم ديگه!

آقابزرگه-توغلط مي کني پدرسوخته!

کاميار-يعني شما ميگين تمرين نکرده بريم زن بگيريم؟!

آقابزرگه-اين چيزا تمرين نمي خواد!

کاميار-اتفاقا اين چيزا تمرين مي خواد آدم بايد قبل ازعروسي اخلاق همديگرو بفهمه!مثلامن ميشم داماد آفرين ميشه عر وس!من شب خسته ومرده از سرکار مي آم ومثلا آفرين درخونه رو برام واميکنه!خب!بايدقبلا تمرين کنم که بدونم اين جور وقتا چي بايد به زنم بگم ديگه!

آقابزرگه يه نگاهي بهش کرد وبعدروکردبه من وگفت:

-توام ازاين بازيا مي کني؟!

کاميار-نه بابا!اين طفلک توبازي هميشه ميشه ساقدوش من!

آقابزرگه-همين فرداميدم تموم درختاروقطع کنن که ديگه ازاين بازيا نکني!فعلا لازم نکرده برين شمال!

کاميار-نري شمال؟

آقابزرگه-نه مگه نميگي امشب جلسه س خونتون؟

کاميار-چرا!

آقابزرگه-پس شمادوتا حتما بايد تواين جلسه باشين!حالام بلند شين برين پي کارتون که کاردارم.

من وکاميار چايي مون روخورده نخورده بلند شديم وخداحافظي کرديم که دم در کاميار برگشت وبهش گفت:

-حاج ممصادق!راسته که اگه تواين دنياکاربدي بکنيم تموم تن وبدنمون اون دنيابايد جواب پس بدن؟

آقابزرگه-آره بابا جون اون دنياتک تک اعضاء بدن مونو مواخذه مي کنن و...

بعديه نگاهي اززير عينک ش به کاميار کردوگفت:

واسه چي مي پرسي؟

کاميار-مي خوام بگم که حواس تون باشه که يه جفت چشم تايه اندازه مي تونن سوال جواب پس بدن!انقدراز اين عکس مکساي بدنذار اون لاي کتاب ونگاه کن!

اينوگفت ودررفت،رفت بيرون!تامن اومدم برم بيرون که لنگه کفش آقابزرگه جاي کاميار خوردتوسرمن!

آقابزرگه-آخ!!پسربروکنارديگه!طوريت شد؟!

-نه آقابزرگ،طوريم نشد!خداحافظ!

کامياربيرون داشت مي خنديد!

-خجالت بکش کاميار

کاميار-چرا؟

-اين حرفاچيه به آقابزرگه ميزني؟

کاميار-بجون توعکس ميذاره لاي کتاباش وهي نگاه ميکنه!

-دروغ ميگي!

کاميار-ميگم بجون تو!

-ازاون عکسا؟

کاميار-نه!فکرنکنم عکس مامان بزرگه س آخه اين دوتا همديگرو خيلي دوست داشتن!

-حالاچيکارکنيم؟

کاميار-چي رو؟

-شمال روديگه!

کاميار-بذار امشب بگذره بعد ميريم شايدفردارفتيم.

-پس بذار برم ساکم روبذارم خونه!

کاميار-فعلا بيابريم يه سرخونه ما ببينيم چه خبره.

-تومطمئني جلسه امشبه؟

کاميار-بيابريم خونه ما معلوم ميشه.

دوتايي راه افتاديم طرف خونه کامياراينا ازوسط باغ که ردمي شديم گوجه سبزا که به درخت بودآدمو وسوسه مي کرد

عطر شکوفه درختاي گيلاس وزردآلو همه جاپيچيده بود!

-واقعا حيفه اين باغ دست بخوره!

کاميار-نميذارم کسي دست بهش بزنه خيالت راحت باشه.

دوتايي ازوسط درختا وگل ها رد ميشديم وفقط بهشون نگاه مي کرديم ازهرجاي اين باغ خاطره داشتيم!هم من هم کاميار

خلاصه يه خرده بعدرسيديم دم خونه کامياراينا که يه گوشه ديگه باغ بودودوتايي رفتيم توکه ديديم خواهر کوچيکه کاميار

که اسمش کتايون بودداره گريه ميکنه!

کاميار-چته باز شيونت هواس بچه؟؟

کتايون-درسام مونده داداش!

کاميار-توامسال چندمي؟

کتايون-اول داداش.

کاميار-اول دانشگاه؟

کتايون-نه داداش!اول دبستان!

کاميار-تواول دبستاني؟اين باباي ما،سرپيري تروپس نمينداخت نميشد؟کواون يکيمون؟

کتايون-کي داداش؟

کاميار-مگه ننه بابامون سه تابچه ندارن؟

کتايون-چراداداش

کاميار-خب يکي که منم،يکي م تويي،اون يکي مون کو؟

کتايون-کاملياروميگي؟

کاميار-مگه توکامليانيستي؟

کتايون که ديگه گريه ش يادش رفته بود وداشت مي خنديد گفت:

نه داداش من کتايونم

کاميار-خب،ولش کن حالامن چيکار بايد برات بکنم؟

کتايون-يه خرده کمکم کنين.

کاميار-ميخواي جات برم مدرسه؟

کتايون غش وريسه رفت وگفت:

خانم معلم مون توکلاس راه تون نميده!

کاميار-خانم معلمتون پيره ياجوون؟

کتايون-جوون جوونه!انقدرهم خوشگله که نگو!

کاميار-باشه ازفردا نمي خوادتوبري مدرسه من خودم جات ميرم!فعلاکاردارم باشه ازفرداکلاس روشروع ميکنم.

کتايون که ازخنده اشک ازچشماش مي اومد گفت:

داداش هيچ کي بهم ديکته نميگه!

کاميار-چه بهتر-برخداروشکرکن حالام که آموزش وپرورش يه کارخوب کرده وديکته رو از برنامه تحصيلي حذف کرده توناراحتي؟؟؟

کتايون-توخونه روميگم داداش!

کاميار-اهان خب حالامن چيکارکنم؟

کتايون-اگه ديکته ننويسم فرداخانم معلمم دعوام ميکنه!

کاميار-تومطمئني خانم معلمت جوونه وخوشگل؟

کتايون-آره داداش!

کاميار-خب پس عيبي نداره ميگه چوب معلم گله-هرکي نخوره خله

کتايون-ترخداداداش يه ديکته بهم بگو!

کاميار-بروکتابت روواکن ازروش بنويس!

کتايون باتعجب گفت:

ازروکتاب ديکته بنويسم؟

کاميار-خب آره!مگه چيه؟تازه همه شم بيست ميشي!منکه بچه بودم آ،تموم ديکته هامو ازروکتاب مينوشتم تازه همون سال اولم تودانشگاه قبول شدم!

زدم توپهلوش وگفتم:

-اينا چيه يادبچه ميدي؟داري بدآموزي ميکني؟

کاميار-توبي خودي جوش نزن!اين بچه روکه ميبيني ازصبح تاشب،انقدر ازتوماهواره چيزاي خوب خوب يادميگيره که دوتا چيزبدم من يادش بدم توش اثري نداره!

بعددادزد:

-کامليا!کامليا!

کتايون-خونه نيستش بادوستش رفته بيرون!

کاميار-عجب شري گيرکرديم آ!بياراون کتابت روببينم!

کتايون زودکتابش روداد دست کامياروخودش دفترش روواکرد وآماده نوشتن شد

کاميار-بهت ديکته ميگم اماتندتند بنويسي ها!

کتايون-چشم داداش!

من وکاميارهمونجاجلوي کتايون رودوتامبل نشستيم که کاميارگفت:يه دقيقه اي ديکته شو مي گم وميريم حالابذارديکته تموم شه بهت ميگم چه برنامه اي واسه خودمون جورکردم

همونجور که داشت اينارو به من ميگفت کتاب کتايون روواکرد وتايه نگاه بهش انداخت گفت:

-اِ....!!اينارو چراسروته چاپ کردن؟

دوباره کتايون غش کرد ازخنده وگفت:

-داداش کتابو سروته گرفتين!

اِ...!خب،بنويس.ازکجاش بگم؟

کتايون-ازهمه جاش!همه جاشوخونديم.

کاميار-خب بنويس مامان بادام دارد نه!نه!ننويس!ننويس!بنويس مامان آرزوي بادام دارد!

-چراچرت وپرت مي گي پسر!

کاميار-آخه بادوم انقدرگرون شده که فقط ميشه مامان آرزوش روداشته باشه!

من وکتايون مرده بوديم ازخنده!

کاميار-بنويس بابانان داد نه نه اينم ننويس بنويس باباومامان هردونان داد!آخه حقوق بابا نرسيد،مامان هم مجبوري رفت سرکار کمک بابا کردتابابا نان داد.

-بابا زودتربگوتموم شه ديگه!

کاميار- خب بنويس سارا ودارا باهم به مدرسه مي روند نه نه ننويس ننويس!سارا ودارا غلط مي کنن باهم به مدرسه بر ند بنويس ساراوداراهرکدام تنهايي به مدرسه مي روند اگرم توراه همديگرو ديدن نه به هم سلام مي کنن ونه چيزي!سارا

ازاين ور خيابون به مدرسه ميرود ودارا از اون ور خيابون!

من وکتايون دلمونو گرفته بوديم وفقط مي خنديديم

کاميار-نوشتي؟خب بنويس سارا ودارا دوستان خوبي براي همديگرهستند نه!نه!اينم ننويس ساراودارا خيلي

بيجاکردن که اصلا اسم همديگررو ببرن.چه برسه به دوستي!اينا چيه ياداين بچه ها مي دن!

-بابابگوبريم ديرشد.

کاميار-بچه بنويس زودترديگه.آهان اين خوبه بنويس سارا ودارا درخانه به مادرشان کمک ميکنند نوشتي؟

خب.بنويس سارا ودارا درروز هاي تعطيل باهم به گردش مي روند نه نه نه نه!زبونم لال!زبونم لال!خدايا

توبه توبه!نمي دونم کي به اين سارا ودارا اجازه داد که باهم ازاين کارا بکنن؟همين کارارو مي کنن که به درس ومشق شون نمي رسن ديگه!زمان ما يه اکبربود ويه زهرا!کاري م باکارهمديگه نداشتن واز صبح تا شب توخونه بودن ودرس مي خوندن ازگردش مردشم خبري نبود انگاريه اشتباهي توسيستم آموزشي شده اينکه زندگي سارا ودارا نيس!زندگي مايکل جکسون رو ورداشتن کردن الگوتوکتاب فارسي اول دبستان.

اصلا ولش کن!ديگه م حق نداري اين طرفاي کتاب روبخوني لاي اينجاهاروواکني پدرت رودرميآرم بذار

ازاين طرف بهت ديکته بگم!

آهان بنويس آن مرد امد

بعدباخنده برگشت طرف منو نگاه کردوگفت:مگه ديگه مردي م مونده که بياد؟!

-بابا کلک ش روبکن بريم ديگه!

کاميار-بنويس آن مردداس دارد.نه!نه!چي داري مي نويسي؟! الآن مي ريزن اينجا و همه مونو مي گيرن!آن

مرد که داس دارد کمونيست است!بنويس آن مردبيل دارد!آن مرد کلنگ دارد!آن مرداصلا ايراني نيس! يه

افغاني است که اينجا کار مي کند وپول هايش را مي فرستد افغانستان!البته حالا که پول افغانستان شده دلار

آن مردبيل وکلنگش راورمي دارد ومي رود افغانستان هربيل که به زمين بزند ده دلار مي گيرد که اگريک ماه آنجا کارکند مي تواند يه آپارتمان دراينجابخرد!

-کاميارظهر شدآخه!

کاميار-من چيکارکنم؟تقصيراين وامونده س کتاب فارسي نيس که!مجله جوانان روورداشتن دادن دست بچه ها جاي کتاب فارسي!اصلا اين کتاب چرااينقدرکهنه س؟مال چه تاريخيه؟

صفحه اول کتاب واکرد ويه نگاهي انداخت وگفت:

-آتيش به جون گرفته اين که مال سال پنجاه وچهاره!اينو ازکجا آوردي؟!

کتايون که مي خنديد گفت:ازتوچمدون بابا پيداش کردم!

کاميار-پس چرا داديش به من که بهت ديکته بگم؟اينکه مال شماها نيس؟

کتايون-مي دونم داداش اما اين درساش بهتر چاپ شده!

کاميار-ورپريده چاپش بهتره ياقرطي بازيش؟تروخدانگاه کن!اين يه الف بچه چطورنيم ساعت دوتاآدم بزرگ رو مچل کرده؟!

-بالاخره هرچي باشه خواهر توئه ديگه!

کاميار-بلندشودختر کتاب خودتو بيار ببينم!

تاکتايون که همش مي خنديد ازجاش بلندشد مادرکاميارم اومد تواتاق.دوتايي بهش سلام کرديم که گفت:

-دارين چيکارميکنين؟

کاميار-بابابگير يه ديکته به اين بچه بگوآخه!ماکارداريم بايدبريم!کارخونه ديرشد!

مادرکامياربا دست زدتوصورتش واومد جلو وگفت:

-واي خدامرگم بده!بلندشين شماها برين،من خودم بهش ديکته مي گم!

تاما بلندشديم مادرش يه فکري کرد وگفت:

کاميار!امروز جمعه س!

کاميار-کار،جمعه وشنبه نداره!مارفتيم خداحافظ.

تااومديم راه بيفتيم مادرش گفت:

-حداقل بگو ظهرناهار چي درست کنم به خداديگه عقلم به هيچي نمي رسه!

کاميار-خورشت بادمجون درست کن.

مادرکاميار-پريروز خورديم که!

کاميار-فسنجون درست کن.

مادرکاميار-بابات دوست نداره!

کاميار-خوب حليم بادمجون درست کن!

مادرکاميار-اِ...!بادمجون ندارم!توچرابندکردي به غذاهايي که آخرش جون داره؟؟

کاميار-طبع من اينطوريه!فقط اينجورغذاهارودوست دارم!

مادرکاميار-يه غذاي ديگه نمي توني بگي؟

کاميار-چرا!کوفته دست به گردن!

مامانش همونجوري مات شدبهش!من وکتايون غش کرديم ازخنده!دست شوکشيدم وبردمش بيرون که مامانش گفت:

شب جايي نرين آ!مهمون داريم.

دوتايي ازخونه کامياراينا اومديم بيرون ورفتيم طرف باغ.

-خب حالا چيکارکنيم؟

کاميار-چي رو؟

-الآن روديگه!تاشب که مهمونيه چيکارکنيم؟

کاميار-بهترساکت روبذارخونه وبياتابهت بگم تامنوداري غم نداشته باش بروزود برگرد.

راه افتادم طرف خونمون امانمي دونم چرا عوض اينکه ازوسط باغ برم که نزديکتره بي اختياررفتم خونه عمه کوچيکم که اون گوشه ازباغ بود که گوشه روبروش خونه مابود.

تاوسطاي راه که رفتم پشيمون شدم واومدم ازهمون جا ميون بربزنم طرف خونه خودمون اما نمي دونم چرا پام پيش نمي رفت !

چشمم به خونه عمه م بود فقط ازاونجايي که من واستاده بودم طبقه دوم خونشون ديده مي شد وطبقه اول که هم کف باغ بود پشت شمشاداقايم شده بودوديده نمي شد يه دفعه دلم ريخت پائين!پشت شمشادااتاق گندم بود!گندم!

چندباراين اسم روتودلم گفتم هربار که مي گفتم يه جوري مي شدم!اومدم ازهمونجا برگردم وبرم خونمون امايه چيزي نمي ذاشت!انگار يکي منو داشت به زورمي برد طرف خونه گندم اينا!

مابچه هاي فاميل توخونه ها اتاق هايي روواسه خودمون ورداشته بوديم که همشون هم کف باغ بودنويه پنجره بزرگ داشتن که توباغ وامي شد!يعني اولش تموم دخترعمه هام اتاق هاي طبقه بالا رو براي خودشون ورداشته بودن اماازبس کاميار ازآب وهواي طبقه پائين براشون حرف زد وازش تعريف کرد همه شون اتاقاشونو عوض کردن!انگارخيلي م از اين کار راضي بودن!

خلاصه راه افتادم طرف خونشون ويه خرده بعدرسيدم پشت شمشادا ازبالاشون که چيزي ديده نمي شد!يه خرده بادست لاشون روواکردم .نمي دونم چرااينکارومي کردم امادست خودم نبود!بي اختيارکشيده شده بودم اونجا وخودم نمي دونستم دنبال چي اومدم!ازلاي شمشادام چيزي معلوم نبود!

يه دفعه از خودم خجالت کشيدم وراه افتادم که برم خونمون امادوقدم بيشترنرفته بودم که يه دفعه صداي گندم روازتو اتا قش شنيدم.داشت آواز مي خوند ديگه پاهام حرکت نکرد!نمي تونستم قدم ازقدم وردارم!هرچي سعي مي کردم که ازجلو خونشون ردبشم،نمي تونستم!تاحالاسابقه نداشت که يه همچين احساسي داشته باشم!نمي دونم امروز چه م شده بود!

بالاخره نتونستم جلوخودمو بگيرم.برگشتم وشمشادارودور زدم وازروبروي خونشون رفتم جلو.سعي مي کردم که آروم آروم برم که صداي پام بلند نشه.

درخونشون بسته بود وکسي م جلوپنجره ها نبود.منم يواش رفتم طرف اتاق گندم!

دوقدم بيشترباپنجره اتاقش فاصله نداشتم هم دلم ميخواست برم جلو وهم دلم نمي خواست برم!باخودم گفتم نکنه لباس تنش نباشه!اگه اينجوري يه دفعه برم وجيغ بکشه چي ميشه؟اصلا اگه جيغ م نکشه خودم چي؟؟خودم ازخودم خجالت نمي کشم ؟ازانسانيت وجوونمردي بدوره که يه همچين کاري روبکنم.ازاون گذشته من اصلاآدمي نبودم که اهل اينکاراباشم!حالاا گه کاميار روبگي يه چيزي ولي من تاحالا ازاين کارانکرده بودم!راستش خيلي م مي ترسيدم!برعکس کاميارکه اصلا ترس حاليش نبود من خيلي ازآبروريزي مي ترسيدم!

توهمين فکرابودم که ديدم جلوپنجره اتاق گندم واستادم ودارم بهش نگاه مي کنم !جلوي آينه واستاده بودوپشتش به من بود داشت موهاشوشونه مي کرد وآواز مي خوند تازگي موهاشوکوتاه کرده بود ازاين مدلاي جديد که دخترا موهاشونو تاسر شونه هاشون مي زنن!خوشبختانه لباس تنش بود .يه شلوارجين با يه تي شرت خوشرنگ.

برعکس عمه وشوهرعمه م که قدشون نسبتا کوتاه بود گندم قدبلندي داشت وخيلي م خوش اندام بود.يعني هميشه ورزش مي کرد .بيشترم شنا.هفته اي سه روز مي رفت استخر.شناش خيلي عالي بود.گاه گداري م که تابستون آب استخر وسط باغ روعوض مي کرديم وتاچندروزي تميز بود وماها همگي مي رفتيم توش شنا ازهمه مون بهتر شنامي کرد تازه کلاس ژيمناستيک م مي رفت براي همين م اندام خيلي قشنگي داشت.تااون لحظه اصلا به اين چيزافکرنکرده بودم.يعني هرو قت گندم رومي ديدم فقط يه دختر عمه رومي ديدم که ازبچه گي باهم بزرگ شديم امانمي دونم چراامروز ديگه دخترعمه رونمي ديدم فقط گندم روميديدم يه دختربيست ويه ساله به اسم گندم!تاحالا به اسمشم اينجوري دقت نکرده بودم گندم!چه اسم قشنگي!سعي کردم که چهره ش روتوذهنم مجسم کنم اما انگار همه چيز ازيادم رفته بود!انگارتموم خاطراتم پاک شده بودوبراي اولين بار بودکه داشتم اين دختر رو مي ديدم!

چشم وابروش چه رنگي بود؟صورتش چه جوري بود؟قشنگ بوديانه؟فقط اين يادم اومد که هرجاکه مادرم اينا جمع مي شدن صحبت ازاين بودکه گندم ازهمه دخترعمه هام ودختراي فاميل خوشگل تره!دلم مي خواست همين الآن برگرده طرف من که حداقل يه بارصورتش روببينم درست مثل اينکه براي اولين باره که به اين دختربرخوردم هرچي به ذهنم فشارمي آوردم که حداقل يه خرده از صورتش يادم بياد نمي شديه دفعه از خودم خجالت کشيدم!واستاده بودم پشت پنجره

ش وداشتم دزدکي نگاهش مي کردم خداخدا کردم که کسي منو نديده باشه!اومدم همونجوري که اومده بودم برگردم که پام رفت رو يه تيکه چوب وقرچي صداداد!درجاخشکم زد!يه دفعه ازصداي چوب گندم برگشت طرف پنجره!ديگه نتونست ازجام تکون بخورم هرلحظه منتظربودم که ياجيغ بزنه وياباعصبانيت باهام برخوردکنه قدرت هيچ کاري نداشتم حتي نمي تونستم حرف بزنم اونم انگارهمينجوري شده بود!فقط همونجور که شونه تودستش بود ودستش وسط هوامونده بود داشت منو نگاه مي کرد حتي اونم نتونسته بود که کاملا به طرف من برگرده فقط صورتش طرف من بود دوتايي مثل مجسمه هاواستاده بوديم وهمديگه رو نگاه مي کرديم نمي دونم چقدرطول کشيد که يه دفعه ازپشت سرم صداي کاميار اومد!

کاميار-سامان!سامان!

تاصداي کامياربلند شد وبي اختياردوئيدم وازجلودرخونشون اومدم بيرون وخواستم برم طرف خونمون که رفتم توشيکم کامياراونقدرهول شده بودم که نمي دونستم بايدچي بگم وچيکارکنم!قلبم مثل چي ميزد تموم تنم داغ شده بود کاميار داشت نگاهم مي کرد که بيشترهول شدم وزود گفتم:

-اومدم ساکم روبذارم!

کامياريه نگاهي به ساک که هنوز تودستم بودکرد وآروم گفت:

ساک روبذاري خونه عمه اينا؟

-نه نه ونه خودمون!

کاميار-اِ...!شماها اسباب کشي کردين واومدين خونه عمه اينا؟کي؟چطوراينقدربي خبر؟حداقل مي گفتين ماهام مي اومديم کمک!

فقط نگاهش کردم که گفت:

حالا گيرم به سلامتي ومبارکي اسباب کشي کردين وتغييرمکان دادين اولا که منزل نومبارک!ايشاله که براتون اومد داشته باشه !ولي چراهنوز ساک دستته؟

يه نگاه به ساک کردم وگفتم:

-الآن ميذارمش!

کاميار-ببين مي گم آدرس خونه جديدتونو به منم بده.يه وقت باهات کارداشتم ديگه نرم خونه قبلي تون!راستي ببينم خونه جديد روباوسايل خريدين؟

-گم شو!چي داري ميگي؟

کاميار-مي گم وقتي اين خونه روخريدين وسايل توش روهم باخونه خريدين؟

-کدوم وسايل رو؟اصلا چي ميگي تو؟

کاميار-مي خوام بدونم دختر عمه مونم روخونه بود که شما معامله ش کردين؟

-بازشروع کردي؟

کاميار-مرتيکه!من شروع کردم ياتو؟ازپيش من رفتي که سک وامونده ت روبذاري وبياي نيم ساعته منو کاشتي وسط باغ رفتم دم خونتون مادرت مي گه ازوقتي باتورفته ديگه برنگشته خونه اومدم اينجا که ميبينم شما هراسون داري مي دوئي وفرار مي کني !حالا من شروع کردم؟کجابودي؟

-هيچي به جون تو!

کاميار-به جون دوتا عمه هات!راستش روبگو اينجا چيکارميکردي؟

راه افتادم طرف خونه خودمون که کاميار دنبالم دوئيد ودستمو گرفت وگفت:

-اومده بودي اينجاوزده بودي به گندمزار عمه؟بالاخره فصل درووخرمن کوبي رسيد؟!

-چي؟

کاميار-رفته بودي گندم دروکني؟پس داس ت کو؟

-گم شو!شکرخداهمه مي دونن که من اهل اين چيزا نيستم!

کاميار-پس حتما مادرت فرستاده تت دنبال آرد گندم واسه حلوا!خدابه داد عمه برسه!آن مردآمد!آن مرد باچيز آمد!يعني آن مردباداس آمد!

-اِ...!هيس.

کاميار-چيه؟مي ترسي صدامونو گندم خانم بشنوه؟

-چراداد ميزني پسر؟بيا بريم اين ورتا بهت بگم.

کاميار-آفرين چشم اگه قراره راستش روبهم بگي هرجايي بخواي باهات مي آم بيا بريم بياپسرخوب وراستگوودرستکارو درست کردار وصادق که الحق به همون بابابزرگت رفتي!حاج ممصادق صداقت پيشه صدوق زاده مصدق نياي صدق کيا!

دوتايي باهم رفتيم بيست متراون طرف تر ورويه نيمکت نشستيم.کمي آروم شده بودم.کامياردوتا سيگارازتوجيبش درآور د وروشن کرد ويکي شوداد به منو گفت:

-ببين!آروم آروم وشمرده هر اتفاقي که افتاده برام بگو هرچي جزئيات روبهتر بگي بارگناهات سبکتر مي شه ووجدانت آسوده تر بگو پسرعموجان!بگوعزيزم!بگووخودت روخالي کن مي دونم الآن چه حالي داري!تحت فشاري!بريز بيرون وخودتو راحت کن.

-گم شو!

کاميار-نمي خواي بگي؟

-چيزي نيس که بگم!

کاميار-ببين ميدوني که من رواين چيزا حساسم تا نفهمم توکجابودي که انقدررنگ وروت پريده وهول شدي ولکن نيستم!

اگه با زبون خوش گفتي که هيچي اگه نگفتي همين الان ميرم تحقيقات محل!اونوقت گندش درميآد ها!خودت مثل آدم همه روبرام بگو!

-به جون توکامياراصلا دست خودم نبود!

کاميار-کاملا احساست رودرک مي کنم منو شريک درد خودت بدون اين کاراصلا دست خود آدم نيس!

-به جون تو اصلا نفهميدم چي شد که اينکاروکردم!

کاميار-اصلا خودتوناراحت نکن من خودم حاضرم برات شهادت بدم که تودراون لحظه هيچ اختياري از خودت نداشتي!

ديگه هرکي ندونه من ميدونم توچه ببويي هستي!احتمالا يکي تحريکت کرده!

-آره بجون تو!ولي توازکجا مي دوني؟

کاميار-دفعه اولم که نيس.تجربه دارم ديگه!

-ببين انگاريکي بزور منومي کشوند اونجا!

کاميار-خب!خيلي خوبه اين!اگه شکايتي چيزي کردن ميشه گفت که يه نفر تروبزور وادار به اينکارکرده جرم ميآد پائين

-چه جرمي مي آد پائين؟مگه اينکارجرمه؟

کاميار-بابا حالا که اينجا خودمونيم وکس ديگه اي نيس.اين کارجرمه ديگه!

-نخيرهيچم جرم نيس ممکنه کار بدي باشه اما جرم نيس!

کاميار-ببينم تومطمئني؟

-آره که مطمئنم هيچ قانوني نميگه که اينکارجرمه!

کاميار-جون من راست ميگي!؟

-آره به جون تو!

کاميار-ببينم تو ميتوني دقيقا بگي که طبق کدوم بند ياتبصره ياماده ازقانونه که جرم نبودن اينکارو ثابت وتاييدميکنه؟

-اصلا توهيچ قانوني اين مسئله نيومده که بخواد جرم باشه يا نباشه؟

کاميار-تروخدا؟پس من بيخودي انقدرتاحالا مي ترسيدم!

-اگه فکرمي کني که من دارم بهت دروغ مي گم بروازيه وکيل بپرس!

کاميار-نه!من حرف ترو قبول دارم توآدمي نيستي که بيخودي چيزي رو بگي ازاون گذشته توهم رفيقمي وهم پسرعموم ديگه دلت واسه من ازوکيل که بيشترمي سوزه!مگه نه؟

-خب آره معلومه!

کاميار-اصلا من تاحالاازتو دروغ نشنيدم که اين دوميش باشه!

-من اصلا ازدروغ بدم مي آد

کاميار-مي دونم ميشناسمت!

-اماکامياربراي اينکه بهت دروغ نگفته باشم ته دلم يه خرده مي ترسم!

کاميار-ترس واسه چي؟حالام که قانونم پشت مونه!

-آخه مي ترسم يکي ديده باشه تم!

کاميار-اِ..!مگه کسي اونجابود؟

-نه!فکرنکنم!

کاميار-خب اول حواست روجمع مي کردي واين ورواون ور رو نگاه مي کردي بعد!

-نگاه کردم کسي نبود اما...

کاميار-وسواسي شدي به دلت بدنيار!

-اگه کسي ديده باشه چي؟

کاميار-خب اونوقت يه شاهدم هس!کاريه خرده مشکل ميشه البته تواين روز وروزگار ميشه شاهدم باپول خريد پس پول براي چي خوبه!واسه همين وقتا ديگه اما من يه چيزي برام خيلي عجيبه هرچي م ميخوام به خودم بقبولونم نميتونم!

-چي رو؟

کاميار-اينکه تواين بيست،بيست وپنج دقيقه توچه جوري ازپيش من رفتي وامدي اينجا ومحل روبررسي کردي وکشيک طرف روکشيدي وبي سروصدا کارتو کردي واومدي بيرون!!بجون تو هرچي به خودم فشار مي آرم که اينو بفهمم نمي تونم!

-خب کاري نداشت که!

کاميار-واسه من که خيلي عجيبه!من با تموم زرنگي م توکمترازيکي دو ساعت نمي تونم تموم کارايي که تودرعرض بيست دقيقه کردي،بکنم!واقعا عجيبه!جداحيرت آوره!اونم ازآدمي مثل تو انقدرشل ووارفته!جدابايد بهت تبريک گفت! منو باش تبريک چيه؟بايدبهت نشان افتخارداد!

-گم شوتوام!ديگه اينم کاره که آدم انقدرطولش بده؟!

کاميار-بابادست مريزاد تو چه طوريه شبه انقدرمتحول شدي؟نکنه راه جديدي پيداکردي؟جون من اگه به سيستم جديدي برخوردي به منم يادبده!

-سيستم جديدچي؟

کاميار-همين کاري که کردي وتوقانونم نوشته که جرم نيس ديگه!

-همين که رفتم دزدکي ازپنجره گندم رونگاه کردم؟!

يه آن ساکت شدويه خرده منو نگاه کرد وبعدگفت:

-توازپيش من اومدي اينجا وفقط دزدکي از پنجره گندم رونگاه کردي؟!

-خب،آره.

کاميار-بروگم شو!داري سربه سرم ميذاري؟

-نه بجون تو!

کاميار-يعني توازوقتي که ازمن جداشدي فقط انقدررسيدي که بياي اينجا وبري پشت پنجره و دزدکي گندم رونگاه کني؟

-آره!

کاميار-توکتاب قانونم هي مي گشتي که بفهمي اين نگاهي که دزدکي کردي جرمه ياجرم نيس؟!

-آره ديگه!

کاميار-پس انقدر ترست واسه چي بود؟!

-براي همين که يه نفر يه دفعه منو نديده باشه!

همينطوري مات منو نگاه کرد ويه خرده بعد گفت:

-خاک برسرت کنن سامان!تودوساعته وقت منو تلف کردي واسه يه نگاه دزدکي؟

-يه نگاه که نبود!

يه دفعه خنديد وگفت:

کاميار-خب اينو بگوديگه!پس يه نگاه کوچولونبوده؟!اي شيطون!!حالا زودتر بگو ديگه چي بوده؟

-يکي دودقيقه همينجوري واستاده بودم ونگاهش مي کردم!

خنده ازرولبش رفت ودوباره مات شدبهم ويه خرده بعدگفت:

-يکي دودقيقه فقط نگاهش مي کردي؟

-آره!

کاميار-چيزعجيبي توش ديده بودي که بهش مات شده بودي؟

-يعني چه چيز عجيبي؟

کاميار-مثلا لباس تنش نبود واين چيزا!

-نه!لباس تنش بود!يه شلوارجين ويه تي شرت!خيلي م بهش مي اومد!

کاميار-خب توپس چي روواستاده بودي ونگاه مي کردي؟

-خودگندم روديگه!

کاميار-بذارببينم خوب حاليم شده يانه!تويکي دودقيقه پشت پنجره عمه اينا واستاده بودي وفقط گندم رونگاه مي کردي درسته؟

-آره!

کاميار-فقط م همين؟

-آره.

کاميار-بعدگندم چيکارمي کرد؟

-اولش متوجه نبود.بعدمن ازخودم خجالت کشيدم واومدم برم که يه چوب خشک زير پام صداکرد ومتوجه شد!سرشو بر گردوند طرف منوواونم نگاهم کرد!بعدهمينجوري دوتايي همديگرونگاه مي کرديم!بعديه دفعه صداي توبلند شد!و منم ترسيدم وفرار کردم!

کاميار-يعني درواقع من بي موقع سررسيدم!

-آره باباديگه!

کاميار-يعني درواقع ميشه گفت که من مزاحم نگاه کردنتون شدم؟!

-آره!نمي شديه خرده ديرترمي اومدي؟!

کاميار-چرا،ميشد.الآنم که طوري نشده ميشه جبران کرد.

-جون من؟چه طوري؟

کاميار-تويه دقيقه همين جا بشين تامن برگردم!

-باشه اما زود بيا!

کاميار-يه دقيقه اي مي آم!

ازرونيمکت بلند شدورفت يه خرده جلوتر وازپاي يه درخت يه قلوه سنگ ورداشت واومد طرف من که فهميدم چه خيا لي داره ودررفتم طرف خونمون اونم دنبالم کرد حالا من هي ميدوئيدم واونم پشت سرم!

-چراهمچين مي کني ديوونه؟!

کاميار-صبرکن وقتي بااين قلوه سنگ زدم سرتوشيکوندم مي فهمي چراهمچين مي کنم دوساعته منو نشوندي اونجاود لمو خوش کردي که چي؟که رفتي دزدکي يه نگاه به گندم کردي؟من تاسرترو نشکونم اين جيگرم خنک نمي شه واستا

وگرنه بگيرمت زنده ت نميذارم!

همونجور که مي خنديدم ومي دوئيدم گفتم:

-سنگ روبذارتا واستم.

کاميار-واستا پدرسگ ديوونه خل شل وول!مي گم واستا!

به خداداشت جدي مي گفت انقدرازدستم عصباني بود که اگه بهم مي رسيد يه بلايي سرم مي آورد.

-کامياربه جون تو يه اتفاق بدي مي افته ها!ازاين شوخيانکن!

کاميار-يه اتفاق بدمي افته؟بدبخت اگه دستم بهت برسه که زنده ت نميذارم !واستا مي گم!

مي خنديدم ومي دوئيدم رسيدم وسط باغ که ازسروصداي ماآفرين ودلارام دوتا دختراي اون يکي عمه م پيداشون شد و همونطوري واستادن ومات به مادوتا نگاه کردن!زودرفتم طرفشون وواستادم!تاکامياراونا روديدسنگ روانداخت زمين

واونم واستاد وازهمونجا گفت:

-سامان جون بسه ديگه!خسته شدم.اصلا توبردي!

بعدآروم اومد جلو وتابه آفرين ودلارام رسيد گفت:

-به به اين غنچه هاي گل سرخ کي واشدن که من نفهميدم؟!

هردوخنديدن وبهش سلام کردن.

کاميار-سلام به روي ماهتون کجااين وقت صبحي؟

آفرين-داريم ميريم يه گوشه باغ درس بخونيم.

کاميار-آفرين به شماها من هميشه گفتم که توزندگي هيچي مثل درس نيس آفرين!حالا مي خواين چي بخونين؟

دلارام-ادبيات

کاميار-به به فصل بهار وباغ پرازگل ودرس ادبيات!چقدرشاعرانه!

آفرين-شماها داشتين چيکارمي کردين؟

کاميار-داشتيم هفت سنگ بازي مي کرديم يعني فعلا داشتيم بايه سنگش بازي مي کرديم حالا ديگه ولش کن!

آفرين-نه بياين باهم بازي کنيم ماهام هفت سنگ خيلي دوست داريم.

کاميار-اِ...!بازي چيه؟گم شه هفت سنگ!

دلارام-خيلي خوبه که!

کاميار-اصلا م خوب نيس! چيه اون بازي پرسروصدا!

آفرين-پس چي کارکنيم؟

کاميارهمونجورکه وسط آفرين ودلارام واستاده بود دستشونو گرفت وآروم آروم باخودشون برد وبهشون گفت:

-مي ريم زيردرختاي گوجه يه پتوپهن مي کنيم ومي شينيم بعدش يه خرده ادبيات مي خونيم ويه خرده گوجه مي خوريم يه گوجه هايي به درختاس انقدر!

بادستش يه چيزي اندازه يه پرتغال رونشون دادوگفت:

-بعدش خودم براتون هم ازادبيات معاصر مي گم وهم ازادبيات کلاسيک!

آفرين-مگه بلدي؟

کاميار-آره که بلدم همچين ازادبيات انگليس مي آم توادبيات فرانسه که اصلا خودتونم حاليتون نشه!

دلارام –ادبيات عربم بلدي کاميار؟

کاميار-اونو که فوت آبم!ازکجاش مي خواي برات بگم؟ادبيات عراق روميخواي يا شام رو؟عرب روبگم ياعجم رو؟

اصلا براتون ازهمون عربستان شروع مي کنم مي گم تانزديکياي لبنان!خوبه؟

آفرين ودلارام همونجور که مي خنديدن باهاش مي رفتن که کامياربرگشت طرف منو گفت:

-شازده پسراگه نميدوني بدون ازپنجره دزدکي نگاه کردن توخونه مردم خودش يه نوع جرمه.برويه فکرديگه واسه خودت بکن!

بعددوباره راه افتادن که دلارام گفت:

-مگه سامان نمي آد؟

کاميار-نه!اون فقط ادبيات کهن روبلده!هنوز داره نثر هفتصدهشتصد سال پيش روبررسي مي کنه!حالا خيلي مونده تا به درس مابرسه!بعدشم اون تاچند دقيقه ديگه بايد يه درس ديگه روشروع کنه!

آفرين ودلارام زدن زيرخنده ورفتن.واستاده بودم ونگاهشون مي کردم که کم کم رفتن طرف آخرباغ وپشت درختا گم شدن !اومدم دوتا فحش به اون کامياربدم که منو تنها گذاشت که ازپشت صداي پاشنيدم!تابرگشتم ديدم گندم داره مي آد طرفم نفسم بند اومد!اومدم ازاين ور برم طرف خونمون که ديدم خيلي بدميشه!همه ش مي ترسيدم که جريان نيم ساعت پيش روبه روم بياره!نمي دونستم چي جوابشوبدم!ازش خجالت مي کشيدم!

يه خرده بعد رسيدبهم وسلام کرد

-سلام

گندم-کاميارايناکجارفتن؟چراصبرنکردن منم بيام؟منوکه ديد!

تازه فهميدم منظورکاميارکه گفت تاچنددقيقه ديگه بايد يه درس ديگه روشروع کنه چيه!

-رفتن درس بخونن.

گندم-درس بخونن؟

-نه گوجه بخورن!

گندم-گوجه بخورن؟اين وقت صبح؟

-نمي دونمم رفتن هم درس بخونن هم گوجه بخورن!

گندم-چراتوباهاشون نرفتي؟

شونه هاموانداختم بالا که پشتش روبهم کرد ورفت طرف يه بوته گل رز.همون لباس تنش بودکه ديدم موهاش خرمايي خوشرنگ بود تانزديک شونه ش.حرکاتش خيلي ظريف بود وقتي ازکنارم ردشد يه عطرخوشبويي به مشامم خورد که يه حال عجيبي بهم دست داد!

دولاشدويه گل سرخ کند وبرگشت طرف منو وگفت:

انگارامشب خونه کامياراينا دعوت شديم.مامانش همين الآن تلفن کرد خونمون.

سرموتکون دادم.

گندم-خيلي پسر بانمک وبامزه ايه نه؟

-آره،خيلي.

گندم-تمام دوستام عاشقشن همش به من ميگن که يه روز باهاش آشناشون کنم!

يه دفعه تودلم نسبت به کاميار احساس حسادت کردم.

گندم-هرجايي پاميذاره همه روشاد مي کنه ومي خندونه آفرين ودلارامم عاشق شن البته آفرين بيشتر يعني يه خيالاييم براش داره!

سرمودوباره تکون دادم .احساسي که توم ايجادشده بود قوي ترشد!ازخودم بدم اومد!داشتم به کاميارحسادت مي کردم!و قتي متوجه اين حس شدم ازخودم متنفرشدم!يه دفعه صورت کاميارروتوذهنم مجسم کردم تا چهره ش جلونظرم اومد همه اون احساس از بين رفت.يه حال خوبي توخودم ديدم کاميارازبرادر براي من برادرتر بود براي همينم گفتم:

-کاميارواقعا خوش تيپ وخوش قيافه س!تاحالا دختري رونديدم که کاميارروديده باشه وعاشقش نشده باشه!

گندم-امايه خرده شيطونه!

-نه!کاميار خيلي پسرخوبيه!اگه بشناسيش مي فهمي من چي ميگم دلي که کاميارداره هيچکس نداره اين پسر انقدربامعر فت وخوبه که من افتخارمي کنم که باهاش فاميلم!

گندم-انگارخيلي دوسش داري؟

-خيلي!تونمي دوني اون چه جورآدميه يه انسان واقعي نگاه به اين شوخي هاش نکن توتموم زندگي م کسي رومثل کاميار نديدم واقعا باگذشت وفداکاره !

گندم-يعني انقدردوسش داري که توام براش همينجوري باشي؟

-آره

يه خرده نگاهم کردوگفت:

-خوش به حالتون!چقدرخوبه که دونفرباهم اينجوري باشن!

-مرسي.

گندم-راستي حال آقابزرگه چطوره؟

-خوبه.

گندم-شماها هرروز مي بينينش؟

-تقريبا

رفت نشست رويه نيمکت که يه خرده اون طرف تربود منم همونجا واستاده بودم ونگاهش مي کردم چطورتاحالا متوجه نشده بودم که گندم انقدر خوشگل وقشنگه!

گندم-چراواستادي؟!

-چيکارکنم؟

گندم-خب بيابشين!

-کاردارم بايدبرم.

شونه هاشوانداخت بالا منم زيرلب يه خداحافظي کردم وازاون ور رفتم طرف خونمون يه خرده که راه رفتم برگشتم ونگاهش کردم اون بلندشده بود وداشت مي رفت طرف خونشون سرم روانداختم پائين ورفتم وتارسيدم به خونه ديگه در نزدم که ازتوراهرو وارد خونه بشم ازهمون پنجره اتاقم پريدم تووخودمو انداختم روتخت نميدونستم بايد چيکارکنم

احساس کردم که گندمم ازکاميار خوشش مياد کاشکي امروز کاميارمنو دم خونه گندم اينا نديده بود!حالا اگه اونم از گندم خوشش اومده باشه چي؟؟اگراينطوري باشه حتما به خاطرمن صداشودرنمي آره وهيچي نميگه حتما همينطوره!

من کامياررو مي شناسم اگه بفهمه من ازچيزي خوشم ميآد امکان نداره طرف اون چيز بره!هميشه همين کارروکرده!

بلندشدم ويه نوارگذاشتم ودوباره دراز کشيدم روتخت.انقدر ازخودم بدم اومده بودکه نگو!چرابايد حتي براي يه ثانيه م که شده يه همچين احساسي نسبت به کاميارپيداکنم ديگه اصلا نمي خواستم به گندم فکرکنم !کامياربرام خيلي عزيز بود درتموم مدت عمرم برام مثل يه پناهگاه بود چندين باربه خاطر اشتباهاتي که من کرده بودم،اون تنبيه شده بود!وقتي خيلي کوچيک بوديم ومن با توپ يه شيشه روشيکونده بودم وفرار کرده بودم،اون جريان روبه گردن گرفته بود وکتک خورده بود!وقتي ازدرخت زردآلو رفته بودم بالا وشاخه ش شيکسته بود اون گردن گرفته بودوتنبيه شده بود!حالا ممکنه که اين خاطرات خيلي بي اهميت باشه اما درزمان خودش وقتي کوچيک بوديم وهرکدوم ازاي کارارو مي کرديم وقرارمي شد که تنبيه مون کنن واقعا برامون وحشتناک بود!

يه دفعه انگار که توخواب ازيه جاي بلند افتاده باشم پائين دلم يه جوري شد ويه احساس خيلي خيلي عجيب توم ايجادشد

يادم افتاد که کلاس دوم راهنمايي بوديم يه روز که برف اومده بود کاميارباگوله برف زده بود توصورت دخترهمسايمونو وفرار کرده بود پدرومادرش اومدن درخونمون شکايت!کاميارکه اصلا گم شده بود!آقابزرگه وقتي جريان روشنيد خيلي عصباني شد وبراي اينکه کاميارديگه ازاين کارانکنه ومثلا تربيتش کرده باشه يه ترکه ازدرخت کند وگذاشت لاي برف!مي خواست وقتي کامياربرگشت حسابي کتکش بزنه!اون روزوقتي فهميدم که قراره چه بلايي سر اون بيچاره بياد براش خيلي نگران شدم!آخه آقابزرگه هيچ وقت کسي روتنبيه نمي کرد اماوقتي مي کردبد جوري مي کرد!

يادمه خيلي محکم رفتم وجلوآقابزرگه واستادم وگفتم:آقابزرگ!گلوله برف رومن زدم!حالا که يادش مي افتم چه قدرخند ه م مي گيره !

اون روز يه نگاهي به من کردکه هيچ وقت يادم نميره!نگاهي همراه با تعجب وناباوري!

ترکه روازلاي برف درآورد و به من گفت ه دستامو بيارم بالا منم همين کارروکردم!اما چقدرترسيده بودم خدامي دونه خلاصه همونجورکه دستام بالابود آقابزرگه توچشما وصورتش هم مهربوني بود وهم عصبانيت!آروم بهم گفت مي دونم کارتونبوده اماحالا که به خاطررفيقت مي خواي فداکاري کني مردونه فداکاري کن!

چهارتاترکه گذاشت کف دست من هرکدوم روکه مي زد وبلندمي کرد جاش خون ازکف دستم مي زد بيرون!

ترکه هارو خوردم وبااينکه ازترس بغض توگلوم جمع شده بود وازدرد مي خواستم نعره بزنم نه گريه کردم ونه نعره زدم ونه دستمو کشيدم عقب!

وقتي تنبيه تموم شد آقابزرگه که اشک توچشماش جمع شده بود يه نگاهي به من کرد ويه لبخندي بهم زدورفت!حالا چقدرسرزنش ازهمه شنيدم بماند يه ساعت بعدش که کاميار برگشت خونه وجريان روفهميد دوئيد خونه ما پيش من!

دستاموگرفت ونگاه کرد وگفت:چرااينکاروکردي؟چرانگفتي که کارمن بوده!؟بهش گفتم:به خاطر گلوله برف که نبود!

سرچيز ديگه بود!وقتي اينو بهش گفتم يه خنده اي کرد ويه دفعه اشک ازچشماش اومد پائين وگفت:پپه!توهيچ وقت نمي توني يه دروغ حسابي بگي.بعد يه دفعه دولا شدو کف دستاموماچ کرد!

اون لحظه چنان احساسي داشتم که حاضرنبودم با دنيا عوضش کنم حاضربودم صدتا ترکه ديگه بخورم امااين احساس رو داشته باشم!

يادآوري اين خاطرات برام خيلي قشنگ بود!يه دفعه دلم براي کاميارتنگ شد!اومدم بلندشم برم ته باغ که ديدم گندم پشت پنجره واستاده وداره منو نگاه مي کنه !درجا خشکم زد!

-اينجا چيکارميکني؟

بدون حرف يه پاکت روگرفت جلوم

-اين چيه؟

گندم-توفرزانه روميشناسي؟

-نه!

گندم-همون دوستم که باباش دکتره!

-نه،نمي شناسم!

گندم-همونکه اکثرامي اومد اينجا خونه ما!

-آهان!خب!

گندم-اين نامه رواون داده.

-براي چي؟

گندم-بگيربخونش خودت مي فهمي.

نامه روازش گرفتم وگفتم:

توش چي نوشته؟

گندم-يه شعر!

-شعر؟؟

سرشوتکون داد

-براي چي شعر؟

گندم-باشعرراحت تر ميشه حرف زد.

-چه حرفي؟

گندم-حرفاي قشنگ اززندگي،عشق!

-عشق؟!به من؟!

گندم-آره...اولش نمي خواستم بهت بدمش اماديدم اينکاردرست نيس!اگه ازش گرفتم بايدبدمش به تو!خيلي وقته که ازم اينو خواسته يعني قبلش شماره تلفنت روازم گرفت اماچندبارکه بهت زنگ زده روش نشده باهات حرف بزنه وتلفن رو قطع کرده اينه که اين دفعه برات نامه نوشته!

-پس خجالتي م هس!

گندم-شايد!

نامه روبرگردوندم بهش وگفتم:

-من ازاينکارا خوشم نمي آد توام اشتباه کردي که اينکارو قبول کردي بگير!

يه نگاهي بهم کرد و نامه روگرفت وگفت:

-برام خيلي عجيبه!

-چي؟!

گندم-تواين دوروزمونه ويه همچين پسري!

-خب هرکسي يه جوره ديگه!تازه فرزانه م مثل دختراي ديگه نيس!مگه نگفتي که خجالت کشيده که تلفني باهام حرف بزنه؟پس اونم باجوخودش همراه نيس!

يه دفعه زدزيرخنده

-خنده ت براي چيه؟

گندم-هيچي!

-اگه نگي جداناراحت ميشم!

گندم-ناراحت نشو بهت مي گم ميدوني چرااينکاروکرده؟

نگاهش کردم

گندم-آخه خبرداره که توچه جوراخلاقي داري!براي همينم اين کلک روزدکه مثلا توفکرکني که اون يه دخترمحجوب و خجالتيه !

اينوگفت ودوباره شروع کرد به خنديدن وقتي مي خنديد وسرش رو مي گرفت بالا وموهاش مي ريخت عقب به قدري خوشگل ترمي شد که اصلا دلم نمي خواست چشم ازش وردارم امايه دفعه به خودم اومدم واخمهاموکردم توهم وگفتم:

-خب،ديگه برو.

يه دفعه خنده ش قطع شد وصورتش گل انداخت وگفت:

-خداحافظ.

تابرگشت که بره گفتم:

-ازاين به بعدم اينجوري نياپشت پنجره اتاقم!

واستاد ويه نگاهي بهم کردوگفت:

-اين به اون در.

بعدخنديدورفت.

دوباره رفتم روتختم ودراز کشيدم.نوارتموم شده بود ااحوصله نداشتم بلند شم برم واون طرفش روبذارم.چشماموبستم و به جيک جيک گنجيشکا گوش کردم اماوقتي کاميارنبود اگارهيچي قشنگ نبود گاهي آدم طوري ازکسي مهربوني و صفا ودوستي ومحبت مي بينه که ديگه نمي تونه دل ازش بکنه!تموم بدي هاي دنيارو به خوبي اون ميبخشه!تموم زشتي هاي دنيارو به قشنگي اون درمي کنه!ازتموم دورنگي آدما به خاطر يکرنگي اون ميگذره!به خاطرهمينم ميشه که اون آدم براش ديگه فقط يه دوست يايه فاميل نيس!براش ميشه ايده آل!براش ميشه يه سمبل!

چشماموبسته بودم وداشتم به اين چيزافکر ميکردم ولذت مي بردم که احساس کردم يه سايه افتادروصورتم تاچشمامووا کردم ديدم کاميارجلوپنجره واستاده وداره منو نگاه ميکنه!بهش خنديدم که گفت:

-مادربرات بميره!کسي نبود يه دقيقه بياد پيش توبخوابه که تنها نباشي!؟

-گم شو يکي مي شنوه زشته!

کاميار-غصه نخوري آ!الآن خودم مي آم پيشت مي خوابم!

باخنده ازجام بلندشدم وازپنجره پريدم بيرون وگفتم:

-گوجه هاتونو خوردين؟!

کاميار-نه بجون تو اصلاوقت نشد!انقدراين دوتا طفل معصوم توادبيات ضعف داشتن که وقت نشد طرف گوجه م بريم همه ش داشتم روضعف شون کارمي کردم که يه خرده تقويت بشه!يعني ميدوني پايه ضعيفه!اصلابه ادبيات انگليس وفرانسه نرسيديم که!توهمون ادبيات عرب مونديم انقدرپدرسگ گسترده س که نميشه ردش کرد!

-حالا بالاخره ضعف شون جبران شد؟

کاميار-کمترازپنج جلسه امکان نداره بشه کاري براشون کرد!اگه يکي بودن،بايکي دوجلسه سروته قضيه روهم مي آوردم اماوامونده دوتان وهردوشونم تشنه فراگيري!همون پنج جلسه خوب گفتم!

خنده م گرفت ويه دفعه صورتش روماچ کردم که گفت:

-بي شرف رذل بي حيا اين چه کاري بودکه کردي؟!وحشي!حداقل اول ازم اجازه بگير!

-خب حالااجازه ميدي؟

کاميار-گم شوبروته صف !مرتيکه تاتار!حالااين ماچ واسه چي بود؟

-واسه دلتنگي!

کاميار-خداعوضش روبرات توبهشت حواله حوري ها بکنه!خيلي ممنون راستي کلاس توچه جوري گذشت؟راندمان شد؟

-آره،يعني نه!ولش کن اصلا!

کاميار-چه کلاس مبهمي روگذروندي!آره نه ولش کن اين ديگه چه جور جوابيه؟

-آخه منکه خيالي ندارم براش!

کاميار-پس دوساعت پيش پشت پنجره ش چيکارميکردي؟داشتي ميزان جرم دزدکي نگاه کردن روطبق قانون اساسي مي سنجيدي؟

-نه خودمم نمي دونم همين جوري رفتم اونجا.

کاميار-بچه جون همين گندم روبچسب که ازهرنظربراي توخوبه.بالاخره که بايدسروسامون بگيري چه کسي بهتراز گندم ؟هم خوشگله وهم ديده شناخته!تروهم که دوست داره!ديگه چي مي خواي؟

-توازکجامي دوني؟

کاميار-خبراتواين باغ زودپخش مي شه اينادردودل شون پيش همديگه س!

-راست مي گي؟

کاميار-بجون توامروزداشت دلارام مي گفت.

خنديدم وگفتم:

-حتماوقتي داشتي زندگينامه هشام عرب روبراشون مي گفتي!

کاميار-نه!موقعي که داشتم زندگينامه قطام عرب روبراشون بازسازي مي کردم!بيابريم واستادي چرت وپرت مي گي!

دوتايي باخنده وشوخي راه افتاديم طرف گاراژکه ماشينامون اون توبود ديگه دلم راحت شده بود.همهش ازکامياردرمو رد گندم مي پرسيدم.دلم مي خواست مطمئن مطمئن بشم که چشم کامياردنبالش نيس!

وقتي دوتايي سوارماشين کاميارشديم ازش پرسيدم:

-کاميارتوهيچ کدوم ازدخترعمه هارودوست نداري؟

کاميار-نه.

-پس توکي رودوست داري؟

کاميار-من ترودوست داارم که فکرنمي کنم بابات بذاره باهم عروسي کنيم.

-گم شوحالاوقت شوخي کردنه؟

کاميار-پس وقت شوخي کردن کي يه؟تويه ساعتي واسه من معلوم کن که من شوخي کنم ساعت 2تا4خوبه؟

-دارم جدي باهات حرف مي زنم!

کاميار-اصلا من آدمم که توبخواي باهام جدي صحبت کني؟!توتاحالا يه کلمه حرف حسابي ازدهن من شنيدي؟!

-بروبابا نخواستيم روشن کن بريم!حالا کجا ميخواي بريم؟

کاميار-وقتي جايي قراره بامن بياي سوال نکن بذاربريم!اگه بدبود اون وقت اعتراض کن.

ماشين روروشن کردوازگاراژاومديم بيرون وقتي مش صفرداشت درگاراژروپشت سرمون مي بست کامياربهش گفت:

-هاي مش صفر!

مش صفر-بله آقا!

کاميار-اگه کسي پرسيد اين دوتا کجارفتن چي ميگي؟

مش صفرکه مي خنديد گفت:

-چي بايدبگم آقا؟

کاميار-ميگي آقاکاميار و آقاسامان تاازگاراژاومدن بيرون يه پيرزن روديدن که يه عالمه باردستشه اونام سوارش کردن وبردنش برسوننش خونه ش ملتفت شدي؟

مش صفر-بله آقا!

کاميار-آفرين يادت نره که جاسوسي بي جاسوسي!

مش صفر-آخه آقا ما سختمونه که دروغ بگيم!

کاميار-چطورموقعي که زنبيل کلفت اين خونه بغلي روبراش تاتوي خونه شون ميبري وبه کوکب خانم ميگي پاهام درد ميکنه وجون دوتا قدم راه رفتن روندارم سختت نيست که دروغ بگي!

مش صفرکه يه دفعه رنگش پريد گفت:

-اِ..!چراداد ميزني آقاکاميار!

کاميار-خب جوابم روبده ديگه!

مش صفر-تروخدا دادنزن الآن اين ضعيفه ميشنوه ويه الم شنگه به پاميکنه!چشم چشم هرچي شمابگين منم همونو ميگم خوبه؟!

کاميار-آفرين حالا ديدي دروغ گفتن زيادم سخت نيست!!!

اينوگفت وپاش روگذاشت روگاز وحرکت کرديم.

-کاميارتواين چيزاروازکجا مي فهمي؟!

کاميار-تو اين باغ اگه يه نفر آب بخوره آني خبرش به من ميرسه!

-غلط کردي خيلي چيزا م هس که ازش بي خبري!

کاميار-چه چيزايي؟مثلااون نامه که گندم دادبهت!

-اِ...!توازکجا ميدوني؟

کاميار-حالا خودت مثل آدم جريان روبرام تعريف کن!ببينم جريان اون نامه چي بود!!!!!!

خنديدم وجريان نامه رو بهش گفتم که گفت:

-خب خره چرا نامه رو بهش پس دادي؟!

-ازاينکارا بدم ميآد!

کاميار-جدي؟؟؟؟يعني ازاينکارا ازطريق نامه بدت مي آد؟ازطريق ديگه بي ميل نيستي؟؟

-گم شو!بالاخره کجاداري ميري؟

کاميار-بشين و حرف نزن!الآن ديگه ميرسيم!

تقريبا نزديک ساعت8بود که برگشتيم خونه ومستقيم رفتيم خونه ي کامياراينا نزديک خونشون که رسيديم صداي نوار وکف زدن رو شنيديم معلوم شدکه همه ي مهمونا اونجاجمن!دروواکرديم ورفتيم تو وازراهرو که ردشديم ورسيديم به مهمونخونه که مادرکاميار اومد جلوويه خرده باهامون دعواکرد وبعد هولمون داد طرف مهمونخونه تادرمهمونخونه رو واکرديم يه دفعه همه ساکت شدن وبرگشتن طرف ما!وچپ چپ بهمون نگاه کردن که کاميار ومن سلام کرديم همه يه سري بهمون تکون دادن که کامليا خواهر کاميار ازجاش بلند شد واومد طرف ما وتارسيد يه سلامي کرد وآروم گفت:

-داداش حواست باشه اوضاع خرابه !

اينوگفت ورفت اروم به کاميارگفتم:

-هي بهت مي گم بلند شوکاميار هي ميگي زوده!ديدي حالا الآن يه چيزي بهمون ميگن اينا!

کامياريه نگاهي به من کرد وگفت:

-بيابريم نترس!

دوتايي راه افتاديم وسط مهمونخونه که تابه مبل ها رسيديم پدرکاميار که خيلي عصباني بود گفت:

-معلوم هس تاحالا کجايي؟

کاميارهمونجور که روي مبل مي نشست خيلي آروم گفت:

-معلوميش که معلومه بايد مواظب مهموني يه شما باشم که لونره!

يه دفعه گوشاي همه تيز شد عباس آقا شوهر عمه ي بزرگم که دبيرباز نشسته بودگفت:

-کاميارخان لونره يعني چي؟

کاميار-يعني اين که دايي جان ناپلئون خبردار نشه !که اينجا مهموني گرفتن واونو دعوت نکردن!

يک دفعه همه باهم گفتن:

-دايي جان ناپلئون؟

کاميارخيلي آروم يه خيار ورداشت بايه زيردستي وگذاشت روپاش وگفت:

-حاج ممصادق خان روميگم آقابزرگ روکه ميشناسين !

تااينوگفت همه ازجاشون نيم خيز شدن که بلندشن.

کاميار-نترسين بشينين درسته ديراومديم اما باهربدبختي بود درستش کرديم !

همه يه نفسي کشيدن ودوباره نشستن وعباس آقادرحالي که يه چاقوگرفته بودجلوي کاميار باخنده گفت:

-بگير کاميارجون پوست بکن گلوت تازه بشه!ببينم جريان آقابزرگ چيه عزيزم!

کاميارچاقوروازش گرفت وگفت:

-ماتقريبا يه ساعت پيش رسيديم خونه تاپامونو گذاشتيم توباغ که حاج ممصادق خان صدامون کرد

اينو گفت وشروع کرد به پوست کندن خيار حالا ايناکه دورتادور کاميارنشسته بودن دل تودلشون نبود وکاميارم داشت آروم آروم خيارپوست مي کند خونه هاي ماها همه دوطبقه ي آجري بود وخيلي خيلي قديمي اتاقاي بزرگ باسقف هاي بلند وگچ کاري شده!مهمونخونه يه سالن خيلي بزرگ بود که ازدوقسمت تشکيل شده بود يه قسمت اين طرف ويه قسمت اون طرف ووسطش مثل يه پارتيشن نرده هاي آهني خيلي قشنگي بود که تقريبا دوقسمت روازهم جدامي کرد اما ازهر طرف ميشد طرف ديگرو ديد بين اين نرده ها روهم ازاين گياه هاي رونده پيچيده بودن که سالن روخيلي قشنگ کرده بود خونه ي اوناي ديگه م همينطور بود همه دوطبقه مثل هم واقعا قشنگ بودن هرکدوم يه گوشه ي اين باغ بزرگ وباصفا وپرگل وگياه ودرخت امامن نمي دونستم که اينا چرا ميخوان يه کاري بکنن که آقابزرگ همه رو بفروشه خلاصه همونجور که کاميار خيارش روپوست مي کند وهمه منتظربودن که بقيه ي ماجرارو بفهمن پدرم بلند شد ويه نمک دون ازروميز ورداشت ورفت طرف کاميار وداد بهش وبعد باخنده گفت:

-عموجون آقابزرگه چيکارتون داشتن؟؟؟

کاميارنمکدون رو ازپدرم گرفت وباخنده گفت:

-باماکارنداشتن باشماها کارداشتن !!!

يک دفعه رنگ از صورت پدرم پريد وآروم برگشت سرجاش .

اونجايي که ماها بوديم اين قسمت مهمونخونه بود که مثلا بزرگترها نشسته بودن وجوون هاي فاميلم رفته بودن اون يکي قسمت!هميشه همين طوربود وقتي يه مهموني مي گرفتن بزرگترا اين طرف ميشستن وماهام ميرفتيم اون طرف نرده ها!

عموم که پدرکاميارباشه وقتي اينو شنيد گفت:

-باماکارداشتن؟يعني چي درست حرف بزن ببينم.

کاميار-درست درست نمي تونم حرف بزنم يعني همه چي رونمي تونم بگم.

پدرکاميار-يعني چي؟

کاميار-يعني بعضي چيزارونمي تونم بگم.

کاميار-بايدکلمه به کلمه شوبگي.

کامميارکه خياررو درست گذاشته بودتودهنش برگشت يه نگاهي به پدرش کرد وبعديه نگاهي به پدرمن که پدرم بهش گفت:

-آره عموجون هر چي آقابزرگه گفتن بايدشمام به مابگي.

کاميارخيارروازتودهنش درآوردوگفت:

-آخه اينکارزشته!

يه دفعه همه شروع کردن باهم حرف زدن وهرکدوم يه چيزي مي گفتن وکاميارم مرتب سرش رومي چرخوند طرف کسي که حرف ميزد!

عمه بزرگم-بگوعمه!چي ش زشته!!

عمه کوچيکم-زشت اون که به مانگي!

عباس آقا-بگو کاميار جون!مطمئن باش حرف ازاينجابيرون نميره!

مادرم-بگوکاميارجون ازهيچي م نترس!

پدرگندم که اونم بازنشسته بود گفت:

-بابابذارين بچه حرفشوبزنه آخه!

کاميارکه خياردرسته هنوز دستش بود برگشت طرف يه خانم وآقا که ماها تاحالا نديده بوديمشونو ودفعه اولي بود که تومهموني شرکت ميکردن البته بي سابقه نبود!هرکدوم ازماها گاهي يه فاميل يه يه دوست روباخودمون به مهموني اون يکي مي برديم خلاصه کامياريه اشاره اي به اونا کرد وگفت:

-جلومهمونا بگم زشت نيس؟!

عباس آقا-نه کاميارجون!ايناکه غريبه نيستن!آقاي فتحي ن با خانم شون!ازاقوام منن!راحت حرفت روبزن!

کاميارخيارش رودوباره نمک زد ودرسته گذاشت تودهنش وشروع کرد به خوردن!صداازصدادرنمي اومد ازهمونجا که واستاده بودم گندم وآفرين ودلارام وکامليا وکتايون ويه دخترديگه روکه هم سن وسال گندم اينا بود مي ديدم که اونام ساکت وبي صداداشتن ازپشت نرده ها اين طرف رونگاه مي کردن يعني چشم همه شون به به کامياربود که پشت به اونا نشسته بود.

بالاخره کاميار همونجورکه داشت بقيه رونگاه ميکرد خيارش روقورت دادکه پدرش گفت:

-بالاخره ميگي آقابزرگ چي گفتن يانه؟!

کاميارسرشو تکون داد وگفت:

-حاج ممصادق توايوون خونه ش واستاده بودکه مارسيديم اشاره کردبه ما که بريم خونه ش !من وسامانم رفتيم طرف خونه ش!ازپله هارفتيم بالا توايوون!بعدرفتيم توخونه!ديديم سرجاي هميشگي ش نشسته!

کامياراينارو آروم آروم مي گفت واوناي ديگه م هي سرشون روتکون تکون مي دادن ومي گفتن خب!!!

کاميار-رفتيم جلوش نشستيم!يه نگاهي به مادونفر کرد وگفت:اين کره خرا کجان؟!

يه لحظه سکوت کامل برقرار شد ويه دفعه گندم اينا ازاون طرف مهمونخونه زدن زير خنده!حالا نخند کي بخند!خود من که اين طرف داشتم ازخنده مي ترکيدم!امابه زور جلوخودمو گرفته بودم.کاميارکه جدي جدي داشت به عمو وبابا وعمه هام نگاه مي کرد اونام يه خرده خودشونو جمع وجور کردن وبعد شروع کردن به زور خنديدن که عموم گفت:

-آقابزرگ حتما شمادوتا رومي گفتن!

کاميار-نه اتفاقا شماچهار تارومي گفتن يعني شما وعمو وعمه جون بزرگه وعمه جون کوچيکه!ببخشين ها!

پدرکاميار-اِ...!کره خر معلوم هس چي داري ميگي ؟!

کاميار-من چيکارکنم باباجون؟!

پدرکاميار-آخه اين چه حرفيه که توميزني ؟!

کاميار-به من چه مربوطه ؟!حاج ممصادق اينو گفت!

پدرکاميار-هرحرفي روکه نبايد گفت!

کاميار-منم که نمي خواستم بگم!شما به زور مجبورم کردين!

يه دفعه همه شروع کردن به رفع ورجوع کردن وهرکي يه چيزي مي گفت.

عباس آقا-عيبي نداره بابا!آقابزرگ شوخي مي فرماين!

عمه کوچيکه-الهي قربون آقابزرگ برم من !چقدربانمکن!

پدرم-آقابزرگ گاهي ازاين شوخي ها ميکنن!

عمه بزرگه-خدا نگهدارش باشه آقابزرگ رو!ازبس که دوست مون داره باهامون اينطوري شوخي مي کنه!

اينا همينطوري داشتن هرکدوم يه چيزي مي گفتن که پدرکاميارگفت:

-بالاخره تو چي گفتي؟؟

کاميار-هيچي!واسه هرکدوم يه بهانه آوردم.يکي روگفتم رفته خريد،اون يکي روگفتم رفته گردش،اون يکي روگفتم توخونه س!خلاصه يه جوري درستش کردم ديگه!

دوباره همه شروع کردن به حرف زدن وشکرخداروکردن!

پدرم-خب،شکرخدابه خير گذشته!

عمه کوچيکه-الحمدالله!

عمه بزرگه-آفرين به اين بچه!

عباس آقا-واقعا آفرين به موقع به دادمون رسيده!

کاميار-حالا تا گندش درنيومده زودتر بحث روشروع کنيم بره پي کارش!

پدرگندم-راست ميگه!

عموم دوسه تاسرفه کرد وهمه ساکت شدن ويه خرده بعد گفت:

-شماها چه نظري درمورد اين باغ دارين؟هرکي نظر خودشوبگه!

اول همه ساکت شدن که پدرم گفت:

-خان داداش شما خودتون چي ميگين؟

پدرکاميار-واله چي بگم؟بالاخره يه سرمايه اي اينجا افتاده که خيلي م زياده بايديه فکري براش کرد ديگه!شما چي ميگين؟

پدرم-به نظر منم همينطوره! مي شه اين سرمايه بلااستفاده،تبديل بشه به يه چيزي که بشه ازش استفاده کرد!

عمه بزرگه-آره بابا آخه اين همه زمين به چه درد مي خوره؟

عمه کوچيکه – اونم اين همه درخت!ازصبح بايد جارو دستم باشه واين برگ هارو جارو کنم!ازاين ور جارو ميکني يه ساعت ديگه يه کوت برگ ميريزه زمين!

پدرکاميار- پس شماها همه موافقين؟

همه شروع کردن به تصديق کردن.

عباس آقا-فقط بايد عجله کرد اگه شهرداري بوببره که قراره يه درخت قطع بشه جلو کارو ميگيره!

پدرگندم-اونم راه داره اين همه باغ روچه جوري ساختن باپول ديگه!پول باشه همه چي جور ميشه!مگه نه جناب فتحي؟

آقاي فتحي که داشت هندونه ميذاشت دهنش گفت:

-پول بي زبون رو روي مرده بذاري بلندميشه برات آواز ميخونه ديگه چهارتا درخت که جاي خودداره!

پدرکاميار-پس فقط ميمونه ترتيب تقسيم!

پدرم-اونم که مسئله اي نيس.طبق قانون وراثت پسردوتا دختر يکي.

عمه هام يک دفعه ساکت شدن که عباس آقاگفت:

-خب بعله ديگه ازقديم همينطوري بوده.

عمه هامم مجبوري تاييدکردن که پدرکاميارگفت:

-سرمايه،سرمايه چي ميشه؟؟؟؟؟

آقاي فتحي-اون بامن !

پدرم-شمانقشه رو آماده کردين؟؟؟

آقاي فتحي-نقشه کاري نداره که،

پدرگندم-بابايه اتاق کاهگلي که نميخوايم بسازيم صحبت يه برج سي چهل طبقه س!

آقاي فتحي-اونش بامن!اصلا نگران نباشين

پدرم-پس ديگه مشکلي نمي مونه که!

پدرکاميار-بهتره شبونه اره بذاريم پاي درختا آفتاب نزده کارتمومه!

کاميارکه تاحالا ساکت نشسته بود واونارونگاه ميکرد يه دفعه گفت:

-چي چي اره بذاريم پاي درختا؟مگه حاج ممصادق کره؟صدا اره تواين باغ بلندبشه باتفنگ دولولش اره و اره کش رو يکي ميکنه!!!!!!!

يه دفعه همه ساکت شدن که عباس آقاگفت:

-اين بچه راست ميگه انگار عقل اين ازهمه ي ما بيشتره !

کاميار-شماهمچين اينجا نشستين ودارين اموال رو تقسيم مي کنين که انگارحاج ممصادق مرده طرف حي وحاضره دست به يه شاخه ي درختش بزنين ازارث محرومتون ميکنه .

تااينو گفت رنگ همه پريد يه خرده بعدعمه بزرگم گفت:

-کاميارجون توخودت چه نظري داري؟؟؟

کاميار-آخه شماها براي چي ميخواين اينکارو بکنين؟چي تون تواين زندگي کمه؟؟؟خونه ي خوب،جاي خوب،باغ به اين بزرگي وقشنگي،درآمد خوب،ماشين خوب،چي لازم دارين که ندارين؟؟؟

همه دوباره ساکت شدن که عمه کوچيکم گفت:

-يعني توبااين کارمخالفي؟

کاميار-معلومه که مخالفم آخه شماحيفتون نمياد دست به اين باغ بزنيد ميدونين چه عمري تلف شده تااين باغ باغ شده؟

مي دونين هرکدوم از اين درختا چه سن وسالي دارن؟ناسلامتي زادگاه شماس،شماها وماهمه اينجا تواين باغ به دنيا اومديم حالا چه جور ي دلتون راضي ميشه که زادگاهتون رو بادست هاي خودتون خراب کنيد.

ايناروگفت وناراحت وعصباني تکيه ش روداد به مبل وساکت نشست منم ازاونجايي که واستاده بودم رفتم پيش کاميار رومبل بغل دستيش نشستم وآروم گفتم:

-منم مخالفم!

يه آن همه برگشتن به من نگاه کردن که عمه بزرگم گفت:

-چراعزيزم؟مي دوني اگه اينجا ساخته بشه چه قدرپول گيرمون مياد ميدوني فقط چقدر سهم تووبابات ميشه؟

يه نگاه بهش کردم وگفتم:

-عمه جون همه چيز پول نيست اولا که ماهمين الآنشم همه چيز داريم آقابزرگه انقدربهمون داده که توزندگيمون هيچي کم ندارم!همين الآن ماشيني که زير پاي منه قيمتش برابر يه آپارتمانه پس ديگه چي ميخوايم؟؟؟چرا بايد خودمون بادست هاي خودمون تاريخمون رونابود کنيم؟آخه اين همه پول رو براي چي مي خوايم؟به خدا تموم اين پولا ارز ش يه خاطره ي قشنگه تواين باغ رونداره!اين کشورهاي خارجي يه خونه قديمي تو يه کوچه شون روصدها سال بهمون صورت حفظ مي کنن!اون وقت ما يه همچين جايي رو ميخوايم نابودکنيم!اونا براي آثارباستاني ما صدها مليون دلار مي دن ويه کاسه شکسته هفتصد هشتصد سال پيشمون روازاين دلال ها ودزدهاي چيزاي عتيقه مي خرن اون وقت ماقدراين چيزامونو نمي دونيم!تواين چند وقته چقدرآثارباستاني مون روازکشور قاچاقي خارج کرديم وفروختيم به اونا درهاي قديمي لوحه هاي قديمي مجسمه هاي قديمي کتاب هاي قديمي ظرف هاي قديمي هر چي آثارباستاني داشتيم ازايران بردن !حواستون کجاس آخه ايناتمدن ماس!اينا تاريخ ماس!اينا گذشته هاي ماس اينا ريشه ها ي ماس !يه عده آدم دزد بي شرف تموم ايناروبردن وفروختن براي چي براي پول؟؟؟؟؟؟؟هيچکدوم فکر نکردن که دارن شرف وآبروي خودشون رو مي دزدن وبه خارجيا مي فروشن يعني اگه شرف داشتن که اينکارا رو نمي کردن شما ببينين که تمدن ما ايراني ها چقدرارزش داشته که اين خارجيا براي يه کوزه ي قديمي ش انقدر دلار مي دن دزدن اينا وفروختنشون بافروختن خاک ايران چه فرقي داره!!!!!!!باخيانت به وطن چه فرقي داره!

خيلي عصباني شده بودم ونتونستم حرف بزنم وساکت شدم که پدرم گفت:

-مگه اينايي روکه گفتي مابرديم فروختيم بروببين کدوم بي شرفه بي ناموسي فروخته!

-باشه حداقل بذارين اون چيزايي روکه برامون مونده حفظ کنيم يکيش همين باغ وساختموناش تواين باغ چند نسل زندگي کردن به دنيااومدن ومردن اينم يه چيز تاريخي شده ديگه!

دوباره ساکت شدم يه آن احساس کردم که يه نفربغل دستم واستاده!برگشتم طرفش که ديدم گندمه!کنارم واستاده بودو داشت بايه حالت عجيب نگاهم ميکرد!اصلايادم رفت که داشتم چي مي گفتم!فقط چشمم به گندم بود!چطور تاحالا انقدر قشنگي رو توگندم نديده بودم!همونجور که سرم طرف گندم بود کاميار باپاش زدبه پام !تابرگشتم طرفش گفت:

-داشتيددرمورد ميراث فرهنگي مي فرموديد!ادامه بديد لطفا!

-هان؟!

کاميار-مرض مي گم اول بحث ميراث فرهنگي روتموم کن،بعدبرس به طبيعت زنده!

نگاهش کردم که يه چيز ديگه زير لبي گفت وبعد روش روکرد به بقيه وگفت:

-ببينين!اين درختا شناسنامه ماهاس!اين گل وگياه شجره نامه ماهاس.اين خاک شرف ماهاس.مابايد باچنگ ودندون ازاينا محافظت کنيم!نبايداجازه بديم که حتي يه وجب شم دست بخوره!دارم بهتون مي گم!من يکي که صد در صد با قطع کردن يه شاخه ازاين درختا مخالفم چه برسه به اينکه بخواين تموم درختا ي اينجاروشبونه قطع کنين!به خداااگه دست يکي اره ياتيشه ببينم من ميدونم واون!اصلا ازهمين امشب شروع ميکنم تواين باغ نگهباني دادن اصلااين دختر عمه هامم صدامي کنم که باهم تاصبح لاي اين درختا کشيک بديم!کشيک مام ازنصفه شب شروع ميشه تاسرآفتاب! واي به حال اون کسي که که نصفه شب به بعد توباغ پيداش بشه!خونش پاي خودشه!ازهمين الآن من واين پسره سامان واين دخترعمه هام حامي اين باغ ودرختاشيم!تاآخرين قطره خون مونم پاش واستاديم! دارم بهتون ميگم آ!هيچ شوخي يم درکارنيس!حواس تونو جمع کنين!ديگه صحبت،صحبت خون خونريزيه!

ايناروگفت وساکت شد که ازپشت سرمون يکي شروع کرد نچ نچ کردنتا من وکامياربرگشتيم وپشت سرمون رونگاه کرديم ديديم آفرين ودلارام واون دختره پشت سرمون واستادن واون دختره نچ نچ مي کنه وسرشون تکون ميده!وقتي ديد ماههداريم بهش نگاه مي کنيم به کاميارگفت:

-شما واقعا مي خواين به خاطر چندتا درخت آدم بکشين؟!

کاميار-من گه مي خورم بذارم بخاطر تموم درختاي دنيام يه قطره خون از دماغ کسي بياد!

دختره باتعجب به کاميار نگاه کرد وگفت:

-مگه نگفتين اگه اره دست کسي ببينم ....

کاميار-نه نه نه!من درختاي جوون ونهال هاروگفتم!اين درختا که ديگه همه پير شدن وامروز فرداس که ريشه شون کرم بذاره اصلا مي دونين چيه؟بايد ازهمين امشب هرکدوم ازماها يه تبرورداريم وبيفتيم به جون اين درختا!صبح نشده بايد اين باغ روصاف ومسطح تحويل بديم!اصلا وظيفه هر ايراني اصيله که درختاي کهن رواز بيخ وبن دربياره شما اگه کمي دقت بفرمائين تواين چندساله شکرخداشکرخدا ماايراني ها وظيفه مونو به خوبي انجام داديم! باحداکثر قدرت وتوانمون افتاديم به جون اين مملکت وباسعي وکوشش رسونديمش به اينجا!ببخشين اسم شماچيه؟ چطور من تاحالا افتخارزيارت شمارونداشتم!

-من نگين هستم!

کاميار-به به چه اسم قشنگي!خوش به سعادت اون انگشتري که شما نگين ش باشين!اجازه بدين من الآن مي آم خدمتتون وتز کلي م رو درمورد طبيعت براتون شرح مي دم!

اينو گفت واومد بلندبشه بره که دستش روگرفتم ونذاشتم بلندشه وبهش چپ چپ نگاه کردم که گفت:

- اصلا چرا شماپشت من واستادين؟زشته به خدا!تشريف بيارين اينجا بشينين تامن تکليف اين باغ رومعلوم کنم سامان بلند شو برويه جاي ديگه بشين ببينم!

همه ساکت شده بودن وکامياررو نگاه مي کردن!نگين همونطور که ازپشت مبل کاميار مي اومد جلوگفت:

-پس تکليف آقابزرگ چي ميشه؟!

کامياراونش بامن شمااينجا بشين تابهت بگم!خودم هرجوري شده راضي ش مي کنم به شرطي که شمامرتب بامن ارتباط داشته باشين وبه کمک همديگه مشکل روحل کنيم پاشوسامان!مگه نمي بيني خانم سرپاواستادن؟

مجبوري ازجام بلندشدم ونگين يه تشکرازم کرد ونشست رومبل وگفت:

-اگه راضي نشدن چي؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

کاميار-خب مي کشيمش!اصلا باهمون اره ها وتبرا تيکه تيکه ش مي کنيم!يعني ميدونين چيه؟عمر واسه پيرمرد 70سال واسه پيرزن 60سال کافيه!اين حاج ممصادق نزديک ده سالم اضافه براستاندارد جهان عمل کرده!تازگي هام چند تا گردوته باغ کاشته واون دفعه به من ميگفت منتظرم گردوي اينارونوبرکنم!شماغافلين که گردو چندسال طول مي کشه تابه بار بشينه!حداقل هفت سال!ببخشين فضولي مي کنم آ!اما شمام دراين معامله ذينفع ين؟يعني اگه اين درختا قطع بشه واسه شما استفاده اي داره؟

نگين که مي خنديد وچشم ازکاميارورنمي داشت گفت :

-من دختر آقاي فتحي هستم!

کاميار-اِ...!شما دختر عمرو عاصين؟

نگين-بله؟!

کاميار-مگه همون آقاي فتحي رونمي گين که نقش عمروعاص روداشت؟

نگين-نخير ماباايشون نسبتي نداريم پدرمن توکار برج سازي هستن!

کاميار-آهان!که اينطور!حتما قراره ايشون اين برج روبسازن؟

نگين-اگه مشکل اينجا حل بشه.

کاميار-حتما حل ميشه چراحل نشه اصلا بهتره ماجوونا کاري به کاراين چيزانداشته باشيم من ميگم اصلا چطوره

تموم درختاي اين باغ رو حواله بدين به باباي شما!يعني بسپريمش دست ايشون!ايشون خودش مي دونه با اين درختا بايد چيکارکرد بهتره ماجوونابلندشيم بريم اون طرف سالن وبقيه بحث طبيعت زنده رودنبال کنيم چطوره؟پاشين!پاشين بريم که اصلانبايد توکاربزرگترادخالت کرد پاشين ديگه!

اينوکه گفت اول خودش بلند شد وبعددست نگين روگرفت وبلندکرد وبه منم يه اشاره کردکه بلندشم وخلاصه همگي روراه انداخت طرف اون قسمت سالن ولحظه آخرخودش برگشت طرف عموايناوآقاي فتحي وگفت:

-اين درختا دست شما سپرده خودتون يه کاريش بکنين!

بعدبرگشت طرف ما وگفت:

تاشمابرين پشت اون نرده ها منم به اين مش صفربگم برامون چهارتا چايي بياره که گلومون تازه بشه،باشه؟

اينوگفت ودرحالي که بلندبلند مش صفرروصدامي کرد ازدرمهمونخونه رفت بيرون .آفرين ودلارام ونگين وکامليا راه افتادن که برن اون قسمت مهمونخونه منم رفتم بغل گندم وبهش گفتم:

-مگه تونمي آي؟

همونجور که راه افتادوشروع کرد به خنديدن .

-چرامي خندي؟

گندم-ازحرفاوکاراي اين کاميار.ميگه درختا روحواله بديم به آقاي فتحي!

منم شروع کردم به خنديدن که چندقدم اون طرف ترواستادوبرگشت توچشماي من نگاه کردوگفت:

-امروز براي چي اومده بودي پشت پنجره اتاقم؟

سرموانداختم پائين وگفتم:

-ببخشين کاربدي کردم خيلي ناراحت شدي؟

گندم-نه

-خب بيا بريم پيش بقيه.

گندم-مي خوام جوابموبدي.

-نمي دونم چي بگم!

دوباره بهم نگاه کردوراه افتاد ودوتايي رفتيم پيش بقيه تارسيديم پشت نرده ها وخواستيم بشينيم که کاميارپيداش شد وگفت:

-چرااومدين اينجا؟

-خودت گفتي بيايم اينجا!

کاميار-نه بابا اينجا چيه آدم خفه خون ميگيره!بريم بيرون تو هواي آزاد!حيف نيس يه همچين هوايي روآدم ول کنه وبچپه توخونه؟بلندشين ياله!

تااومدم يه چيزي بهش بگم که يه چشمک بهم زدوهيچي نگفتم.دوباره همگي راه افتاديم طرف درمهمونخونه که کتايون خواهر کوچيکه کاميارم دنبالمون راه افتاد تاکاميارکتايون روديدگفت:

-توديگه کجا ميآي بچه؟

کتايون-داداش من به طبيعت خيلي علاقه دارم مي خوام حرفاي شمارو درموردش گوش بدم.

کاميار-اِ...!توام به طبيعت علاقه مند شدي؟

کتايون-آره داداش خيلي!

کاميار-بيا بريم که خداآخروعاقبت ماروباتوبه خيرکنه که ماشاله هزار ماشاله علاقه به فراگيريت خيلي زياده!

خلاصه همگي باخنده ازمهمونخونه اومديم بيرون وازجلوخونه رد شديم ورفتيم طرف باغ که آروم به کاميارگفتم:

-جريان چيه؟

کاميار-هيچي نگو که مش صفررو فرستادم دنبال آقابزرگ!

-راست ميگي؟؟؟؟؟؟؟

کاميار-آره اما صداشودرنيار!

همگي بدون حرف شروع کرديم لاي درختا قدم زدن.هواعالي بودمش صفريکي دوساعت قبلش باغ روآبپاشي کرده بود وبوي خاک نمزده بلندشده بود وهوا تاريک شده بود وچراغاي باغ روشن بود يواش يواش رفتيم طرف وسط باغ ويه جايي رو دوتا نيمکت روبروي هم نشستيم که نگين يه نفس عميق کشيد وگفت:

-واقعا حيفه يه همچين جايي ازبين بره!

کامياررفت کنارش واستادوگفت:

-ازاول تاريخ تاهمين الآن آدما به خاطر زمين وآب وخاکشون باهم ديگه جنگ کردن وکشتن وکشته شدن!

نگين-شمام ميخواين همينکاروبکنين؟

کاميارفقط نگاهش کرد.

کتايون-داداش منم اين باغ رو خيلي دوست دارم.

کامياربهش خنديد ورفت بغلش کرد ودست کشيد به موهاش وگفت:

کتي!فکرميکني روچندتا ازاين درختا عکس قلب تير خورده س.وروچندتاشون عکس دوتا قلب کنار هم؟

کتايون-ده تاداداش.

کامياردوباره بهش خنديد وگفت:

-نه بيشتر.

کتايون-بيست تا!

کامياردوباره سرشو تکون داد.

کتايون-خودت بگوداداش!

کاميار-روهمه شون!

کتايون روهمه شون؟؟؟؟؟

کاميار-آره روهمه شون!

کتايون-مگه ميشه داداش!

کاميار-چرانميشه؟

کتايون-آخه خيلي زيادن!کي ميتونه اين همه قلب رودرختا بکشه؟؟؟؟

کاميار-خودم!نصف بيشترش روخودم کشيدم بقيه شم کساي ديگه!

تااينوگفت آفرين ودلارام وگندم وکامليا باخنده همديگرو نگاه کردن وکاملياگفت:

-من تاحالا نکشيدم داداش!

کاميار-توام يه روزي مي کشي!يعني همه مون يه روزي رويه تنهي درخت ميکشيم گاهي دوتا قلب پيش هم گاهي يه دونه تنها وتيرخورده من که اين طوري بودم!

کتايون-داداش تعريف کن ببينم!چندتاقلب تاحالا کشيدي؟

کاميار-دخترتوچقدرکنجکاوي؟؟

کتايون-تروخداداداش بگو

کامياربرگشت وبه بقيه نگاه کردکه همه فقط داشتن تودهنش رونگاه ميکردن يه خرده صبرکرد وبعدگفت:

-همه ش روکه نمي شه گفت اما اوليش روبرات ميگم.

بعدبلندشدوراه افتاد و ماهام همگي دنبالش راه افتاديم يه بيست متري که رفتيم لاي درختا جلوي يه درخت بزرگ وقديمي واستادوازتوجيبش فندکش رودرآورد وروشن کرد ودستش روگرفت بالا ويه جايي ازتنه درخت روروشن کرد وبه همه نشون داد وگفت:

-اين دوتا قلب رونگاه کنين!

همه سرهامونو بلندکرديم ورفتيم جلوتر ودوتا قلبي رو که کاميارنشون ميداد نگاه کرديم مثل اين بود که يه جا زخم شده باشه ودوباره گوشت نوآورده باشن!فقط رنگش فرق ميکرد مثل اينکه باماژيک سياه وکج ومعوج دوتا قلب توهم کشيده باشن .

کاميار-تازه کلاس پنجم رو تموم کرده بودم همين روبروي درباغ يه خرده بالاتر يه خونه اي بود که الآن ديگه نيس چند سال پيش خرابش کردن وجاش اين ساختمون جديده روساختن ولي قبل ازاينکه خرابش کنن توش يه خونواده اي زندگي ميکردن که يه دختر کوچولوداشتن اون دختر کوچولواسمش مريم بود وقتي من کلاس دوم بودم اون کلاس اول بود وقتي من رفتم کلاس سوم اون رفت کلاس دوم وهمينجوري تامن رفتم کلاس پنجم واون رفت چهارم !

بعدبرگشت طرف من .

کاميار-يادت اومد سامان؟

بهش خنديدم وسرمو تکون دادم که گفت:

-آره خلاصه من واين سامان هميشه تابستونا بااين مريم بازي مي کرديم لي لي بازي هفت سنگ بالا بلندي وسطي خلاصه وقتي بچه ها جمع مي شدن يه گردان ميشديم وباهم بازي ميکرديم راه مدرسه هامونم يکي بود وقت مدرسه باهم ازتوي خيابون ردمي شديم وموقع برگشتنم باهم ازيه خيابون تابستونام که صبح وظهروعصر بازي به راه بود يا دمه آخراي همون تابستون بود يه روز صبح که ازخواب بلند شدم نمي دونم چرا يه دفعه دلم براي مريم تنگ شد زود دست وصورتم رو شستم و صبحونه خورده نخورده ازباغ زدم بيرون نکته ي جالب قضيه اين بود که تارسيدم بيرون ديدم بچه هادارن توخيابون بازي ميکنن امامريم جلودرخونشون واستاده وداره به درباغ نگاه ميکنه تاچشمم بهش افتاد ويه جوري شدم رفتم جلوواونم اومد جلو تابهش رسيدم گفتم:چرابابچه ها بازي نمي کني؟اونم خيلي راحت گفت:توکه نباشي دوست ندارم بابقيه بازي کنم!

همين دوتاجمله که اززبون يه دختروپسر باسادگي دراومد کافي بود که مهر ومحبت وعشق رو تودلمون روشن کنه!

بعدازبازي وقتي برگشتم خونه اولين کاري که کردم اين بودکه باچاقودوتاقلب اينجاکندم !البته اون موقع قدمن شايد يه مترونيم بيشترنبود.حالا اين درخته اينقدررشد کرده ورفته بالا !اون موقع همون پائينش قلبا روکندم!

خلاصه،روزاي آخرتابستون مثل برق وباد مي اومدن ومي رفتن که يه روز صبح که رفتم باهاش بازي کنم ديدم چشماش گريه ايه ازش پرسيدم چي شده؟فکرمي کردم کسي اذيتش کرده امافهميدم که تاچندروز ديگه قراره ازاونجا اسباب کشي کنن وبرن!براي اولين بارمعني جدايي رو اون موقع فهميدم!

چه نقشه ها که نکشيدم!يه تخته درست کردم که توش چندتا ميخ کوبيده بودم که وقتي کاميون اومد بذارم زير لاستيک ش که پنچر بشه!ونتونه اثاث مريم ايناروببره!يه قوطي رنگ ازتوگاراژورداشته بودم که بپاشم روشيشه کاميون که راننده هه نتونه جلوشو ببينه!يه سگ ازتوخيابون گير آورده بودم وباطناب بسته بودمش جلوخونه مريم اينا!که وقتي کاميون اسباب کشي اومد بندازم به جون راننده هه!خلاصه هزارويک نقشه کشيده بودم که جلوي رفتن مريم روبگيرم

اونم بهم اعتماد کرده بود ودلش قرص شده بودکه من مي تونم جلورفتنش روبگيرم منم مرتب بهش قول ميدادم وازاين چيزا!

هربارکه مي اومدم وبه اين دوتا قلب نگاه مي کردم اراده م قوي تر ميشد تااينکه يه روز مونده به اسباب کشي شون بازوروکتک وپس گردني منو وورداشتن وبردن شمال!اصلا وقت نشدکه براي آخرين بار مريم روببينم چه برسه به اينکه جلورفتن اونو بگيرم!

اينجاي حرفاش که رسيد يه نفس بلند کشيد ويه نگاهي به دوتا قلب کرد وگفت:

-وقتي ازشمال برگشتيم خونه مريم اينا خالي بود.ازبچه هاکه پرسيدم معلوم شد فرداي همون روز ازاون خونه رفتن فقط مريم يه چيزي برام باقي گذاشته بود يه يادگاري!يه پيغام!يه سرزنش!

بچه ها دستم روگرفتن وبردن جلوخونه مريم اينا روتنه يه درخت يه چيزي بهم نشون دادن مي دونين چي بود؟عکس يه قلب!يه قلب تيرخورده!يادمه همون موقع پريدم وازديوارشون رفتم بالا وپريدم توحياط خونه شون!خونه خالي خالي بود وهمه چيز به هم ريخته پشت درحياط شون نشستم وگريه کردم!

وقتي برگشتم توباغ خودمون اومدم زير همين درخت وزير اين دوتا قلب يه قلب تيرخورده کشيدم!

ديگه ازاون به بعد يادم نمي آد که چندتا قلب صحيح وسالم کشيدم وچندتا تيرخورده!

اين آخريا انقدردستم روون شده بود که تا چاقورو ميذاشتم وخود چاقو برام دوسه تا قلب مي کشيد!

اينو گفت وبرگشت باخنده منو نگاه کرد که داشتم بهش مي خنديدم!

کتايون-داداش منم مي تونم يه روزي رواين درختا قلب بکشم؟

کاميارباخنده نشست جلوکتايون و گفت:

-آره عزيزم اما به شرطي که نه اون قلبا ونه اين درختا رو به گند نکشي!اين چيزا تازماني قشنگن که به کثافت کشيده نشده باشن!

وبعد صورتش روماچ کردوبلندشد وبه نگين که ساکت داشت نگاهش مي کرد گفت:

-فکرکنم وقت رفتن شماس نگين خانم!

نگين-چطورمگه؟

کاميار-آخه يه آدم پست بي شرف به آقابزرگه خبرداده که عليه باغش دارن توطئه مي کنن!اوناهاش!اونم آقابزرگ که داره ميره به کانون فتنه!

همگي برگشتيم طرف جايي روکه کاميارنشون ميداد نگاه کرديم آقابزرگه داشت باعصاش جلوميرفت ومش صفرم دنبالش!يه دفعه همه به طرف خونه کامياراينا دوئيدن فقط من وکامياروگندم همونجاواستاديم!برگشتم طرف درختي که کاميارروش قلب کشيده بود وگفتم:

چقدرخوبه که خاطرات روتنه اين درختا مي مونن!

کاميار-اينا که خاطرات اين ارتفاع از درختاس اگه بتوني ازهرکدوم ازاين درختا بالا بري خيلي قلباي ديگه روهم مي بيني که توش خاطرات نسل هاي قديمي ما خونه کرده!

دوتا قلب باخط عمو!يه قلب بايه تير باخط بابا!دوتا قلب ديگه که خيلي م ظريف کنده شده باسنجاق سرعمه!

باتعجب بهش نگاه کردم وخنديدم وگفتم:

-راست ميگي کاميار؟!

کاميار-اينا که چيزي نيس!من مطمئنم که اگه بتونيم يه خرده بيشترازدرختا بريم بالا قلباي خيلي پيري روهم ميبينيم که ياباچاقوي آقابزرگ تودرخت کنده شدن يابا سنجاق سر خانم بزرگ خدابيامرز عشقه ديگه!هميشه بوده وهميشه م هس!

اينو گفت ويه خنده اي به من وگندم کرد وراه افتاد طرف خونشون!

دوتايي واستاديم ورفتن کامياررو نگاه کرديم که گندم گفت:

-تواون دختر يادت هس؟

-آره يادمه!

گندم-چه شکلي بود؟خوشگل بود؟

-تواون سن وسال معلوم نمي شه يه دختر قشنگ هست يانه!

گندم-چرامعلوم ميشه!

-منکه متوجه نمي شم!

برگشت طرف من وروبروم واستاد وتوچشمام نگاه کردوگفت:

-توام تاحالا رودرختا قلب کشيدي؟

-نه!

گندم-جدي ميگي؟!

سرمو تکون دادم وگفتم:

-آره.

گندم-يعني تاحالا يه دونه م نکشيدي؟

-نه يعني ميدوني اين کارا به نظرم بچه بازيه مسخره س!

گندم-هيچم بچه بازي نيس!

-يعني هرکه عاشق شدبايد يه چاقوورداره بره درختاروزخمي کنه؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

گندم-اين زخمي کردن درختا نيس!به ثبت رسوندن يه احساسه،يه خاطره س،يه هيجانه،يه بلوغه!

-خب آدم مي تونه اينارو يه جورديگه درذهن وروحش ثبت کنه!

گندم-توبي احساسي تو هر چيزي رو فقط از جنبه منطقي ش نگاه مي کني!

-نه اصلا اينطوري نيس.فقط شايد...

گندم-شايدچي؟

-نمي دونم!

گندم-اصلا توتاحالا عاشق شدي؟

-نمي دونم شايد!

گندم-پس شدي!

-مي دوني دبيرستان که بودم يه دختره بود که مسيرش بامن يکي بود.هميشه توراه مدرسه مي ديدمش!صبحاکه با کاميارمي رفتيم مدرسه اونم ازهمون مسير مي اومد وهي به من نگاه مي کرد منم نگاهش مي کردم بعدازچند وقت متوجه شدم که بهش يه احساسي دارم.حالا نمي دونم عادت بودياعشق!آخه دخترخيلي قشنگي بود وقتي به آدم نگاه مي کرد يه جور خاصي بود که انگار...

گندم-خيلي خب!کافيه!نمي خواد انقدرمفصل برام توضيح بدي.

-ولي خودت ازم پرسيدي!

گندم-من فقط پرسيدم که تاحالا عاشق شدي يا نه؟همين!

-خب منم داشتم مي گفتم ديگه!

گندم-توميتونستي يک کلمه بگي آره يانه!

-آخه خودمم نمي دونم آره يانه!

گندم-ديگه بدتر!حتما براي عشق تون دوتا قلبم رودرختا کندي؟

-نه من اصلا بلد نيستم روکاغذ سفيد بامداديه قلب درست حسابي بکشم چه برسه روتنه درخت اونم باچاقو!

گندم-واقعاکه سامان بهتره هرچه زودتربري وکندن قلب رودرخت روباچاقويادبگيري!اينطوري حداقل ميشه باهات حرف زد!

-چراعصباني ميشي؟

گندم-من اصلاعصباني نيستم!

-پس چراداري دادميزني؟

گندم-توام داري دادميزني!

-خيلي خب!بهتره منطقي باشيم!ببين گندم!به نظرمن اگه يه پسربلدنباشه روي تنه درخت باچاقو قلب بکنه،اين دليل هيچي نمي تونه باشه ازنظرمنطقم درست نيس!

گندم-گوش کن سامان!من اصلاازهرچي منطق و آدم منطقيه بدم مي آد!فهميدي؟

اينوگفت وباعصبانيت برگشت ورفت!دوسه قدم که ازم دورشد برگشت وگفت:

-پسره شيربرنج شل!

يه دفعه زدزير گريه ودوئيد ورفت!مونده بودم چراهمچين کرد خيلي عصباني شدم!دفعه اولي نبودکه ماها ازاين حرفابهم مي زديم توجمع تومهموني ها توباغ وسط بازي ها خلاصه گاه گداري سربه سرهم مي گذاشتيم وازاين حرفابهم ميزديم!اما ازامروز صبح به بعد که ديد واحساسم نسبت به گندم،عوض شده بود اين حرفش خيلي ناراحتم کرد خودشم اين دفعه اين حرفارويه جور ديگه زد!هميشه وقتي ازاين چيزا بهمديگه مي گفتيم بعدش مي خنديديم وشوخي مي کرديم امااين دفعه باگريه گذاشت ورفت!

يه دفعه متوجه شدم که سروصداازطرف خونه کامياراينا بالا گرفت خواستم برم اونجا ببينم چه خبره اما حوصله شونداشتم راه افتادم طرف خونه خودمون وتارسيدم ازپنجره پريدم تو اتاقم ورفتم تورختخوابم!

ازدست گندم خيلي عصباني بودم که اون حرفاروبهم زده امايه احساس خوبي بهش داشتم که ازاحساس امروز صبح بهتروبيشتربود!

يه دفعه نمي دونم چراخنديدم وتودلم يه حال عجيبي حس کردم شايدعشق همين بود!يعني عاشق شده بودم؟! عاشق گندم چه اسم قشنگي!

کم کم برگشتم به خاطراتم!ياده موقع هايي افتادم که من وکاميارباگندم وآفرين ودلارام وکامليا بازي مي کرديم يادمه موقع يارکشي هميشه گندم مي اومدبامن!يادمه هميشه وقتي گرگم به هوابازي مي کرديم وگندم مثلا گرگ مي شد بااينکه مي تونست منو بزنه اينکارونميکردوبقيه روميزد!

تواين فکرابودم که صداي پدرم ومادرم روشنيدم که داشتن مي اومدن خونه وباعصبانيت باهمديگه حرف مي زدن!

تارسيدن به پنجره اتاق من پدرم صداکرد:

-سامان!

-بله.

پدرم-خوابيدي؟

-نه بيدارم...

پدرم-پس چراچراغ اتاقت خاموشه؟!

-همينطوري دراز کشيدم!

پدرم-تونفهميدي آقابزرگ روکي خبرکرده؟

-نه!مگه چي شده؟

پدرم-شماها کجابودين؟

-باکامياراينا توباغ بوديم طوري شده؟

پدرم-نه بگير بخواب.

اينوگفت وبامادرم اومدن تو خونه.حوصله نداشتم درمورد اين چيزا فکر کنم دوباره برگشتم به خاطراتم وهرلحظه روکه باگندم بودم آوردم تومغزم!

به هرکدوم که فکرميکردم يه چيز تازه دستگيرم ميشد!هميشه گندم يه جوري خواسته بود که خودشوبه من نزديک کنه امامن متوجه نشده بودم!عجب آدمي م من!انگارحرفهايي که بهم زدهمش درست بوده.

دوباره خنده م گرفت!يه خنده اي که يه حالت ذوق توش بود!واقعا گندم حق داشت که بهم بگه شيربرنج شل!ازحرصش اين حرف روبهم زد!حتمابعدازاين همه سال وقتي امروز صبح ديده که يواشکي رفتم جلوپنجره ش ونگاهش مي کنم باخودش گفته که اخلاقم عوض شده وبه قول معروف مرد شدم وحتماميرم جلووباهاش صحبت مي کنم.بعدشم وقتي امروز چندبارخواست سر حرف روباهام واکنه من احمق صحبت روعوض کردم عجب خري م من!

تواين فکرا بودم که انگاريه دفعه چشمام گرم شد وخوابم برد!يه وقت بايه صداازخواب پريدم!

کاميار-اهالي باغ آسوده بخوابيد،باغ درامن وامان است آهاي جونورا!نجنبينانلولينا!داروغه بيداراست!آهاي دخترخانما

آقاپسرا آهسته بيائيد!پدرومادر هنوز هشياراست!

ساعتم رونگاه کردم يه خرده ازدوازده نصفه شب گذشته بود!نفهميدم چطورخوابم برده!

کاميار-آهاي!دخترعمه هاپسرعمه ها!دخترخاله ها!پسرخاله ها!دختر دايي آ!پسردايي آپاورچين وآهسته بيائيد باغ هنوز

نسبتا بيداراست!

رسيددم در پنجره اتاق من که پدرم سرشو ازطبقه بالا کردبيرون وگفت:

-پسرمگه توخواب نداري؟نصفه شبي ول کن بروديگه!

کاميار-سلام عمو جون.

پدرم-تواين وقت شب اينجا چيکارميکني؟!

کاميار-امشب نوبت کيشيک منه !حاج ممصادق بهم گفته امشب توباغ کيشيک بکشم!بعدازنصفه شب هرکي روتوباغ ديدم اسمش روبنويسم وصبح بدم بهش که تنبيه ش کنه!شمام زودتر بروبگير بخواب تااسمتو ننوشتم آ!

پدرم يه چيزي زيرلب گفت وسرشو کرد تو وپنجره رو بست!

پريدم وازاتاق رفتم بيرون.

کاميار-کجايي تو؟

-خوابيده بودم.

کاميار-پس چرانيومدي خونه ما!نمي دوني چه خبربود!

-حوصله نداشتم.

کاميار-گندم کجارفت؟

-رفت خونشون.

کاميار-خب،چه خبر؟

-هيچي.

کاميار-چشمات ميگن داري دروغ ميگي!بگو ببينم چي شده!

-بيابريم وسط درختا تابهت بگم.

کاميار-نکنه باز يه جاواستادي ودزدکي گندم رو ديدزدي وحالا دنبال مفاد قانوني ش ميگردي؟!

-گم شو!بيابريم يکي مي شنوه!

دوتايي باهم رفتيم وسطاي باغ ويه جاکه تاريک تربود واستاديم وباخنده گفتم:

-کاميارمن الآن واقعا احتياج به کمک دارم!

کاميار-پسرجون توکي کمک خواستي ومن دريغ کردم؟!فقط جون مادرت دنبال ماده وتبصره وبندو اين چيزانگرد وبي خودي ترس تودل ماننداز!

-نه به جون تو!اين دفعه ديگه ازاين خبرا نيس!

کاميار-آفرين!حالا بگوببينم چه کمکي لازم داري تادراسرع وقت انواع واقسام خدمات رو ارائه بدم!

-مي خوام يکي روپيداکنم که توعشق وعاشقي واين چيزاوارد باشه!

يه نگاهي به من کردوگفت:

-واقعا خاک برسرت کنن سامان!من اينجا بغل دستت واستادم اون وقت تو دنبال يه نفرميگردي که تواين چيزا وارد باشه؟حالا اگه بايه پاره آجر بزنم توسرت حق ته يانه؟

-اِ...!مي دونم منظورم به خودته ديگه!امابدون شوخي ولوس بازي آ!

کاميار-خب حالا شد يه حرفي!بگوببينم چي شده!

خنديدم وگفتم:

-امشب ميدوني گندم بهم چي گفت؟

کاميار-انگارموضوع جدي يه!

-آره!پس چي؟!!!!!

کاميارکه حسابي شنگول شده بودباخنده گفت:

-انگار دنيا به کامت داره ميگرده!بگوببينم چي گفت بهت؟!

-بهم گفت شيربرنج شل!اونقدراز دستم عصباني شده بودکه نگو!

يه نگاهي بهم کرد وخنده رولباش خشک شدوگفت:

-بااين حساب بهتره جاي گشتن دنبال يه متخصص درامورعشق وعاشقي دنبال يه متخصص در امور طناب وريسمان

بگردي که هرچه زودتر خودتو داربزني بدبخت!

-يعني چي ؟!

کاميار-آخه اينم چيزيه که انقدرباعث خوشحالي آدم بشه؟!نه!من مي خوام بدون اصلاتوآدمي؟دختره درنخستين مکالمه عاشقانه بهت گفته شيربرنج شل اونوقت توجشن گرفتي؟واله خجالت داره سامان!اگه يه دختربه من يه همچين حرفي بزنه بي معطلي يه گلوله توشقيقه خودم شليک ميکنم اون وقت تواين حرف روشنيدي وداري اينجا پايکوبي مي کني؟

-صبر کن بذار بگم چه جوري گفت آخه!

کاميار-چه جوري گفتنش ديگه چه فرقي داره همون کلمه اولش براي خودکشي کافيه چه برسه به کلمه دومش!

-آخه لحن گفتن فرق مي کنه!

کاميار-حتي اگه بابهترين لحن هاهم اين حرف به يه پسر گفته بشه بازم نتيجه اي جز خودکشي نداره ياله معطل نکن تا آبروي ماپسرارو نبردي حداقل اينقدر همت داشته باش وآبرو وحيثيت همنوع خودت روبخر!ياله!

-باز شروع کردي اصلا برگرد برو خونتون.

کاميار-خيلي خب بابا!بگو ببينم لحن کلام چه جوري بوده.

-گندم چون خيلي عصباني بود اين حرف روبه من زد!

کاميار-حق داره واله!

-يعني ازاين حرفش فهميدم که اونم منو دوست داره!يعني به طور غير مستقيم بهم گفت که منو دوست داره!

کاميار-بهتر نيس که جاي اين همه جون کندن وتفسير هاي مختلف روبررسي کردن وآخرش به يه نتيجه نيم بند غير مستقيم رسيدن اون زبون صاحب مرده ت رويه تکون بدي وحرفت رومستقيم بزني؟!

-اِ...!گوش کن حالا مي دوني ازم چي خواسته؟

کاميار-يه جوعرضه!

-يه قلب يعني دوتاقلب!

کاميار-واسه آدم مريض دنبال قلب ميگرده؟

-نه!بهم گفته تاياد نگيرم روتنه درخت قلب بکشم باهام حرف نمي زنه!

يه نگاهي به من کردوگفت:

-چه شرايط سهلي کاشکي ازاين شرطا ازمن مي خواستن به جون تو،دقيقه اي دوتاقلب منبت کاري شده تحويل شون ميدادم حالا چي شد که يه همچين چيزي ازت خواست؟

-همه ش تقصير توئه ديگه!ازتومهموني همه رو ورداشتي بردي زير يه درخت وخاطرات ده پونزده سال پيشت رو نشون بدي؟!

کاميار-خاطرات من به شماها چيکارداره؟!

-هيچي ديگه!ازم پرسيد تاحالا قلب رودرخت کشيدي منم گفتم نه!گفت اصلا تاحالا عاشق شدي؟منم يه فکري کردم وگفتم نمي دونم بعدگفتم يه دختري بود که توراه مدرسه ميديدمش شايد عاشق اون شده باشم تااينو گفتم عصباني شدو گفت حتما براش رو تنه درخت قلبم کندي؟!منم گفتم روکاغذ سفيدم بلد نيستم قلب بکشم چه برسه رودرخت!اونم گفت تاياد نگرفتي نياطرف من!

کاميار-خب کاربدي کردي اين حرف روبهش زدي!

-کدوم حرف رو؟

کاميار-همون که بهش گفتي شايد عاشق شده باشي به دخترا که نبايد ازاين چيزا گفت خره!هروقت يه دختر باناز وادا ازت پرسيد عزيزم تاحالا عاشق شدي؟بايد مثل نوار ضبط شده فقط بگي نه تواولين وآخرين عشق مني !اگه بازم گفت عزيزم واقعا ازهيچ دختري خوشت نيومده؟دوباره بايد بگي نه تواولين وآخرين عشق مني اگه يه دختر گفت عزيزم اگه کسي تو زندگيت بوده به من بگو بازم بلا فاصله ميگي نه!تواولين وآخرين عشق مني!

-حالا بايد چيکارکنم؟

کاميار-چي رو؟

-قلبا روديگه!

کاميار-چاقوداري؟

-تواتاقم دارم.

کاميار-بپروردار بيار.

رفتم طرف خونمون وازپنجره رفتم تو ويه چاقوي کوچولوورداشتم وبرگشتم پيش کاميار که گفت:

-بيا. همين درخت خوبه.ياله بکن معطل نکن!

-بي تربيت.

کاميار-قلبا روميگم!

رفتم جلودرخت وباچاقوشروع کردم به کند کاري که يه خرده بعد کاميار يه نگاه بهش کرد وگفت:

-مرده شور اون عشقت رو بااين قلب کشيدنت روببره!اينم قلبه کشيدي؟!ببينم توتاحالا يه قلب ديدي که مکعب مستطيل باشه ؟!

يه نگاهي به قلبي که کشيده بودم کردم وگفتم:

-آخه اين کارا يعني چي ؟!

کاميار-بااحساس بکش الاغ داري اين قلب رو براي دختري که دوستش داري ميکشي !واسه معلمت که نمي کشي نمره بهت بده نيگاه کن!خيال ميکنه سرجلسه امتحان علوم نشسته!واسه قلبش بطن ودهليز چپ وراست روکشيده!خب يه بار کي سرخرگ آئورت و سياهرگ ششي روهم بکش که نمره روکامل بگيري!

-آخه تاحالا ازاين کارا نکردم اونم توتاريکي!

کاميار-بدبخت اينکاراروفقط بايد توتاريکي کرد روز روشن که نميشه بري وسط باغ،جلوي باباوننه دختر،براش قلب بکشي!

-جون من کاميار بياتوجاي من بکش!

کاميار-به به!تقلب اونم اول عشق وعاشقي بدبخت تقلبت روبگيرن ديگه تجديدي م نداره؟يه ضرب ردي؟

-آخه من بلد نيستم!

کاميار-ميخواستي اون موقع ها جاي درس خوندن بياي ازاين کارا بکني.که حالا دنبال تقلب واين چيزانباشي.!

-جون سامان يه دونه برام بکش.

کاميار-بده به من اون چاقورو بدبخت خرالاغ گاونفهم!بروکنار ببينم!

چاقوروازم گرفت وگفت:

-اگه يه دفعه فرداخانم معلم گفت بياجلوروي خودم بکش چه غلطي مي کني گيرم اين دفعه من برات کشيدم؟

-بابا آخه من اصلا تواين خط ها نيستم!خودم که نيستم هيچي بابامم نبوده!

کاميار-باباي تو تواين خط آنبوده؟پس بيا ازدوتا ازاين درختا بريم بالا تا بهت نشون بدم!

-غلط کردي اصلابابام تواين برنامه هانيس!گاهي وقتا که مثلا سرشام ياناهار نشستيم ومي خواد منو نصيحت کنه ازپاکي دوران جووني ش برام ميگه ومامانمم تصديق ميکنه!

کاميار-همون فقط مامانت بايد تصديق کنه اتفاقا چند وقت پيش بالاي يه درخت دوتا قلب پيداکردم که مهر وامضاي بابا ي توپاش بود!عجيب اينکه قلبا روهم وارونه کشيده!حالا نمي دونم موقع کشيدن به درخت آويزونش کرده بودن يا خودش انحرافي چيزي داشته!

-اِ...!اين چرت وپرتا چيه ميگي؟دوتا قلب بکش کاروتموم کن ديگه!

کاميار-مگه به اين شلي هاس؟

-خيلي خب شل که نيس هيچي خيلي م کار سختيه!حالا مي کشي؟

کاميار-اول بگو ببينم چه نوع قلبي مي خواي؟

-ازهمين قلبا ديگه!دوتابکش بره پي کارش ديگه!

کاميار-اولا اگه اين قلبا روبکشي ديگه نمي ره پي کارش!تازه اول شه!يعني به محض اينکه دست صاحب قلب دوم رو بگيري وبياري اينجا وقلبا روبهش نشون بدي تازه بدبختي ت شروع ميشه!عين يه سند محضريه!ديگه نميشه زدزيرش چون به ثبت رسيده ديگه بايد کاروزندگيت روبذاري کنارو برسي به اين دوتا قلب که خشک نشن آب به موقع،کودبه موقع،وجين به موقع،هرس به موقع!بايد صبح به صبح بياي ورگ هاي منتهي به قلب رو خوب پاک مرتب آمپر خونش روچک کني که کم نباشه!اگه يه دفعه ديدي خونش کمه وزود بايد ازتوجيگرت خون بريزي توش که يه دفعه قلبا گيرپاژنکنن!فشار خون ساعت به ساعت!ميزان قندخون نيم ساعت به نيم ساعت!ميزان ضربان دقيقه به دقيقه! شما رش تعداد گلبول قرمز ثانيه به ثانيه!

-بده به من اون چاقورو اصلانمي خواد بکشي!

کاميار-تقصير منه که دارم راهنماييت ميکنم!

-من که فقط مي خوام دوتا قلب بکشم خودتو بگو که چه جوري به اين همه قلب مي رسي؟؟؟؟؟؟

کاميار-من تموم قلبايي روکه کشيدم کنترات دادم به بيمارستان که خودشون کاراشو بکنن!

-بابابکش بريم ساعت 1بعدازنصفه شبه!

کاميار-خب حالا چه قلبي مي خواي؟

-مگه چند نوع قلب داريم؟

کاميار-خيلي!قلب باديواره نازک!قلب باديواره کلفت!قلب با دريچه ميترال گشاد!قلب بادريچه ميترال تنگ!قلب چروکيده! قلب صاف واتو خورده!قلب چاک چاک!قلب سالم!

پسر کجاي کاري هرکدوم ازاينا نشون دهنده يه نوعشقه!قلب سنگدل داريم باعشق خاموش شده!قلب نازک باعشق بي دوام!اصلا تونوع عشقت روبگو من خودم اتوماتيک برات ميکشم!عشق آتشين مي خواي ياعشق به خاکسترنشسته؟ عشق تند مي خواي ياعشق آروم؟عشق خونين مي خواي ياعشق ملايم؟؟

-بابادير شد!

کاميار-من که منتظر توام!بگو بکشم ديگه!

-دوتا قلب بکش که مبلغ عشق باشه همين!

کاميار-قلب تبليغاتي مي خواي؟بگيربرادر اين چاقورو من کارتبليغاتي نمي کنم سفارشت روببر جاي ديگه بده!

اومدم يه چيزي بهش بگم که يه مرتبه ازته باغ ازخونه گندم اينا سروصدابلندشد!

دوتايي يه خرده گوش داديم که کاميارگفت:

-دارن تئاتر اقتصادي فرهنگي اجتماعي سياسي بازي مي کنن يادعواس؟؟؟

-انگاردعواس!

کاميار-خونه عمه اينا ازاين خبرانبودکه!بيابريم ببينيم چي شده!

-من نمي ام زشته!توام نرو.به ماچه مربوطه!حتما يه اختلاف خونوادگيه!

کاميار-تواين باغ هراتفاقي بيفته به من مربوطه.تومي خواي نيايي نيا من که رفتم!

-اِ...!صبرکن اومدم

دوتايي ازلاي درختا آروم آروم رفتيم طرف خونه گندم اينا وتا رسيديم که صداي شيکستن يه شيشه بلندشد وپشت سرش يه شيشه ديگه!

دوتايي رفتيم پشت شمشاداي جلو خونشون قايم شديم که صداي گندم بلندشد:

-دزد!دروغگوها!چطوري دلتون اومد؟چرا؟چرا؟چرا؟

اينارومي گفت وجيغ مي کشيد وگريه ميکرد همچين نعره مي کشيد وحرف مي زد که مايه آن فکر کرديم خونشون دزد اومده!

گندم-چرااينکاروکردين؟چرا؟؟؟؟

گندم اينارو باگريه وداد وجيغ مي گفت وعمه م وشوهرعمه م هي آروم قربون صدقه ش مي رفتن!

گندم-حالا من چيکارکنم ؟تکليف من چيه؟دزد!!!!!!!

من وکامياريه نگاهي بهم کرديم که يه دفعه شيشه پنجره شکست ويه صندلي ازتوخونه افتادبيرون!

کاميار-توکه مي خواستي قلب بکشي خب خبرمرگت يه خرده زودتر اقدام ميکردي که اين دختره رو انقدر نچزونيش!

-حالا وقت شوخيه؟بذارببينم سرچي اينطوري دعواشون شده!

کاميار-اين هر چي هس يه دعواي معمولي نيس!مي گم بيابريم تو!

-آخه يعني درسته که مادخالت بکنيم؟؟؟؟

کاميار-يعني همينجوري همين گوشه بشينيم؟

-نمي دونم!

يه لحظه صداها قطع شد ويه دفعه صداي شيون وگريه وزاري عمه م وشوهرعمه م بلندشد وبازم صداي شکستن ليوان وبشقاب و اين چيزااومد!

کاميار-تونمي آي نيا منکه رفتم تو!

اينوگفت وپريد وازروشمشاداردشد ورفت پشت درخونه گندم اينا وشروع کرد به درزدن وعمه وشوهرعمه م روصداکردن!

کاميار-عمه آقاي منو چهري گندم!

کامياربلند بلند صداشون مي کرد ومحکم مي کوبيد به در که يه دفعه صداي آقاي منوچهري بلندشد !!!!!!

-کاميار!بياتو!کمک!کمک!

تاکاميارصداي آقاي منوچهري روشنيد ديگه معطل نکرد وازاون طرف پنجره اي که شيشه ش شکسته بودپريد توخونه ومنم دنبالش!تارسيديم توخونه ديديم تمام اسباب واثاثيه شکسته ودرب و داغون شده وعمه م يه گوشه غش کرده وافتاده!دوئيدم طرف آشپزخونه که سروصداي گندم وآقاي منوچهري ازاونجامي اومد.تارسيديم ديديم آقاي منوچهري چاقوي آشپزخونه رو ورداشته وانگارمي خواد گندم روبکشه وگندم دستاي آقاي منوچهري روگرفته وداره از خودش دفاع ميکنه!يه آن هردومون خشک مون زد که بافرياد آقاي منوچهري يه تکون خورديم !

آقاي منوچهري-چراواستادين؟بياين کمک ديگه!

اينوکه گفت دوتايي پريديم طرف شون!کامياررفت طرف آقاي منوچهري ومنم رفتم طرف گندم که کامياربه حالت فرياد گفت:

-بيايم کمک که دختره روباچاقوبکشي؟!

آقاي منوچهري که هم داشت گريه ميکرد وهم فرياد ميکشيدگفت:

-داره خودشوميکشه!داره خودشوميکشه!

يه آن تازه مامتوجه شديم که چاقودست گندمه!اماديگه دير شده بود چون امياردستاي آقاي منوچهري رو ازدستاي گندم جداکرده بود ومنم حواسم به آقاي منوچهري بود فقط خدارحم کرد که من وکاميار هردوباهم در يک لحظه پريديم طرف گندم که چاقوروبرده بالا وداشت مي آورد پائين طرف شکمش!دقيقا درلحظه اي دستاي مارسيد به گندم که چاقواومد پايين ولبه ش گرفت به بازوي من!

يه دفعه خون مثل فواره پريد روهوا!

کاميار-کشتي سامان روبي انصاف!

اينو گفت وچاقورو ازتودستاي گندم کشيدبيرون واومد طرف من!

کاميار-کجات خورده؟

-مواظب اون باش!

کاميار-ميگم کجات خورده؟

-بازومه چيزي نيس!

برگشتم وبه گندم که مات شده بود به بازوي من نگاه کردم ازبازوم همينجوري داشت خون ميرفت اونم دستاشو گرفته بود جلودهنش وفقط به بازوي من نگاه ميکرد!

کاميارپريد ويه دستمال ورداشت وپيچيد دوربازوي من ومحکم گره زد وبعد برگشت طرف آقاي منوچهري وگندم وبا فريادگفت:

-اين چه بساطي درست کردين؟؟؟؟؟

آقاي منوچهري دستش روگذاشت روقلبش ونشست رويه صندلي وتااومد حرف بزنه که گندم ازتوآشپزخونه فرار کرد بيرون !

آقاي منوچهري م که اينو ديد باحالت نيمه غش فقط گفت:

-بگيرينش!نذارين بره!مي خواد يه بلايي سر خودش بياره!بگيرينش!!!

اينوکه گفت دوئيدم دنبال گندم!يه دستم به بازوم بود ومي دوئيدم دنبالش!کاميارم دنبال من مي دوئيد تارسيد بهم بازوم روگرفت وگفت:

-بيابريم بيمارستان!

-گندم!بريم دنبال گندم!

کاميار-ولش کن پدرسگ چاقوکش رو!الآن بايد به اين زخم برسيم!

-نه!توبياکاريت نباشه!

کاميار-خون ريزي داره الاغ!

-چيزي نيس بيابهت مي گم!

دوتايي زديم ازخونه بيرون!تارفتيم توباغ ديديم همه اهل خونه ها بالباس خواب دارن مي آن طرف خونه گندم اينا تا مار روديدن يعني وضع منو بااون لباس خوني وبازوي بسته ديدن يه جيغ کشيدن!

کاميارکه زيربغل منو گرفته بود ودوتايي داشتيم مي دوئيديم تااونا روديد نتونست خودشونگه داره وگفت:

-واي خداي مهربون چقدرآدم بالباس خواب چه صحنه هيجان انگيزي حيف که وقت ندارم وگرنه...

خنده م گرفته بود ازحرفاش!

-حالام ول نمي کني بدو!

کاميار-وقت روکه تلف نکردم درحال دوئيدن گفتم!حيف بود سرراه يه نگاهي م به اينانکنيم!

دوتايي همونطورکه مي دوئيديدم زديم زير خنده که يه دفعه ازيه طرف ديگه باغ چشم مادرم افتادبه من وتاديد لباسم خوني غش کرد!

کاميار-چه حادثه شومي!فقط سه تامجروح داشتيم!

-بدوکاميار!کجارفت گندم!

کاميار-اوناهاش داره ميره ازباغ بيرون!

-توبدو ماشينوبيار!

کامياررفت طرف گاراژومنم ازدرباغ رفتم بيرون ودوئيدم دنبال گندم!وسط خيابون رسيدم بهش وچ دستش رو گرفتم وکشيدم!

-واستاببينم!

گندم-ولم کن!

-مي گم واستا!

تا خواست دستشو ازتودستم دربياره که مچ دستش رويه فشاردادم که ازدرد جيغ کشيد ونشست روزمين!

-چراهمچين مي کني دختر؟اين چه ديوونه بازيه؟!

گندم که داشت گريه مي کرد آروم گفت:

-ولم کن سامان!بذاربرم!

-آخه چرا؟کجا بري؟

گندم-نمي دونم توفقط بذار برم خواهش مي کنم سامان!

-يعني چي؟آخه چي شده؟

گندم-فقط بذاربرم!

-چراآبروريزي مي کني ؟پاشوببينم!

بلندشد وواستاد ويه نگاهي توچشمام کرد وبعد يه نگاهي به بازوم کردودوباره زد زير گريه توهمين موقع کاميارم با ماشينش رسيد وجلومون ترمز کرد واومد پائين وگفت:

-دختره ديوونه ببين چه بلايي سر اين بچه اوردي؟!

-ولش کن کاميار

کاميار-سوارشين ببينم!

گندم-من نمي آم.

کاميار-ميگم سوارشودختر!الان زخم اين بچه ناسورميشه!

درعقب ماشين روواکرد وگندم رونشونديم توماشين وکاميارپريد پشت فرمون ومنم اون طرف سوارشدم که مش صفر رسيد بهمون وگفت:

-چي شده آقا کجاميرين؟؟؟؟؟

کاميار-مش صفر اين دفعه واقعا داريم ميريم که کمک کنيم!خداحافظ.

اينوگفت وباسرعت حرکت کرد ده دقيقه بعد جلو بيمارستان زدروترمز وپياده شد منم ازاون ورپياده شدم ودرعقب ماشين روواکردم ودست گندم روگرفتم وخواستم پياده ش کنم که گفت:

-ولم کن سامان!شمابرين من همينجاهستم!

-نمي شه توام بايد بياي.

کاميار-بازبون خوش بياپايين اگه يه مو ازسر اين بچه کم بشه من مي دونم وشماها بياپايين بهت مي گم!

خلاصه سه تايي راه افتاديم طرف اورژانس بيمارستان ورفتيم تو تايه پرستارچشمش به لباس من افتاد دوئيد جلوومنو برد توبخش جراحي وپانسمان ودکترروخبرکرد تادکتربرسه پرستارباکاميار لباس منو درآوردن که پرستار گفت:

-چي شده اين؟

کاميار-هيچي بابا بازي مي کرديم سراسباب بازي رفت توبازوي اين!

پرستار-بازي اين وقت شب؟!

کاميار-بازي وقت و بي وقت نداره که!آدم بازيش که گرفت بايد بازي کنه!

پرستارخنده اي کرد وشروع کرد به شستن بازوم کامياريه نگاهي به من کرد ويه دستي به موهام کشيد وگفت:

-درد داره؟

-نه

کاميار-بميرم برات که چقدرخرمظلومي!

بعد يه سلقمه زد به گندم که پهلوي ماواستاده بود وداشت به من نگاه مي کرد وگفت:

-بازي بچه قلوه کن شده!مي بيني؟

گندم دوباره زدزير گريه به کامياراشاره کردم که کاريش نداشته باشه توهمين موقع دکتراومدوسلام کرد وماهام جوابش روداديم ويه نگاهي به زخم من کردوگفت:

-پرستارگفت بازي مي کردين سراسباب بازي رفته توبازوي اين ا قا!درسته؟

کاميار-آره دکترجون سرش وامونده خيلي تيز بود!

دکتر خنده اي کرد وگفت:

-حتما اسباب بازي خطرناکي بوده؟

کاميار-بعله.

دکتر-حالا اسباب بازي چي بوده؟

کاميار-کاردآشپزخونه!

دکتر-کي باهاش بازي ميکرده؟

کاميار-يه لات چاقوکش بي تجربه تازه کار.

دکتر-امان ازاين تازه کارا.

کاميار-که هرچي مي کشيم ازدست اينا ميکشيم دکترجون کارت روبکن!بچه ازدست رفت!

دکتر-نگران نباشين چيز مهمي نيس!

کاميار-مي خوام جاش روبازوش نمونه دکترجون!

دکتر-نمي مونه عمقي فرورفته.خودزخم کوچيکه.

کامياربرگشت يه نگاه به گندم کردوگفت:

-پس دکترجون انگارخدارحم کرده اگه اين زخم طرف سينه بود!

دکتر-اگه بود ديگه کاري ازدست کسي برنمي اومد.

کاميار-تف به گور پدرهرچي چاقوکش ناشي!

خلاصه دکترشروع کرد به بخيه زدن بازوم ووقتي تموم شد پانسمان کرد وبرام يه نسخه نوشت وداد دست کاميارو رفت اومدم ازتخت بيام پايين که نذاشت وگفت:

-يه دقيقه صبرکن من اين دستورالعمل دواهارو ازاين خانم پرستاربگيرم وبيام.

-دستورش روکه دکترتونسخه نوشته حتما!

کاميار-باشه،يه بارديگه بپرسيم ضررنداره که!

-خب برو ازخوددکتربپرس.

کاميار-دکترسرش شلوغه مزاحمش نشم بهتره همين خانم پرستارميگه مي ره پي کارش ديگه!تويه دقيقه بخواب تا من برگردم.

داشت ايناروميگفت که همون خانم پرستار اومد طرف ما وتارسيد گفت:

-شکرخدابه خيرگذشت!

کاميار-آره الحمدالله خداخيلي بهش رحم کرد ببخشين خانم پرستار اين نسخه رو کجابايد بپيچم؟

پرستار-هرداروخانه که باشه!

کاميار-آخه ماتواين محله غريبيم نمي شه شمايه تک پا لطف کنين وبياين به مادواخونه رونشون بدين؟

پرستار-آخه من الان شيفتم!

کاميار-خب ماها صبرمي کنيم هروقت شيفتتون تموم شد تشريف بيارين.

پرستار-پس مريضتون چي ميشه؟

کاميار-گورباباي مريضمونم کرده،فعلاکه حالش خوبه!

خنده م گرفت خانم پرستارم خنديد وگفت:

-آخه شيفت من صبح ساعت 9تموم ميشه!

کاميار-خب بشه ديگه چيزي به صبح نمونده که الان ساعت2بعداز نصفه شبه تاچشم بهم بزنيم شده 9صبح اين يه خرده روهم صبرميکنيم چه عيبي داره؟

اومدم يه چيزي بهش بگم وازجام بلندبشم که به زورمنوخوابوند روتخت وگفت:

-بخواب!تومجروحي مثلا!

-بذاربريم خونه اخه!

کاميار-مي دوني چقدرخون ازت رفته؟بخوا ب بذار مغز استخونت حداقل نيم ليتر خون توليدکنه بچه!

-مغز استخون من توليدکنه يامال تو؟

کاميار-ببخشين خانم پرستار اين بچه جراحتش عفوني شده داره هذيون ميگه مي دونين حالا که فکر ميکنم مي بينم يه نفربايدتاچندوقت ازاين مجروح پرستاري کنه!چه کسي م بهترازشما؟اجازه ميدين ادرس بدم خدمت تون تشريف بيارين منزل وزير بال وپرماروبگيرين؟

توهمين موقع نگهبان بيمارستان اومد توقسمت اورژانس وبلندگفت:

-ببخشين آقا اين بنز جديده مال شماس؟

کاميار-بااجازه تون امري بود؟

نگهبان-لطفا تشريف بيارين جابجاش کنين ماشين مي خوادازتوپارک بياد بيرون.

تااينو گفت ازجام بلندشدم وگفتم:

-بروحساب بيمارستان روبکن بريم خونه ديرشد!

مجبوري رفت طرف صندوق ومنم ازپرستارکه مي خنديد تشکرکردم وباگندم راه افتاديم طرف درکه يه خرده بعدم کاميار اومد وسه تايي ازبيمارستان رفتيم بيرون وسوارماشين شديم وراه افتاديم يه خرده بعد که رفتيم به گندم گفتم:

-چي بودجريان؟

کاميار-چيزي نبود!يه دعواي ساده ي خونوادگي بود که منجربه يه قتل ويه نقص عضوشد!

-بذارببينم چي شده کاميار!

گندم سرش روبرگردوند طرف شيشه ويه خرده بيرون رونگاه کرد وبعدگفت:

-سيگاردارين؟

من وکامياريه دفعه برگشتيم طرفش!

کاميار-سيگارنداريم امامنقل بازغال خوب موجوده بيارم خدمت تون؟؟

يه خرده ساکت شد وبعدگفت:

-طرف خونه نرين!من ديگه اونجا نمي آم!

-آخه براي چي؟؟؟؟؟

بازم هيچي نگفت کامياربهم اشاره کرد که ولش کنم منم ديگه چيزي نگفتم

چنددقيقه بعدرسيديم جلودرباغ وواستاديم که يه دفعه گفت:

-حمال مگه بهت نگفتم اينجانيا!

ن وکاميارشوکه شديم تاحالا سابقه نداشت گندم باکسي اينطوري حرف بزنه!اصلاشخصيت گندم اينطوري نبود!

کاميار-به من ميگي حمال؟؟؟؟

گندم-به جفت تون ميگم!

کاميار-توغلط ميکني بروپايين ببينم مرده شورتو واون ننه بابات روببرن بااين بچه تربيت کردنشون!

تااينوگفت گندم درماشين روواکرد وپياده شد منم پياده شدم.تاخواست بره اون طرف خيابون،رسيدم بهش ودستش روگرفتم وگفتم:

-اين چه طرز حرف زدنه گندم؟ازتوبعيده!

گندم-توام بروبمير.

يه نگاهي بهش کردم وگفتم:

-توهمون گندمي؟؟

گندم-من هيچکي نيستم!مي فهمي؟؟

به زور مي خواست دستش روازتودستم دربياره!

گندم-ولم کن!مي گم ولم کن!

-ولت کنم کجا بري؟

گندم-به تومربوط نيس!

-داري عصبانيم مي کني آ !

گندم-عصباني شي چه غلطي مي کني ؟

-توچرااينطوري شدي؟؟؟

گندم-به توچه؟

-بيابريم خونه زشته آبروجلوهمسايه ها برامون نذاشتي تو!

گندم-من اصلا آبروندارم!

-يه بارديگه اين مزخرفا ازدهنت دربياد هرچي ديدي ازچشم خودت ديدي فهميدي؟

گندم-گم شو کثافت!

تااينوگفت همچين بازوش روفشاردادم که جيغ کشيد ونشست روزمين!

يه لحظه به خودم اومدم وبهش گفتم:

بخش دوم

فصل هفتم

فصل هشتم

فصل نهم

فصل دهم

فصل یازدهم

فصل دوازدهم

-بلندشوبريم تو اگه مشکلي برات پيش اومده بازبون خوش بگوتا يه فکري براش بکنيم پاشوبريم!

بلندشد وهمونجور که بادست ديگه ش بازوش روگرفته بود گفت:

-احمق دستم شيکست!

-تقصيرخودته!بيابريم تو!

گندم-اگه نذاري برم جيغ مي کشم!

-داري ديگه ازشوربدرش مي کني بيابريم!

اينوگفتم ودستش روکشيدم ببرم خونهه که شروع کرد جيغ کشيدن وکمک خواستن منم يه سيلي محکم زدم توصورتش! کاميارم ازماشين پريدپايين اصلامونده بوديم اين گندم گه هيچ وقت کوچکترين حرف بدي ازدهنش بيرون نمي اومدچرا اينطوري شده!

کامياريه اشاره بهم کرد که جلوخودموبگيرم اونقدر عصباني بودم که نفهميدم چيکارکردم اصلادست خودم نبودازدست خودم عصباني بودم !

برگشتم به گندم که صورتش روتودستاش گرفته بود وآروم گريه ميکرد نگاه کردم ازخودم بدم اومد!

کامياردوتاسيگارروشن کرد ويکي ش روداد به من.تکيه م رودادم به ماشين وچشمام روبستم.نمي دونم چقدربه همون حالت موندم که کامياربازوم روگرفت چشمامو واکردم بهم اشاره کرد که برم طرف گندم.

برگشتم وخونه هاي روبرو رونگاه کردم يکي دوتا پنجره واشده بود وچندتا ازهمسايه ها داشتن ماهارونگاه ميکردن سيگارم روانداختم زمين ورفتم طرف گندم که همونجوري واستاده بود آروم نازش کردم يه دفعه صورتش روبرگر دو ند اونقدرتوچشماش کينه ونفرت بود که يه آن جاخوردم!

گندم-چيه؟!بازم ميخواي بزني؟بيابزن!

-معذرت مي خوام گندم اصلادست خودم نبود!

اشک هاشوپاک کرد اومد يه چيزي بهم بگه که يه دفعه چشمش افتاد به بازوم که پانسمان شده بود حرفش روخورد وحا لت صورتش عوض شد!ديگه ازاون نفرت وکينه يه خرده پيش توصورتش خبري نبود دستش روگرفتم وگفتم:

-اگه دلت نمي خوادبريم خونه،خب نمي ريم بگوکجامي خواي بريم.

گندم-برام فرقي نمي کنه.

-پس بياسوارماشين شو.

درماشين روبراش واکردم ونشست تو ومنم رفتم جلونشستم.

کاميار-من برم يه سرخونه بزنم وبيام.جايي نرين آ.

ده دقيقه بعدبرگشت وموبايل منو بهم داد ونشست پشت فرمون وگفت:

-کجادلت مي خوادبريم گندم؟

يه نگاهي بهش کردم قيافه ش خيلي عوض شده بود يه اشاره بهش کردم که سرش روبرام تکون داد وماشين روروشن کرد وراه افتاد پيچيدتوکوچه پس کوچه وبعدش يه گوشه واستاد وبرگشت طرف گندم وگفت:

-اينوکي بتوگفته؟

گندم سرشوانداخت پايين وهيچي نگفت.

-چي شده کاميار؟چي روکي به گندم گفته؟

کاميار-يه کثافت آشغالي به گندم گفته که بچه عمه اينانيس!

-يعني چي بچه عمه اينانيس!

کامياريه نگاه چپ چپ به من کردکه تازه متوجه منظورش شدم وبرگشتم وبه گندم نگاه کردم همونجورتو چشماي من نگاه کرد وگلوله گلوله اشک ازچشماش اومدپاييين حتي يه مژه م نمي زد فقط تند تند قطره هاي اشک بود که ازچشماش مي اوريخت روصورتش!داشتم دق مي کردم!

-يعني چي اين حرفا؟اين مسخره بازياچيه؟کدوم کثافتي يه همچين حرفي زده؟توچراباورکردي؟چقدرساده اي تو؟اينا همه ش روغه!کي ايناروبه توگفته؟برگرد خونه ببينم کاميار!اين دري ورياچيه ديگه!

تاايناروگفتم گندم آروم دستش روبرد زير بلوزش ويه کاغذ زرد وکهنه رو درآورد وگرفت جلومن چشمم توچشماش بود امادستم رفت طرف کاغذ ازش گرفتم اماهنوز داشتم به چشماش که يه برق عجيب غريب توش پيداشده وبود نگاه مي کردم يه حالت عجيبي پيداکرده بود!يه حالت ترسناک!

کاميارکاغذروازدستم گرفت وازماشين پياده شدورفت جلوي چراغاي ماشين ووازش کرد منم پياده شدم ورفتم پيشش.

توکاغذنوشته شده بود:اينجانب قدرت...فرزندخود عزت راواگذارکردم سرپرستي نامبرده ازاين به بعد باخانواده...است واينجانب هيچگونه حقي نسبت به بچه ندارم.

بعدش نوشته بودامضاواثرانگشت!

سرموازروکاغذ بلندکردم وبه کاميارکه داشت ازتوپاکت سيگارش دوتاسيگاردر مي آورد نگاه کردم وگفتم:

-اين يعني چي ؟اينکه دليل...

نذاشت حرفم روتموم کنم وسيگارروروشن کرد وداددست من وگفت:

-شلوغش نکن سامان!

-اين حرفاکه درست نيس کاميار؟مگه نه؟

فندکش روزد وسيگارخودشم روشن کرد ويه پک محکم زدودودش روتوسينه ش نگه داشت.دلم مي خواست همين الان بامنطق هميشگي ش ثابت کنه که همه ي اين حرفا دروغه!دلم مي خواست بااون آرامش مطمئن ش بهم نشون بده که اينا همه ش دروغه!دلم مي خواست همين الآن شوخي روشروع کنه وهمه مونو بخندونه وبهمون بگه که همه اين حرفا دروغه!اما فقط جلوماشين واستاده بود وسيگارش رومي کشيد وقتي ديددارم نگاهش مي کنم گفت:

-سيگارت روبکش!واسه سرطان خوبه!

يه آن احساس کردم که بازوم درد مي کنه تاالآن متوجه دردش نشده بودم خواستم برم يه گوشه بشينم که آروم به گفت:

-مواظب رفتارت باش سامان!گندم داره نگاهمون مي کنه عکس العمل بدي نشون ندي

-کاميار!يعني اينا همه راسته؟

کاميار-نمي دونم اماوقتي يه خرده پيش رفتم خونه،عمه وآقاي منوچهري خيلي ترسيده بودن!

-خب يعني چي؟

کاميار-يعني اينکه يه چيزايي حتما هس!

-يعني گند م دختراونا نيس!

کاميار-مگه براي توفرقي مي کنه؟

-نه!

برگشت توماشين رونگاه کرد وگفت:

-امابراي اون طفل معصوم خيلي فرق مي کنه!بي خودنيس که يه دفعه داغون شده!

-حالا بايد چيکارکنيم؟

کاميار-هيچي!خيلي ازکارا هس که فقط زمان انجامش مي ده فعلا بيابريم پيشش اون الان خيلي به کمک احتياج داره!

-به کمک ما؟!

کاميار-نه!به کمک خدا!بيابريم تو!

سيگارامونو انداختيم دورورفتيم توماشين.گندم فقط به دهن مانگاه مي کرد يه خرده سکوت کرديم وکاميارگفت:

-ببين گندم جون اين يه ورق کاغذ چيزي رونشون نميده...

گندم-خودشون گفتن!

-خودکياگفتن؟

گندم-مامانم و...!

يه دفعه حرفش روخورد وگفت:

-اونا

کاميار-اونا کي ن؟

گندم-همون دوتا!

-کدوم دوتا؟

گندم-ديگه نمي تون بگم مامان وبابام!چون اونا پدرومادر من نيستن!

من وکامياريه نگاهي به همديگه کرديم که کاميارگفت:

-يعني اونا صدات کردن وبهت گفتن توبچه مانيستي وبعدشم اين رودادن دستت؟

يه دفعه زدزير گريه همچين گريه مي کرد که تموم بدن ماها مي لرزيد يه گريه اي که آدم فکر نمي کرد اصلا تمومي داشته باشه!امايه دفعه قطع شد!اصلاحالت طبيعي نداشت شروع کرد اشک هاشوپاک کردن وخنديدن وگفت:

-بچه ها ببخشين اگه حرف بدي بهتون زدم!اصلادست خودم نيس!نمي دونم چه جوري برتون بگم!مثل اينکه روهوام!

انگارازيه جاي بلندي ولم کردن پايين!نمي دونم چي بايد بگم!نمي دونم چيکاربايد بکنم!شماها کمکم مي کنيد مگه نه؟؟

هرچند که ديگه پسردايي هام نيستين امابالاخره يه موقع که باهمديگه هم بازي بوديم!مگه نه؟اين همه سال باهم بوديم ديگه!وسطي بازي مي کرديم آ باهم استخرمي رفتيم باهم گرگم به هوا بازي مي کرديم يادتونه که؟آره؟آره؟امروز صبح يادته سامان اومده بودي پشت پنجره اتاقم!داشتي نگاهم ميکردي!يادته؟

يه دفعه جيغ کشيد وگفت:

-يادته کثافت يانه؟؟؟؟؟

ازهمون صندلي که جلونشسته بودم دستش روگرفتم وگفتم:

معلومه که يادمه.اين حرفا...

گندم-امشب م يادته؟دوتايي داشتيم حرف مي زديم آره؟آره؟

-اونم يادمه!چرابايد يادم نباشه؟آخرشم بهم گفتي شيربرنج شل!

گندم-غلط کردم!غلط کردم!ديگه نمي گم!ديگه نمي گم!

داشت مثل بيد مي لرزيد!نفساش به شماره افتاده بود!اصلاصدادرست ازتوگلوش درنمي اومد!دست منو وسط دستاش محکم گرفته بود وول نمي کرد!همچين دستش مي لرزيد که اصلا نمي تونستم نگه ش دارم!بريده بريده حرف مي زد ورنگش شده بود مثل گچ ديوار!انگارکه يه روح ديده باشه داشت ازترس سکته مي کرد!

-چيزي نيس گندم طوري نشده به خدا الان ماميريم...

گندم-نه نرين!تروخدا!تروخدا!من هيچ جايي روندارم برم!کجابرم؟چيکارکنم؟تروخداتنهام نذارين!

-گندم!!گندم!!

يه دفعه کاميارسرم داد کشيد وگفت:

-بلندشوبروپيشش ديگه الاغ!

بعدشم ازماشين پياده شد ودرماشين رومحکم کوبيد به هم منم ازلاي صندلي پريدم ورفتم عقب!

***

فصل دوم

چنددقيقه بعد کامياردرماشين روواکرد وگفت:

-خيلي خب!بسه ديگه!چه خبره بابا؟گفتم فقط يه خرده دلداريش بده!

ديگه گندم نسبتا آروم شده بود تاکاميارسوارماشين شد گفت:

-آروم شدي دختر عمه جون؟

گندم-منکه ديگه دخترعمه شماها نيستم!

کاميار-اين حرفاچيه ناسلامتي ماها آدميم!اينکه نمي شه يه دفعه يه تيکه کاغذ بدن دست آدم وبعدش همه چي باطل بشه!

ويه عده يه مرتبه باهم غريبه ونامحرم بشن!بابااين کاغذاروماخودمون درست کرديم اين قوانين وقاعده ها روخودمون ساختيم قرار نيس که همين کاغذا که درست شده دست خودمونن پدرخودمون رودربيارن ماها به خداهمه مون يکي هستيم!ريشه همه مون ازيه جاس!فقط توبازي روزگار وقتي يارکشي ميکرديم هرکدوم افتاديم تو يه دسته!بازي که تموم بشه دوباره همه مون ميشيم يکي بازياي خودمون که يادت هس؟!وقتي يارکشي ميکرديم هرکدوم ميرفتيم تويه دسته!باهم رقابت ميکرديم همديگرو مي زديم باهمديگه بدمي شديم!امابازي که تموم ميشد دسته هابهم مي خورد ودوباره همه باهم خوب مي شديم ودوباره مي شديم پسردايي ودختردايي ودخترعمه همديگه!اگه قرار باشه که يه برگ کاغذ يه دفعه اين طوري همه چيزو خراب کنه که ديگه سنگ روسنگ بند نمي شه!مثلافردا پس فردا ازتوصندوقچه ي باباي من يه تيکه کاغذ پيدابشه ومعلوم کنه مثلا من مسلمون نبودم ويه دين ديگه داشتم بايد شماها بريزين سرمن و تيکه تيکه م کنين؟!اگه پس فردا مامانم بغچه ش روواکنه ويه بنچاق دربياره وبه من بگه که مثلاجاي آقابزرگه استالين بابا بزرگ من بوده وتوشلوغ پلوغي انقلاب روسيه منوآوردن ايران ديگه من ميشم يه روس کمونيست!؟اگه يه هفته ديگه عمه بزرگه منو صدا کنه يه گوشه وبگه عمه جون بگير اين شجره نامه مال توئه منم ببينم که راست ميگه واسم وفاميل ومشخصات من خورده تويه ورق پاره پوره ونشون مي ده که من يکي ازنوادگان آتيلام بايد بگيرن منو اعدام کنن؟

گندم-اگه يه همچين چيزي بشه توديگه مي توني بگي يه روس يايه هون هستي!

کاميار-اماواقعا يه روس يايکي ازمردم قبايل هون که نيستم!يه ايرانيم!هرکسي هموني که پرورش داده شده!بذاربرات بهتربگم اگه همين فردا دانشمندا بخوان اسم موجودات روعوض کنن ومثلا به ادما بگن گاو وبه گاوابگن آدم ماها همه گاومي شيم وازهمون موقع بايد شيرمون روبدوشن؟توالان خبرداري که بين ماايرانيا چقدرمون ازنوادگان عربائيم؟خود مونم خبرنداريم اون وقتي که عرباحمله کردن به ايران وزن ها ودختراي ايراني روبه اسارت بردن توعربستان وکنيز شون کردن وازشون بچه دارشدن وبه خاطر آبروريزي زدن زيرش وبچه هارو به امان خداول کردن اون بچه ها چي شدن؟هيچي!اونام رفتن زن گرفتن وشوهرکردن وبچه دارشدن وبچه ها شونم همين کاررو کردن تارسيده به امروز! اگه يکي راه بيفته وتحقيق کنه يه دفعه ديدي همين سامان مظلوم وساکت ازخاندان عبيداله بن زياده!پس بگيريم همين الان بکشيمش! قبل ازحمله اعراب به ايران همه اجداد ما زرتشتي بودن ماهام بچه هاي همونائيم اماهمه مون مسلمون شديم خب حالا عربا بيان وبگن نخير شماها هيچکدوم مسلمون نيستين؟اينکه نمي شه!آدماهمونن که خودشون مي خوان باشن باورآدماس که مي سازدشون !

گندم سرشو گرفت تودستش ويه خرده بعد گفت:

-بريم بيرون حالت خفگي دارم!

سه تايي ازماشين اومديم پايين ورفتيم توپياده روگندم به يه درخت تکيه داد وگفت:

-خواهش مي کنم يه سيگاربهم بدين!

کاميارپاکت سيگارش رودرآورد وگرفت جلوش ويکي ورداشت وکامياربراش روشن کرد چندتا پک زد که به سرفه افتاد وسيگاررو انداخت دور وگفت:

-تاحالا فکر ميکردم که سيگارآدم رواروم ميکنه!

کاميار-چيزي که آدم رواروم ميکنه عقل آدمه!

گندم-شماها اگه جاي من بودين چيکارميکردين؟

کاميار- نمي دونم اماحداقل سعي مي کردم که خوب فکرکنم.

گندم-خوب فکر کردن يعني چي ؟يعني اينکه تموم اين اتفاقايي روکه افتاده فراموش کنم واصلاديگه بهش فکر نکنم؟ يعني انگارنه انگارکه چيزي شده؟

کاميار-نه!توديگه نمي توني چيزي روفراموش کني الان ديگه يه سوال پيش اومده يه سوالي که بايد براش يه جواب پيداکرد حرفي که نبايد گفته مي شده گفته شده حالا ديگه اگه خودتم بخواي نمي توني دنبالش نباشي!

گندم-پس چيکاربايد بکنم؟

کاميار-بايد وقتي به جواب رسيدي قبولش کني مثل بعضيا نباشي که وقتي جواب رونفهميدن وبراشون مسلم شد که جواب درسته بازم قبولش نمي کنن ودنبال يه جوابي مي گردن که باب طبع شون باشه!حالا مهم نيس که درست باشه يانه!براشون مهم اينه که خودشون اونو بپسندن!

گندم-به من بگين الان روبايد چيکارکنم؟من الان نمي دونم بايد چيکارکرد!

کاميار-هيچي!مگه توگناهي کردي که بايد حتما کاري بکني؟توفعلا بيشترازهرچيز به استراحت وآرامش احتياج داري!

گندم-استراحت وارامش توکجا؟؟؟

کاميار-خونه خودت!

گندم-اونجاکه ديگه خونه من نيس!

کاميار-اتفاقا توالان بيشتراز هرکسي تواون خونه سهم داري!اگه مسئله حقيقت داشته باشه وتوبچه اونا نباشي،اونا بايد جواب خيلي چيزاروبهت پس بدن يه خونواده ازت گرفتن بايد جاش يه خونواده خيلي بهتري بهت داده باشن واين حق توئه!حق تم بايد تمام وکمال بگيري!

يه لحظه به کاميارنگاه کرد وبعدگفت:

-توبه اينا که ميگي ايمان داري؟يعني دراي بهم راست ميگي!

کاميار-چرابايد بهت دروغ بگم؟

گندم-بهت زياد اعتمادندارم!

برگشت طرف من وتوچشمام نگاه کردوگفت:

-سامان!اينايي که بهم گفت درسته؟

-آره گندم جون همه ش درسته!

گندم-تو!توخودت يادگرفتي رودرخت قلب بکني؟

-نه!

گندم-چرا؟

-چون به اين کاراعتقاد نداشتم همين امشب قبل ازدعواي شما ها به کاميارگفته بودم که جاي من دوتاقلب رودرخت بکنه!

گندم-چرا؟

-چون توازم خواسته بودي.بااين که به اينکاراعتقادي نداشتم به خاطر توازکاميارخواستم که اينکارو بکنه.

گندم-مي خواستي براي خودم وخودت قلب بکني؟

-من نه،کاميارقرار بود بکنه!

گندم-بالاخره کند؟

-نه مي خواست بکنه که ازطرف خونه شماسروصدابلندشد.

کاميار-باباانقدر بکن بکن نکنين الان يکي بشنوه چي فکر ميکنه؟

تاکامياراينو گفت گندم خنديد وبهم گفت:

-چون دوستم داشتي مي خواستي اينکاروبکني؟

-آره!

گندم-الان چي؟

-الان برام همونطوره مثل قبل ازاين جريان!

گندم-هيچ فرقي برات نکردم من ديگه دخترعمه ت نيستم آ !

-اون وقتشم به چشم يه دخترعمه بهت نگاه نمي کردم من همين امروز صبح بي اختيارکشيده شدم طرف خونه شما! اونجا اومدنم به خاطر عمه نبود به خاطر توبود توبراي من همون دختري!گندم!نه عزت يا هرچيز ديگه اي که باشه!

گندم-چراعزت نه؟

کاميار-به خاطر اين که سامان ترو بانام گندم باورکرده نه عزت!

نگاهم کرد وخنديد يه دفعه چشمش افتاد به بازوم وگفت:

-بازوت چي شده؟؟؟؟؟!

بعديه لحظه مکث کرد ويه دفعه صورتش روگرفت تو دستاش وشروع کرد به گريه کردن رفتم جلوش وروسريش روکه ازسرش افتاده بود درست کردم و بهش گفتم:

-گريه نکن ديگه!چيزي نشده که!

سرش روبلند کرد وگفت:

-به خدادست خودم نبود!اصلا نفهميدم چي شد!

-خودتو ناراحت نکن همه چي درست ميشه!

نازش کردم واشک هاشو ازتوصورتش پاک کردم يه دفعه دستمو گرفت وماچ کرد وگفت:

-بگوبه خدادوستم داري!

-به خدادوستت دارم گندم!

يه دفعه حالتش عوض شد دوباره مثل نيم ساعت پيش شد رنگش پريد ونفس هاش کوتاه کوتاه شد دستاش شروع کرد به لرزيدن ترس دوباره نشست تو چشماش!همچين نفس نفس مي زد که انگار يه کيلومتر راه رودوئيده دستاشو گرفتم تو دستم اما آروم نمي شد!

-گندم!گندم!آروم باش!

گندم-ترخداتنهام نذارين!مي ترسم!کجابرم الان؟کجابرم؟هيچکسوندارم هيچکسوندارم خداياچيکارکنم؟خداياچيکارکنم؟

تندوتند اينارومي گفت ومي لرزيد بايه دستش بلوزمنو گرفته بود وبايه دستش بلوز کاميارو!مثل بچه اي که مثلا مي خوان پدرومادرش مي خوان توتاريکي ولش کنن وبرن،چسبيده بود به من وکامياروولمون نمي کرد!

-گندم جون آروم باش!داري خودتو داغون مي کني!

گندم-باشه باشه هرکاري بگي مي کنم فقط شماهانرين!

-ماجايي نمي ريم هرجاخواستيم بريم باهم مي ريم!

اصلا آروم نمي شد همچين مي لرزيد که ازلرزش دستاش من وکاميارم داشتيم مي لرزيديم!

کاميارآروم بلوزش رو ازچنگ گندم درآورد ورفت طرف ماشين!تااينکاروکرد گندم بااون يکي دستش م چنگ زد به بازوي من درست همونجا که زخمي بود درد تو دلم پيچيد اما به روم نياوردم همچين منو گرفته بود که تکون نمي تونستم بخورم دودستي چسبيده بود به منو وهي کامياربه کاميارمي گفت:

-نروکثافت!مگه به تونمي گم نرو!

-گندم!آروم باش!

گندم-داره ميره حمال!

-کاميار!کجاداري ميري آخه؟

کاميار-جايي نمي رم گندم جون!شماهام بياين اينجا!بياين دم ماشين!

يه دفعه گندم همونجور که چنگ زده بود به بازو ولباساي من حرکت کرد به طرف ماشين ومنم باخودش کشوند ازدرد داشتم مي مردم اما صدام درنمي اومد تااومد ازروي جدول لبه ي خيابون رد بشه پاش گرفت به جدول وافتاد منم بايه دست سالم ويه دست زخمي به زور روهوا گرفتمش!نزديک بود جفت مون باسر بخوريم زمين اماهرجوري بود نگه ش داشتم !کاميارپريد طرفمون که باعصبانيت سرش دادکشيدم وگفتم:

-آخه کجاداري ميري؟

کاميار-بياين شماها بشينين توماشين!

دوتايي برديم ونشونديمش روصندلي عقب ماشين امامگه منو ول ميکرد!

گندم-توام بشين سامان!توام بشين!

-باشه گندم جون!منم مي شينم نترس!

دوتايي نشستيم توماشين وکامياررفت ودرصندوق عقب ماشين روواکرد ويه خرده بعدبست وبرگشت ونشست پشت ماشين ويه بطري کوچولوداد به من وگفت:

-يه قلپ بهش بده بخوره!

يه نگاهي به بطري کردم وگفتم:

-اذيت نمي شه؟

کاميار-ازايني که هس بدتر نمي شه!بده بهش!

دربطري روواکردم وگرفتم جلوگندم وگفتم:

-بيا گندم جون يه خرده بخور.

صورتش روآورد جلو منظورش اين بودکه من با دست خودم بهش بدم بخوره!

دستاشو ازبازو و لباس من ول نمي کرد دودستي منو چسبيده بود طفل معصوم فکر ميکرد اگه يه لحظه منو ول کنه فرار مي کنيم!بغض گلومو گرفته بود!برگشتم ويه نگاهي به کاميارکردم که ديدم وضع اون بدتر ازمنه!بهم اشاره کرد که منم بطري روبردم جلووگذاشتم به لبش .اونم يه قلپ خورد وتامزهش روفهميد سرشو کشيدکناروگفت:

-اين چيه؟اين چيه؟

-چيزي نيس گندم جون،نترس!

گندم-من نمي خورم.

کاميار-بخور آرومت مي کنه.

گندم-نه نمي خورم!

کاميار- ببين منم مي خورم.

بطري روازمن گرفت ودوتا قلپ خورد ودوباره داد دست من وگفت:

-توام بگير زهرمارکن ديگه!

-الآن؟!

کاميار-نخير!اجازه بدين نيم ساعت ديگه ماست وخيارحاضر بشه بعد خب الآن ديگه!

ازش گرفتم ودوتا قلپ م من خوردم راست مي گفت کاميار!واقعا بهش احتياج داشتم!

تاته معده م روسوزوند کاميارازتوداشپورت يه بسته شکلات درآورد ووازش کرد ويه دونه داد به من ويه دونم خودش خورد وبقيه ش روگرفت طرف گندم وگفت:

-ديدي ماهام خورديم؟حالا توبخور!

بطري روگرفتم جلو دهنش واونم دوتا قلپ خورد ويه مرتبه سرش روتکون داد!

گندم-خيلي بدمزه س!

کاميار-دواتلخه ديگه!بيا يه دونه شکلات بذاردهنت.

شکلات روگرفت جلوش امابازم دستاشو ازمن ول نمي کرد خودم يه دونه شکلات ورداشتم وگذاشتم دهنش وقتي خورد حالت صورتش که ازمزه تلخ توهم رفته بود درست شد.

کاميار-يه خرده ديگه م بهش بده.

يه قلپ ديگه م بايه شکلات بهش دادم وکاميارماشين روروشن کرد.تا صداي ماشين بلند شد گندم منو چسبيد وبه کاميارگفت:

-کجا مي خواي بريم؟!

کاميار-هيچ جا نترس!

-کاميار،بريم يه بيمارستاني چيزي!

گندم-من بيمارستان نمي آم!من بيمارستان نمي آم!

-گندم جون مي خوايم يه قرصي چيزي برات بگيريم که آروم بشي!

يه دفعه شروع کرد به داد زدن وگفت:

کثافتا مي خواين يه جوري ازشرم راحت بشين؟!

-نه گندم جون!

گندم-من جايي نمي آم!مي فهمين؟

کاميار-باشه!دادنزن!هيچ جانمي ريم آن آن!

اينو گفت وماشين روخاموش کرد تاماشين خاموش شد يه خرده آروم ترشد.

کامياردوتا سيگار درآورد وروشن کرد ويکي ش روداد به من وگفت:

-بگير!وضع توانگارازاينم بدتره!

سيگاررو ازش گرفتم ويه پک زدم ويه خرده آروم شدم وبرگشتم به گندم نگاه کردم که بااون چشماي ترس خورده ش يه دقيقه منو نگاه مي کرد ويه دقيقه کاميار رو!همچين دودستي منو گرفته بود که انگار دزد گرفته!

کاميار-گندم جون اون بازوش روول کن زخمي اون آخه!

بهش اشاره کردم که کاريش نداشته باشه هرچند که گندم به اين چيزا گوش نمي کرد يعني اصلا تويه حال و هواي ديگه بود!

خلاصه انقدرطول کشيد که سيگارمون تموم شد سيگارکه تموم شد دستاي گندمم شل شد انگاربهش اثر کرده بود لرزش دستاش کم کم افتاد وبازووبلوزم روول کرد که من يه نفس بلند کشيدم وبازوم رونگاه کردم دوباره اززخمم خون زده بود بيرون وازپانسمانم ردشده بود!

تازه انگارگندم به خودش اومده بود!يه نگاهي به دستش که خون خالي بود کردودوباره زد زير گريه!

کاميار-ببينم زخم تو!حتما بخيه هاش واشده!

-نه،چيزي نيس چندتادستمال بده ،دستش خوني شده!

کاميارچندتا دستال کاغذي ازجلوماشين درآورد وداد به من ومنم دست گندم روگرفتم وشروع کردم به پاک کردن خون کف دستش وآروم آروم بهش گفتم:

-آخه چراداري خودتو داغون مي کني؟آروم باش عزيزم طوري نشده به خدا!

کاميار-ببين گندم جون اگه تواينکاراروبکني به هيچ نتيجه اي نمي رسي هيچکس م به حرفات گوش نمي کنه!بايد خودتو کنترل کني!

بايه دستمال اشک هاشوازتوصورتش پاک کردم برگشت يه نگاه به من وبعدش به کاميارکرد وگفت:

-دست خودم نيس به خدا!يه مرتبه اينجوري ميشم!

کاميار-حالا که آرومي؟

گندم-آره فقط يه خرده ديگه ازاون بده بخورم.

بطري روازرو صندلي ورداشتم ودادم بهش يه خرده ديگه خرد وکاميارم يه شکلات داد بهش وگفت:

-حالا ميذاري ماشين روروشن کنم؟

گندم-کجامي خواي بري؟

کاميار-خونه!

يه تبسم کردوگفت:

-کدوم خونه؟

کاميار-خونه خودمون!خونه من،خونه تو،خونه سامان!حرفام يادت رفت؟!

برگشت واشين روروشن کرد وحرکت کرديم وچنددقيقه بعد جلوي گاراژخونه واستاد وتاخواست پياده بشه که مش صفردر گاراژرو واکرد ودرحاليکه توصورتش غم وغصه معلوم بود اومد جلووسلام کرد ويه نگاهي توماشين انداخت ووقتي ديد گندمم توماشينه يه مرتبه دستاشو بلندکرد طرف آسمونو گفت:

-الهي شکرت!

کاميار-چي شده مش صفر؟

مش صفر-آقاچرا تلفن تون روخاموش کردين؟!جون به سر شداين پيرمرد!

کاميار-پيرمرد کيه؟؟؟

مش صفر-آقابزرگ رومي گم!

کاميار-اون که همش ميگه سي و يکي دوسالم بيشترنيس!

مش صفر-ا...!آقاکاميارسربه سرم نذارحال وحوصله ندارم!

کاميار-اهالي باغ کجان؟

مش صفر-جلوي خونه خانم کوچيک جمع شدن وهرکدوم يه تلفن دست شونه ودارن به شمازنگ مي زنن!

کاميار-هاي مش صفر!شترديدي نديدي آ!من وسامان تنها اومديم فهميدي؟

مش صفر-يعني به بقيه نگم که گندم خانم روبرگردوندين خونه؟

کاميار-آفرين!

مش صفر-امابه آقابزرگ نمي تونم دروغ بگم!

کاميار-خودمون داريم مي ريم اونجا فقط فعلا توبه بقيه چيزي نگو بروکنارببينم!

حرکت کردورفتيم توگاراژوپياده شديم!

کاميار-سامان!يواشکي طوري که کسي نفهمه گندم رووردار ببر خونه آقابزرگ!

يه دفعه گندم بازوي من ودست کامياررو گرفت وگفت:

-من فقط به شماها اعتماد دارم فقط به خاطر شما ها برگشتم اينجا!

کاميار-خيلي ممنون که به ماها اعتماد کردي اما جون هرکسي که دوست داري بازوي اين بچه روول کن پاره پاره ش کردي ازبس چنگ زدي به بازوش!

يه دفعه گندم متوجه شد که بازم بازوي زخمي منو گرفته!تند ول کرد وگفت:

-ببخشيد!ببخشيد!

-چيزي نيس عيبي نداره!حالا فقط زود بيا تاکسي متوجه اومدن مانشده!

کاميار-برين زودتر ازهمين درعقب گاراژبرين!ازلاي شمشادا برين طرف خونه آقابزرگ!کسي نمي بيندتون!

دست گندم روگرفتم وازدر پشتي گاراژرفتيم طرف خونه آقابزرگ وازپله هابالا رفتيم وآروم چندتا تقه زدم به در ورفتيم تو تاچشم اقابزرگ به ماها افتاد وپريد جلو وگندم روبغل کرد وزدزير گريه!تاحالا گريه آقابزرگ رونديده بودم!

گندمم شروع کرد به گريه کردن!زار زار گريه ميکرد!مونده بودم چيکارکنم!همينجوري همديگرو بغل کرده بودن وگريه ميکردن!

پريدم ازتوخونه بيرون وازبالاي ايوون کاميار روکه داشت مي رفت طرف خونه عمه اينا صداکردم وبهش اشاره کردم که تند بياد

ازوسط راه دوئيد طرف منو تارسيد گفتم:

-کجاداري ميري؟

کاميار-مي رم اين دخترعمه هارويه خرده دلداري بدم!

-عجب ادم وقت نشناسي هستي آ!الان که گندم اينطوري شده وقت اين کاراس؟

کاميار-خب اينم دخترعمه مه اونام دخترعمه مم!استثناء که نبايد قائل شد!

-بياتوببين چه خبره!دوتايي همينجوري دارن گريه مي کنن!

کاميار-بريم ببينيم!

دوتايي رفتيم توخونه وتاکاميارآقابزرگ وگندم روديد که دارن گريه مي کنن بايه حالت دعوا بهشون گفت:

-خبه خبه!اين لوس بازيا چيه درمي آرين؟برين يه گوشه بشينين ببينم!

آقابزرگ تاچشمش به کاميار افتاد گفت:

-کجابودي تاحالا دلم هزار راه رفت!

کاميار-اينم جاي دستت درد نکنه س حاج ممصادق خان؟پدرمون دراومده تااين دختره رو آورديم اينجا!

آقابزرگ-دست تو چطوره پسر؟؟

-خوبه آقابزرگ!

آقابزرگ-دررو ببندين وبياين تو به کسي که چيزي نگفتين؟

کاميار-نه به مش صفرم گفتم به کسي چيزي نگه.

آقابزرگ-خوب کردين بياين بشينين.

همگي رفتيم ونشستيم وکاميار برامون چايي ريخت ويکي يه استکان گذاشت جلومون وگفت:

-بخور دخترعمه جون.اين چايي نصيب هرکسي نمي شه.

گندم-کاميارازت خواهش مي کنم ديگه به من نگو دخترعمه.

آقابزرگ-براي چي عزيزم؟

گندم-براي اينکه من دختر عمه اينا نيستم نوه شمام نيستم اصلا هيچکس نيستم!يه دختر سرراهي م!مي فهمين سرراهي يعني چي؟

آقابزرگ-اين حرفاچيه مي زني به خدا...

گندم-ترخداديگه لاپوشوني نکنين!ديگه هرکي ندونه شماکه مي دونين يعني شمابهتر از هر کسي مي دونين!اينا بدون اجازه شما آب نمي خورن پس شمابهتر ازهمه اين جريان رومي دونستين!

آقابزرگ لبش روگازگرفت وسرش روانداخت پائين!

کاميار-ترخداآروم باش گندم جون.چشم ديگه بهت دخترعمه نمي گم فقط حالا که ارومي به مابگو که جريان چي بود تواين موضوع روازکجا فهميدي ؟

گندم به مخده تکيه داد وچشماشو بست وهيچي نگفت

-ببين گندم جون اگه به مانگي که موضوع حل نمي شه!

يه دفعه سرم داد کشيد وگفت:

-چه موضوعي قراره حل بشه؟شماها چي رومي خواين حل کنين؟اين يکي ديگه چيزي نيس که بشه باپول وقدرت وپار تي بازيه آقابزرگ حلش کرد!

کاميار-توفقط بگو چه جوري يه همچين چيزي روفهميدي!عصبانيم نشو!

-اصل شايد همه ش دروغ باشه گندم!

گندم- خواهش مي کنم سامان انقدر دلداري احمقانه به من نده!

-آخه شايدتواشتباه...

گندم-بس کن سامان!احمق خودتي!

-باشه من احمق،اما نبايد مابفهميم که جريان چيه؟

گندم-خفه شوديگه!

اينو که گفت ساکت شدم که کامياراستکان چاييش رو گذاشت تونعلبکي وگفت:

-گندم خانم،حداقل حرمت بازوي زخمي ش رونگه دار.

گندم- توام خفه شو!

کاميار-ازاينکه من وسامان خفه شيم حرفي نيس!باشه خفه ميشيم!امااگه الان دوسه ساعته دنبال شمائيم وهرچي گفتي حرف نزديم وهرکاري کردي هيچي نگفتيم فقط به خاطر کمک به توئه ديگه قرار نيس که هرچي ازدهنت درمي آد بارمون بکني!ناسلامتي تودخترتحصيلکرده اين مملکتي اگه توام چشماتو ببندي ودهنت روواکني چه فرقي بين تو ويه آدم بي سواده؟حداقل دونفر رو براي خودت نگه دار!

تاکاميار ايناروگفت يه دفعه ندم زدزير گريه وهمونجور که گريه ميکرد گفت:

-منو ازچي مي ترسوني؟ازتنهايي؟ازبي کسي؟فکر مي کني مثلا الان که داري بهم کمک مي کني مي توني غلطي برام بکني؟فکر مي کني الان که شمادونفر روبراي خودم نگه داشتم پشتم گرمه وتنها نيستم؟بدبخت من الان ازهربي کسي بي کس ترم شماها براي من غريبه اين!من شماهاروازخودم نمي دونم که!بلند شو گم شو حمال!اصلا خودم مي رم!

اينو گفت وبلد شدکه بره يه دفعه همه ماريختيم وگرفتيمش وکاميارگفت:

-بابا گه خورديم ما غلط کرديم به خدا!اصلا من وسامان ازتوخواهش مي کنيم که تعارف روکناربذاري ويه خرده راحت تر باما صحبت کني!چيه مثل اين ادما که تازه به همديگه رسيدن لفظ قلم حرف مي زني؟حمال واحمق وکثافت چيه؟به خواهرمون يه چيزي بگو به بابامون دوسه تابگو!خلاصه يه کاري بکن که باهم نداربشيم واحساس غريبگي نکنيم!

يه دفعه آروم شد وتکيه ش روداد به مخده ودستاش روگرفت جلو صورتش وفقط گريه کرد.ماهام ولش کرديم وازدور ورش اومديم کناروگذاشتيم يه خرده گريه کنه تاآروم تر شه.

يه خرده که گذشت ازتوجيب شلوارش يه کاغذ درآورد وانداخت زمين!من وکامياروآقابزرگ يه نگاهي به همديگه کرديم وتامن خواستم کاغذ رو وردارم کامياربهم اشاره کرد که بشينم ودست بهش نزنم.

دوسه دقيقه طول کشيد تاخود گندم به حرف اومد وگفت :

-ديشب که ازسامان جداشدم حوصله اينکه برم خونه رونداشتم براي همينم رفتم توباغ قدم زدم نمي دونم چقدرطول کشيد بعدش رفتم طرف خونمون ورو پله هاي جلو ي درنشستم يه نيم ساعتي م اونجا بودم بعدش رفتم خونه.

يه خرده مکث کردوگفت:

-اونا تواتاق خودشون بودن.

آقابزرگ-اونا کي ن؟!

کاميار-به ننه باباش مي گه اونا!اسم جديد براشون گذاشته!

گندم برگشت يه نگاهي به کاميارکرد که زود کاميارگفت:

-گندم جون توزحمت نکش!الان خودم ميگم!حمال شوخي نکن خوبه؟

گندم سرش روانداخت پايين ويه خرده بعدگفت:

-وقتي رفتم تواتا قم ديدم اين کاغذ افتاده کف اتاق.اول فکر کردم سامان برام پيغامي چيزي گذاشته وقتي ورش داشتم وخوندمش يه دفعه اتاق شروع کرد دور سرم چرخيدن! سرم گيج رفت ووسط تاق خوردم زمين!

نمي دونم چقدرگذشت که يه خرده بهتر شدم اومدم کاغذ روپاره کنم امانتونستم!دلم نمي خواست چيزايي روکه توش نوشته شده بود باورکنم اماازشم نمي تونستم بگذرم!

بلندشدم ودوباره خوندمش بعدش يواش ازاتاق رفتم بيرون ورفتم سرکمد...!

دوباره مکث کرد ويه خرده بعد گفت:

-وقتي سر کمد اون!مي دونست که يه چمدون داره که همه کاغذوسندو چيزاي مهمش روميذاره اون تو.رفتم سرکمد وچمدون رودرآوردم ووازش کردم.يکي يکي کاغذارو درآوردم که چشمم افتاد به يه پاکت کهنه که درش روچسب زده بود ودورش نخ بسته بود!وازش کردم که اون کاغذ رو پيداکردم ديگه بقيه ش رونفهميدم چي شد انگار همونجا نشسته بودم وجيغ مي کشيدم!

ايناروکه گفت ساکت شد.کاميارآروم کاغذ روورداشت ويه نگاهي بهش کرد ويه مرتبه ازجاش بلند شد ورفت طرف در!منم بااينکه جاخورده بودم تند بلند شدم ورفتم دنبالش که يه دفعه گندم مثل برق ازجاش پريد واومد طرف ما!دوقدم که ورداشت پاش ليز خورد وخورد زمين ودوباره ازجاش بلند شد ورسيد به ما وچنگ زد به بلوزمن وکاميار وهمو نجور که نفس نفس مي زد تند وتند گفت:

-نرين!نرين!نرين!

-کجا ميري کاميار چي شده؟؟

کاميار-گندم جون توبرو پيش آقابزرگ تاما برگرديم.

گندم که دوباره حالش بد شده بود محکم تر چسبيد به ما وباگريه وداد وفرياد گفت:

-نمي خوام!نمي خوام!

-خيلي خب!خيلي خب گندم!نمي ريم آروم باش!

دوباره شروع کرد به لرزيدن همچين نفس نفس مي زد ومي لرزيد که اقابزرگ ترسيد وپريد طرف گندم وبغلش کرد اما گندم اعتنايي بهش نمي کرد وفقط چسبيده بود به من وکاميار!

آقابرگه-يه کاري بکنين زنگ بزنين به يه دکتري چيزي اين الان پس مي افته!

کاميار-نترسين چيزي نيس اين تاحالا دوسه باراينطوري شده.

آقابزرگ-پس چيکار کنيم؟

کاميار-ازاون شيشه دواي خارجي بايد دوتا قاشق بهش بدي بخوره تاآروم شه!

آقابزرگ يه نگاهي به کاميار کرد وبعد انگارخودشم يه چيزايي به عقلش رسيده باشه پريد طرف يه گنجه وازته گنجه يه بطري درآورد ويه استکانم ورداشت وبرگشت طرف ما وتاخواست بريزه تواستکان که کاميار بطري رواز تو دستش گرفت وگفت:

-زحمت نکش حاج ممصادق اين بابطري مي خوره!

بعد بطري روگرفت جلو دهن گندم که اونم همونجور که بلوزمارو توچنگش گرفته بود دوتاقلپ ازش خورد

کاميار-آقابزرگ حداقل يه چيزي بيار که پشت ش بذاره دهنش!

آقابزرگ دوئيد ورفت ازتوگنجه يه خرده نخودچي وتوت خشک ورداشت اورد وبادستاي خودش ريخت تودهن گندم!

دوباره همگي برگشتيم وسر جامون نشستيم يعني گندم نمي ذاشت که ازجامون تکون بخوريم!اعتمادش ازهمه قطع شده بود وفقط به مادوتا اعتماداشت!باچشماي ترس خورده ش يه دقيقه به من نگاه مي کرد ويه دقيقه به کاميار!درست مثل اينکه يه نفردوتا دزد رو گرفته باشه اونم من وکاميار رو گرفته بود ونمي ذاشت جايي بريم!ماهام ساکت نشسته بوديم واونم وسط مون يه دستش به بلوز من بود ويه دستش به بلوز کاميار!آقابزرگم اون طرف تر نشسته بود ومات به اين صحنه نگاه مي کرد!آدم گريه ش مي گرفت دختري که تاچند ساعت پيش يه دختر سر زنده وشادو سالم بود توچند سا عت چقدر داغون شده بود دختري که شايد صبح همين امروز مثل خودمن عاشق شده بود!

يه ده دقيقه اي گذشت تاحالش کمي بهتر شد ودستاش روازبلوز ماول کرد وتکيه ش روداد به مخده کاميارآروم به آقابزرگه گفت:

-حاج ممصادق دياز پامي چيزي تو خونه داري؟

آقابزرگه-آره،يعني بديم بهش بخوره؟

کاميار-آره ديگه!

آقابزرگه-بهتر نيس صبرکنيم تاصبح دکتري چيزي...

کاميار-اين بايد الان بگيره بخوابه شمااون قرص روبده کاريت نباشه.

آقابزرگه بلند شد ورفت سر گنجه ش ويه خرده بعد با يه دونه قرص ويه ليوان اب برگشت وبه کاميارگفت:

-ده ميليه نصفش کنيم؟

کاميار-نه بابا همون خوبه.

آقابزرگه يه سري تکون داد ورفت ونشست جلوي گندم وخواست قرص روبذاره دهنش که گندم يه مرتبه سرشو کشيد کنارو باعصبانيت گفت:

-اين چيه؟

کاميار-چيزي نيس گندم جون قرصه!آرومت مي کنه!

قرص رو از آقابزر گ گرفتم وبردم جلودهنش يه نگاه تو چشماي من کرد وبعد دهنش روواکرد ومنم گذاشتم روزبو نش وليوان آب رودادم بهش.خورد ودوباره تکيه ش روداد به مخده وچشماشو بست ديگه ماهام باهم ديگه حرفي نزديم هرکدوم رفته بوديم توخودمون وفکر مي کرديم منکه دلم مي خواست زودتر گندم خوابش ببره تابتونم با کاميار حرف بزنم وبفهمم شکش به کي رفته که يه مرتبه ازجاش بلند شد و مي خواست بره بيرون مي دونستم که حتما يه چيزايي فهميده برگشتم به آقابزرگ نگاه کردم اونم داشت به کاميار نگاه مي کرد فکر کنم اون توهمين فکر بود اونم دلش مي خواست بدونه که کدوم آدم بي رحمي اين کاغذ روانداخته تواتاق گندم!آخه کي دلش مي آد که با يه دختر به اين قشنگي يه همچين عملي بکنه!

برگشتم به صورت گندم نگاه کردم واقعا حيف ازاين دختر!تاقبل ازاين جريان چه فکرايي باخودم مي کردم چقدر خوشحال بودم اون چند دقيقه اي که تورختخوابم دراز کشيده بودم وفکر مي کردم داشتم براي آينده مون نقشه مي کشيدم مي خواستم به کامياربگم که با پدر ومادرم صحبت کنه که اگه بشه بريم خواستگاري گندم!

تورويام خودمو بالباس دامادي مي ديدم واونو بالباس عروس چقدرم بهش مي اومد که عروس بشه چقدر تولباس عروسي خوشگل مي شد حيف!حيف!آخه کدوم بي شرفي يه همچين کار کثيفي کرده ؟آخه چرا؟اين دختر که آزارش به کسي نرسيده اصلا کاري به کار کسي نداشته که يعني کي باهاش انقدر دشمن بوده که حاضر شده بازندگي واحساس و روح اين دختر بازي کنه؟!چه نفعي از اين جريان مي برده؟!اصلا چرا بايد گندم دختر عمه م نباشه؟!يعني خودشون بچه دارنمي شدن تواون کاغذ چي نوشته شده بود خط کي بود؟!

انقدر اين جريان سريع اتفاق افتاده بود که وقت فکر کردن به اين چيزا رو پيدا نکرده بودم وحالا تموم اين سوال ها يه مرتبه اومده بودتو ذهنم!

کاميار-سامان!سامان!

چشمامو واکردم

کاميار-خوابي؟

-چي شده؟

کاميار-هيس !بلند شو!

برگشتم به صورت گندم نگاه کردم آروم خوابيده بود طفل معصوم پاي چشماش کبود شده بود!

-خوابش برده؟

کاميار-آره بلند شوديگه!

-اول بذار گندم رودرست بخوابونيم بعد !

کاميار-نمي خواد!اينوالان دست بهش بزنيم بيدار ميشه،ولش کن!

-پس يه پتويي چيزي بندازيم روش!سردش ميشه!

کاميار-آقابزرگ ميندازه.پاشوبريم.

بلندشدم وباکاميارازتواتاق رفتيم بيرون آقابزرگ بيرون توراهرو واستاده بود تاديدمش گفتم:

-آقابزرگ يه پتوبندازين روگندم.سرمامي خوره!

يه سري تکون دادوبعدبه کاميارگفت:

-حالا مي خواي چيکارکني؟

کاميار-اول بريم به عمه اينا خبر بديم که دل شون شور نزنه بعدشم خدمت نويسنده اين نامه برسم!

-مگه مي دوني کي نامه رونوشته؟اصلا کواون کاغذش؟

کاميارکاغذ روداد بهم وازش کردم يه دستخط کج ومعوج بود!توش فقط نوشته بود((تويه بچه سرراهي هستي))همين!

برگشتم به کاميارنگاه کردم وگفتم:

-آخه اينوکي نوشته؟

کاميار-نفهميدي؟

-ازکجابفهمم!

کاميار-بوش کن!

-چيکارکنم؟

کاميار-بوکن!کاغذ روبوکن!عطرش برات آشنانيس!

کاغذ رو بوکردم راست مي گفت!ازش بوي عطر مي اومد اماخيلي کم!

-شايد عطر گندم باشه!امانه!گندم يه عطر ديگه مي زنه!نمي دونم!

کاميارکاغذ روازم گرفت وگفت:

-من صاحب اين عطر رو مي شناسم بيابريم!

بعد برگشت طرف آقابزرگ وگفت:

-اين چه داستانيه آقابزرگ؟!

آقابزرگ يه مرتبه سرمون داد کشيد وگفت:

-من نمي دونم برين ازخودشون بپرسين!

دوتايي سرمون روانداختيم پايين وازخونه آ قابزرگه اومديم بيرون که گفت:

-آهاي!جايي نرين!زودترم برگردين!اين بچه اگه بلندشه وشماهارونبينه هول ميکنه!

کامياريه چشم گفت وبازوي منو گرفت که يه دادکشيدم!

کاميار-اه توام بااين بازوت همهش وسط دست وپاس!

-کاميار!اين عطر کيه؟

کاميار-فعلا بياتابهت بگم خودمم مطمئن نيستم!

دوتايي راه افتاديم طرف خونه عمه م همونجور که راه مي رفتيم بهش گفتم:

-توشکت به کي ميره؟

کاميار-همين چندساعت پيش بعدازدعوايي که آقابزرگ باعمه اينا کرد آفرين اومد پيش من مثلا اومده بود باهام حرف بزنه!

-درمورد چي؟

کاميار-باغ!مي خواست خرم کنه که برم توجبهه اونا ويه کاري بکنم که اقابزرگ راضي بشه باغ روبفروشيم.

-خب!

کاميار-مي گفت اگه اين باغ فروش بره پول مي آد دست مامانم ومي تونيم باهاش چندتا آپارتمان شيک و ويلاوچي وچي وچي بخريم!بعدشم تکليف ماها روشن ميشه!

-تکليف چي؟

کاميار-منم ازش همينو پرسيدم که گفت تکليف منو وتو ديگه!

-يعني تکليف توومن؟

واستاد ويه نگاهي به من کرد وگفت:

-سامان،همچين مي زنم تواين بازوت که نعره ت هفت اسمون بره ها!

-واسه چي؟

کاميار-مي گم تکليف من وآفرين معلوم بشه!اونوقت ميگي تکليف توومن؟

-خب آخه جمله ت يه جوري بود!فکرکردم يه نقشه هايي براي من وتو کشيدن!

کاميار-بابا اين حرفا چيه ميزني؟الآن همه فکر ميکنن بين من وتو يه خبرايي هس!

-آخه توگفتي تکليف من وتو!منم فکر کردم مي خوان يه کاري براي من وتوبکنن!

کاميار-بابا انقدر من وتو،من وتو نکن!مي ان مي گيرن سنگسارمون مي کنن آ!

-اِ گم شو!

راه افتاديم

کاميار-اره خلاصه مي گفت اگه اينجا فروخته بشه تکليف من وتوام روشن مي شه!

-ببين!بازم همونطوري گفتي!

کاميار-چي رو؟

-گفتي تکليف من وتو روشن مي شه!

دوباره واستاد وگفت:

-ببين سامان جون اگه نظري چيزي به من داري بهت بگه که هممش خيال خام؟!من ازاوناش نيستم که تايه گوشه باغ ميون درختا کسي گيرم بياره هول بشم وخودمو ول بدم توبغلش!دارم بهت مي گم که فکراي بي خود نکني؟

-گم شوکاميارالان وقت شوخيه!؟

کاميار-حالا اگه چشمت بين اين همه دختر منو گرفته حداقل اول به خودم بگو تازه زوده يه خاکي توسرخودمون بکنيم!

-اصلا باتونمي شه حرف زد بيابريم!

کاميار-خيلي خب قهر نکن بهت مي گم!

-زود بگورسيديم!

کاميار-ببين من الان مي خوام نقل قول کنم ازطرف آفرين اگه وسطش گفتم من وتومنظورم ازتوتو نيستي آ!يعني تکليف من وتواين وسط روشن نخواهدشد که نخواهدشد!به چنددليل!اول اينکه من هنوز سن وسالي ندارم ودهنم هنوز بوي شير ميده بعدشم من ازمرداي دست وپاچلفتي وشير برنج مثل توخوشم نمي آد!رد مورد علاقه ي من ترجيحا بايد يه خرده هيز و يه کمي م بي حيا باشه فهميدي يانه؟پس اگه وسط حرفم گفتم من وتو به دلت صابون نزن!واون دندوناي صاحب مرده تم واسه تن وبدن من تيز نکن مرتيکه کوفتي!

-الان گندم بيدارميشه ها!ترخدازودتر بگو!

کاميار-هيچي بابا بهم گفت که اگه برم خواستگاريش زنم ميشه!

-همينطوري رک بهت گفت؟

کاميار-نه،مستقيمانگفت ولي منظورش همين بود!

-آخه دقيقا چي گفت؟

کاميار-مي گفت پدرومادرش منتظرن که تکليف باغ روشن بشه وبعدش دست ماها رو بذارن تودست همديگه!

اصلا حواسم جمع و جور نبود بي اختيار گفتم:

-دست ماهارو؟

کاميار-بي شرف پست،منو تواين تاريکي آوردي زير درختا وهي اين حرفا رو بهم مي زني که تحريک بشم؟الان جيغ مي کشم که اهل محل بريزن سرت وتيکه تيکه ت کنن!

-اِکاميارخجالت بکش صدات ميره اون طرف!

کاميار-جلوتربياي جيغ مي کشم!

خنده م گرفته بود رفته بود پشت يه درخت واستاده بود مثل اين دختراي بي پناه وصداشو نازک کرده بود وهي چرت و پرت مي گفت.

-کاميار!به جون توزشته الان صداتو مي شنون!

کاميار-مطمئن باش قبل ازاينکه دستت به من برسه خودمو کشتم!

-واقعا که لوسي کاميار من که رفتم!

کاميار-خاک برسر شير برنج ت کنن!وقتي من اين حرفا رو مي زنم تونبايد بترسي ودربري بايد بياي جلو!

-بيام جلوکه داد بزني؟

کاميار-خره،من وانمود مي کنم که مي خوام داد بزنم،مطمئن باش که هر قدم که توبياي جلوترصداي منم مي آد پايين تر!

-توبالاخره بااين شوخي هات يه بلايي سر ما مي آري!من رفتم!

کاميار-اگه بري جيغ مي کشم!

-به درک!هر غلطي مي خواي بکني بکن!

کاميار-خره نرو،شب به اين خوبي ،مهتاب به اين قشنگي درختا به اين گنده گي فصل بهار به اين طراوت حداقل بيا يه فيلم هندي بازي کنيم!

-بيابريم دير شد الان گندم بيدار ميشه ها!خوبه حالا اقابزرگ بهت سفارش کرده ها!

ازپشت درخت اومد بيرون وگفت:

-آخه هرچي من دارم نقل قول ازطرف افرين مي کنم تووصل مي کني به من وخودت!

-آخه توبد حرف مي زني منم که حواس حسابي برام نمونده!

کاميار-بابامي گفت که پدر ومادرش مي خوان آفرين روبدن به من ودلارام روبه تو!فهميدي حالا!

-جون من راست ميگي؟

کاميار-آره به جون تو!

-اون وقت توچيکار کردي؟

کاميار-هيچي،ازدستش دررفتم وپريدم پشت يه درخت وبراش ايچي کي دانا ايچي کي دانا رو خوندم!

-اِلوس نشو بگو چي بهش گفتي؟

کاميار-آب پاکي روريختم رودستش بهش گفتم که سامان عاشق گندم شده ومنم که خيال زن گرفتن ندارم!

-همينطوري رک بهش گفتي؟

کاميار-همينطوري که نه!توکه منو ميشناسي!هيچ وقت خانم هارو ازخودم نمي رنجونم!درمورد تووگندم همينطوري بهش گفتم امادرمورد خودم بادست پيش کشيدم وباپاپس زدم!

-مرده شورترو ببرن کاميار!

کاميار-آخه من چه ميدونستم اين دختره ازاين راز باخبره؟اصلا من فکرشم نمي کردم که مثلا گندم بچه عمه اينانيس!

-حالا بيا زودتر بريم وبرگرديم الان بيدار ميشه ها!

دوتايي راه افتاديم ورفتيم طرف خونه عمه اينا يه خرده که رفتيم ازدور چراغاشون معلوم شد همه جلوي خونه عمه اينا جمع شده بودن وحرف مي زدن پدرومادرمن وکاميار وخواهرش واون يکي عمه م وعباس آقا وآفرين ودلارام!خلاصه همه اونجابودن همونجور که ازلاي درختا مي رفتيم جلو يه مرتبه چشم کامليا افتاد به ما!تاماروديد به جيغ کشيد وداد زد ودوئيد طرف ما وتارسيد وگفت:

-داداش!گندم کو!

کاميار-توآسياب!داره آرد ميشه!

کامليا-ترخدا کجاس داداش؟

کاميار-راستش روبهت گفتم کم کم داره آرد ميشه!

تقريبا ديگه همه جمع شده بودن دوروورما وفقط چشم شون به دهن مابود!

کاميارراه افتاد طرف خونه عمه اينا ورويه نيمکت نشست چشماي عمه کوچيکم ازگريه باد کرده بود ومثل خون قرمز شده بود،شوهرعمه م حال وروز درستي نداشت!دم به ساعت گريه ش مي گرفت ويه هق هق مي کرد ودوتا مي زد تو پيشونيش وساکت مي شد ودوسه دقيقه بعد دوباره همين کارو مي کرد!

کاميارساکت به همه نگاه مي کرد وهيچي نمي گفت.اونام جرات سوال کردن رو نداشتن يه خرده که گذشت اقاي منو چهري باحالت التماس به کاميار گفت:

-عمو تروخدا بهمون بگو الان کجاس!ببين!دارم پس مي افتم!دلم داره از حلقم مي آد بيرون!

يه دفعه زدزير گريه وگفت:

-يه عمر جون کندم تابه اين سن وسال رسوندمش که اينطوري بشه؟داره جيگرم آتيش ميگيره الو گرفتم به خدا!

دوباره زد توپيشونيش وساکت شد.فقط آروم شونه هاش تکون مي خورد.معلوم بود که داره گريه ميکنه برگشتم به عمه م نگاه کردم تموم صورتش رو با ناخن هاش خراشيده بود!انگار وقتي مانبوديم انقدر گريه وزاري کرده بود وخودشو زده بود که الان ديگه جون به تنش نمونده بود!اومدم به کامياراشاره کنم که جريان روبگه ويه خرده خيالشونو راحت کنه که خودش شروع کرد واروم گفت:

-فعلا جاش امنه،اما اگه يه خرده ديرتر رسيده بوديم حتما يه بلايي سر خودش آورده بود ديگه ازاون گندم خبري نيس!

الآن فقط آردش مونده!

مادرم آروم اومد جلوي من واستاد وبه بازوم نگاه کرد!رنگش مثل گچ ديوار شده بود!صورتش روماچ کردم که کاميا رگفت:

-اگه سامان نپريده بود جلو اون کارد آشپزخونه الآن شيکم گندم روپاره پوره کرده بود!جون گندم رواين بچه نجات داد!

چشمم افتاد به چشم پدرم يه احساس افتخاروسربلندي روتو چشماش ديدم!دست مادرم روگرفتم وبردم طرف نيمکت ونشوندمش پيش کامياروخودمم رفتم بغل کاميار واستادم که خودشو کشيد کنار وجاداد منم بشينم وگفت:

-اون کسي که يه همچين چيزي به اين دختر گفته،بايد خجالت بکشه ازخودش بايد شرم کنه!آدم درحق دشمن شم يه همچين کاري نمي کنه!هرچند که ماديگه ادم نيستيم فقط دلم مي خواد برين ويه نظر اون دختر رو ببينين!تواين چند ساعت داغون شده!شده مثل يه ديوونه!

صداي هق هق شوهر عمه م بلندترشد کاميار برگشت يه نگاهي بهش کرد وگفت:

-مي خوام ازاون کسي که يه همچين چيزي به گندم گفته بپرسم که ازاين جريان چي گيرش اومد؟!چه کينه اي ازاين طفل عصوم تودلش بود که اينطوري ازش انتقام گرفت؟آخه به ماهام مي گن فاميل؟آخه به ماهام مي گن قوم وخويش؟

واله صد رحمت به غريبه!

يه دفعه عمه م بي حال شد وخورد زمين همه پريدن طرفش ويکي شروع کرد شونه هاشو ماليدن ويکي دستاشو ماساژ دادن ويکي مي زد توصورتش ويکي م باليوان به زور مي خواست آب بريزه تودهنش!من وکاميار فقط نگاه مي کرديم هرکي باداد وفرياد يه چيزي مي گفت سرکه بياريم بگيري زير دماغش!يکي مي گفت ابغوره بياريم!يکي مي گفت گلاب بياريم يکي مي گفت دندوناش کليد شده!يکي مي گفت هول کرده!يکي مي گفت شوکه شده!

خلاصه يه ربع بيست دقيقه طول کشيد تاحال عمه جااومد وشروع کرد به گريه کردن.آروم اروم توبغل اون يکي عمه م گريه مي کرد که شوهرعمه م گفت:

-عمو تروخدا رحم داشته باش ببين چه حال وروزي داريم!ترو به جون پدر ومادرتئ بگو الان کجاس!

کاميار-چشم مي گم اما نبايد چشمش به هيچکدوم ازشماها بيفته!

شوهر عمه م که گريه مي کرد گفت:

-چشم چشم فقط بگو کجاس!

کاميار-خونه آقابزرگه الانم باهزار مکافات خوابونديمش.

شوهر عمه م –آخه چش شده؟چيکار مي کرد؟چي مي گفت:

کاميار-هيچي؛شده يه ديوونه کامل!جز من وسامان به هيچکس اعتماد نداره!نمي خواد هيچکس روببينه!

شوهر عمه م-بذار من يه دقيقه برم پيشش!

کاميار-اصلا!شماروکه هيچي!به شماها مي گه بچه دزد!بابدبختي برگردونديمش اينجا!دقيقه به دقيقه حالت عصبي پيدا مي کنه وحالش بد ميشه!اما به هر جون کندني بودارومش کرديم تافردا ببريمش پيش يه روانپزشکي چيزي که باقرص ودوا آرومش کنه تابعد ببينيم چي ميشه!هرچي بهتون مي گم انگار حالي تون نميشه!وضعش خيلي خرابه!کل سيستم عصبي ش ريخته به هم!ولش کنين ديگه!پدر شو دراوردين!اين دختر از خانمي وقشنگي تواين باغ تک بود! داشت واسه خودش زندگي شو مي کرد کاري م به کار کسي نداشت يه دفعه بايد يه ادم ديوونه يه همچين بلايي سرش بياره!

دوباره همه ساکت شدن وفقط عمه وآقاي منوچهري گريه مي کردن.ازگريه اونا مادر کاميارم به گريه افتاد.

يه ده دقيقه اي که گذشت کاميار به آقاي منو چهري گفت:

-حالا اين جريان واقعيت داره؟

آقاي منو چهري سرشو بلند کرد ويه نگاه به کاميار انداخت ودوباره شروع کرد به گريه کردن که مادر کاميار گفت:

-بچه فقط اون نيس که آدم زاييده باشه!بچه اونه که آدم براش خون دل خورده باشه وبزرگش کرده باشه!آدم نه ماه سختي مي کشه ويه بچه مي زاد اما تابچه به دنيا اومد تازه اول بدبختي وسختي شه!يه بچه تا به سن وسال شماها برسه پدرومادر بيچاره مي شن!اونم تازه تواين روز وروزگار وگرنه هر ننه قمري مي تونه بچه پس بندازه!بچه درست کردن که کاري نداره اصل کار بزرگ کردن وبه سر انجام رسوندن بچه س !

کاميار-درهرصورت هيچ کس نبايد دور و ور خونه اقابزرگ پيداش بشه اگه چشم گندم به يک کدوم از شماها بيفته ازاين خونه فرار مي کنه!اون وقت ديگه خودتون بايد برين دنبالش!تااينجاشو مارسونديم باهر بدبختي بود آورديمش اينجا وساکتش کرديم اگه طوري بشه خودتون مسئولين!

عباس آقا-آقابزرگ چي فرمودن؟

کاميار-درمورد چي؟

عباس آقا-درمورد اين جريان ديگه!

کاميار-آهان!عرضم به خدمتتون که آقابزرگ مثل شير زخمي ن!قسم خورده که اگه بفهمه اين کار،کار کي بوده،کل اون خونواده رواز ارث محروم مي کنه!گفت حاضره تموم ثروتش رو نون بخره بده سگ بخوره اما به اون کسي که اينکارو کرده يه قرونم نرسه!حالا فعلا پاشين برين سر خونه زندگيتون تا آقابزرگ اين طرفا پيداش نشده!

اينو که کاميار گفت رنگ از صورت عباس آقا پريد وزود گفت:

-کاميار جون راست مي گه!پاشين بريم که الان همه مون به استراحت احتياج داريم.

خودشم اول از همه بلند شد وخداحافظي کرد ورفت.پشت سرشم عمه بزرگم بلند شد ورفت پيش مادرگندم وبهش اصرار کرد که شب پيشش بمونه که قبول نکرد اونم خداحافظي کرد ويه خرده بهش دلداري داد وباآفرين ودلارام رفتن مادر کاميار اومد پيش عمه کوچيکم وبغلش کرد وماچش کرد وگفت:

-به خدااگه دوسه روز صبر کني همه چي درست ميشه فقط يه خرده دندون روجيگر بذار کاري که نبايد بشه شده! خراب ترش نکن!منم امشب مي آم پيشت که تنها نباشي آدم تنها همنشين فکر وخياله پاشوبريم.

بعد به مادر منم گفت:

-شمام بيا امشب خيلي حرفا هس که بايد بهم بگيم.

اينو گفت وزير بغل عمه کوچيکم رو گرفت وبلندش کرد مادرمم رفت کمکش وسه تايي رفتن توخونه آقاي منو چهري م باپدرم وعموم رفتن خونه و ما مونديم من وکاميار و کامليا وکتايون

کتايون-داداش گندم راست راستي سر راهيه؟

کاميار يه نگاهي به کتايون کرد وبعد رفت جلوش ونشست روزمين که هم قد کتايون بشه!بعد بازوهاي کتايون روگرفت تودستش وگفت:

-توکه دختر به اين خوشگلي هستي چرا لب و دهن به اين قشنگي وزبون به اين قندي روبااين حرفا کثيف مي کني؟

کتايون-آخه اينا مي گفتن!

کاميار-اونا غلط کردن!

کتايون-اصلاداداش يه بچه که سر راهي يه يعني چي؟

کاميار-يعني يه طفل معصومي به هزار دليل نتونسته به حقش برسه!به همون حقي که توبهش رسيدي!

کتايون-چه حقي؟

کاميار-حق داشتن پدرومادر.يعني پدرومادرت مال خودتن ولي اين بچه اي که مي گي پدرومادرش مال خودش نبودن حالا يا مردن يادوستش نداشتن ودادنش به يکي ديگه!

کتايون-حالا گندم چي ميشه؟

کاميار-هيچي!مثل سابق!مگه چيزي فرقي کرده؟گندم همون گندمي که تاحالا بوده!بايه کلمه حرف مفت که نبايد زندگي آدم خراب بشه!

کتايون-پس هيچي نمي شه؟

کاميار-نه که نمي شه!ببين عزيزم مثلا توالان اين زنجير طلاي خوشگل روانداختي گردنت خيلي م دوستش داري حالا اگه بهت بگن اين زنجير اونجايي که توخريديش ساخته نشده برات فرقي داره؟

کتايون-نه!

کاميار-چرا؟

کتايون-خب چون دوستش دارم!

کاميار-آفرين مهم همينه که آدما همديگرو دوست داشته باشن ديگه مهم نيس که کي ن وازکجا اومدن مهم اينه که آدما آدم باشن همين!

تو همين موقع کتايون پاشو نشون کاميا رداد وگفت:

-ببين داداش يه دونه ازهمون زنجيري ام که خيلي دوستش دارم به پام بستم!

کاميار-توبه گور پدرت خنديدي!پدر سوخته ازالآن راه قرتي بازي روياد گرفتي؟برو درش بيار ببينم.

کتايون-داداش اين به پام باشه که طوري نمي شه شما که انقدر قشنگ قشنگ حرف مي زني چرادهنت روبااين حرفا زشت مي کني؟

کاميار-نگاه کن يه الف بچه چه جوري منو خر مي کنه!کامليا خانم مچ پاتو نشون بده ببينم شما که خلخال به پات نيست؟

کامليا خنديد وگفت:

-ازترس شمانه داداش!

کامياريه نگاهي بهش کرد و بعد دست منو گرفت وهمونجور که باخودش مي برد طرف باغ گفت:

-حالا اگه دوست داشتي يه زنجيرم توبه پات ببندي ببند!اين چيزا دليل بدي ادما نيس!

يه خرده که ازشون دور شديم برگشت ودوباره گفت:

-يه دستي م تواون صورتت ببر!اينجوري که خواستگار برات پيدا نمي شه!

کتايون-داداش کامليا همينجوريشم خوشگله!

کاميار-اره اما آرايش مال زن ودختره ديگه!

کامليا وکتايون زدن زير خنده وکاميارم دست منو کشيد که دوباره فريادم رفت هوا!!

کاميار-اه بابا جمع کن اين بازوي بيصاحاب مونده ت رو!همش ولوئه اين وسط!

همونجور که باهم مي رفتيم گفتم:

-چطور يه دفعه ذهنت انقدر روشن شد؟

کاميار-آخه طفل معصوم دانشجوئه ديگه!ازترس منم دست به صورتش نمي زنه!يعني ترس که نه احترام ميذاره!وگر نه دختراي امروزه ديگه دختر ديروزي نيستن که باترس وکتک واين چيزا بشه باهاشون رفتار کرد يعني اين چيزا ديگه دوره ش گذشته!همون موقع هام خيلي کار اشتباهي بوده!زنم مثل مرد حق زندگي داره چطور تودوست داري مثلا فلان لباس روبپوشي وفلان مدل موهاتو درست کني؟خب اونم همين حق روداره ديگه!تازه يه آرايش کردن تو دنياي امروز که ديگه اين حرفا رونداره!اين ابر قدرتا سرمونو بااين چيزا گرم کردن وخودشون دنيارو چاپيدن!

-ولي کار خوبي کردي.

کاميار-آره جلودوستاش خجالت مي کشه بعدشم نجابت يه شاخه ازانسانيته!بااين چيزا انسان نانجيب نمي شه!

-نه،ميگن مثلا مرد تحريک نشه!

کاميار-اولا مرد جلو خودشو بگيره که بي خودي با هر چيزي تحريک نشه در ثاني مرد اگه مثل تو بي حال وشل وول باشه تموم دخترا بي شوهر مي مونن که!بالاخره بايد يه جوري تحريکش کرد که بياد وزن بگيره ديگه!

-حالا کجاداري ميري؟

کاميار-بيا کاريت نباشه.مي دوني به چي فکر مي کردم؟

-به گندم

کاميار-غير ازاون.

-نمي دونم

کاميار-داشتم فکر مي کردم که تاهمين چند سال پيش وقتي بچه بوديم،يادمه مثلا هرکي مي خواست يه لباسشويي يا چرخ گوشت ياهرچي بخره،همه بهش مي گفتن هر ماکي مي خواي بخري بخر ژاپني نخر!مي دوني چرا؟چون جنس ژاپني دودفعه که کار مي کرد خراب مي شد!حالا ببين تواين چند ساله ژاپن کجا رسيده تکنولوزيش دنياروداره فتح مي کنه!همين ترکيه!تاچند سال پيش ايرانيا که مي رفتن ازآلمان واون طرفا ماشين مي آوردن به ترکيه که مي رسيدن شيشه هاي ماشين رو مي کشيدن بالا وازلاي شيشه بسته هاي سيگار وشکلات براشون مينداختن بيرون که کاري به کارشون نداشته باشن يعني ببين چقدر وحشي بودن حالابرو نگاهشون کن!راه دور چرا بايد بريم؟همين دبي تاچند سال پيش چي بود حالا چي شده؟ عربايي که دست چپ وراستشون رونمي شناختن شدن مرکز تجارت جهاني!بروببين دبي چه خبره!

همين مالزي،سنگاپوروهزار تا جاي ديگه!انقدر پيشرفت کردن که دهن آدم وامي مونه ،مي دوني چرا؟چون خودشون رواسير خرافات نکردن خرافات روگذاشتن کنار!عقيده هاي شخصي رو گذاشتن کنار!سليقه هاشونو که صد هزار نوع بود گذاشتن کنار وچسبيدن به حقيقت وواقعيت ومنطق!

ماها مي دوني اشکالمون چيه؟اينه که همهش توگذشته ايم آي وقتي بابامون پاشو ميذاشت توخونه صداازصدا درنمي اومد آي وقتي بابامون کمر بند رو مي کشيد سوراخ موش مي شد يه مليون تومن!آي اگه بابامون مي گفت ماست سياهه ما همه مي گفتيم بعله ماست سياهه!آي اگه بابامون نصفه شب مي گفت الان وسط ظهره همه مي گفتيم بعله شمادرست مي گين آي اگه بابامون...

-بسه بابا سرموبردي!

کاميار-به جون توراست مي گم!همهش توگذشته وقديم وروزگاران سپري شده ايم!بابا زمونه عوض شده يه وقتي يه نامه ازاينجا تاکرج رو يه ماه طول مي کشيد تابره!الان بااينترنت يه نامه رو توچند ثانيه مي فرستيم اون وردنيا!اگه قراره عقايد وايده هامون مال دوره قديم باشه بايد تموم اين چيزا رو ازتومملکت بريزيم بيرون وبعد ايده هامونو پياده کنيم!نمي شه که مثلا کامپيوتر جلو رومون باشه اما مثلا به مردم بگيم باچرتکه کار بکنن!نمي شه خودمون باهلي کوپتر بريم اين ور اون ور اون وقت به مردم بگيم باشتربرن مسافرت نمي شه تاخودمون يه خرده فشار خونمون افتاد پايين بابهترين قرص ها ودوا هاي خارجي ببريمش بالا وبه مردم بگيم هر وقت مريض شدن شير خشت وترنجبين بخورن!بابا تا يه قرص آنتي بيوتيک کشف بشه يادرست بشه،چندين سال پژوهش لازمه اونايي م که پژوهش مي کنن خرج دارن شيکم دارن لباس مي خوان حقوق مي خوان!اينارو بايد کي بده؟يارو ده بيست سال خرج ومخارج مي کنه تايه چيزي رو کشف واختراع کنه اون وقت ما مي خوايم از اختراعش براي آسايش خودمون استفاده کنيم و صنار سه شاهي بذاريم کف دستش!هزينه اين پژوهش آ بااين صنار سه شاهي جور نمي شه که نمي شه !

-چراداد ميزني؟مگه من اينارو گفتم؟!!

-نه!اما مي گم که تويه وقت ازاين چيزا نگي زشته واله!همين الآن اگه يه بنده خدا واکسن کزاز رو کشف نکرده بود تو نمي تونستي تايه خرده دستت اوخ شد يه آمپول بزني که کزاز نگيري بعدشم توحق نداري چيزي روکه يکي ديگه اختراع کرده اسمش رو عوض کني!شما حق نداري مثلا به کامپوتر بگي رايانه مگه اين خارجيا اسم حافظ وسعدي مارو عوض مي کنن!تو خوشت مي آد خارجيا مثلا به حافظ ما بگن هاري!؟تو خوشت مي آد به سعدي ما بگن سندي؟

خب اونام خوششون نمي اد مارو چيزايي که ازکشور اونا اومده بيرون اسم بذاريم!

-سخنراني ت تموم شد؟

کاميار-نه ته ش مونده!

-خب تمومش کن!

کاميار-من ازمسئولين که اين موقعيت رو براي من فراهم کردن که بتونم باشما صحبت کنم کمال تشکر رو دارم وفقط خواهش مي کنم که تواين چندتا شبکه تلويزيوني بيشتر برامون بحث وگفت وگو وميز گرد ومصاحبه ومباحثه ترتيب بدن که ما آگاه تر بشيم وانقدرم برنامه هاي متنوع وسرگرم کننده پخش نکنن که مااز علم ودانش وآگاهي غافل نشيم چه خبره آخه؟مگه مردم چه قدر خوشي وتفريح وسر گرمي لازم دارن؟واله به کي به کي قسم که يه دفعه خوشي ميزنه زير دلشونا!درهرصورت من بازم ازمسئولين سپاسگزاري ي کنم اصلا ماها همه از مسئولين ممنون ومتشکر وسپاس گزاريم درواقع مابايد يه وکالت بلاعزل بديم که مادام العمر سپاسگزار باشيم که خيال همه راحت بشه!

-اه بابا رسيديم دم خونه آفرين اينا!اومدي اينجا چيکار؟

کاميار-تروخدا بذار من دوتا ديگه تشکر از مسئولين بکنم که اگه يه وقت يادم رفت کفران نعمت نکرده باشم!

-خودتو لوس نکن!مي دوني ساعت چنده؟نزديک صبحه!

کاميار-چه شب پرماجرايي!بيابريم تا بهت بگم!

دوتايي رفتيم طرف پنجره اتاق دلارام که اين طرف خونه عمه اينا بود.چراغش روشن بود.کامياراروم دلارام رو صدا کرد يه خرده بعد دلارام پنجره رو واکرد وسرشو کرد بيرون که ماها روديد.

دلارام- سلام شماها نرفتين پيش گندم؟

کاميار-نه هنوز آفرين کجاس؟

دلارام-رفت گرفت خوابيد.

کاميار-توچرا نخوابيدي؟

دلارام-خوابم نمي آد.

کاميار-حق داري واله.

يه دفعه دلارام هول شد که کاميار گفت:

-وجدانت عذابت ميده هان؟

دلارام-براي چي؟

کاميار-به خاطر کاري که کردي!

دلارام-کدوم کار؟

کاميار-پست سريع واکسپرس نامه!

دلارام-کدوم نامه؟به خدا کارمن نبوده!

کامياريه خنده اي کرد وآروم گفت:

-چرا کار خودت بوده.

دلارام-براي چي اين حرف رو ميزني؟

کاميار-براي اينکه مطمئنم که کار توبوده!

دلارام-نصفه شبي اومدين اينجا که اين چيزا رو به من بگين؟خداحافظ!

اومد پنجره رو ببنده که کاميار بازم آروم گفت:

-باشه برو بگير بخواب.منم اين کاغذ رو ميدم به آقابزرگ.ديگه اون خودش ميدونه چيکارکنه!

تاکامياراينوگفت دلارام خشکش زد!

کاميار-چي شد دلارام خانم؟

دلارام-هيچي!ولي مگه کاغذ پيش توئه؟

کاميار-آره،پيش منه!

دلارام آب دهنش روقورت داد وسات به کاميارنگاه کرد که کاميارگفت:

-اگه به اقابزرگه بگم که کارتوبوده،مي دوني صبح اولين کاري که کاري مي کنه چيه؟

دلارام بازم هيچي نگفت

کاميار-يه تلفن مي زنه به دفتر خونه وميگه که بادفتر ودستک شون بيان اينجا ودر جا خونواده ي شماروازارث محروم مي کنه!

دلارام-خونواده ي ماروبراي چي؟

کاميار-يعني مي گي اين کارتونبوده؟

دلارام-نه به خدا!نه به جون مامان!

کاميار-باشه!حتما توراست ميگي.اما من فقط اومده بودم که بپرسم چرا اينکارو کردي؟برام خيلي مهم بودتواين موضوع رواز کجا فهميدي؟همين!حالاميرم پيش اقابزرگه ونامه رو ميدم بهش تاخودش تکليف همه رو روشن کنه! ولي بدون که باما دوتا بهتر ميشه راه اومد تا آقابزرگه!حالا برو بگير راحت بخواب.شب بخير خانم مارپل.

اينو گفت ودست منو گرفت که مثلا بريم.تا حرکت کرديم،يه دفعه دلارام گفت:

-صبرکنين!

کاميار-پشيمون شدي؟

دلارام-نه،يعني کارت دارم!

کاميار-چيکارداري؟بگو که آقابزرگه درانتظاره!

دلارام-نمي شه بياين توحرف بزنيم؟اينجا خوب نيس.يه دفعه يکي پيداش ميشه.

کاميار-نه همينجا خوبه.

دلارام يه خرده ساکت شد ومثل اينکه تصميمش روگرفته باشه گفت:

-شماها ازمن چي مي خواين؟

کاميار-هيچي!فقط بگو چرااينکارو کردي؟

دلارام-توآخه ازکجا انقدر مطمئني که ميگي؟

کاميار-به چنددليل اول اينکه کاغذ بوي عطر ترو ميداد.

دلارام-شايد يکي ديگه م ازاون عطر زده باشه!شايد اصلا بوي عطر خود گندم باشه!

کاميار-ديگه من بعداز چهل سال گدايي که شب جمعه يادم نميره عطر،عطر توئه!دوم انقدر عجله کردي که حداقل نامه رو تويه کاغذ معمولي ننوشتي!اين کاغذ مال سالنامه اي که عمو ازکارخونه آورده!به هر خونواده م يکي داده بودبرو مال خودتو وردار بيار ببينم!

تاکامياراينو گفت يه مرتبه دلارام زد زير گريه ودست کاميار رو گرفت وباالتماس گفت:

-تروخدابه کسي نگو کاميار!من اشتباه کردم!خودمم مثل سگ پشيمونم!نمي دونم چرااينکارو کردم!اون لحظه انقدر عصباني بودم که نمي فهميدم دارم چيکار مي کنم!اصلا همه ش تقصير بابام بود بجون مامان انقدر داغونم که حال خودمو نمي فهمم!جون کتايون به کسي چيزي نگو!

کاميار-آخه توچرااينکارو کردي؟اگه آفرين مي کرد يه چيزي.اماتوچرا؟اصلا چه جوري جريان روفهميدي؟

دلارام که اشک هاشو پاک مي کرد ويه لحظه ساکت شد وبعدگفت:

-بعدازمهموني ديشب وقتي اقابزرگه اومد وباهمه دعوا کرد وماها اومديم خونه،باباومامان ديرتر برگشتن من ديدم آفرين خيلي ناراحته!پرسيدم چي شده که گفت سامان عاشق گندم شده.گفتم ازکجا ميدوني؟گفت کاميارگفته!بعدش تموم حرفاي ترو برام گفت.توهمين موقع بابا ومامانم برگشتن خونه بابام خيلي عصباني بود انگار آقابزرگه رو گندم خبر کرده بود!نمي دونم بابام از کجا فهميده بود!تا رسيد خونه پريد به مامان!مامان به زور بردش تواتاق خواب!منم يواشکي رفتم پشت در که اونا رو شنيدم!

کاميار-چي شنيدي؟

دلارام-مي گفت بچه سرراهي واسه ماآدم شده!

کاميار-خب!

دلارام-مي گفت به اون خواهرت بگو که اون ورقه روکه توش اسم ننه باباشو نوشتن دربياره بهش نشون بده که بفهمه کيه!مي گفت حالا واسه ما اسم سانتي مانتال براش گذاشتن!جاشه برم يواشکي برم درگوشش بگم اسمش عزت کچله! به به!چه اسمي!

کاميار-اينارو بابات گفت؟

دلارام سرشو تکون داد

کاميار-مامانت چي گفت؟

دلارام-هي مي خواست ساکتش کنه!همه ش مي گفت يواش عباس!بچه ها مي شنون!

دوباره زدزير گريه وگفت:

-منم اون لحظه به قدري عصباني بودم که ديگه نفهميدم دارم چيکار مي کنم!

کاميار-توفکر نکردي داري چه بلايي سر اين دختر مي آري؟

دلارام-به خدا اصلا دست خودم نبود!اون لحظه ازش متنفر بودم!اگه همون موقع جلوم بود حتما مي کشتمش!

کاميار-آخه چرا؟

دلارام ساکت شد وفقط گريه مي کرد کاميار دست شو کشيد ودوباره گفت:

-چرا؟

دلارام-چون سامان عاشقش شده بود!

اينو گفت وسرشو انداخت پايين کاميار يه خرده مکث کردو بعد آروم گفت:

-توسامان رودوست داري؟

يه دفعه گريه دلارام بيشتر شد ويه خرده بعد پنجره رو محکم بست من وکاميار همينجوري مات به همديگه نگاه مي کرديم اصلا اين چيزايي روکه اخر گفت انگار انگار ازيه فاصله دور مي شنيدم!برام باور کردني نبود!هيچ فکر نمي کردم که دلارام عاشق من باشه اونم انقدر زياد که به خاطر من يه همچين کاري بکنه!اصلا نمي دونستم که بايد تواون لحظه چه عکس العملي نشون بدم!بايد باهاش صحبت مي کردم وآرومش مي کردم ياباهاش دعوا مي کردم که چرايه همچين کاري کرده!چطور تاحالا متوجه نشده بودم که دلارام منو دوست داره؟

برگشتم به کاميار نگاه کردم اونم مات داشت منو نگاه مي کرد دلارامم پنجره رو بسته بود اماهمون پشت تکيه شو داده بود به پنجره وداشت گريه مي کرد کاميار يه خرده صبر کرد وبعد چندتا تقه زد به شيشه که دلارام زود پنجره روواکرد

کاميار-بيا بگيراين همون نامه س.

دلارام اشک هاشو پاک کرد ونامه رو گرفت وگفت:

-به کسي چيزي نمي گي؟

کاميار-نه برو بسوزونش که دست کسي نيفته!

دلارام نامه روواکرد ويه نگاهي بهش کردويه لبخندزد وگفت:

-بهم کلک زدي!کاغذش کاغذ معموليه!کاغذسالنامه نيس!

کاميار-توکلک خوردي!چون ترسيده بودي هول ورت داشت که نکنه حواست پرت شده باشه وواقعا توکاغذ سالنامه نامه رونوشته باشي!

دلارام-چرااينکارو مي کني؟

کاميار-چه کاري رو؟

دلارام-همينکه اين نامه رودادي به من!

کاميار-عشق مقدسه!احترام داره!الانم ديگه فرقي نمي کنه که کي اينکارو کرده!مهم ضربه اي که به اون دختر بيچاره خورده!اگرم معلوم بشه کارتو بوده،ديگه چيزي عوض نمي شه!اما فقط اين وسط تومي موني ووجدانت!خداحافظ.

دست منو کشيد ودوتايي راه افتاديم که بريم لحظه آخر برگشتم وبهش نگاه کردم همونجوري توچارچوب پنجره واستاده بود ومنو نگاه مي کرد برگشتم طرفش وسرمو انداختم پايين وگفتم:

-منو ببخش دلارام.اگه زودتر متوجه مي شدم يااگه خودت زودتر بهم گفته بودي الان وضع فرق مي کرد.

دلارام-چي روبهت مي گفتم؟

-همين مسئله رو.

دلارام-مي اومدم بهت چي مي گفتم؟بهت مي گفتم که دوستت دارم!

-خب آره!چه عيبي داشت؟

دلارام-هيچ فکر کردي که يه دختر ايراني بااين تربيت هيچ وقت نمي تونه يه همچين چيزي به يه پسر بگه؟تواصلا مي دوني که تواين چندساله چه حرفايي بوده که مي خواستم بهت بگم اما نتونستم!؟مادخترا هميشه بايد احساس روتو قلب مون خفه کنيم تنها جايي که تونستيم حرف دلمون رو بزنيم تودفتر خاطرات مونه!حتي تو،خودتم يه همچين چيزي رو از يه دختر ايراني نمي توني قبول کني چون تربيت توام همينجوريه!اگه يه روز مي اومدم بهت مي گفتم که سامان دوستت دارم بلا فاصله ازمن بدت مي اومد پيش خودت مي گفتي چه دختر جلف وبي حيا يي يه!درسته؟

-نمي دونم،شايد!

سرمو بلند کردم وتوچشماش نگاه کردم اونم توچشمام نگاه کرد انگاردلارام روتازه شناختم وديدم!دختر خوشگلي بود! باموهاي مشکي بلند وچشماي سياه ووحشي!ابروهاي قشنگ وبلند!

ديگه صبر نکردم يه خداحافظ زير لب گفتم وراه افتادم طرف کاميار که دوسه قدم اون طرف تر واستاده بود وداشت ماها رونگاه مي کرد.

دوتايي چند قدم راه رفتيم ورسيديم به درختا ورفتيم وسط شون.اونجاديگه تاريک بودوازدور چيزي معلوم نبود دوباره واستادم وبرگشتم به پنجره اتاق دلارام نگاه کردم هنوز همونطور واستاده بود وتوتاريکي رونگاه مي کرد.کامياردستمو گرفت ويه خرده برد جلو تر ورويه نيمکت نشوند خودشم بغلم نشست وگفت:

-مي دوني امشب به چه نتيجه اي رسيدم؟

-درمورد ماجراهاي امشب؟

کاميار-آره.

-چه نتيجه اي؟

کاميار-اينکه شير برنج تواين فصل چه بازار داغي پيدا مي کنه!

-گم شو!

کاميار-به جون تو راست مي گم!توخودتم اصلا فکرشو مي کردي انقدر کشته ومرده داشته باشي؟ازبس که جلوي اينا ادا واطوار درميآري دختراي مردم روهوايي کردي!

-من ادا اطوار در ميارم ياتو؟

کاميار-اگه من درميارم پس چرااينا عاشق توشدن؟

-به جون تو خودمم نمي دونم امروز چراهمچين شدم!همه رو يه جور ديگه مي بينم همين الان که داشتم به دلارام نگاه مي کردم انگار براي اولين باره که ديدمش چه چشماي قشنگي داره؟موهاش چقدر قشنگه!گندمم همينطور!امروز صبح که رفتم دم خونشون وازپنجره نگاهش کردم انگار دفعه اول بود که چشمم بهش مي افتاد!اونم خيلي خوشگله!چه اندام قشنگي داره!چه موهاي...

کاميار-بي شرف توامروز صبح چي خوردي که يهويي انقدر چشمات واشده؟

-به جون تو خودمم مونده م!

کاميار-فهميدم!يابلوغ دير رسه يادريه خلسه عرفاني چشم بصيرتت وا شده!

-شوخي نکن دارم جدي ميگم!

کاميار-پاشم تازوده برم که داري به منم با يه چشم ديگه نگاه مي کني!فقط جون مادرت اگه چشم زيبا شناس ت منم يه جور ديگه مي بينه زودتر به خودم بگو که تايه گند ديگه درنيومده ويه شر ديگه به پانشده دوتايي دست همديگرو بگيريم ومثل دوتا پرنده پرواز کنيم واين باغ وادماش روول کنيم وبريم!اتفاقا بايدخودم زودتر يه فکري به حال خودم بکنم بااين بازار داغي که توپيداکردي دير بجنبم اين دختراي ورپريده ترو از چنگم درمي آرن!پاشو پرواز کنيم بريم که الان سروکله آفرين م پيداميشه!

-باز شوخيت شروع شد؟

توهمين موقع سروکله مش صفر ازلاي درختا پيداشد يه چوب کلفت وبلند دستش گرفته بود وداشت مي اومد طرف ما! آروم به کاميارگفتم:

-ساعت چنده؟

کاميار-چطور مگه؟تازه اول شبه!

-چنده ساعت؟

کاميار-سه ونيم بعد از نصفه شب!

-همونه که مش صفر داره باچماق مي آد سراغ مون!فکر کده دزد اومده توباغ!

کاميارهمونور که نشسته بود برگشت طرف مش صفر ويه نگاهي بهش کرد وگفت:

-مش صفر سحرخيز شدي؟

مش صفر-اِ شمائين آقا؟فکر کردم دورازجون،ذور از جون دزد اومده توباغ !

کاميار-خالي نبند مش صفر!اگه فکر ميکردي ماها دزديم پاتواين طرفا نميذاشتي ازدور ماهاروديدي وگفتي برم يه خودي نشون بدم.

مش صفر-آقا شماچرا امروز پيله کردي به ما؟

کاميار-بيا حالا بشين يه سيگاربکش وبعدش برو به همه بگو دوتا دزد توباغ بود تامنو ديدن فرار کردن!

مش صفر همونجا جلوي نيمکت مانشست وروزمين وکاميار سه تا سيگاردرآورد وروشن کردويکي يه دونه دادبه ما!

مش صفر-اگه آقابزرگ بفهمن شما سيگار مي کشين محشر به پا ميکنن!

کاميار-باز مارو تهديد کردي مش صفر؟مي رم وافور ومنقل وترياکت روازگوشه باغ درميآرم وميبرم ميذارم جلوي حاج ممصادق آ!

مش صفر يه نگاهي به کاميار کرد وگفت:

-آقاشما اينارو ازکجا مي فهمي؟

کاميار-کلاغه برام خبر مي آره.

مش صفر-آقا يه دفعه کلاغه نره چيزي به آقابزرگ بگه!

کاميار-نترس نمي گه!حالا توبگو ببينم توازاين جريان چي ميدوني؟

مش صفر- من روحمم ازاين جريان خبر نداشته!

کاميار-چاخان نکن مش صفر!يه عمره تواينجايي مگه ميشه اين چيزا رو ندوني؟

مش صفر-به کي قسم بخورم که باور کنين؟ماآقا فقط به کاراي آقابزرگ وباغ مي رسيم به اين چيزا کاري نداريم.

-مش صفر شما چند سالتونه؟

مش صفر-آقا سامان چطور ياد سن وسال ماافتادي؟

کاميار-مش صفر زود بلند شو دررو اين از جمعه صبح چشماش واشده وزيبائي هاي دروني آدما رو مي بينه!توام که معلومه جووني هات برورويي داشتي فکر کنم چشمش ترو گرفته!پاشو تاگند بالا نيومده برو خونه!

مش صفر-استغفرله آقا!

-گم شو کاميار!

مش صفر-آقاشصت بالا داريم.

-پس زياد پير وشکسته نشدي؟

کاميار-مش صفر تا فرصت هس فرار کن!داره ديگه دير مي شه ها!

-کاميارخجالت بکش!

کاميار-توخجالت بکش!اين پيرمرد شصت وخورده اي سالشه!ازاين يکي دست وردار!تويه روزه چه ت شده؟سوپر من شم به پيرزنا کار نداره چه برسه به يه پيرمرد قاعده سن وسال مش صفر!

-ميذاري يه چيزي ازاين مش صفر بپرسم يانه؟

کاميار-نه که نميذارم!اين پير مرد حکم پدري براي من داره؟ازاين يکي دست وردار!

من ومش صفر زديم زير خنده که گفتم:

-به جون توکارش دارم.

کاميار-بي خودکردي!حداقل اينو ول کن برو سراغ عباس آقا.هم جوون تره وهم برورودارتر!

مش صفر-آقاکاميار باز گذاشته به شوخي پاشم برم که دوسه ساعت ديگه آفتاب مي اد بالا!

اينو گفت وسيگارش رو خاموش کرد وازجاش بلند شد وگفت:

-شمام پاشين برين بخوابين!اينن وقته شب ادم خوب نيس زير درختا بشينه!

کاميار-اتفاقا اين وقته شب بهترين وقته که ادم زير درخت بشينه!منتها نه باتو واين سامان!برو بگير بخواب!

مش صفر خنديد وخداحافظي کرد ورفت که کاميار به من گفت:

-پاشيم ماهام بريم ديگه.

-مي دوني چي دلم مي خواد؟

کاميار-نه.

-دلم مي خواد بدونم الان دلارام چيکارداره ميکنه!

کاميار-به توچه مربوطه؟

-آخه دلم براش سوخت کاشکي زودتر بهم گفته بود!

کاميار-ببينم!مگه دل توهواپيماس که هر کي زودتر رزروش کنه مي تونه بياد توش بشينه!؟

-نه يعني اين که اگه زودتر گفته بود کار به اينجاها نمي کشيد

کاميار-پاشو بريم که ديگه داري چرت وپرت مي گي.

-کاميار يعني اين جريان بالاخره چي ميشه؟

کاميار-ببين حالا خودت کرم داري!من هي مي خوام بلند شم برم بخوابم تونميذاري!

-کجا بري بخوابي؟بايد دوتايي بريم خونه اقابزرگه!

کاميار-من سي سال نمي آم اونجا!اون چه شبي؟شبي که توچشمات واشده؟

-لوس نشو پاشو بريم!

کاميار-برو گم شو!من بيست وخرده اي سال باآبرو زندگي کردم!امکان نداره يه شبه تموم اين سابقه رو خراب کنم!

-باز شروع کردي؟

کاميار-برادر چه توقع بي جايي ازمن داري؟من اهلش نيستم!يکي ديگه رووردار برو!

-پاشو بريم به جون توصبح بيدار نمي شيم آ!

کاميار-مي ام اما به شرطي که من پيش آقابزرگ بخوابم وتوام بري تويه اتاق ديگه بخوابي!

-من رفتم خداحافظ!

کامياراِ خره باز جازدي؟توالان بايد باخشونت مچ دستاي منو بگيري وبا خودت ببري صبرکن ببينم!

***

فصل سوم

اون شب من وکاميار رفتيم خونه اقابزرگ خوابيديم گندم همونجا که بود هنوز خواب بود.آقابزرگه يه پتوکشيده بود روش ويه متکام گذاشته بود زير سرش من وکاميارکه رسيديم آقابزرگه هنوز بيدار بود وداشت فکر مي کرد ماهام رفتيم طبقه بالا وخوابيديم.

ساعت حدود 7صبح بود که ديدم يکي داره تکونم ميده!چشمامو که واکردم کامياررو ديدم

کاميار-پاشو

-چي شده؟

کاميار-چيزي نشده!

-پس چي؟

کاميار-مي گم پاشو ديگه دير ميشه!

ازجام بلندشدم وگفتم:

-گندم هنوز خوابه؟

کاميار-هول نکن اما گندم گذاشته رفته!

-رفته؟!کجا؟!

کاميار-نمي دونيم.

ازجام پريدم ورفتم طرف پله ها ورفتم طبقه پايين.آقابزرگه تواتاقش نشسته بود ورفته بود توفکر.جاي گندم خالي بود!!

-رفته؟!

آقابزرگ-صبح زود انگار بلند شده ورفته!

-ببخشين سلام ،حواسم پرت بود!

آقابزرگه-سلام باباجون.حالا خودتو ناراحت نکن.

-شمامتوجه نشدين!؟

آقابزرگه-من ديشب تانزديک 5صبح بيدار بودم چشمم که گرم شد يه وقت فهميدم که رفته!وامونده نمي دونم چرا هيچي نفهميدم!خوابه ومرگ ديگه!

کاميار-حالا شمام خودتونو ناراحت نکنين.اتفاقي يه که افتاده!

آقابزرگه-پيري و هزار ويک درد بي درمون!

-آخه کجا رفته؟حالا چه جوري پيداش کنيم؟

کاميار-بالاخره يه جوري ميشه ديگه!

-آخه يه دختر،تک وتنها،بي پول!

يه مرتبه کاميار يه فکري کرد ودوئيد طبقه بالا ويه خرده بعد برگشت وگفت:

-زيادم بي پول نيس!

-چطور؟؟

کاميار-عابرکارت وموبايل مو باخودش برده.

آقابزرگه-خب،خداروشکر.يه زنگ زود بهش بزن.

کاميارتلفن آقابزرگه رو ورداشت و شماره موبايلش روگرفت ويه خرده بعد انگار موبايلش جواب داد که شروع کرد به حرف زدن.

مافقط صداي کامياررو مي شنيديم.

-الوگندم!

-توکجايي الآن؟

-مگه قرار نشد که باهمديگه بريم دنبالشون؟ماکه گفتيم باهات مي آئيم!

-خب بايد صبح مي شد که بريم يانه؟نصف شبي که پدرومادر توخيابونا نريخته بريم پيداشون کنيم!

-باشه باشه شماره کارتم روبهت ميدم اما اون موبايل روچراورداشتي؟

-گوش کن اون موبايل عصاي دستمه!روزي ده بيست نفر بامن کار دارن آخه!

-دِ اوناييکه به من زنگ ميزن اگه صداي يه دختر رو بشنون باهام قهر مي کنن!حداقل بيا موبايل اين مرتيکه سامان رو ببر که ازوقتي که ازمخابرات بهش دادنش يه دونه صداي ظريف توش ثبت نشده!همه ش صداهاي کلفت کلفت توش پخش شده!موبايلش ازاون موبايلاي خرکي اندازه يه پاره آجر!موبايل من کوچولووظريفه مثل همون صداها که توش پخش ميشه!

-آره اينجاس!مواظب باش عابرکارتم روگم نکني!رمزش چهار تاصفره.

-گوشي رونيگه دار.

تلفن روداد به من وگفت:

-مي خواد باتو حرف بزنه تروخدا يه کاري بکن اون موبايل رو پس بده!

-اِ...!

گوشي رو ازش گرفتم

-الو گندم!

گندم-سلام

-سلام حالت خوبه؟

گندم-خوبم!

-چرااينکارو کردي؟چراصبر نکردي؟

گندم-بايد مي رفتم سامان!

-خب باهم مي رفتيم!

گندم-نه اين مسئله مربوط به شماها نيس که باهاش درگير بشين.

-توالآن کجايي؟؟

گندم-يه جا تواين شهر غبار گرفته!

-بگو کجايي تاده دقيقه ديگه خودمو بهت مي رسونم.

گندم-برو دنبال زندگي ت سامان.

-اين حرفاچيه؟

گندم-خيلي حرفا داشتم که بهت بزنم فکر مي کردم که باهمديگه خوشبخت مي شيم!

-حالا که طوري نشده.!

گندم-ديگه مي خواستي چطور بشه؟

-ازت خواهش مي کنم گندم!برگرد!

گندم-نمي تونم سامان بفهم!

-من پيدات مي کنم!شده تموم اين شهر رو بگردم مي گردم وپيدات مي کنم!

گندم-اين موبايل يه شارژبيشترنداره سامان!وقت رو تلف نکن!

-من پيدات مي کنم!

گندم-مي خوام ازت بشنوم!هر چند که فکر نکنم بتوني بگي!

-توهنوز منو نشناختي!

گندم-سخت تر ازقلب کندن رو درخته!اونجا حداقل تنهايي اما الآن آقابزرگم حتما اونجاس!

-دوستت دارم گندم!پيدات م مي کنم حالا هر جوري که باشه!

وقتي اينو بهش گفتم يه لحظه ساکت شد وبعد گفت:

-بايدثابت کني که دوستم داري!فقط م يه شارژموبايل فرصت داري!

-دنبال دلم مي آم!حتمام پيدات مي کنم!مهم نيس چقدر بگردم!

يه لحظه دوباره ساکت شد وبعدگفت:

توبه من خنديدي

ونمي دانستي

من به چه دلهره ازباغچه همسايه

سيب رادزديدم.

باغبان ازپي من تند دويد

سيب را دست توديد

غضب آلوده به من کرد نگاه

سيب دندانزده ازدست توافتاد به خاک

سالها هست که درگوش من ارام آرام

خش خش گام توتکرار کنان

مي دهد آزارم

ومن انديشه کنان

غرق اين پندارم

که چرا

خانه کوچک ما

سيب نداشت

ديگه صدايي نشنيدم!

-الو!گندم!گندم!

تلفن روقطع کرده بود يه خرده ديگه صبر کردم وبعد گوشي تلفن روآروم گذاشتم سرجاش.سرموانداختم پائين.آقابزرگه وکاميارم،نه چيزي گفتن ونه چيزي پرسيدن منم آروم ازخونه رفتم بيرون وروپله هاي توايوون نشستم.

يه خرده بعد کاميارم اومد وپيشم نشست وآروم گفت:

-واقعا دوستش داري؟

-آره.

کاميار-يعني مطمئني تحت تاثير جوبه وجودآمده قرار نگرفتي؟

-آره.ازهمون لحظه که بي اختيار کشيده شدم طرف اتاقش،عاشقش شدم!الآنم هرجوري باشه برش مي گردونم خونه!

کاميارخنديدوگفت:

-کوه ميذارم رودوشم-رخت هرجنگ مي پوشم-موج ازدريا ميگيرم-شيره سنگ مي دوشم.

مي آرم ماه توخونه-مي گيرم باد نشونه-همه خاک زمين-ميشمرم دونه به دونه-اگه چشمات بگن آره-هيچکدوم کاري نداره.

برگشتم بهش نگاه کردم وگفتم:

-اما چه جوري؟

دستش روانداخت دور گردنم وصورتم روماچ کردوگفت:

-بريز بيرون ازچشمات اين همه غصه رو.اميرارسلان که حاضره!شمس وزيرم که بغل دستشه!مونده دودست کفش ولباس آهني که اونم ميريم پاساژگلستان مي خريم!

-آخه ازکجا بايد شروع کنيم؟

کاميار-آخرش چي بهت گفت که ساکت شدي؟

-برام يه شعر خوند.

کاميار-پس چراساکت واستاده بودي؟يه بشکني يه قري دوتاابرويي!

-حوصله ندارم کاميار.

کاميار-حالا چه شعري خوند؟

-ازحميد مصدق بود.

کاميار-کدومش؟

-توبه من خنديدي!

کاميار-خب خره ازرو همين شعر مي تونيم پيداش کنيم ديگه!بخون ببينم!

-توبه من خنديدي

ونمي دانستي

من به چه دلهره از باغچه همسايه

سيب رادزديدم

کاميار-خب تاهمينجابسه!بايد تفسير بشه!بقيه شو خودم بلدم!طبق اين شعر معلومه که خيال داره بره دزدي کنه يعني مابايد بريم دم يه باغ که سيب داره!تااومد وخواست سيب بدزده دستگيرش کنيم!

پاشو بايد بريم که اتفاقا قراره بياد همين نزديکي ها الآن نزديک ترين سيب بهش سيب شمرونيه!پاشو معطل نکن!

بهش خنديدم.

کاميار-ولي خدابه دادش برسه تموم اين باغاي بزرگ رو کله گنده ها دست گذاشتن روش واسه قطع کردن درختاوبرج سازي!اگه بفهمن يکي يه دونه سيب ازتوباغشون دزديده تااعدامش نکنن راحت نمي شينن!

-بايد دنبال دلم برم!حتما پيداش مي کنم!

کاميار-ولي به نظر من دنبال عقلت بري بهتره ها!

-نه،دنبال دلم ميرم واحساسم!

کاميار-منم دنبال عقلم ميرم وپولم!فکر کنم من زودتر به نتيجه برسم!

-مي دوني گندم اين شعرو کي خوند؟

کاميار-آره،ده دقيقه پيش!

-الآن رونمي گم که!دفعه قبل رو مي گم!يادته باافرين اينا يه شب جمع شده بوديم توباغ؟

کاميار-آره!چه شبايي م بود!

-يادته گندم يه مرتبه شروع کرديه شعروخوندن؟

کاميار-نه.من وقتي باآفرين اينا جمع مي شديم توباغ به شعرواين چيزا توجه نمي کردم!حواسم جاي ديگه بود.

-گم شو!همون موقع که دلارام سربسرش گذاشت!

کاميار-حالا توبگو شايد يادم اومد!

-اون شب گندم يه شعري خوند.

کاميار-همين شعر بود؟

-نه،انگاريه شعر ديگه خوند!

کاميار-خب،چه ربطي داره؟

-نمي دونم.

کاميار-اون شعرارو ولش کن.هرچي هس منظورش توهمين شعره!

-منظورش ازسيب را دزديدم چيه؟

کاميار-حتما مي خواد بگه که دستش کجه!

-شوخي نکن ديگه!

کاميار-سيب مظهر چيه؟

-عشق زندگي وخيلي چيزاي ديگه.

کاميار-نه يه چيز ديگه م هس اگه گفتي؟

-حوا!آره!آره!رفته پيش دوستش حتما اسمش حواس!

کاميار-آدرسش روداري؟

-نه.

کاميار-آدرس دوستاي ديگه ش روداري؟

-يکي شونو اره يه بار گندم رورسوندم دم خونه دوستش!انگاراسمش ژاکلين بود!

کاميار-پاشو بريم درخونه شون!آدرس حوارواز ژاکلين مي گيريم!

-پاشو معطل نکن!

کاميار-بذار اول دست وصورت مونو بشوريم ويه لباس عوض کنيم بعد!

دوتايي رفتيم خونه هاي خودمون ويه آب به صورتمون زديم ولباسامونو عوض کرديم وزود برگشتيم!کاميارماشينش روروشن کرد وحرکت کرديم.

يه ربع بيست دقيقه بعد جلوي خونه ي دوست گندم بوديم.من رفتم وزنگ خونشونو روزدم.اتفاقا خودژاکلين آيفن روجواب داد واومد دم در.

تامن وکامياررو ديد شناخت وسلام کردوگفت:

-اتفاقي افتاده؟

کاميار-چيز مهمي نيس!گندم يه خرده باپدرومادرش اختلاف پيداکرده وازخونه قهرکرده!احتمالا رفته خونه ي دوستش حواخانم!

ژاکلين-شمااين اسم روازکجافهميدين؟!

کاميار-همينجوري ديگه!يعني يه بار خيلي وقت پيش خودش به سامان گفته!انگار باهم خيلي صميمي ن!

ژاکلين يه خرده فکر کرد وبعد گفت:

-گندم دوستي به اين اسم نداره!

تااينو ژاکلين گفت يه مرتبه من وکاميار واداديم!تااون لحظه خيلي خوشحال بوديم که تونستيم رد گندم رو پيداکنيم اما وقتي ژاکلين گفت که يه همچين کسي وجود نداره دوباره غم وغصه ريخت تودلم!

کاميار-پس چرا گندم يه همچين چيزي به سامان گفته؟

ژاکلين سرشو تکون داد که کاميارگفت:

-ببينين ژاکلين خانم شايد اين يه رازه بين شا وگندم ودوستاش!اما فهميدنش براي ما خيلي مهمه!گندم باروحيه خيلي خيلي بد ازخونه رفته بيرون!ممکنه براش اتفاق بدي م بيفته!خواهش مي کنم اگه مي تونين کمک کنين!

ژاکلين يه نگاهي به هردوي ماکرد وبعد گفت:

-متاسفم،مااصلا يه همچين دوستي نداريم!يعني يه همچين کسي وجود خارجي نداره!

کاميار-اما ممکنه يه رمز يايه نشونه باشه!

ژاکلين سرشو انداخت پائين کامياردست منو گرفت ودرحاليکه مي برد طرف ماشين به ژاکلين گفت:

-يادتون باشه اگه اتفاق بدي براش بيفته،شمامسئولين،خداحافظ!

دوتايي آروم رفتيم طرف ماشين وسوار شديم وتاکاميارخواست که ماشين روروشن کنه ژاکلين دوئيد طرف ماشين من وکاميار زود پياده شديم!

کاميار-مي دونم براتون گفتنش سخته امااين تنها راه کمک کردن به گندمه!

ژاکلين-گندم خودش گفت که حوادوستشه؟

-نه ژاکلين خانم،ماازمفهوم يه شعربه اين نتيجه رسيديم!

يه لحظه ساکت شدوداشت فکر مي کرد بعدش گفت:

-بفرمائين توخونه تابراتون بگم!

کاميار-خيلي ممنون ديگه مزاحم نمي شيم همين جاخوبه!

دوتايي ازبغل ماشين اومديم توپياده رو،جلوي خونه ي ژاکلين ايناکه يه خونه شيک وبزرگ بودواستاديم.انگار هنوز دودل بود که چيزي بگه يانگه !من وکاميارم هيچي نگفتيم وگذاشتيم فکراشو بکنه!يه خرده که گذشت گفت:

-آره حق باشماهاس!ممکنه مسئله خيلي مهم باشه!

کاميار-چطورمگه؟

ژاکلين-اختلافش باپدرومادرش خيلي زياد بوده؟

کاميار-تقريبا!

ژاکلين-خداکنه من اشتباه کرده باشم!

-ژاکلين خانم خواهش مي کنم اگه چيزي مي دونين زودتر بگين مابايد زودتر خودمونو به گندم برسونيم ممکنه هرلحظه ازاونجايي که هس بره!

ژاکلين-ببينين حوا فرد خاصي نيس!يه ايده س!

-ايده؟

ژاکلين-ماها يعني من وگندم ودوستامون خيلي درمورد اين مسائل صحبت مي کرديم!

کاميار-چه مسئله اي؟

ژاکلين-آدم وحوا!مردوزن!معتقدبوديم که حوايه مظهره!يعني اين ايده گندم بود!

-مظهرچي؟

ژاکلين-تکامل!تکامل آدم!

من وکاميارفقط نگاهش کرديم که گفت:

-مي دونم شايد براتون خنده دارباشه اما موضوع اصلي اينه که گندم معتقد بود آدم بدون حوايه چيز ناقص بوده وبااومدن حواکامل شده!گندم معتقد بود که هرچيزي بانيمه ديگه ش کامل ميشه حوام يه نيمه دوم بوده!نمي دونم ميفهمين يانه؟

کاميار-مثل شب وروز خوبي وبدي!زشتي وزيبايي!

ژاکلين-پروخالي!تاريک وروشن!

-زنده بودن ومردن!

يه مرتبه تامن اينو گفتم کامياروژاکلين ساکت شدن يه خرده بعد ژاکلين گفت:

-منم ازهمين مي ترسم!چون هميشه آخر بحث ها به همين مسئله مي رسيديم!گندم هميشه مي گفت آخرين مرحله تواين دنيا بامردن آدم ها کامل ميشه!يعني حواکامل کننده ي آدمه!حالاتوهر مورد!

-پس اين شعري که برام خوند معنيش يه پيام براي مردن بوده؟

کاميار-بااون روحيه واعصاب خرابي که داره ممکنه خودکشي کنه!

ژاکلين-آخه چي شده؟

کاميار-خود ماهام درست نمي دونيم فقط مي دونيم باپدرومادرش دعواي سختي کرده وازخونه زده بيرون!بايد هرچي زودتر پيداش کنيم!

ژاکلين-مي خواين منم باهاتون بيام؟

کاميار-نه ممنون يعني نمي دونيم کجابايد بريم!

ژاکلين-شماره منو ياداشت کنين اگه مسئله اي بود شايد بتونم بهتون کمک کنم!

کاميارشماره ژاکلين رويادداشت کرد وشماره خودشم بهش داد وخداحافظي وتشکر کرديم وسوار ماشين شديم وحرکت کرديم يه خرده که رفتيم کاميار ماشين رو يه گوشه نگه داشت ودوتا سيگارازتوپاکت دراورد وروشن شون کرد ويکي شودادبه من وگفت:

-خب،اين ازاين!فعلا هيچ آدرسي ازگندم نداريم!

-يعني فقط مي خواسته به من بگه که خيال خودکشي داره؟

کاميار-شايد!

-حالا چيکارکنيم؟

کاميار-توبادل واحساست که نتونستي کاري کني،حالابذار من باعقل وپول شايد يه کارايي کردم!

-باپول چي کار مي خواي بکني؟

کاميار-تواين روز وروزگار همه به عشق واحساس پاک واين چيزا احترام ميذارن!امافقط احترام!اونم فقط زبوني وگرنه اين چيزاالان يه قرونم ارزش نداره

-تواشتباه مي کني!

کاميار-شعارنده،ثابت کن!همين الان راه بيفت بروازرواون کاغذي که مشخصات پدرومادر گندم روتوش نوشته پيداش شون کن ببينم!

-خب يه خرده سخته اما...

کاميار-سخته؟بنده خداغير ممکنه!هرجابري همون دربون دم درش تابفهمه جاي پول توجيبت احساس توقلبت داري يه لقد مي زنه اونجات وازدرميندازتت بيرون!الان يه کارکوچيک بخواي توهرجاانجام بدي يابايد يه پارتي کت وکلفت داشته باشي ياپول فراوون توجيبت!چندوقت پيش که همين ماشينامون رو گرفته بوديم يادته؟

-چي شو؟

کاميار-اسم منو اشتباه نوشته بودن ديگه!

-آهان!

کاميار-رفتم پيش ياروتابهش گفتم آقااينجااسم من اشتباه شده يه آه جگرسوز ازته دلش کشيد که نزديک بودازگرماش تموم ماشينايي که اونجابودن آتيش بگيرن!

وقتي چشمش به اسم من که تواون کاغذ غلط نوشته شده بود افتاد يه سري برام تکون داد که انگار جواب آزمايش سرطان عمه شوديده وديگه م نمي شه براش کاري کرد!

وقتي برگشت توچشماي من نگاه کرد يه غصه اي توچشماش بود که انگاريه ساعت ديگه قراره خودشو وخونواده شو دسته جمعي زنده زنده بذارن توقبر!

يه نچ نچي براي من کردکه...

-اِ سرم رفت!بگو بالاخره چي شد؟

کاميار-هيچي!تااومد ياس ونااميدي وناکامي رومنتقل کنه به من،من پنج تاهزاري زودتر منتقل کردم بهش!انگار يه دفعه يه دريچه تازه اي روبه زندگي جلوچشماش واشد!ديگه ازاون ياس ونااميدي چندثانيه قبل هيچ اثري نبود!کار تو دودقيقه انجام شد واسم من تصحيح شد!

اومدم بهش بگم بابا بجاي اين حرفا يه کاري بکن که حواسش پرت شد ودستش روباسيگارآورد طرف منووسيگارش چسبيد به همون بازوم که زخم بود وپايين ترش روسوزوند!

-آخ سوختم بابا!حواست کجاس؟

کاميار-الهي من بميرم!همونجام سوخت که قبلا اوخ شده بود حالا بايد بريم بيمارستان سوانح سوختگي!

-سوانح سوختگي!

کاميار-نه!اين الان هم اوخ شده هم سوخته!مي شه اوختگي!

خنديدم وگفتم:

-بابا يه کاري بکن آخه!اينهمه درفوايد پول گفتي حالا چيکار مي توني بکني؟

کاميار-سخته اما ميشه يه کارايي کرد.اما حواست باشه يه کلمه درمورد کارايي که مي کنيم بهش چيزي نگو!اسم پدرومادرش چي بود؟قدرت وزيور؟

-آره اماچراچيزي بهش نگيم؟

کاميار-باباشايد فهميديم که مثلا ادرش فلان بوده!نبايد که بريم بهش بگيم!

-خب اگه بگيم چي ميشه؟

کاميار-ببينم اگه توخودت جاي اون بودي ومثلا مي فهميدي که مادرت کلفت خونه حاج اقافلان بوده خوشحال ميشدي؟

-نمي دونم.يعني اصلا هيچي بهش نگيم!!!!!

کاميار-اين يکي م من نمي دونم فقط دعاکن معلوم بشه که مادرش جينا لولوبريجيدا بوده که زيور صداش مي کردن وبا باشم کرک داگلاس بوده که تو خونه بهش مي گفتن قدرت!

دوتايي زديم زير خنده وکاميارماشين روروشن کرد وحرکت کرديم.

-کسي رو ميشناسي که بتونه کاري برامون بکنه؟

کاميار-آره

-اينجاکه داريم ميريم کجاس؟

کاميار-صبرکن ميفهمي.

يه بيست دقيقه اي رانندگي کرد وبعدطرفاي جردن يه گوشه پارک کرد ودوتايي پياده شديم ورفتيم طرف يه ساختمون خيلي شيک وباآسانسور رفتيم بالا،طبقه دهم ورفتيم طرف يه شرکت.کاميارزنگ زد ويه دختر خانم که انگارمنشي شرکت بود درروواکرد وتاکاميارروديد سلام کرد

کاميار-خانم سلام ازبنده س چطوره احوال شما؟

خانم منشي جوابشوداد وتعارف مون کرد توکه کاميارگفت:

-ايشون پسرعموي من هستن،ايشونم مينوخانم منشي شرکت هستن

من سلام کردم که مينوخانم گفت:

-فراموش کردين اسم ايشون روبه من بگين!

کاميار-آخ ببخشين ايشون بصير هستن!يعني ازديشب تاحالا بصير شدن آقاي بصير باصري!

زدم توپهلوش وگفتم:

-من سامان هستم خانم خيلي خوشبختم!

مينو-کاميارخان باهمه شوخي دارن!

کاميار-ليداخانم کجا تشريف دارن؟

مينو-تودفترشون هستن!

کاميار-بي زحمت يه خبربهشون بده وبگو من اومدم!

مينو ايفون روزد وتاليداجواب داد گفت:

-کاميارخان تشريف آوردن.

ليدا-چه عجب؟!

کاميار-عجب جمال شماس!

ليدا-بفرمائين توجناب ستاره سهيل!

مينوخنديد وگفت:

-بفرمائين سهيل خان!

کاميار-ستاره جون دنبالم بيا!

يه چپ چپ بهش نگاه کردم ودنبالش رفتم که يه در رو واکرد ورفتيم تو.دفتر ليداخانم يه اتاق خيلي بزرگ وشيک وقشنگ بود بامبل واثاث خيلي مدرن يه ميز بالاي اتاق بود که ليداخانم داشت ازپشتش مي اومد طرف ما چندتاگلدون خيلي قشنگم دور و ور دفتر گذاشته بودن

ليدا-سلام معلوم هس کجايي؟

کاميار-دنبال مشکلات مردم!

ليدا-گم شو به منم دورغ مي گي؟

کاميار-اين چه طرز حرف زدن جلو پسر عمومه آخه دختر؟

ليدا-اِ ببخشين تروخدا!شماحتما سامان خان هستين؟

-سلام حال شماچطوره؟

ليدا-ممنون بفرمائين بشينين خواهش مي کنم.

دوتايي رفتيم رومبل نشستيم وليدام اومد رويه مبل ديگه جلومون نشست وگفت:

-ديروز سه دفعه بهت تلفن کردم نبودي.دفعه سومم مادرت باهام دعواکرد!

کاميار-راست مي گي؟خدامنو بکشه ازدست اين ننه وراحتم کنه!اصلا نمي دونم چرااين ننه من انقدرکفران نعمت مي کنه!توخونه م همينطوره ها!هر چي م بابام بهش ميگه زن انقدرحيف وميل نکن گوش نمي ده!ديگه به خدا نعمت داره ازخونه مون ميره وجاشو نکبت مي گيره!شمابه بزرگي خودتون ببخشين!

ليداکه مي خنديدگفت:

-موبايلتم که جواب نمي داد!معلوم نيس کجا بودي وچيکار مي کردي!

کاميار-بي باتري بمونه اين موبايلم ايشاله شماخون خودتو کثيف نکن!ايندفعه کاري مي کنم که هروقت کارم داشتي درعرض دودقيقه بهم دسترسي پيداکني!

ليدا-موبايل ماهواره اي گرفتي؟

کاميار-گرفتم اما اونم به درد نمي خوره! اصلا کارمخابرات که مي دوني چيه؟ازاين موبايل م اون موبايلم رومي گيرم ويه خانمه زود جواب ميده وميگه مشترک مورد نظر دستش بنده!لطفا شماره گيري نفرمائين!

ليدا-پس چه جوري ميشه باهات تماس گرفت؟

کاميار-خيلي ساده!بيا!

اينو گفت وازلاي موهاي سرش يه دونه موکند وداد به ليدا وگفت:

-بگير.هروقت کارم داشتي اينو اتيش بزن درجاجلوت ظاهر ميشم!

ليداشروع کرد به خنديدن.

کاميار-هيچي چيزاي قديمي نمي شه ما که فعلا همينطوري داريم ميريم عقب چه بهتر که در ارتباطاتم ازوسايل وطرق قديمي استفاده کنيم!فقط ازت خواهش مي کنم که وقتي کارواجبي باهام د اشتي تماس بگير.زيادي احضارم کني کچل ميشم!

ليدا-بذار بابامو صداکنم خيلي دلش برات تنگ شده!

کاميار-بگير بشين ببينم بابامو صداکنم يعني چي؟

ليدا-آخه خيلي دلش مي خواست ببيندت الان تودفترشه!

کاميار-حالا بعدامي بينمش اول بگو توباهام چيکارداشتي که زنگ زدي؟

ليدا-امشب خونمون مهمونيه جشن تولدمه!

کاميار-راست مي گي مبارکه ايشاله!

ليدا-اگه گفتي چند ساله ميشم؟

کاميار-سيزده ساله!

ليدا-گم شو!

کاميار-خب چهارده ساله!

ليدا-بيست وپنج ساله ميشم!

کاميار-داري دروغ ميگي مثل سگ!توخيلي بهت بخوره هفده ساله!

ليداديگه مرده بود ازخنده!برگشت به من گفت:

--سامان خان خوش بحالتون که هميشه پيش کاميارهستين!

يه نگاهي به کاميارکردم وبعد گفتم:

-بله واقعا!مرتب ازوجودش توخونه لذت مي برم!يعني همه اقوام لذت مي برن!بنده،آفرين خانم...

تااينو گفتم کاميار زود اومد توحرفم وگفت:

-يعني آفرين خانم به شماکه امشب تولدتونه!يه کادوي شيک وخوشگل برات مي خرم که حظ کني!

بعد برگشت يه چپ چپ به من نگاه کرد وگفت:

-تونمي دوني ليدا چه خونواده ي خوبي داره!باباش که يه تيکه جواهره!مامانش خانم وکدبانو!ازخواهرش ديگه چي برات بگم؟بذار ببينم آره!خواهرش درست سايز توئه!امشب که رفتيم اونجا مي دمش بتو،مال توباشه!

ليدا-گم شو کاميار!

کاميار-يعني مي گم مثلا باهم آشناشون مي کنم!آخه اين طفلک سامان داره دربه دنبال يه دختر مي گرده که خودشو بيچاره کنه!

ليدا-چه جالب!جدامي خوان ازدواج کنن؟

کاميار-آره!گول قيافه ش رونخور!اين عقلش اندازه يه نخود چيه!

ليدا-توياد بگير کاميارخان!

کاميار-ديوونگي توخونواده ي اينا ژنتيکه،من چراياد بگيرم؟

ليدا-پس امشب حتما بايد سامان خانم تشريف بيارن!

-خيلي ممنون

ليدا-نه نه!جدي مي گم!امشب حتما منتظرتون هستم!يادتون نره!

کاميار-مي آييم بابا!انقدر قسم ايه نخور!

ليدا-نذاري ساعت نه ده شب بياي ها!

کاميار-نه،ساعت2بعدازظهر اونجام!

بعدبرگشت طرف من وگفت:

-پاشوبريم که انگار نرسيده خونه بايد برگرديم خدمت ليداخانم!پاشو بريم که حداقل وقت داشته باشيم يه ليف صابون به خودمون بزنيم!

اينوگفت وازجاش بلندشد که بهش گفتم:

-کاميارجون مابراي چي اومده بوديم اينجا؟

يه فکري کرد وگفت:

-نمي دونم!

-گندم!

ليدا-گندم؟؟

کاميار-آهان!يادم اومد!

ليدا-گندم چيه؟

کاميار-هيچي بابا ننه م مي خواد حلوادرست کنه به ماگفت که سرراه يه خرده ارد گندم براش بخرم حالا اين سامان اصرار مي کنه که خود گندم روبخريم وخومون توخونه آردش کنيم که مطمئن ترباشه!

چپ چپ نگاهش کردم که نشست وگفت:

-راستي يه کاري باهات داشتم يعني يه کاري بايد برام بکني!

ليدا-چه کاري؟

کاميار-دنبال دونفر مي گرديم!

ليدا-به بابام بگم؟

کاميار-آره جريان مال حدود بيست سال پيشه!يکي ازاقوام بهمون روانداخته که دونفر رو براش پيدا بکنيم!

ليدا-کي هستن اين دونفر؟

کاميار-ننه باباشن!

ليدا-مگه گم شدن؟

کاميار-آره،يعني نه!چه جوري برات بگم؟اين يارو يه دختر بدبخت وبيچاره س!هيچ کس روتواين دنيا نداره طفل معصوم خيلي م زشته وهيچ کي نمياد درخونه شو بزنه واسه خواستگاري!اينه که ياد پدر ومادرش افتاده و مي خواد پيداشون کنه که شايد اونا براش يه خواستگاري چيزي جور کنن!خيلي دختر بدبختيه!

ليدا-توچرادنبال کارشي؟

کاميار-چه جوري بگم بابا؟اين دختره بدبخت توخونه ما کار مي کنه!ثواب داره!

ليدا-خب مشخصاتش رو بده من بدم به بابام.

کاميار-پير شي ايشاله!يادداشت کن نام پدر قدرت نام مادر زيور نام خانوادگي ...نوشتي؟

ليدا-آره

کاميار-صادره ازبخش 3شهرستان ...شماره شناسنامه پدر...مادر...

ليدا-سخته اما يه کاريش مي کنم!

توهمين موقع مينو برامون نسکافه آورد وبهمون تعارف کرد ورفت

کاميار-اين مينو چند سالشه؟

ليدا-چطور مگه؟

کاميار-مي خوام بگيرمش واسه بابا بزرگم!

ليدا-براي پدر بزرگت؟پدر بزرگت چند سالشونه؟

کاميار-سن وسالي نداره!فقط تازه گي ها سرافتاده وهي ميگه تنهام.مي ترسم ازراه بدر بشه!تويه ننه بزرگ خوب وسالم نداري که هيفده هيجده سالش بيشتر نباشه؟

ليدا-گم شوکاميار!

کاميار-اگه داشته باشي ما عمده مي آييم خواستگاري آ!

ليدا-مادربزرگ هيفده هيجده ساله؟

کاميار-حالا تا بيست ودو سه م بود عيبي نداره.من بابابزرگمو راضي مي کنم!

ليدا-چه خوش اشتها!

کاميار- پس چي فکر کردي؟الان انقدر وضع خرابه که دختر هيفده هيجده ساله رو ميدن به مرد چهل پنجاه ساله!

ليدا-توام که ازاين وضع بدت نمياد؟

کاميار-چرامن خوشم بياد؟اونا که چهل پنجاه سالشونه بايد خوششون بيادکه مي تونن يه دختر بيست وخرده اي سال کوچيکتر ازخودشونو بگيرن من اگه بخوام طبق اين فرمول عمل کنم بايد برم دم زايشگاه واستم وتا يه دختر بچه رو دکتر سزارين کرد وبه دنيا اورد درجاعقدش کنم!

ليداکه همه ش مي خنديد گفت:

-واي که چقدر عالي ميشه!

کاميار-آره،فقط بچه داري ميفته گردنم!

ليدا-عوضش بيست سال بعد کيف مي کني!

کاميار-ازشانس من تاپنجاه سالم بشه يه سکته ناقص مي کنم ومي افتم گوشه خونه!

ليدا-بازم خوبه چون يه پرستار خوشگل داري!

کاميار-به چه دردم مي خوره اون پرستار خوشگل؟من پرستارخوشگل رو الان که سالمم لازم دارم نه وقتي افليج شدم!

ليدا-خب حالا که اينطوريه بيا بامن عروسي کن!

کامياريه نگاهي بهش کرد وگفت:

-دوساعته منو به حرف کشوندي که صحبت روبرسوني به اينجا؟خب ازهمون اول اينو مي گفتي؟

ليدا-خب حالا گفتم!توچي ميگي؟

کاميار-نه قربونت!همون برم دم زايشگاه واستم انگار بهتره!

ليدا-خيلي دلت بخواد!

کاميار-دلم که مي خواد عقلم مي گه نه!

ليدا-تواصلا عقلت کجابود؟؟

کاميار-حالا اگه امروز اومده بودم اينجا واسه خواستگاريت شده بودم انيشتن آ!

ليدا-اگه مي اومدي!

کاميار-حالا يه دفعه م ديدي خرشدم واومدم!

ليدا-گم شو اگه بياي علومه که عاقلي !

کاميار-اگه من شوهرت بشم منو باچي ميزني؟

ليدا-ترو فقط بايد باچماق زد که دل همه دخترا خنک بشه!

اينو گفت وقاشقي رو که واسه نسکافه آورده بودن،پرت کرد طرف کاميار!کاميارم بلند شد در رفت که من قاه قاه زدم زير خنده!

کاميار-زهر مار!اين خنده چه وقتي بود؟پاشو بريم دير ميشه!

ازجام بلند شدم وازليدا خداحافظي کردم وتاخواستيم ازدر بيايم بيرون ليدا گفت:

-کاميار شب دير نياي ها!بابام ناراحت ميشه!

کاميار-مگه امشب بابات خيالايي واسه من داره؟

ليدا-شايد!

کاميار-کورشه اون باباي هيزت که تابااون چشماش به آدم نگاه مي کنه تن وبدن آدم مي لرزه!

تااينو گفت باباي ليدادراتاق بغلي که دفترش بود واکرد وهمونجور که داشت مي اومد بيرون گفت:

-صداي آشنا مي آد!

کاميار-واي!ديوه اومد!بوي آدميزاد شنيده!

اول کاميار وبعدشم من سلام کرديم که باخنده گفت:

-به به باد امد وبوي عنبرآورد.

کاميار-دست شما دردنکنه حالا باد اومد بوي...برآورد؟

پدرليدا-اِاِاِ دورازجون!زبونم لال!منظورم اينه که بوي مشک اومد!چطوري شما؟چه عجب چشم ما به جمال شما روشن شد بابا چطورن؟مامان،خواهرا؟

کاميار-خيلي ممنون سلام دارن خدمتتون

پدرليدا-کجايي شما؟چندوقته پيدات نيس!

کاميار-گرفتارم بجون شما!

پدرليدا-خير انشاله!گرفتاريت چيه؟

کاميار-هيچي!افتادم دنبال دختراي مردم!يعني افتادم دنبال کار وگرفتاري دختراي مردم!

پدرليدا زد زري خنده وبه ليدا که اونم ازدفترش اومده بود بيرون وپيش کاميار واستاده بود گفت:

-کاميارجونو واسه امشب دعوت کردي؟

ليدا-بعله

پدرليدا-کاميار جون اين دوست تون روبهم معرفي نمي کني؟

کاميار-ايشون پسر عموم هستن سامان!

دوباره باهم يه سلام واحوالپرسي کرديم که پدرليداگفت:

-به به چه جوون شادابي!يعني چه جووناي شادابي!نمي دونستم پسر عمويي به اين خوبي وبرازندگي داري شما!نکنه بازم ازاين پسرعموها وپسرخاله ها داري وبه مانمي گي؟

کاميار-نه به جون شما!يعني اگه فابريک وآکبند مي خواين بِيني وبين الله همين يه جفت روداريم!دست دوم سوم کار کرده اگه بخواين بابام وعموم وشوهرعمه هام وبابابزرگم هستن!

پدرليداخنديد وزد پشت کامياروگفت:

-اي شيطون!امشب بايد حتما ايشونم بياري خونه ما!

کاميارکه مي خنديد گفت:

-آوردنش بامن اما دختر بهش انداختن باشما!

پدرليداقاه قاه شروع کرد به خنديدن وگفت:

-حالا کجا داري ميري؟

کاميار-بااجازه تون يه خرده کار داريم که بايد بهش برسيم.

پدرليدا-ناهار بمون پيش ما!

کاميار-خيلي ممنون ديگه شب خدمت مي رسيم!

پدرليدا-پس زود زود بياين.منتظرم!

يه خرده ديگه تعارف کرديم وبعد از شرکت شون اومديم بيرون وسوار ماشين شديم که به کاميار گفتم:

-پدرليداتوثبت کار مي کنه؟

کاميار-نه.

-پس چرااومدي پيشش؟

کاميار-خيلي جاها آشناهاي کت و کلفت داره دستش تودست خيلي هاس!وضعشون خيلي خوبه!همين ساختمون روکه مي بيني مال ايناس!تازه اين يه ساختمون شه!چهارده پونزده طبقه س وتوهرطبقه ده دوازده تا شرکته!فقط ماهي شصت هفتاد مليون تومن ازاين ساختمون ميگيره!حالا برو سربقيه ش!

-ازکجااين پولاروميارن؟

کاميار-ازهمونجا که بقيه آوردن!

-اونوقت توام بااين جور آدما نشست وبرخاست داري؟؟مي دوني يه لقمه نون چندتا آدم بدبخت تو سفره ايناس؟

همونجور که ماشين روروشن مي کرد گفت:

-آره مي دونم.

-پس چراباهاشون رفت وآمد مي کني؟

کاميار-براي اينکه اندازه يه سرسوزن ازاين لقمه نون ها رو برگردونم توسفره همون آدماي بدبخت!

اينوگفت وحرکت کرد

-يعني چي؟

کاميار-يعني اينکه وقتي توزورت نمي رسه مال مردم روازحلقوم اين جور آدما بکشي بيرون بهتره باسياست اينکارو بکني!

-چه جوري؟

کاميار-هرچند وقت به چندوقت ميرم پيش شونو باسياست روبند شون مي کنم ويه پول قلنبه ازشون ميگيرم واسه يه عده آدم بدبخت!فعلا که اينا اينجا همه کارن!بازورم که پس شون برنمي آيم!بهتره ازاين راه يه خرده ازحق مردم رو ازشون بگيرم!امشب که رفتيم اونجا بهت مي گم که چه کسايي تومهموني شون دعوت مي شن!اسم شون روبشنوي عقل ازسرت مي پره!

-مگه کي ن که عقل ازسر ادم بپره؟آخرش اينه که پولدارن ديگه!

کاميار-پولداريش که پولدارن اما خيلي هاشون روتودوررادور مي شناسي!

-خب چه عيبي داره؟

کاميار-عيب ش اينه که اين جماعت جملات وسخنان وحرفاشون همه ش درمذمت اسراف وريخت وپاش وتجمل گرايي ودرفوايد ساده زيستن وقناعت وحجب وحياوخويشتن داري ودوري ازدزدي ومال مردم خوري واين چيزاس!

-مگه اين مهموني چه جور مهموني يه؟

کاميار-وقتي اومدي خودت مي فهمي يعني اگه ايناروبعداتوخيابون ببيني،وبتوني تشخيص شون بدي که همون مهموناي تو مهموني ن!هرچند که اينارو توخيابون واين جور جاها نمي شه ديد!اصلااينارو مردم نمي تونن ببينن!ازمابهترونن!

-يعني چي؟

کاميار-يعني اينا وقتي باهمديگه ن يه جورن ووقتاي ديگه يه جور!تومهمونيا هرکدوم لباساتن خودشونو زناشونو وپسرا شونه که عقل از کله ت مي پره اما بيرون يه لباس ساده مي پوشن ونشون مي دن که مثلا خيلي به ساده زيستن اعتقاد د ارن!تومهموني گيلاس شون يه دقيقه خالي روميز نمي مونه وبيرون اگه دست به دستشون بخوره سه بارآبش ميکشن! حالا مي آي وميبيني!

-خيال داري اين ليدا خانم روخواستگاري کني؟

-همين ليداخانم که مي بيني يه ويلا داره جنوب فرانسه!

-راستي باباش امروز يادش رفته بود صورتش رواصلاح کنه؟ته ريش داشت!

کامياريه نگاهي به من کرد وخنديد!

وقتي رسيديم خونه،باغ خيلي ساکت بود.ماشين روزديم توگاراژودوتايي رفتيم طرف خونه آقابزرگه!

کاميار-انگار شهردرامن وامان است!

-آره،خيلي ساکته!حتما بچه هارفتن دانشگاه.

کاميار-خداکنه که وقتي مانبوديم خبري نشده باشه.

رسيديم دم خونه اقابزرگه که کاميارداد زد.

-حاج ممصادق خان!مااومديم.

-اول دربزن کاميار

کاميار-آي به چشم

تارسيد ودروواکرد ورفت تو!منم پشت سرش رفتم وداشتم کفشامو درمي آوردم که يه مرتبه کاميارداد زد وگفت:

-بيخودي مدرک جرمو مخفي نکن که خودم ديدم!

سرموبرگردوندم که ديدم آقابزرگه ازجلوي چهارچوب دراتاقش معلومه!بيچاره يه بطري دستش بود وهمونجا خشکش زده بود وداشت به کاميارنگاه مي کرد.

کاميار-

گر عمر سرآيد چه بغدادوچه بلخ

پيمانه چوپرشود چه شيرين وچه تلخ

مي نوش که بعد ازمن وتو ماه بسي

ازبلخ به غره آيد ازغره به بلخ

اقابزرگه-لااله الاالله!پسر اين شيشه دوامه!

کاميار-اون شيشه ي دواي خيلي هاس!

آقابزرگه يه چپ چپ به کاميارنگاه کرد ورفت بطري روگذاشت توگنجه وبرگشت من وکاميارم رفتيم تواتاقش که گفت:

-چه کردين؟!

کاميار-فعلا که هيچي!

آقابزرگه-هيچ نشونه اي چيزي ازش پيدانکردين؟

کاميار-فعلا نه.

آقابزرگه-خداذليل کنه اوني روکه اين آتيش روبه پاکرد اگه بفهمم کي بوده دودمانشو به باد مي دم!

کاميار-هرکي بوده الا خودش ازسگ پشيمون تره!ولش کنين.

آقابزرگه-مي گم زنگ بزنيم کلانتري خبر بديم.

کاميار-نه،لازم نيس!خودمون پيداش مي کنيم فقط من مي خوام يه چيزي ازشما بپرسم!

اقابزرگه-چي؟

کاميار-عمه اينا براي چي گندم روآوردن؟

آقابزرگه-چون بچه دارنمي شدن!

کاميار-دوادرمون نکردن؟

آقابزرگه-چرا!چندسال ازاي دکتر به اون دکتر مي کردن امانشد.هرچي م من بهشون مي گفتم که بچه آوردن هزار ويک مکافات داره گوش نکردن!

کاميار-عيب ازکي بود؟

آقابزرگه-چه فرقي داره!ايناهمديگه رودوست داشتن وهيچکدوم راضي نمي شدن که ازاون يکي جداشن!اين بود که يه همچين کاري کردن!

کاميار-ازکجا گندم روآوردن؟شماهيچ نشونه اي چيزي ندارين به مابدين؟

آقابزرگه-من چون ازاولش مخالف بودم هيچ دخالتي نکردم!

کاميار-مابايد بريم ازعمه اينا پرس وجوکنيم شايد...

آقابزرگه-بيخودي زحمت نکشين!اونا خودشونم نمي دونن!

کاميار-مگه ميشه؟

آقابزرگه-قديم يه کارگر داشتيم اسمش فاطمه بود گندم رواون براشون آورد

کاميار-حالا اون فاطمه خانم کجاس؟

آقابزرگه-مرده بيچاره.

بعداقابزرگ برگشت طرف من وگفت:

-به توچي گفت گندم؟

-مي گفت ديگه دنبالم نگردين!

آقابزرگه-خدايا اين ديگه چه مصيبتي بود سرمون اومد؟

کاميار-درست ميشه به اميد خدا شماکه سرد وگرم چشيدين!

آقابزرگه-آدم که پيرميشه بي طاقتم ميشه وقتي ادم جوونه يه خاطره اززندگيش روکه مي خواد مرورکنه شايد يه ساعت براش طول بکشه!اماهمين که ادم پيرشد تموم هفتاد هشتاد سال زندگي ش براش ميشه مثل يه کارتون نيم ساعته!مثل اين کارتوناچيه که نشون ميدن؟پلنگ صورتي؟اون موش وگربه هه اسمشون چيه؟

-تام وجري آقابزرگ.

آقابزرگه-آهان،همون!

کاميار-اون کارتونا به درد نمي خورن!کارتون فقط يه کارتون!اونم کارتون سيندرلا!من ازبچگي فقط اين کارتون رودوست داشتم ونگاه مي کردم.

-آره،خيلي کارتون بااحساسيه!

کاميار-احساس محساس روولش کن!اون کارتونم فقط يه جاشودوست داشتم!

-حتما همون جاکه فرشته هه مي آد کمک سيندرلا

کاميار-نه خره!اونجا که اول کارتون پرنده ها مي رن سيندرلا روازخواب بيدار مي کنن واونم مي خواددوش بگيره وبره سر نظافت خونه!

-واقعا که کاميار!

کاميار-خب علاقه س ديگه!

آقابزرگه يه نگاهي به کاميار کرد وگفت:

-بلند شين برين به کارتون برسين!

کاميار-وقت دواخوردنتون شده؟

آقابزرگه-برو پسر اين قدر سربه سر من نذار!

من وکاميارخنده مونو خورديم وبلند شديم که آقابزرگه گفت:

--سامان اگه دوباره گندم زنگ زد زود خودتوبرسون به من!مي خوام دوکلمه باهاش حرف بزنم!

-چشم آقابزرگ

آقابزرگ-بسلامت

دوتايي ازخونه آقابزرگه اومديم بيرون ورفتيم يه جاي خلون باغ نشستيم وبه کاميار گفتم:

-اگه يه دفعه خداي نکرده يه کاري بکنه چي؟

کاميار-کي؟آقابزرگه؟

-گندم رومي گم!

کاميار-اونفعلا کاري نمي کنه!

-ازکجا مي دوني؟

کاميار-چون منتظر توئه!اون الآن دلش مي خواد يکي واقعا دوستش داشته باشه اون يکي م تويي!

-منم که خيلي دوستش دارم.

کاميار-مي دونم الاغ!يعني ميدونم عزيزم!چقدر خوبه که توانقدر بااحساسي!

يه چپ چپ بهش نگاه کردم وگفتم:

-مي دوني داشتم به چي فکر مي کردم؟

کاميار-به چي؟

-مي گم بريم مخابرات ازاونجا يه زنگ بزنيم به گندم.شايد بتونن ردش روپيدابکنن!

کاميار-فعلا زوده!

-بذار يه زنگ بهش بزنم شايد جواب بده.

کاميار-خب بزن

موبايلمودرآوردم وشماره موبايل کاميارو گرفتم وتادوتا زنگ زد گندم جوابداد

-الو!گندم!

گندم-سلام زود دلت برام تنگ شد!

-دل من هميشه تنگه!

کاميار-خب بده يه شماره گشادتر شوبگير!

برگشتم يه چپ چپ نگاهش کردم

گندم-کامياره؟

-آره

گندم-بهش بگو ليداوميتراوهستي به موبايلش زنگ زدن.

-کاميارگندم ميگه ليداوميتراوهستي بهت زنگ زدن!

کاميار-اِاِاِاِ !چيز بدي که بهشون نگفته؟

گندم-بهش بگو بهشون گفتم خودش باهاشون تماس ميگيره.

-بهشون گفته باهاتون تماس ميگيره

کاميار-اِ!بيخود گفته!بده من اون تلفن روببينم!

-اِچراهمچين مي کني؟

کاميار-بابااين ننه باباشوگم کرده من که نبايد اين دختراروگم کنم!

-خب بهشون زنگ بزن!

کاميار-ميذاري يه دقيقه من حرف بزنم يانه؟

کاميار-بابا بگو اون موبايل وامونده روبده به يه آژانسي چيزي بياره بده به من!زندگيم داره ازدستم ميره ها!اون وقت منم سر ميذارم به بيابون آ!

راه افتادم رفتم اون طرف تر.

گندم-چي ميگه کاميار؟

-نگران ايناس که بهش زنگ ميزنن!

گندم-حق داره پنج دقيقه به پنج دقيقه يکي زنگ ميزنه وکامياروميخواد!

-سيرموني نداره ديوونه

گندم-سامان،من موبايل روخاموش مي کنم!

-نه!نکن!تروخدانکن!

گندم-پس ديگه بهم زنگ نزن!

-آخه چه جوري پيدات کنم؟

يه لحظه ساکت شد وبعدگفت:

-عشق کوتاهي بود!به کوتاهي يه صبح تاشب!

-ميشه طولاني تربشه!

گندم-که چي بشه؟يه عشق ترحم زده؟

-نه به خدا،اينطوري نيس!توبايد به من فرصت بدي!

گندم-که چيکارکني؟

-که نشون بدم چقدر دوستت دارم

کاميار-باباموبايل منو بهم بدين بعدش هرچي خواستين به همديگه نشون بدين

-اِ!کامياربذارببينم چي ميگه

گندم-چي مي گه کاميار؟

-موبايلش رومي خواد

گندم-گاهي وقتا حتي يه جمله مي تونه زندگي آدم روازاين روبه اون روکنه!

-گندم!خواهش مي کنم برگرد!

گندم-حيف بوداينطوري بشه!

-حداقل بگو کجايي؟!

گندم-دل من مي سوزد

که قناري ها پربستند

که پرپاک پرستوها رابشکستند

وکبوترهارا

آه کبوترهارا...

دل من دردل شب

خواب پروانه شدن مي بيند

مهر درصبح دمان داس بدست

خرمن خواب مرامي چيند

-گندم!بخدااين زندگي فقط يه بازيه!مثل يه شوخي لوس!

گندم-واي باران،باران،

شيشه پنجره را باران شست!

ازدل من اما

چه کسي نقش توراخواهد شست؟

آسمان سر بي رنگ...

من درون قفس سرد اتاقم دلتنگ

مي پرد مرغ نگاهم تادور

واي باران،

باران،

پرمرغان نگاهم راشست!

-گندم!گندم!

تلفن روقطع کرده بود يه خرده مکث کردم وبعد موبايلموگذاشتم سرجاش که کاميارگفت:

-به جون توهمش خداخدامي کنم که زودترپيداش کنيم!

-توام دلت براش مي سوزه؟

کاميار-نه،دلم واسه وبايلم ميسوزه!مي خوام زودترپيداش کنيم وموبايلموازش بگيرم وبعدش هرجاخواست بره،بره!

-تومثلاآدمي!

کاميار-نمي دونم اماموبايلمولازم دارم به خدا!

-واقعا که کاميار!

کاميار-حالا چي ميگفت؟

-بازم شعرخوند.

کاميار-تروخداشانس منوببين!اين دختره تاوقتي ننه باباش معلوم بودن يه خط شعرم بلدنبودآ!تاازخونه قهرکرد ورفت شدحافظ تمام اشعار!بيخودنيس که ميگن هرکي ازخونه ننه باباش قهرکنه استعدادش شکوفاميشه!اي خداکجابرم دنبال اين گيس بريده بگردم؟واي که الان چندنفر بهم زنگ مي زنن وتاصداي اين دختره رو مي شنون ناراحت مي شن وديگه بهم زنگ نمي زنن!

-کاميارجدانااميدم کردي ازت بيشترازايناانتظار داشتم!

کاميار-چه انتظاري داشتي؟

-اينکه کمک کني گندم روپيداش کنيم.

کاميار-مگه اينکه من اين گندم روپيدانکنم!به جون تو اگه دست به يه خوشش برسه دونه دونه مي کنم شونومي دم آسيا بان آردشون کنه!

-ديگه باهام حرف نزن!

کاميار-اي بابا حالابايد نازاين يکي روبکشيم!خب بگوببينم چه شعري خوند؟

-ازبس حرف زدي يادم رفت!

کاميار-به به!عاشق روببين تروخدا!دوخط شعر نمي تونه حفظ کنه!

-آخه توحواس نميذاري واسه ادم!

کاميار-توعاشقي بايد حواستوجمع کني،به من چه مربوطه؟

-حالا چيکارکنم؟

کاميار-حالا خودتو ناراحت نکن!من چندتاشعر مي خونم شايد فهميدم کدوم شعر بوده!

-آخه بين اين همه شعر؟

کاميار-بالاخره بايد يه کاري کرد ديگه!ببين اين نبود؟

دخترمحلمون توي شهر ماتکه

مهربون وشيرينه اماسراپا کلکه

-نه،ازاين شعرانبود.

کاميار-ببين اين يکي نبود؟

بلا شيطون خودم-دشمن جون خودم-قربون خوشگليات-دل داغون خودم-

-اِآهنگ که برام نمي خوند!ازاين شعراي شاعرا مي خوند!

کايار-آهان ببين اين نبود؟

چنين است رسم سراي درشت

گهي پشت به زين وگهي زين به پشت

-نه بابا،نه!

کاميار-اين چي؟

چوفردابرايد بلندآفتاب

من وگرز وميدان وافراسياب

-مگه مي خواد بره جنگ که اين شعراروبخونه!

کاميار-خب خب!ببين اين يکي نبود؟

نابرده رنج گنج ميسر نمي شود

مزد ان گرفت جان برادر که کار کرد

-گم شو!حالا وقت شوخي يه؟

کاميار-دارم جدي ميگم اينو گوش کن!

دستم بگرفت وپابه پابرد تاشيوه راه رفتن آموخت

لبخند نهاد برلب...

-اِبذارداره يادم مي آد!

کاميار-خب خب!

-آهان گوش کن!

دل من مي سوزد

که قناري ها پربستند

همينو فقط يادم مونده!

کاميار-بدبخت!اگه عاشقي حداقل برو چهار خط شعرحفظ کن که اينطوري مثل خرتوگل نموني!

-بي تربيت!

کاميار-اين شعرمال حميد مصدقه!

که پرپاک پرستوهارابشکستند

وکبوترهارا

آه کبوتر هارا...

وچه اميد عظيمي به عبث انجاميد

-آره آره!خودشه!

کامياررفت توفکر ويه خرده بعد گفت:

-غلط نکرده باشم اين رفته ويلاي کرج!

-باغ کرج؟

کاميار-آره يادته يه پرنده هه روپيداکرديم که بالش شيکسته بود؟

-اي واي!چرابه عقل خودم نرسيد؟

کاميار-توعقل داري که چيزي بهش برسه؟

-تواين شعرارو ازکجابلدي؟

کاميار-خره،اينا ابزار کارمنه!

-بدوسوارشيم بريم تاازاونجانرفته!

دوتايي دوئيديم طرف گاراژوسوارماشين شديم وحرکت کرديم.راه شلوغ بود ويه ساعت ونيم طول کشيد که رسيديم توجاده ي کرج وجلوي باغ آقابزرگ واستاديم!کاميارچندتا بوق زد ويه خرده بعد نگهبان باغ اومد دم در وتامن وکاميا ر روديد باتعجب درروواکرد.ماهام پياده شديم ورفتيم جلووسلام عليک کرديم که گفت:

-آقاامروز تشريف ميارن؟

کاميار-چطور مگه عباس آقا؟

عباس آقا-آخه گندم خانمم اينجابودن.

-گندم؟کي؟

کاميارآروم دستمو فشارداد که يعني مواظب باشم وچيزي به عباس آقانگم بعدخودش آروم گفت:

-عباس اقا گندم الآن اينجاس؟

عباس اقا-نه اقا يه ربع بيست دقيقه پيش رفتن!

کاميار-باچي اومده بود؟

عباس آقا-انگارآژانس بود!

-کامياربيا بريم شايد توراه بهش برسيم!

کاميار-فايده نداره

بعدبرگشت طرف عباس اقاوگفت:

-واقعا يه ربع بيست دقيقه س که رفته؟

عباس آقا-شايد نيم ساعت!دررو واکنم آقا؟

کاميار-نه عباس آقا کارداريم راستي گندم خانم اينجااومده بود چيکار؟يعني چيکارمي کرد اينجا؟

عباس آقا-واله تقريبا دوساعت پيش رسيد اينجا.بوق زدن ومن دررو واکردم آژانسه دم در واستاد وگندم خانم اومد تو.

خواستم در ويلا رو واکنم که نذاشت رفت دم رودخونه روصندلي نشست.تاچايي حاضر شد وبراش بردم يه بيست دقيقه اي طول کشيد راستش خودمم يه خرده اي ترسيدم!

کاميار-واسه چي؟

عباس آقا-آخه گندم خانم يه جورايي بود!

کاميار-چه جوري؟

عباس اقا-واله چي بگم آقا!

کاميار-راحت باش!راحت حرفت روبزن!

عباس اقا-خيلي ناراحت بودن آقا!منم خود به خدائي ش ترسيدم!آخه همينجوري نشسته بود ورودخونه رونيگاه مي کرد منم چايي روکه واسشون بردم رفتم يه چند متر اون طرف تر نشستم گفتم نکنه دورازجون دورازجون خيالاتي به سرش باشه آدمه ديگه!جووني وهزار تاخيال!گفتم نکنه يه مرتبه خودشونو پرت کنن تورودخونه!

کاميار-خب،بعدش!

عباس آقا-هيچي ديگه اقا چايي روکه اصلا دست نزد فقط وقتي ديد من اونجاها مي پلکم بهم گفت برم سر کارم!منم رفتم اون طرف تر وبيل روورداشتم والکي شروع کردم پاي درختا رو بيل زدن!مي خواستم نزديکش باشم که اگه خانم خدانکرده خواست کاري بکنه بتونم خودمو بهش برسونم خلاصه هي من بيل مي زدم ويه نيگاه به خانم مي کردم!

هي يه بيل مي زدم ويه نيگاه به خانم مي کردم!

گندم خانمم همونجوري زل زده بود به رودخونه چشم ازآب ورنمي داشت حالا من هي بيل مي زنم وحواسم به خانمه!

يه هفت هشت ده تابيل که پاي درختا زدم يه مرتبهئ گندم خانم ازجاش بلند شد ويه نيگاه به من کرد!منم تند تند شروع کردم به بيل زدن!

وقتي ديد من حواسم به کارخودمه ودارم تندتند بيل مي زنم دوباره نشست سرجاش!منم يه خرده اومدم جلوتر بيل زدم!

گفتم نزديکش باشم که اگه زبونم لال خيالاتي داشت بتونم بهش برسم!

يه ده دقيقه اي مادوباره بيل زديم خانم همينطور چشمش به رودخونه بود يه خرده کمر راست کردم وگفتم خانم چايي تون يخ کرد!يه نيگاه به من کرد ويه نيگاه به چايي!منم براي اينکه نشون بدم سرم به کارخودمه دوباره شروع کردم پاي درختا روبيل زدن انگار نه انگار که حواسم به خانمه!يه ده دقيقه اي که بيل زدم...

کاميار-اِ عباس اقا!بااين بيلايي که توزدي باغ آقابزرگ روکه زير ورو کردي!

عباس اقا-آقا من مثلا داشتم بيل مي زدم راست راستکي که بيل نمي زدم!اين نک بيل رومينداختم زير خاک ودوباره درش مي آوردم!يعني باتک بيل خاک رومالش مي دادم!ورز مي دادم خاک رو!آقابزرگ مي دونن.مااينجا گاه گاهي خاک رو ورزمي ديم که خاک نفس بکشه اين بيل رو که مي مالوني به خاکفخستگي خاک درميره ونفس مي کشه و...

کاميار-به نظر شمامامي تونيم ازهورمون براي بهره وري بيشتر استفاده کنيم؟

عباس آقا مات به کاميار نگاه کرد که کاميار گفت:

-بابا من گفتم جريان گندم خانم روتعريف کن!داري واسه من اصول ومباني کشاورزي وخاکشناسي رو بيان مي کني؟

بگوببينم گندم بالاخره چيکارکرد؟حتمايه بيلم دادي دست گندم خانم که دم بده به خاک!؟

عباس اقا-نه آقا دور ازجون!اصلا گندم خانم کجابتونه يه بيل بزنه؟اين بيل جون فيل مي خواد تايه کوت خاک روزير و رو بکنه!اونم اين بيل!

کاميار-عباس آقا،الهي دردوبلاي اين بيلت بخوره توکاسه سرمن!اصلا امسال اين بيل ترومي بريم توجشنواره وبه عموم مردم معرفي ش مي کنيم تا همه ببينن که اين بيل بااين قدوقواره ش چه بيل ارزشي ايه!اصلا اين بيلت کجاس ما همين الان بريم يه نشان لياقت بزنيم به سينه ش!؟بابا ولمون مي کني بااين بيلت يانه؟

عباس آقا-چشم اقا

کاميار-حالا بگوببينم بالاخره چي شد؟

عباس اقا-خانمو بگم ديگه؟

کاميار-نه!سرگذشت بيل ت رو اول برامون تموم کن بعدبرس به خانم!

عباس آقازد زير خنده منم خنديدم که عباس اقا گفت:

-واله خانم که ديد ماداريم همينجوري بيل...

يه مرتبه حرفشو خورد بيچاره که کاميارگفت:

-بخدااگه يه بار ديگه اسم اين وامونده روببري،درجامصادره ش مي کنم وميذارمش توماشين ومي برمش تهران!اون وقت ديگه به جشنواره م نمي رسه که بتوني عرضه ش کني!

دوباره عباس آقا خنديد وگفت:

-چشم اقا عرضم به حضورتون که خانم گوشيش روازتوکيفش درآورد ويه تيليفون کرد منم منم آروم آروم خودموکشيد م طرفش وگوشاموتيز کردم فقط اينوشنيدم که حرف حرفِ بارون ومرغ وقفس وشستن واين چيزاس!حالا چي بود جر يان من نفهميدم!

کاميار-اونا روخودمون مي دونيم داشت باسامان صحبت مي کرد!

عباس آقا-سامان خان چيز شستني دارين بدين مامي شوريم براتون!به خانم چيکار دارين؟طفلک خيلي ناراحت بود آخه دختر شهري که جون شست وشو ورفت وروب رونداره!اينا کار دختر دهاتي يه!

من وکاميارخنديديم وبهش نگه کرديم که گفت:

-عرضم خدمتتون که بعدش خانم ازتوکيفش يه چيزي درآورد که مثل چاقو بود!يه خرده بهش نيگاه کرد و بعدبرگشت به من نيگاه کرد!منم شروع کردم تند تند چيززدن!

کاميار-تند تند چي زدن؟

عباس آقا-همون چيز ديگه!

کاميار-چي؟

عباس اقا-همون که شماگفتين اسمشو نبرم.

کاميار-آهان بيل؟

عباس آقا-آقا،شما که خودتون اسمشو بردين!

کاميار-آخه من اسمشو بدون تعصب وعرق ملي مي برم اماتوهمچين ازاين بيلت يادميکني که انگار تاحالا سه تا اسکار گرفته!

عباس اقا-آقا اسکار گرفتن بااين بيل که کاري نداره مثل آب خوردنه!ماتاحالا بااين بيل چهار پنج تامار کشتيم که اين اسکارا پيششون مثل بچه مارمولک مي مونن!

کاميار-عباس اقا مگه تواين باغم اسکارم رفت وامد داره؟

عباس اقا-آره آقا ولي کمن زبون بسته ها بي ازارم هستن ازتوسوراخ راه اب مي آن توباغ.

من وکاميارزديم زير خنده که کاميارگفت:

-عباس اقااسکاراي اينجا چه رنگي ن؟

عباس اقا-حنايي ن اقا.يعني پشتشون حنايي وزير شکم شون خال خال قهوه اي.خيلي هوشيارن پدرسگا!اما ازار به درختا نمي رسونن

کاميار-برواين بيلت روبيار مايه نظر ديگه ببينيمش يعني بااين چيزا که گفتي نظرم درموردش عوض شد بروبيارش شايد بتونيم سال ديگه بااين تيزهوشان بفرستيمش المپيادرياضي!حالا چندمتري هس؟

عباس اقا-نزديک دومتري ميشه!

کاميار-قدوقامتش که خوبه استقامتش چه طوره؟

-باباکاميار کارداريم انگارآ؟ببين گندم چي شد بالاخره.

کاميار-گندم روولش کن!فعلا سرنوشت اين بيل واجب تره!يادم باشه برگشتيم تهران درمورد اين بيل استثنايي بااقابزر گ صحبت کنم نبايد انقدر راحت ازش بگذريم!

-واقعا که لوسي کاميار.

کاميار-مگه نمي بيني عباس اقادرموردش چه چيزايي تعريف مي کنه ببينم عباس اقا تاحالا توجشنواره انتخاب ملکه زيبايي شرکتش دادي؟

عباس اقاگيج ومات کامياررو نگاه مي کرد

کاميار-يه جشنواره ديگه م هس که همزمان باانتخاب دختر شايسته برگزار ميشه اسمش انتخاب بيل شايسته دردستان پرقدرت وهنرمند ايرانيه!مي گم ببر اسمشو بنويس به اميد خداکه اول ميشه ويه بورسيه بهش ميدن ومي فرستنش خارج واسه ادامه تحصيل چشم به هم بزني مدرکش روگرفته وبرگشته ايران ومي شه عصاي روزگار پيريت!

-کاميارول مي کني يانه؟

کاميار-خب خب

-عباس اقااون چيزي که گندم ازتوکيفش دراورد چي بود؟

عباس اقا-واله انگارسنجاق سر بود امانه!قلم تراش بود!ولي نه خدايا !انگارپيچ گوشتي بود!

کاميار-نه خدايا نه خدايا!انگارگزليک بود!امانه!انگاراره برقي بود!

-کامياربذار حرف بزنه آخه!

کاميار-بالاخره چي بود عباس اقا؟

عباس اقا-نمي دونم واله چي بگم!

کاميار-خب حالا هرچي بود باهاش چيکار کرد؟

عباس اقا-هيچي گذاشت توکيفش!

کامياريه نگاه به عباس اقاکرد وگفت:

-عباس اقاشوخي ت گرفته؟نيم ساعته تمام وسايل جعبه ابزاررواسم بردي وبعدش مي گي گذاشت توکيفش؟

عباس اقا-آخه يه خرده بعد دوباره ازتوکيفش درآورد !

کاميار-خب!

عباس اقا-بعدش رفت ته باغ وشروع کرد تنه درخت روزخمي کردن !

من وکاميار نگاهي به همديگه کرديم وبعد کاميار درحالي که دست عباس اقاروگرفت ودنبال خودش کشيد بهش گفت:

-زود اون درخت رونشون بده که بستگي مستقيم باادامه حيات بيل هوشمندت داره!

دوتايي باعباس اقاکه حسابي گيج شده بود رفتيم توباغ وعباس اقا بردمون دم يه درخت ويه جاشو بهمون نشون داد راست مي گفت گندم سعي کرده بود يه قلب تير خورده رو تنه درخت بکنه!

عباس اقا-اقااين يعني چي؟گندم خانم چه ش شده؟

کاميار-چيزي نيس عباس اقا داره واسه دانشگاهش تحقيق مي کنه!

بعدبهش گفت:

-عباس اقاچايي ت تياره؟

عباس اقا-الان حاضر ش مي کنم اقا کاري نداره که!

اينو گفت ورفت طرف خونه ش وقتي دوتايي تنها شديم به کاميار گفتم:

-يعني اين همه راه اومده اين قلب رورودرخت بکنه؟

کاميار-داره دنبال خاطراتش مي گرده!

-يعني چي؟

کاميار-يعني اززماني که فهميده اينا پدر ومادر واقعي ش نيستن دلش نمي خواد زمان براش جلوبره!مي خوادتو گذشته بمونه براي همين دنبال خاطراتش مي گرده شايدم به پيداکردنش چيزي نمونده باشه!

-چطور؟

کاميار-آخه تواکثر خاطره هاش ماهام شرکت داشتيم مثل همون روزي که اينجابوديم وپرنده هه روپيداکرديم!فعلابيا بر يم تا ببينيم خدا چي مي خواد

دوتايي رفتيم طرف باغ که عباس اقارسيد بهمون وگفت:

-کجااقا؟چايي گذاشتم!

کاميارازتوجيبش چندتا اسکناس هزار تومني دراورد وگذاشت تودست عباس اقا وگفت:

-عجله داريم عباس اقا،باشه براي دفعه بعد.جون تووجون اون بيل هوشمند!دفعه ديگه که اومديم يه عکس يادگاري با هاش ميندازيم فقط تروخدا زياد ازش کار نکشين!

رفتيم سوار ماشين بشيم که عباس اقا اومد جلوتر وگفت:

-آقاکاميار اگه ميشه به اقانگين اينجاازسوراخ راه اب،ازاين اسکارا مي ان توباغ ماخودمون مي کشيمشون!

کاميار خنديد ودرحالي که ماشين روروشن مي کرد گفت:

-عباس اقا اونايي روکه ميگي موش ن!اسکاريه جايزه س!

اينو گفت وپاشو گذاشت روگاز وحرکت کرديم.

***

اون روز وقتي رسيديم خونه انقدر دوتايي خسته بوديم که يه راست رفتيم توخونه هامونو خوابيديم.منکه براي ناهارم بيدارنشدم!

ساعت حدود شيش ونيم هفت بود که کامياراومد پشت پنجره م وصدام کرد.

کاميار-ازحال رفتي؟

بلندشدم توجام نشستم

-آره خيلي خسته بودم

کاميار-پاشوبريم

-کجا؟

کاميار-جشن تولد ليداديگه!

-اصلا حوصله شو ندارم

کاميار-پاشوبريم حوصله ت مي آد سرجاش

-نه،توبرو

کاميار-بيازود برمي گرديم

-نه ممکنه گندم زنگ بزنه

کاميار-حالا گيرم گندم زنگ بزنه!به توچه مربوطه؟مگه توآسياباني؟برن ننه وباباش فکر باشن!

-تروخدا سربه سرم نذار حوصله ندارم

کاميار-جدي نمي آي خوش مي گذره ها!

-نه،توبرو

کاميار-ناهار خوردي؟

-نه

کاميار-حداقل بلند شو برويه چيزي بخور آهاي زن عمو!زن عمو!

شروع کرد مادرم روصداکردن که دراتاقم واشد ومادرم اومد توونرسيده شروع کرد به غرغر کردن

کاميار-اين ضعف مي کنه ها!صبحونه م نخورده!

مادرم همونجور که غرغر مي کرد رفت طرف آشپزخونه که کامياربهم گفت:

-حواست باشه به کسي نگفتيم گندم فرار کرده!آقابزرگ گفت به همه بگيم گندم اونجاس ولي نمي خواد کسي روببينه حالا پاشوبرو يه چيزي بخور منم شب زود برمي گردم فعلا خداحافظ

اينو گفت ورفت منم بلند شدم ويه آبي به صورتم زدم ورفتم توآشپزخونه مادرم هنوز داشت غر مي زد يه غرمي زد و يه سوال درمورد بازوم مي کرد ويه سوال درمورد گندم!

تند ناهارم که ازظهر برام کنار گذاشته بود خوردم وبرگشتم تواتاقم وموبايلم روورداشتم وشماره موبايل کاميار روکه دست گنذم بود گرفتم خاموش بود چند بار گرفتم ولي هردفعه گفت که موبايل خاموشه

گرفتم نشستم رومبل م ورفتم توفکر هرچي فکر مي کردم کمتر مي فهميدم بالاخره بلندشدم ورفتم يه دوش بگيرم که اعصابم کمي آروم بشه.

يه بيست دقيقه اي توحموم بودم وبعدش اومدم بيرون ولباساموپوشيدم ورفتم توباغ يه خرده اي تنهايي قدم زدم که يه مرتبه افرين ازپشت شمشادا پيچيد جلوم جاخوردم!

آفرين-سلام

-سلام

آفرين-تنهايي؟

-آره...

آفرين-کاميارکجاس؟

-رفته بيرون

آفرين-کجا؟

-هميشه کجا ميره؟

يه لحظه مکث کرد وبعد گفت:

-گندم چطوره؟

-همونجوري

آفرين-آروم ترنشده؟

-آروم شده اما خيلي غمگين

آفرين-حق داره.دلارام کار خيلي بدي کرد اما بايد بدوني که همه ش ازعشق بود

فقط بهش نگاه کردم

آفرين-توميدوني عشق چيه؟

-نمي دونم

آفرين-من ميدونم خيلي دردناکه

-تاحالا فکر مي کردم که شيرين وباشکوهه

آفرين-آره اما اگه دوطرفه باشه مي تونم يه سوالي ازت بکنم؟

-آره اما خواهش مي کنم سوالي نکن که نتونم جواب بدم.

يه نگاهي به من کرد وبعد بازوم روگرفت وگفت:

-قدم بزنيم؟

دوتايي آروم راه افتاديم

آفرين-توتاحالا عاشق شدي؟

دوباره نگاهش کردم وگفتم:

-خودت حتما بهتر ميدوني؟

آفرين-مطمئني که اين عشقه؟

-نه!

آفرين-پس چي؟

-ببين آفرين من شايد فقط احساس عشق کرده باشم!

آفرين-يعني...؟

-يعني اينکه براي به وجود اومدن اين کلمه وبه وقوع پيوستن ش خيلي ازمسائل منطقي وغيرمنطقي بايددخالت داشته باشن!

آفرين-مثل ساخته شدن يه ماشين!

بعدخنديد

-آره!يه ماشين م باعشق ساخته ميشه عشق سازنده ش!

آفرين-توهمه چيزو بافرمول هاي رياضي وفيزيک وشيمي مي سنجي؟

-هرچيزي فرمول خودشوداره!

آفرين-عشق م فرمول داره؟

-آره،امافرمول خودشه!

آفرين-مسئله جالب شد!مي شه بگي فرمولش چيه؟شايددرکار کمک کنه!

رسيديم زير يه درخت بيد همونجا واستادم ونگاهش کردم هنوز بازوم تودستش بود

-ببين آفرين اين چيزي نيس که من بگم وتوام ياد بگيري ودرمورد خودت اجراش کني

آفرين-خب نگو فقط روتخته سياه بنويسش!

-تخته سياه اين کلاس چشماي کسي يه که دوستش داري!

يه نگاه باتعجب به من کرد وگفت:

-اصلا فکر نمي کردم که اين پسر ساکت ومحبوب يه همچين احساساتي داشته باشه بايد ترو بهتر شناخت!

اينو گفت وبازومو کمي محکمتر تودستش گرفت آروم خودمو کمي کشيدم کنار!

-توخودت چي؟توچه جوري عشق روفهميدي؟

آفرين-باحس کردنش!حسي ازميون صدهزار تاحس!

-باچه رنگي؟

آفرين-سرخ!مثل يه گل رز!

-چه عطري؟

آفرين-عطرغم!

-حتمام باطم گس تنهايي!

آفرين-شايد!

-وحتما تموم اينام توکاميارجمع شده؟

هيچي نگفت وفقط نگاهم کرد

-ترديدداري؟

آفرين-کاميارچي مي گه؟

-قرار شد سوالي نکني که نتونم جوابشو بدم!

آفرين-توام يه همچين سوالي ازمن کردي

-ولي توخودتي که ازت پرسيدم ومي توني جواب بدي!

آفرين-اين بستگي داره به کاميار.

-يعني اگه کاميار ترو دوست داشته باشه توام دوستش داري!

آروم دستش روازبازوم جداکردم وگفتم:

-اين عشق نيس!يه معادله س!يه موازنه!تودنبال يه عشق نيستي،تودنبال يه شوهري اين منطق عشقه!

اينوگفتم وراه افتادم برم که گفت:

-خارج ازمنطق ش چيه؟

برگشتم ونگاهش کردم

-حسي باتمام حس ها!رنگي باتمام رنگ ها!عطري باتمام عطرها!وطعمي باتمامي طعم ها!نه گس،نه شيرين،نه تلخ،نه ترش!همه باهم ودرکنار هم!اگه اينطوري بهش نگاه کني وبفهمي ش هيچ موقع،هيچ کدومش دلت رو نمي زنه!هر لحظه يه کدومش رودرک کني!

آفرين-تمام اينا باهم وهميشه شاد؟

-تمامش باهم!شادي وغم جزء ايناس!

آفرين-واقعا فکر مي کني اينطوريه؟

-من اينطوري ديدمش!

اينو گفتم وراه افتادم طرف خونه مون که وسط راه موبايلم زنگ زد.زود روشنش کردم

-الو!

گندم-همه عمر دير بوديم-دير ديديم-دير شنيديم-دير گفتيم و دير فهميديم!

-وامروز دير امديم

گندم-شايد هرگز نيامديم!

-براي توام قلب کشيدن رودرخت سخته؟

يه لحظه مکث کرد وبعدگفت:

-پس دير امديم

-جواب ندادي؟

گندم-شايد.دستام تمرين ندارن!

-دلت چي؟

گندم-اونم داره تمرين مي کنه!

-تنهايي؟

گندم-اگه بتونه!

يه خرده ساکت شد وبعدگفت:

-زود باش سامان داره زمان ميگذره!

-چه جوري؟باکدوم انصاف تو؟اگه خودت جاي من بودي مي تونستي؟

گندم-اين فرياد هاازعشقه؟

-نه ازعصبانيته!

گندم-فقط؟

-وچيزهاي ديگه!

گندم-که عشقم يکي ازاون چيز هاس؟

-آره!آره!آره!

گندم-پس زودتر بيا نذاربه دير هابرسيم

-به کدوم نشوني؟به نشوني يه عشقه يه روزه؟

ساکت شد

-توبايد برگردي گندم

گندم-به کجا؟

-پيش آدمايي که دوستت دارن!آدمايي که ميونشون جات خاليه!آدمايي که تورو مي خوان!

دوباره يه خرده ساکت شد وبعدگفت:

-توبايد برم گردوني!امانه پيش اون آدما!

-مگه اين آدما چي ن؟ايناکه همه ترودوست دارن تونمي دوني مادروپدرت چه حالي دارن تو...

نذاشت حرفم تموم بشه وگفت:

وقتي که سيم حکم کند،زرخداشود

وقتي دروغ،داورهرماجرا شود

وقتي هوا،هواي تنفس،هواي زيست

سرپوش مرگ برسر صدهاصداشود

وقتي درانتظار يکي پاره استخوان

هنگامه زجنبش دم ها به پاشود

وقتي به بوي سفره همسايه،مغزوعقل

بي اختيارمعده شود،اشتها شود

وقتي که سوسمارصفت پيش آفتاب

يک رنگ،رنگها شود ورنگها شود

وقتي که دامن شرف ونطفه گير شوم

رجاله خيز گردد وپيتاره زاشود

بگذاردربزرگي اين منجلاب ياس

دنياي من به کوچکي انزوا شود!!

يه لحظه ديگه ساکت شد وبعد گفت:

نذاردير ها،دير هاشود!

-الو!گندم!الو!

ديگه صدايي نيومد دلم مي خواست اين موبايلمو بکوبم زمين!اعصابم ريخته بود بهم!

راه افتادم طرف خونمون وازپنجره پريدم تو اتاقمو يه نوار گذاشتم ورفتم توفکر.توفکر اين شعر.

مي دونستم شعرمال سيمين بهبهاني يه امانمي فهميدم چه ربطي به گندم داره!

چندين بار تودلم خوندمش هر چي بيشتر مي خوندمش کمتر ربطش رومي فهميدم نمي دونستم اين بار بايدکجابرم! کاشکي الان کامياراينجابود!اون حتما مي فهميد منظور گندم چي بوده!

بلندشدم ويه ورق کاغذ بزرگ ورداشتم وشعررو باخط درشت روش نوشتم وباپونز زدمش به ديوار جلوي تختخوابم

وبعدرفتم رروتختم دراز کشيدم وبهش نگاه کردم صداي کاميار توگوشم بود داشت بهم مي گفت که منطقي باشم بدون دخالت دادن احساساتم فکرکنم !

خودموگذاشتم جاي کاميار وسعي کردم باديد واحساس ومنطق وآرامش اون کارکنم.

شعرجلوي چشمم بود ومرتب مي خوندمش.ازاول تاآخر!دوباره ازاول تاآخر!دوباره ازاول تاآخر!شايد صدبار خوندمش!

به ادما فکر کردم!به درويي ها!چاپلوسي ها!

به آدمايي فکر کردم که تواين چند وقته همه چيزشونو به پول فروختن!

به ادمايي که تواين چندوقته،هرلحظه يه رنگ عوض کردن!به آدمايي که دل و زبونشون يکي نبوده!به ادمايي که براي گرفتن يه پست ومقام تملق صدنفرازخودشون بدترروگفتن!

دوباره خوندمش!صدبارديگه!ازاول تاآخر!دوباره ازاول تاآخر!انگار داشت يه پرده ازجلوچشمام کنارمي رفت وهمه چيز جلوچشمم روشن مي شد!

داشت درمورد اين آدما حرف مي زد!اما اين آدما که توزندگيش نقشي نداشتن!يعني داشت ماهارو مي گفت؟ياعمه و شوهرعمه رو؟اما اگه ماهارومي گفت يعني مي خواست بياد اينجا؟

نه،ماهارونمي گفت.پس منظورش ازاين آدما کدوما بودن؟درسته که اين روزا خيلي هااينطوري شدن اماچه دخالتي توزندگي گندم داشتن!؟حداقل به طور مستقيم دخالت نداشتن!

بلندشدم ويه سيگارروشن کردم ورفتم جلو کاغذي که که شعرروروش نوشته بودم،واستادم!يعني منظورش به کي بود؟

مغزم داشت ديگه مي ترکيد!اومدم کاغذ روازروديوار پاره کنم که يه مرتبه يادم افتاد که سال اول دانشگاه که بود يه بار سريه جرياني اسم گندم وچندتا دانشجوي ديگر رو رد کرده بودن بالا!يه نفرلوشون داده بود!چيزي نمونده بود که اخراجشون کنن وداشت کار به زندان واين چيزا مي کشيد که اقابزرگ دخالت کرد وچندنفرروديد ومسئله حل شد!

يادم اومد که گندم اينا مي دونستن اون کسي که خودشيريني کرده ولوشون داده کيه!هميشه گندم مي گفت که يه روزخدمتش مي رسه!

زود يه تلفن زدم به کاميار موبايلش خاموش بود يادم افتاد که موبايلش دست گندمه!شماره اون يکي موبايلش روگرفتم چندتا زنگ زد تا ورداشت!

کاميار-الو،بفرمائين!

-الوکاميار!

کاميار-زود بگوکه گرفتارم پشيمون شدي مي خواي بياي؟آدرس رويادداشت کن سه راه امين حضور،نرسيده به پل امير بهادر،کوچه اعتماد السلطنه،منزل آقاي جي جي باجي الممالک!يادداشت کردي؟

-لوس نشوکارت دارم!

کاميار-بيااينجاکارت روبگو!آدرس صحيح رويادداشت کن فرمانيه...

-کاميار کله ت گرمه؟

کاميار-اين چيزايي که اينجامن ديدم وشنيدم وخوردم اگه توام مي خوردي ومي ديدي ومي شنيدي خيلي جاهات آتيش مي گرفت گوشي گوشي!

بعدانگار بايکي ديگه داشت حرف مي زد!

کاميار-نه حاجي جون،ديگه بسه مه!ترکيدم ازبس که خوردم!مثل زهرارم مي مونه وامونده چي هس اين؟

-کاميار!کاميار!

کاميار-اِ زهرمار وکاميار!مگه ني بيني داريم تعارف تيکه پاره مي کنيم؟

-حواست به من هس؟

کاميار-گوشي گوشي

دوباره بايکي ديگه شروع کرد حرف زدن!

کاميار-بابا مي آم الآن!توبرو توايوون الآن منم مي آم!ببين!ازاين يکي درشون برو اونور بابات اينا واستادن آ!

بلندداد زدم

-کاميار!!!!!!

کاميار-مرض!پرده گوشم پاره شد!چي مي گي تو؟

-چه خبره اونجا؟صدا به صدا نمي رسه!

کاميار-چيزي نيس موزيک آوردن!بگوببينم چي شده؟

-شماره ژاکلين رومي خواستم!

کاميار-ژاکلين رومي خواي چيکار!پشوخودت تنها بيا!اينجاانقدرهس که به ژاکلين نمي رسه!فقط بيا!

-ژاکلين روکاردارم ديوونه!

کاميار-معدنش اينجاس آ بيا ازعمده فروشي خريد کن که تک فروشي اصلا به صرفه نيس!

-مي گي يانه!

کاميار-به درک يادداشت کن!تقصير منه که مي خوام دستت روبذارم تودست وارد کننده ش!بنويس بدبخت گداي يه دونه يه دونه خر!آدم اگه چيزي مي خواد بخره مي ره ازيه فروشگاه عمده فروش! مصرف يه سالش روتهيه...

-مي گي يااون روسگم دربياد؟

کاميار-يادداشت کن بابا!گوشي گوشي!

دوباره شروع کرد بايکي حرف زدن!

کاميار-پسر عمومه!بجون تو!اسمش سامانه ليدا مي شناستش!نه بابا اهل اين جور جاها نيس!مرتاضه!الانم يه بادوم خرده وچله نشسته!روزي يه خرما مي خوره ويه بادوم!بازوش اندازه اين انگشت کوچيکه منه!آره،اهل دهلي نوئه!تو خود خود هند به دنيا اومده وتحصيلاتش رو تويکي ازمعابد چين به اتمام رسونده وبرگشته دوباره هند!الان سه سال ونيمه که تويه معبد گوشه نشيني اختيار کرده!اما اراده اي داره ها!هزار تا دختر يه گوشه واستاده باشن،نگاشون نمي کنه!يه الاغ تارک دنيايي که نگو!

-کاميار

کاميار-اِ داشتم بيوگرافي توواسه اين خانما مي گفتم!

-خجالت نمي کشي؟

کاميار-بده بهشون معرفيت کردم الان همه شون دارن راه مي افتن بيان زيارتت!مي گن آدم بااين خصوصيات اخلاقي حتما معجزه م ميکنه!

-مي گي يانه؟

کاميار-بنويست بابا!دويست و...

يادداشت کردم که گفت:

-مي گم بلندشوبيااينجا هم بادوم هس هم مغز بادوم وهم...

تلفن روقطع کردم وشماره ژاکلين رو گرفتم خدايي شد که خودش تلفن روجواب داد

-الو سلام

ژاکلين-سلام بفرمائين

-من سامان هستم پسر دايي...

ژاکلين-حالتون چه طوره؟اتفاقا الان توفکرتون بودم!مي خواستم يه زنگ بزنم خونه گندم اينا که...

-تلفن که نزدين؟

ژاکلين-هنوز نه چه طور مگه؟

-خواهش مي کنم فعلا تلفن نکنين!پدرومادرش نمي دونن که ازخونه رفته!

ژاکلين-متوجه نمي شم!

-آخه گندم اومده بود خونه پدربزرگم ازاونجا گذاشته ورفته ماهام فعلا به پدرومادرش چيزي نگفتيم که نگران نشن!

ژاکلين-پس هنوز برنگشته؟

-هنوز نه!

ژاکلين-شمام پيداش نکردين؟

-نه تاحالا نتونستيم!

ژاکلين-ازش خبرندارين شايد پليس...

-نه نه فعلا لزومي نداره تاحالا چندبار تلفني باهاش حرف زدم

ژاکلين-چي ميگه ؟چرابرنميگرده؟

-فعلا ناراحت وعصبانيه ببخشين مزاحمتون شدم يه سوالي ازتون داشتم

ژاکلين-بفرمائين خواهش مي کنم

-شمايادتون مي آد سال اول دانشگاه رو؟

ژاکلين-چي ش رو؟

-همون مسئله اخراج واون چيزا!

ژاکلين-آره چطور مگه؟

-يادتونه يه نفر گندم اينا رولوداده بود؟

يه کمي مکث کرد وبعد گفت:

-يادمه!

-کي بود اون؟

ژاکلين-يه دختر بود يه دانشجو

-چرااينکاروکرد؟

ژاکلين-يه دختري بود که بدون کنکور وارد دانشگاه شده بود!هرخبري تودانشگاه مي شد گزارش مي داد ماهام بعدا فهميديم

-چه جور دختري بود؟

ژاکلين-ازهمين دختراديگه،مي دونين که؟ظاهرش يه جور بود باطنش يه جور ديگه!آشناي تمام پسراي دانشگاه!!!

-متوجه م اسمش چي بود؟

ژاکلين-چطور مگه؟

-فکر مي کنم،البته اين فقط يه فکره!شايد رفته باشه سراغ اون!

ژاکلين-سراغ اون براي چي؟

-شايد براي انتقام!

يه کمي سکوت کرد وبعدگفت:

-مي دونين،پشت اون تودانشگاه خيلي گرم بود!خبرچين بودديگه!

-الان کجاس هنوزم همونطوره؟

ژاکلين-آره فکر کنم البته يه خرده خودشو جمع وجور کرده

-مي تونين اسم وادرسش روبهم بدين؟

ژاکلين-خودم ندارم اماسعي مي کنم براتون پيداش کنم!

-خيلي خيلي ممنون ژاکلين خانم

ژاکلين-پيداش که کردم بهتون زنگ مي زنم

-شماره مودارين؟

ژاکلين-دارم اما اگه دوباره بگين بهتره.

شماره موبايلم روبهش دادم وازش خداحافظي کردم دوباره روتخت دراز کشيدم وهمونجور که چشمم به شعرروديوار بود رفتم توفکر.

برام خيلي عجيب بود که چرا همه چي يه مرتبه اينجوري شد؟دلم مي خواست مي دونستم که الان گندم کجاس وداره چيکار مي کنه؟دلم مي خواست که اين مسئله زودتر حل بشه وگندم برگرده خونه ولي چه جوري حل بشه؟وقتي پدروما درش پدرومادرش نيستن چه جوري حل بشه؟مگه اينکه گندم بتونه باوضع فعلي ش خودشو وفق بده!خداکنه ژاکلين زو دتر زنگ بزنه!اگه بتونم به موقع خودمو برسونم بهش چه قدر خوب ميشه!اما ازکجا معلوم که درست حدس زده باشم؟

شايد اشتباه کرده باشم!اگه يه همچين فکري توکله ش نباشه چي؟

توهمين فکرا بودم که ازبيرون پنجره صداشنيدم بلندشدم وتوباغد رونگاه کردم که ديدم عمه وشوهر عمه م دارن مي آن طرف خونه ما!خودمو زود کشيدم کنار!دلم نمي خواست باهاشون روبرو بشم ازيه طرف دلم براشون مي سوخت وازطرف ديگه جرات روبرو شدن باهاشونونداشتم

يه خرده که گذشت صداي زنگ خونه مون اومد مادرم دررو براشون واکرد ويه کمي بعدمنو صداکرد بلندشدم وازاتا قم رفتم بيرون بيچاره ها تا منوديدن انگار خدادنيارو بهشون داده!يه خرده ازدست گندم عصباني شدم که درمورد اين پدرومادر اونجوري قضاوت مي کنه درسته که پدرومادر واقعيش نبودن،اما شايد بيشتراز پدرومادر واقعي ش دوستش داشتن!

سلام کردم ورفتم جلو که يه مرتبه عمه م اومد جلو ومنو بغل کرد وزدزير گريه!همچين گريه مي کرد که منم گريه م گرفت!چشماي شوهر عمه م که سرخ سرخ بود اون بيچاره م انگارهمش درحال گريه بود!

خلاصه يه خرده که آرومتر شدن همگي نشستيم ومادرم برامون چايي آورد وعمه م گفت:

-چطوره بچه م؟

-چي بگم عمه جون؟حال جسمانيش خوبه اما روحي ش...

دوباره دوتايي شروع به گريه کردن مادرمم گريه ش گرفت!آروم بهش اشاره کردم که جلوي اينا خودشونگه داره!

دوباره يه خرده که گذشت عمه م گفت:

-عمه جون ترو جون مادرت يه کاري بکن که ماها يه دقيقه ببينيمش!فقط يه دقيقه!

-عمه جون اگه اينکارو نکنين بهتره چشمش به شماها که مي افته حالش بدتر ميشه!

عمه-آخه چرا؟آخه چرا؟

-خب فعلا که اينطوريه!

عمه-يعني اگه مارونبينه خوشه؟

فقط نگاهش کردم که گفت:

-عيبي نداره،اون خوب وخوش باشه ماراضي هستيم اما فقط دلم ازاين مي سوزه که...

شوهر عمه م رفت توحرفش گفت:

-خانم صبر داشته باش به اميد خدا همه چي درست ميشه!

-راست مي گن عمه جون!شما فقط يه کمي صبر کنين وتنهاش بذارين خودش بامسئله کنار مي آد!

عمه م درحاليکه همينجور اشک ازچشماش مي اومد پايين گفت:

-آخه تونمي دوني ماها داريم چي مي کشيم!تواين يکي دوروزه مردم وزنده شدم!آخه برم به کي بگم؟به کي بگم که چي مي کشم ؟به کي بگم که بفهمه!

سرمو انداختم پايين ومادرم بلندشد رفت بغلش وشروع کرد باهاش حرف زدن وآرومش کردن ديگه نتونستم اونجا بمو نم بلند شدم واز خونه مون اومدم بيرون!هواي توباغ عالي بود!چقدر دلم مي خواست که همين الآن توباغ به اين قشنگي وهواي به اين لطيفي باگندم قدم مي زدم!کاشکي اينطوري نشده بود!

يه نيم ساعتي قدم زدم وفکر کردم که موبايلم زنگ زد!زود جواب دادم

-الو!بفرمائين!

ژاکلين-سلام سامان خان منم ژاکلين.

-سلام حالتون چه طوره؟شمارو هم انداختيم توزحمت!

ژاکلين-اين حرفا چيه؟خوشحال مي شم اگه بتونم کمکي بکنم!گندم بهترين دوست منه نمي دونم چرااصلا نيومده اينجا پيش من؟!!

-روحيه ش اصلا مناسب نيس!

ژاکلين-خداکنه همه چي زودتر درست بشه!

-اون دختر خانم روپيداکردين؟

ژاکلين-آره.اگه جاشو عوض نکرده باشه آدرسش رويادداشت کنين ولنجک...

-يعني ممکنه که ازاينجا رفته باشه؟

ژاکلين-تاپارسال که همين جابود

-چه جور دختريه؟

خنديدوگفت:

-حالا خودتون برين مي فهمين!به ظاهرش نگاه نکنين!باپسرا ملايم تراز دختراس!

-خداکنه به موقع برسم البته اگه درست حدس زده باشم!

ژاکلين-منو بي خبر نذارين!اصلا مي خواين منم باهاتون بيام؟

-نه خيلي ممنون تاهمينجاشم خيلي کمک کردين وخيلي بهتون زحمت داديم!ممنونم اگه تنهايي برم فکر کنم بهتر باشه!

ژاکلين-درهرصورت هرلحظه که به من احتياجي بود خوشحال مي شم که بتونم کاري انجام بدم!

-ممنون فعلا خدانگهدار

ژاکلين-خداحافظ،موفق باشين!

-ممنون

تلفن روقطع کردم ورفتم طرف گاراژوماشين م روروشن کردم وراه افتادم

نيم ساعت طول کشيد تارسيدم به خونه شون تاماشين روپارک کردم وپياده شدم متوجه شدم که جلوي همون خونه که ژاکلين آدرسش روبهم داده بود شلوغه!کمي رفتم جلوتر يه عده زن ومرد جلوي درخونه واستاده بودن وباهمديگه حرف مي زدن انگار اتفاقي افتاده بود!کمي ترسيدم!

بالاخره رفتم جلو وسلام کردم همه برگشتن وزل زدن به من ازيکي شون پرسيدم:

-ببخشيد منزل خانم سميه...همينجاس؟

تااينو گفتم يه دختر بيست ويکي دوساله که چادرمشکي سرش بود يه قدم اومد جلو وگفت:

-چيکارشون دارين؟

-باخودشون کاردارم

يه نگاه به من کرد وکمي رفت توفکر وبعد بااحتياط پرسيد:

-مي شه بپرسم باايشون چيکاردارين؟

-مسئله خصوصيه!بايد به خودشون بگم!

احساس کردم که شک کرده يا شايدم ترسيده ترس وعصبانيت توچشماش معلوم بود باحالت ترديد گفت:

-شماروبجا نمي آرم!

-خودتون هستين؟خانم سميه...؟

برگشت طرف همسايه هاش وانگار کمي دلش قرص شد وبعد دوباره منو نگاه کرد وگفت:

-بله خودمم

آروم بهش گفتم:

-من پسر دائي گندم هستم!

تااينو گفتم يه آن احساس کردم که خيلي عصباني شد اما يه لحظه بعد دوباره حالت صورتش عوض شد ديگه ازاون عصبانيت يه لحظه پيش خبري نبود يه مرتبه طوري که من جاخوردم بلند گفت:

-آهان ازانجمن تشريف اوردين؟بفرمائين توخواهش مي کنم همه جزوه ها ومقالات تايپ شده حاضره بفرمائين!

فهميدم که داره جلو همسايه هاش نقش بازي مي کنه!هيچي نگفتم که ازهمسايه هاش عذرخواهي کرد ويه تعارف به من کرد وخودش جلوجلو رفت توخونه ومنم دنبالش راه افتادم

ازحياط گذشتيم وازپله ها رفتيم بالا وجلويه آپارتمان واستاديم باکليدش درآپارتمان رو واکرد وبعد برگشت طرف من وگفت:

-ازچيزاي عجيب وغريب که شوکه نمي شين؟

فقط نگاهش کردم که خنديد ودرآپارتمان روواکرد ورفت تووکنار درواستاد وبه من تعارف کرد.

آروم رفتم توآپارتمانش راستش يه لحظه ترسيدم فکر کردم نکنه يه مرتبه يه وصله اي چيزي به من بچسبونه!

توهمين فکر بودم که گفت:

-انگارانتظار يه همچين چيزي روداشتين؟

بازم باتعجب بهش نگاه کردم که باچشماش ديواراي آپارتمانش روبهم نشون داد تازه متوجه وضع توخونه شدم بارنگ قرمز روتموم ديوار چيز نوشته بودن!خائن!آدم فروش!خيانتکار!چاپلوس!...!!

يه آن ماتم برد برگشتم بهش نگاه کردم که خنديد وچادرش روازسرش ورداشت وانداخت رو يه مبل وگفت:

-بفرمائين بشينين الان چايي براتون دم مي کنم!

باتعجب نگاهش کردم همونجور که مي خنديد رفت طرف آشپزخونه منم دوباره مشغول خوندن نوشته هاي روديوار شدم ((اينجا خونه يه دختر...است!اينجاآرامگاه يه...است!اينجا...!))

اصلا نمي تونستم اين چيزايي روکه مي بينم باور کنم که ازتوآشپزخونه گفت:

-شاهکار دختر عمه تونه!

-گندم؟

سميه-آره گندم!

-اومده بوداينجا؟

سميه-درست نيم ساعت قبل ازشما!

-الان کجاس؟

سميه-نقاشيش که تموم شد رفت!چايي م نخورد!

بايه سبد کوچيک ميوه ازتوآشپزخونه اومد بيرون برگشتم طرفش که يه چيزي بهش بگم که گفت:

بخش سوم

فصل سیزدهم

فصل چهاردهم

فصل پانزدهم

فصل شانزدهم

فصل هفدهم

فصل هجدهم

-شما کدوم پسر دائي ش هستين؟شنيده بودم دوتا پسر دائي خوش تيپ وخوش قيافه داره!

-من سامان هستم اينا چيه روديوار؟

سميه-گندم اومد اينجا واومدتو.خيلي خونسرد وراحت.اول يه خنده تحويل من داد وبعد ازتوکيفش يه اسپري درآورد وبا همون لبخند ايناروروديوارا نوشت ودوباره يه لبخند ديگه بهم زد وگفت که روديوار توکوچه م چندتا يادگاري برام نوشته بعدشم يه باي باي باهام کردورفت!

-به همين سادگي؟

سميه-ازاينم ساده تر!

-وشمام هيچي بهش نگفتين؟

رفت رويه مبل نشست وبه منم اشاره کرد که کنارش بشينم منم رويه مبل اون طرف تر نشستم خنديدوگفت:

-يه چيزي روي وجدانم سنگيني مي کرد بااين کارش هم خودشو راحت کرد هم منو!

-پس قبول دارين که تواون جريان...

نذاشت حرفم تموم بشه وگفت:

-ازاون جريان خيلي گذشته!

-چرااون کاروکردين؟

سميه-به يه همچين کاري احتياج داشتم تامشکلم حل بشه.

-حل شد؟

سميه-شد

-به چه قيمت؟

سميه-به هرقيمت!هدف وسيله رو توجيه مي کنه!

فقط نگاهش کردم که بازم بهم خنديد وازجاش بلندشد وگفت:

-برم براتون چايي بيارم.

-زحمت نکشين.

سميه-راستي نسکافه م هس،ميل دارين.

-نه همون چايي خوبه

رفت طرف آشپزخونه منم شروع کردم به خوندن نوشته ها که درشت وبزرگ روي ديوار نوشته شده بود

((مرگ برخودفروش!ازبوي گندتون همه جا متعفن شده!shits boo

از اشپزخونه بايه سيني چايي اومد بيرون ووقتي ديد من دارم نوشته هارو مي خونم گفت:

-خيلي باذوق وسليقه م هس!

اومد جلوم وبهم چايي تعارف کرد وبعد رومبل کنار من نشست وفنجون ديگه چايي روورداشت وسيني روگذاشت روميز وگفت:

-سامان؟

نگاهش کردم که گفت:

-يه بارجلوي دانشگاه ديدمتون!اومده بودين دنبال گندم.

-احتمالا

سميه-شماباهاش نبودين؟

-کي؟

سميه-وقتي اومد اينجا؟

-نه

سميه-پس ازکجا فهميدين که اومده اينجا؟

-حدس زدم

سميه-براش اتفاق بدي افتاده؟

-تقريبا

سميه-آدرس منو ازکجا پيداکردين؟

-ازيکي ازدوستاش

يه خرده ازفنجونش خورد که پرسيدم:

-شمااينجا تنها زندگي مي کنين؟

سميه-آره خونواده م شهرستانن

-آپارتمان شيکي دارين مال خودتونه؟

سميه-نه،اجاره س.

-حتما بايد خيلي اجاره ش زياد باشه

سميه-شمامجردين؟

سرموتکون دادم که خنديد

-شما چي؟

سميه-تنهاي تنها!

-چراازدواج نمي کنين؟

يه چنگ توموهاش زد وتکيه ش روداد به مبل وگفت:

-تحصيل!

-فقط همين؟

خنديدوگفت:

-شايد تحصيل يه بهانه باشه راستش هنوز موقعيت براي ازدواج ندارم يعني بالاخره يه دختر براي ازدواج احتياج به چيزايي داره!

دور و ورم رونگاه کردم وگفتم:

-اگه منظورتون جهيزيه س شما که دارين!

سميه-اما يه پسر درحالت نرمال ودراين شرايط نمي تونه اقدام به ازدواج کنه!

-چرا؟

سميه-خب هزينه زندگي،مسکن،تحصيل وخيلي چيزاي ديگه.

-شماکه ظاهرا مشکل مادي ندارين براتون ازشهرستان پول مي فرستن؟

سميه-نه وضع اقتصادي خونواده زياد خوب نيس.

-خودتون شاغل هستين؟

خنديد!يه نگاه بهش کردم که گفت:

-شماچي؟

-توکارخونه پدرم کار مي کنم

سميه-پدرتون کارخونه دارن؟

-نه کارخونه مال پدر بزرگمه

سميه-همونکه تواون جريان پارتي بازي کرد؟

سرموتکون دادم وچايي م روخوردم وازجام بلندشدم وگفتم:

-شما متوجه نشدين گندم کجا رفت؟

سميه-نه چيزي نگفت.

يه اشاره به ديوارا کردم وگفتم:

-به خاطر اينا ازتون معذرت مي خوام اگه اجازه بدين هزينه رنگ و...

سميه-اصلا!حق م بود!

نگاهش کردم وگفتم:

-بااين ايده وطرز فکر،اصلا باورم نمي شه که يه روزي شما يه همچين کاري کرده باشين!

خنديدوگفت:

-هدف وسيله روتوجيه مي کنه!

بازم نگاهش کردم دختر عجيبي بود!تازه متوجه صورتش شدم يه چهره ظريف باچشمايي کنجکاو!سرمو براش تکون دادم وگفتم:

-ازپذيرايي تون ممنون.اگه اجازه بدين مرخص مي شم؟

سميه-هنوز ميوه نخوردين!

-باشه دفعه ديگه!

خنديد واز روي ميز بغل تلفن يه کاغذ ورداشت ويه چيزي روش نوشت وگرفت طرف من وگفت:

-شما ره موبايلمه اگه کاري داشتين راحت مي تونين پيدام کنين.

يه نگاه به کاغذ ويه نگاه به خودش کردم دوباره خنديد وباحرکت سرش موهاش روريخت عقب وگفت:

-وقتش مهم نيس.کاراي زيادي ازمن برمي آد!

شماره رو ازش گرفتم ويه خداحافظي زير لب کردم وازخونه ش اومدم بيرون.

حياط رورد کردم ورفتم توکوچه وبه ديوار نگاه کردم نيم ساعت پيش که رسيدم اينجا متوجه نوشته ها نشده بودم يعني نخوندمشون فکر کردم ازاين شعارهاس که به دروديوار مي نويسن!

دنبال بوي گند روبگيرين وبياين پايين------>

علامت فلش تا بغل درخونه کشيده شده بود!

رفتم طرف ماشين م ووقتي داشتم سوار مي شدم برگشتم طرف خونه سميه رونگاه کردم دوباره اومده بود دم دروداشت باهمسايه ها حرف مي زد چادرش رو دوباره سرش کرده بود داشت ازدوتا خانم ديگه مي پرسيد که اونا ديدن کي اين چيزا رورو ديوارنوشته يانه!

نگاهش کردم که برگشت طرف من وبهم خنديد ويه دستي يواش برام تکون داد بهش خنديدم وسوار ماشين شدم حرکت کردم

***

اون شب تا ساعت 1بعداز نصفه شب بيدارموندم امانه گندم تلفن زد ونه کاميار برگشت خونه.موبايل هردوشونم خاموش بود.جراتک نکردم که برم پيش آقابزرگ ني دونستم چي بايد بهش بگم!

فرداصبح اقابزرگ مش صفرروفرستاد دنبالم بلند شدم ودست وصورتم روشستم ورفتم خونه ش.خيلي عصباني وناراحت بود همه ش سراغ کامياروگندم رومي گرفت يه ساعت براش حرف زدم تااروم شد فکر مي کرد کاميار داره دنبال گندم مي گرده!

ازخونه اقابزرگ اومدم بيرون ورفتم توکوچه يه نيم ساعتي اونجا قدم زدم ويه سيگارکشيدم وچندبار شماره موبايل هر دوشونو گرفتم اما بازم هيچکدوم جواب ندادن!ازدست کاميار حسابي عصباني بودم تواين موقعيت م دست ازکاراش ور نمي داشت!

تابرگشتم توباغ کامليا روديدم که برام دست تکون داد واومد طرفم صبرکردم تارسيد

کامليا-سلام سامان

-سلام چطوري؟چرادانشگاه نرفتي؟

کامليا-امروز کلاس ندارم

-کاميارهنوز برنگشته؟

کامليا-نه بابام تاحالا 3مرتبه ازکارخونه تلفن کرده وسراغش روگرفته خودمونم خيلي نگرانيم!

-دل تون شور نزنه جاش راحته.

کامليا-توميدوني کجاس؟

-رفته بود يه پارتي آنچناني!

کامليا-پس چرابرنمي گرده؟

-داداشت روهنوز نشناختي؟نمي دوني چه جونوريه؟

خنديدوگفت:

-به خداماهه داداشم!

-مگه اين که دستم به اين ماه نرسه!

تااينوگفتم صداي بوق ماشينش ازبيرون اومد!من وکامليا دوئيديم طرف درباغ!شايد من بيشتر ازکامليا ازاومدن کاميار خوشحال شده بودم!

تارفتيم بيرون ديديم که باماشينش اومده جلو گاراژوداره بوغ مي زنه که مش صفر دروبراش واکنه رفتيم جلووتا چشمش به ماافتاد اشاره کرد که درگاراژ روبراش واکنيم کامليا اومد بره که دستش روگرفتم ورفتم جلو ماشين وبهش اشاره کردم که بياد پائين وخودش در روواکنه.سرشو ازپنجره کرد بيرون وگفت:

-دررو واکن ديگه!

-کجابودي تاحالا؟خجالت نمي کشي؟ازديشب تاحالا منتظرتم صدبار بهت زنگ زدم!

کاميار-حالادررو واکن!

-بيا پائين خودت واکن!

تااينوگفتم گفت:

-ديشب ازچه ساعتي منتظر من بودي؟

-ازهفت هشت!

کاميار-خب پس دوران انتظارت هنوز سرنيومده!من رفتم جاي ديشبي م!

اينوگفت وسرشو کردتوماشين وگذاشت دنده عقب!فکر کردم شوخي مي کنه اماديدم راستي راستي داره مي ره!

-اِصبرکن خودتو لوس نکن!

دوباره سرشو ازماشين بيرون کرد وگفت:

-درگاراژرووامي کني يابرم؟

-خيلي خب،بياتو!

کاميار-آفرين!معلومه انتظارت سر اومده!

رفتم در روبراش واکردم کامليا واستاده بود وبهمون مي خنديد ماشين رواورد توگاراژوپياده شد ودستاشو واکرد وگفت:

-اين منم که دوران انتظار روبه پايان رسوندم!بيائين ماچم کنين که اومدم!

-زهرمار!مرده شور خودت واومدنت روببرن!

کامليا خنديدودوئيد طرفش وماچش کرد وگفت:

-آخه داداش يه خبري چيزي،دل مون هزار راه رفت!

کاميار-ازديشب تاحالا يه لنگه پا دنبال کار اين دختره بودم!

-غلط کردي!

کاميار-مي گم به جون تو يه لنگه پا...

-آره يه لنگه پا دنبال کثافتکاريت بودي!

کاميار-به مرگ تو اگه ديشب يه چيز کثيف اونجا بوده باشه فقط من يه لنگه پادنبال کارا بودم!

کامليا-داداش بابا تاحالا سه بار زنگ زده!مامان خيلي دلواپسه همه ش مي گن کامياربي خبر جايي نمي مونه!

کاميار-آره ولي ديشب يه لنگه پا بودم!

-خب حداقل موبايلت روروشن ميذاشتي!

کاميار-آره اما ديشب کارم فرق مي کرد گفتم که يه لنگه پا دنبال کاراين دختره بودم!

-آقابزرگ انقدرازدستت عصبانيه که نگو!

کاميار-چي بهش گفتي؟

-چي بگم آخه؟بگم رفته دنبال الواطي ش؟

کاميار-خب مي گفتي يه لنگه پا...

-اِ زهر مارويه لنگه پا!

کاميار-توکه باور نمي کني منم ديگه هيچي نمي گم!

-حالا بيا بريم پيش آقابزرگ!

کاميار-بريم بابا!

دوتايي ازکامليا خداحافظي کرديم ورفتيم طرف خونه اقابزرگه تادرخونه ش رو واکرديم وچشمش به کاميارافتاد شروع کردباهاش دعواکردن که کاميار معطل نکردوگفت:

-واقعا که حاج ممصادق !الهي اين جفت قلماي پام بشکنه که ديگه دنبال کارمردم نرم الهي اين زبونم روماربگزه که ديگه نتونه واسه کمک به مردم تکون بخوره!تقصير خودمه!دل نيس که وامونده!اگه يه ساعت طاقت مي اورد الان اين همه دعوا مرافعه رونمي شنيدم!

آقابزرگه که يه خرده اروم شده بود گفت:

-کجابودي ديشب تاحالا؟؟

کاميار-هيچي!يه لنگه پادنبال کاراين دخترا!

آقابزرگه-دخترا؟

کاميار-چه مي دونم!دختره!گندم رومي گم!

آقابزرگه-پيداش کردي؟

کاميار-نه اما نزديکش شدم!

آقابزرگه-ديشب کجا بوده؟پيش کي بوده؟

کاميار-جاش امن وامان بوده!پيش يکي ازدوستاش.

آقابزرگه-حالا کجاس؟چرانمي رين دنبالش؟

کاميار-بابا دندون روجيگر بذارين!الان که ديگه اونجا نيس!ورپريده عين ملخ جاعوض مي کنه!تا به دومتري ش مي رسيم مي جه يه ورديگه!حالا شماخودتونو ناراحت نکنين.امروز فردا ديگه کت بسته تحويلش مي ديم!

خلاصه يه نيم ساعت ديگه باآقابزرگه حرف زديم تاآروم شدومن وکاميار ازش خداحافظي کرديم واومديم بيرون وتارسيديم توباغ بهش گفتم:

-راست گفتي جاي گندم روپيداکردي؟

کاميار-من توراست توخنديدم!من ديشب کجابودم گندم ديشب کجابوده؟حالا توبگوببينم چيکارکردي؟

جريان روبراش گفتم که گفت:

-چه ياغي اي شده!دختره چه شکلي بود؟اسمش چي بود؟سميه؟؟

-آره توديشب چيکارا کردي؟

کاميار-واله جات خالي،ميوه وشيريني ودسروچايي ومايي وبقيه مخلفات خلاصه بابروبچه ها خيلي خوش گذشت حيف شد نيومدي!

-اينارونمي گم که!

کاميار-آخه اونايي روکه تومي خواي بدوني نمي تونم بگم!زشته!

-زهر مار مي گم درمورد خونواده گندم چيکارکردي؟

کاميار-آهان !هيچي يه ادرس ازشون پيداکردم يه پسردارن هم سن وسال ما شايد يه خرده بزرگتر.آدرسش روپيداکردم.

-خب!!کجاس؟؟

کاميار-تويه تئاترطرف...کارمي کنه.هم تئاتر اونجاهم سينما!

-توتئاتر چيکار مي کنه؟

کاميار-تئاتر بازي مي کنه!

-آخه پسره کي هس؟

کاميار-به احتمال قوي برادر گندمه!

-راست ميگي؟

کاميار-آره ببينم گندم چيا روديوار دختره نوشته بود؟

-هرچي دلت بخواد.

کاميار-دختره همينطوري گفت که هروقت خواستي بهش زنگ بزني؟

-آره!

کاميار-منم مي شناخت؟

-آره

کاميار-بده من يه زنگ بهش بزنم!

-لوس نشو گندم رو چيکارکنيم؟

کاميار-چيکارمي تونيم بکنيم ؟ولش کن فعلا تاخودش باخودش کناربياد.

اينو که گفت خيلي ناراحت شدم رفتم رويه نيمکت باغ نشستم وسرموگرفتم تودستم نمي دونستم ديگه چيکاربايد بکنم خيلي دلم گرفته بود يه دفعه زدم زير گريه !اصلا دست خودم نبود!نمي دونستم ازعشق گندم بود يااز فشارهايي که چند وقته بهم اومده!نمي دونم چراگريه کردم اما دلم مي خواست که گريه کنم!

کاميار-ولي به جون تو چه شبي بود!چه آدم خوش مشربي يه اين باباي ليدا!کاشکي توام مي اومدي چقدر سراغتو گرفتن !نپرسيدي چراهي مي گم يه لنگه پا؟

سرمو بلند نکردم وهمونجور نشستم دلم مي خواست تنها باشم کاميار اومد بغلم نشست وگفت:

-چه خونه وزندگي اي دارن!تموم ظرف وظروف شون نقره وطلاس!دختراشونو که نگاه مي کني انگارتواروپايي!گو ش مي دي چي ميگم؟

سرموتکون دادم

کاميار-چته؟سرت دردمي کنه؟

باسرم جواب منفي دادم

کاميار-پس چته؟سرتوبلندکن ببينم!

به زور سرمو بلندکرد وتاديد گريه مي کنم يه مرتبه هول شدوگفت:

-چي شده؟مي گم چته؟

-هيچي بابا

کاميار-واسه چي گريه مي کني؟

-خودمم نمي دونم

کاميار-واسه گندم گريه مي کني؟

-نمي دونم!شايد واسه گندم،شايد واسه شانس خودم،شايدم واسه تو!

کاميار-براي من؟

سرموتکون دادم

کاميار-چرابراي من؟نکنه قراره بلا ملايي سرمن بياد؟

-نه ديشب خيلي دلم برات تنگ شده بود!دلم مي خواست پيش م بودي وباهم مي رفتيم خونه اون دختره!

کاميار-الهي جيگرم تخته مرده شور خونه بيادپائين!به جون تواگه مي دونستم ديشب همه شونو ول مي کردم مي اومدم

يعني به جون بابام مي خواستم بيام اما اين ذليل مرده ها يه لنگه کفش م روورداشتن قايم کردن!واسه همين مي گفتم ديشب تاحالا يه لنگه پابودم!تازه صبحي م به زور ازشون گرفتم واومدم!الهي کامياربميره که تودلت براش تنگ شده! کاشکي خبرمرگم اين وامونده موبايلمو قايم کرده بودم آ!جونم مرگ شده ها ورش داشتن قايمش کردن که کسي بهم زنگ نزنه!

شروع کرد تندتند بادستاش اشک هامو پاک کردن!همونجورم حرف مي زد!

کاميار-اين يکي دوشبه زيادي بهت فشاراومده!هي بهت گفتم بيابريم نيومدي!حداقل يه بادي به کله ت مي خورد!حالا ديگه گريه نکن!منم غصه مي خورم آ!ول کن!بالاخره هرچي بخواد بشه ميشه!تقصيرمن وتو که نبوده آخه!

-دلم ازاين مي سوزه که يه روزم ازعاشق شدنم نگذشته بود که اينطوري شد!حتي نتونستم باهاش حرف بزنم!

کاميار-همينه ديگه!آدميزاد اينطوريه!اگه اون چيزايي روکه دوست داره ازجلودستش وردارن،بدترميشه!اون وقته که حرص آدمو مي گيره!

-يعني ديشب کجا بوده؟کجا خوابيده؟

کاميار-بچه که نيس!دفعه اولشم که نبوده ازخونه رفته بيرون!ناسلامتي دانشجوي اين مملکته!حتما خونه يکي ازدوستاش بوده!

-آخه کدوم دوستش؟

کاميار-صدتا دوست ورفيق داره!

-شانس روببين تروخدا!درست بايد اتفاق براي اون دختري بيفته که من عاشقش شدم!

کاميار-تقصير خودته!

-من چه تقصيري دارم؟

کاميار-باباجون اين همه دختر تواين باغ بود!مي رفتي جلوپنجره يکي ديگه شون دزدکي ديد مي زدي!حالا گندم نشد جو!جو نشد بلغور!بلغورنشد ماش!شکرخدا همه شون خاصيت دارن!

-ول کن حوصله ندارم!

کاميار-اگه ديشب بامن مي اومدي بهت مي گفتم!بيست تادختر اونجا بود،يکي ازيکي خوشگل تر!هرکدوم روکه انتخاب مي کردي باباننه شون ازخدا مي خواستن!

-من توعشق معامله نمي کنم!

کاميار-پاشوبرو گم شو!اين حرفا ديگه تواين دوره وزمونه خريدار نداره!الآن دارن روجون مردم معامله مي کنن!

-اوني که اين کارا رومي کنه آدم نيس!

کاميار-آره آدم نيس امافعلا هس وخيلي کارام مي کنه!ما مردمم کمکش مي کنيم!

-هيچکس به يه همچين آدمي کمک نمي کنه!

کاميار-چرا،مي کنه!گوشت گرون ميشه،همه هول مي زنيم وبيشتر مي خريم!مرغ گرون ميشه،همينطور!شير گرون ميشه همينطور!ميوه گرون ميشه همينطور!

-اينا چه ربطي به عشق داره؟

کاميار-چراربط نداره؟خب معشوقم بايد گوشت ومرغ وشير وميوه بخوره که جون بگيره وخوشگل وترگل ورگل بشه ديگه!

-بروبابا

کاميار-عجب خريه ها!توتاحالا ديدي مثلا يه دختر شيش ماه گوشت ومرغ ميوه وشير واين چيزا رونخوره وخوشگل باشه؟صورتش مي شه عين کاغذ مچاله شده!اون فکر مي کني تاازدرخونه ش اومد بيرون صدتا عاشق دل خسته پيدا مي کنه!؟عشق مستقيما باگوشت ومرغ ولبنيات نسبت داره!اين گرسنه هاي آفريقا روببين!تاحالا شنيدي يه دخترازاين آفريقائي هاي گرسنه بره توهاليوود؟اين دخترائي گرسنه آفريقايي رواگه بخواي تبديل شون کني به يه چيز به دردبخور که مثلا بشه عاشق شون شد اول بايد بادشون کني!بعد يه اتوبخار حسابي بهشون بزني وبعد پنجاه شصت کيلو گوشت ومرغ وماهي وميوه بخوردشون بدي تابتونن روپاشون واستن!

-خيلي خب بابا خيلي خب!

کاميار-پس به اين قرار ميشه يه دختر رو کيلويي حساب کرد حالا کيلو چند بستگي به بازار داره!ازکيلو يه مليون بگير برو بالا!هر چي تغديه ش خوب بوده باشه يعني باباش پولدارتره!دختري م که باباش پولدارباشه مي کنه به عبارتي کيلويي هفت هشت مليون تومن!

-پس بااين حساب وقتي ميريم خواستگاري يه دختر بايد يه ترازوام باخودمون ببريم؟

کاميار-نه احتياجي نداره !باباهه هرروز چشمي دخترشو باسکول مي کنه ومضنه دستش مي آد!توهمين کاملياي خودمون درنظر بگير مي دوني تاحالا کيلو چند واسه خودمون تموم شده؟کمترازمايه که نمي تونيم بديمش!همين خرج ومخارج دانشگاش هفت هشت مليون تومن شده تاحالا!خب بايد بکشيم روجنس ديگه!ماکه ديگه نبايد ضرر بديم!

باباي بيچاره م مرتب ميگه توليدکننده هميشه ضرر مي کنه!همين عمه اينا!تاحالا گندم براشون کيلو چند افتاده؟تازه حالا که وقت بهره برداري يه جنس گذاشته رفته!وامونده يه جنسي م هس که نمي شه زياد احتکارش کرد!يه خرده از وقتش بگذره مي شه کيلو دوزار!بعدش فقط به دردترشي مي خوره!اما ترشي ش خوب درمي آدآ!

-آدم درمورد دختر اينطوري صحبت مي کنه؟

کاميار-من غلط بکنم اينطوري حرف بزنم!پدرومادرا اينطوري فکر مي کنن!وگرنه منکه کيلوهرچند باشه بي چونه خريدارم!اين پدر ومادران که نرخ تعيين مي کنن!طفلک يه پسر جوون گويا پيداشده براي کامليا!حيووني دستش خاليه! بابام پاتويه کفش کرده الا وبلا کمتر ازکيلو ده ميليون نمي دم!پسره بدبختم رفته وام بگيره بياد چهار کيلو کامليا بخره ورداره بره!

-راست مي گي ياچاخان مي کني؟

کاميار-راست مي گم جون تو!يه پسري پيداشده مي خواد بياد خواستگاري کامليا تازه مدرکش روگرفته ورفته سرکار. وضع مالي شم خوب نيس بابام گفته اصلا حرفشونزنين!مي گم آ!توبيا اين کامليا رووردار برو!پنجاه ودو کيلوئه! باتو چهل وهشت حساب مي کنيم خورد وخوراک يه سالشم واسه ش گرفتيم!يعني تااخر زمستون هيچي خرج نداره!

-مگه گوسفنده؟

کاميار-خاک برسرت!درمورد دختر خانما اينطوري صحبت مي کنن؟

-آخه تواينطوري ميگي!

کاميار-بابا من نمي گم که!بابام اينا رو ميگه واينطوري فکر مي کنه!

-توچي مي گي؟

کاميار-تازه به من گفته!حالا يه کاري براش مي کنم اگه پسره خوب وسالم باشه جورش مي کنم!

توهمين موقع ازدور آفرين پيداش شد وتاکاميار چشمش بهش افتاد گفت:

-موشالا هزار موشالا!فکر مي کني اين چند کيلو باشه؟

-گم شو کاميار!

کاميار-خب بايد حساب جيب مم بکنم آخه!اگه ننه باباش همراهي کنن ويه خرده باما راه بيان شايد معامله جوش بخوره

-اونا که از خدا مي خوان!

کاميار-خب يعني اينکه ترازو رودست کاري نکن!قبل ازقپون کردن بهش آب ندن بخوره!وزن لباس وکفش واين چيزا رو کم کنن!

توهمين موقع آفرين رسيد جلوما وماهام جلوش بلند شديم

آفرين-سلام

کاميار-توچند کيلويي آفرين؟

آفرين-چي؟

کاميار-مي گم چند کيلويي؟

آفرين-براي چي؟

کاميار-داريم حساب پول مونو مي کنيم!

آفرين- وزن من چيکار به پول شماداره؟

کاميار-پول ما بستگي به وزن شماداره!

آفرين-يعني چي؟

-هيچي بابا شوخي مي کنه!

آفرين-ازگندم چه خبر؟حالش چطوره؟

کاميار-اي بد نيس يعني همونطوره!

آفرين- دلارام که خيلي ناراحته.

کاميار-اي برپدر اون دلارام!ببين چه شري به پاکرد!

آفرين-مي گم چطوره ببريمش پيش يه روان شناس!

کاميار-اگه دستمون هش برسه که صاف تحويل ديوونه خونه ش مي ديم!

زودبهش اشاره کردم که يعني حواست کجاس!

آفرين-يعني چي دستمون بهش برسه؟

کاميار-فعلا تحت حمايت آقابزرگه!رفته اونجابست نشسته!

آفرين-من مي تونم باهاش چند دقيقه حرف بزنم!؟

کاميار-فعلا که نهتا بعدببينيم چي ميشه!

آفرين-ديشب کجا بودي؟

کاميار-يه درويشي يه صاحب نفس!رفته بودم پابوسش شايديه دمي بده وگره ازکارمون وابشه!

آفرين-اِ راست مي گي؟کاشکي به منم مي گفتي مي اومدم!انقدردوست دارم يکي ازاين درويشاروببينم!

کاميار-نمي شه اين درويش فقط به مردادم مي ده!

آفرين-کاميار مي تونم چند دقيقه باهات حرف بزنم؟

کاميار-توالان ده دقيقه س داري باهام حرف مي زني!

آفرين-منظورم تنهايي يه!

کاميار-آره اما به شرطي که درمورد ازدواج و عروسي وزندگي تشکيل دادن وبچه دارشدن واين چيزا نباشه که پنجاه نفر قبل ازتو تونوبت ن واسه صحبت کردن!

آفرين-واقعا که کاميارازاين سامان ياد بگير!

کاميار-چي روازاين ياد بگيرم؟

آفرين-عشق ودوست داشتن رو!

کاميار-اين نتونست بيست وچهار ساعت يه دونه عشق رونيگه داره!من چي ازش ياد بگيرم؟

آفرين-يعني توخيلي بلدي نگهبان عشق باشي؟

کاميار-به شهادت پنجاه شصت نفر آره!اصلا من جد اندر جد نگهبان بودم!الانم سي چهل تا عشق رو تروتازه تويخچال نگهداري مي کنم!

آفرين-توآدم نمي شي اينايي روکه گفتي يادت باشه تاجوابشو بهت بدم!

کاميار-حتما مي خواي يه پرونده م براي من درست کني!خواهرت واسه گندم بدبخت پرونده سازي کردبس نبود!

آفرين-ايشاله يه روز که مشغول عياشي هستي بگيرنت وپدرت رودربيارن اين دل من خنک بشه!

کاميار-تاحالا صدبار گرفتنم فوقش بشه صدويه بار چه فرقي داره؟

آفرين-خاک برسرت کنن!

اينو گفت وباعصبانيت گذاشت رفت

کاميار-آفرين!آفرين!

يه لحظه واستاد وبرگشت طرف کاميار

کاميار-نگفتي چند کيلويي تو؟

آفرين-مگه مي خواي کولم کني که وزن مو مي خواي؟؟

کاميار-نه داريم دختر شايسته انتخاب مي کنيم

آفرين-بروازبين همونا انتخاب کن!

کاميار-خره توصدر جدولي ها!لگد به بخت خودت نزن!

آفرين يه نگاه به کاميار کردوخنديد وهمونجور که داشت مي رفت گفت:

-چهل وهفت!

کاميار-باظرف يابدون ظرف!

دوباره برگشت وخنديد ورفت

-واقعا چه حوصله اي داري کاميار خيالي که براش نداري؟؟

کاميار-براي ازدواج؟

-آره

اميار-نه بابا اين ازاوناس که براش فرقي نمي کنه که من باهاش عروسي کنم يابابام!اين فقط مي خوا د شوهر کنه!

-اتفاقا مي خواستم همينو بهت بگم!همين چند ساعت پيش اگه من ازش تقاضاي ازدواج کرده بودم نه نمي گفت!

کاميار-توبه من چيز ياد نده بچه جون!بيافعلا بريم پيش آقابزرگه کاردارم!

-چيکارداري؟

کاميار-بابا بايد به عمه اينا بگيم که گندم گذاشته رفته!شايد اونا بتونن کاري بکنن!پس فردا نگن چرا به ماها نگفتين!

-يعني کار درستيه ؟

کاميار-آره درسته بيا بريم

راه افتاديم طرف خونه آقابزرگه توراه بهش گفتم:

-اين پسره رو چيکار کنيم؟

کاميار-کدومو؟

-همينکه مي گي شايد برادر گندم باشه!

کاميار-شب!شب بايد بريم تئاتر سراغش!

-يعني ممکنه واقعا همون باشه؟

کاميار-کسي که اين اطلاعات روبه من داد،مي تونه تويه ساعت فک وفاميل يه مرغابي روازوسط مرداب انزلي بين هزار تا مرغابي شناسايي کنه!

-مي گم پس نبايد خونواده ش بدباشن؟

کاميار-خونواده کي؟

-گندم

کاميار-چطورمگه؟

-خب وقتي برادرش اهل هنره،احتمالا خونواده روشني هستن ديگه!

کاميار-خدامي دونه تاببينيم شب چي ميشه شايدم اين پسره برادر گندم نباشه؟

-توکه گفتي هس؟

کاميار-به احتمال نود درصد هس بپر توکه رسيديم

رسيديم دم درخونه اقابزرگه وکاميارطبق معمول دوتاتقه زد به در ورفت توکه صداي اقابزرگه دراومد!

آقابزرگه-باز سرزده اومدي تو؟ازدست توبايد هميشه دروقفل وکلون کرد؟؟

کاميار-بابا يه کارمهم دارم آخه!

آقابزرگه-چي شده؟پيداش کردين؟

کاميار-نه بابا!اومدم بگم بهتره که به عمه اينا جريان رفتن گندم روبگيم!

آقابزرگه يه نگاهي به کاميارکرد وبعد رفت طرف پنجره واستاد وتوباغ رونگاه کرد

کاميار-اگه خدانکرده اتفاقي بيفته...

آقابزرگه-نفوس بدنزن بچه!

کاميار-مي خواين من برم بهشون بگم؟

آقابزرگه-نه،تاامشبم دست نيگه مي داريم ببينيم چي ميشه اگه ازش خبري نشد خودم يه جوري بهشون مي گم!

کاميار-مي خواين به پليس خبربديم؟

آقابزرگه-نه،صورت خوبي نداره گم که نشده!کسي م که ندزديدتش!حالا بذار ببينم چي ميشه!

من وکاميارم چيزي ديگه نگفتيم وخداحافظي کرديم واومديم بيرون!

-کاميار توخيلي بي خيالي!

کاميار-يعني چي؟

-توانگارنه انگار دختر عمه ت اينطوري شده!

کاميار-چطوري شده؟

-همينجوري ديگه!

کاميار-واله دختر عمه م اينطورکه من خبردارم ازهروقتي سرحال تروقبراق تره!

-واقعا که کاميار!

کاميار-مگه دروغ مي گم؟تازه داره خودشو پيدا مي کنه!تاقبل ازاين جريان يه دختر پخمه بي سر وزبون بود!حالا الحمدالله داره مي شه عين شير!يادت رفت چه بلايي سرسميه خانم آورده؟تاقبل ازاين مي تونست ازاين کارابکنه؟اصلا يه همچين روحيه اي دشت؟

-نه،اما...

کاميار-امابي اما!شايد اين جريان براش خيلي م خوب باشه!باباتواين مملکت يه وقتي زن ودختر شير بودن!اسب سواري مي کردن!تير اندازي مي کردن!اونم باتير وکمون!بابازن ايراني يه وقتي تواين مملکت پادشاه بوده!بذار اين دختر خودشوپيداکنه!تاحالا شايد خيلي چيزا داشته که ممکن بوده ازدست بده!براي همين م مي ترسيده!حالا فکر مي کنه ديگه چيزي نداره که ازدست بده!براي همين م کم کم داره به خودش مي رسه!

-من اين حرفا حالي م نيس!مي آي بريم دنبالش ياخودم برم!

کاميار-آخه کجابريم؟

-چه مي دونم!هتل آ!مسافرخونه ها!پارک آ!هرجا!

کاميار-دنبال يه سوزن توانبارکاه بگرديم؟

-اون که نمي تونه شب توخيابونا بخوابه حتما مي ره خونه يکي!

کاميار-مثلا کي؟

-مثلادوستاش!بالاخره يه دوست داره که بره پيشش؟اون دخترا کي بودن؟ناهيد،سابرينا،مهسا!

يه فکري کرد وبعد خنديدوگفت:

-نيلوفر!پريسا!شقايق!واي خدا منو مرگ بده که چقدر کوتاهي کردم!

-منم همينو مي گم ديگه!ماها حداقل مي تونستيم يه خبري ازاينا بگيريم!

کاميار-توحق داري!مامقصريم!يعني منه خاک توسر مقصرم!

-ديدي حالا؟

کاميار-مي پذيرم!کوتاهي وقصورم رو مي پذيرم وهرگونه تنبيه روبه دل وجونم مي خرم!همين الان مي رم که جبران کنم!بايد به تک تک اين خانما سربزنم وخبر بگيرم!واي خداکه چه قدر کاردارم!بدوبريم جبران!

-ناهاربخوريم بعد!

کاميار-من کوفتم بشه اون ناهار!تامن ازيکي يکي اينا خبرنگيرم لقمه ازگلوم پايين نمي ره که!

-من گشنه مه!

کاميار-کارد بخوري!دنبال اون دختره گشتن واجب تره ياناهار؟

-چطورتويه مرتبه به صرافت افتادي؟

دست منو گرفت وکشيد وگفت:

-گفتي ناهيد وسابرينا وکي؟

-مهسا!

کاميار-واي خداجون شيش تا!

همونطور که منو باخودش مي کشيد بهش گفتم:

-همه شونو که امروز نمي رسيم!

کاميار-توبيا،خداتوفيق ميده!

رفتيم توگاراژ وماشين کاميار رودرآورديم وسوار شديم وحرکت کرديم ومن يه تلفن زدم به ژاکلين که ازش آدرس دوستاي گندم روبپرسم.فقط ادرس دوتاشونو داشت شقايق ونيلوفر قرار شد آدرس بقيه رو ازهمين دوتا بگيريم!

خونه شقايق نزديکتر بود ورفتيم خونه اون تقريبا يه ربع بعد رسيديم وپياده شديم وزنگ زديم يه دختر خانم آيفون رو جواب داد ومعلوم شد که خودش شقايقه چنددقيقه طول کشيد تااومد دم در.انگاريه دستي به سروصورتش کشيده بود ولباسش روعوض کرده بود تارسيد گفت:

-بفرمائين تو!اينجاکه بده!بفرمائين!

کاميارکه چشمش به شقايق که يه دختر خوشگل بود افتاد انگار اصلا يادش رفت براي چي اومديم اونجا !شروع کرد باهاش احوالپرسي کردن!

کاميار-سلام عرض کردم خانم!حال شماچطوره؟

شقايق-خيلي ممنون حال شماچطوره؟

کاميار-الحمدالله خوب خوب بابا چطورن؟

شقايق-ممنون خوبن

کاميار-الحمدالله مامان چطورن؟

شقايق خنديد وگفت:

-ايشون چند ساله که فوت کردن!

کاميار-الحمدالله!ببخشين ببخشين!يعني ايشاله خاک به قبرشون بباره يعني نور به قبرشون بباره!واله هول شدم!ازبس شما خانم وباوقار تشريف دارين زبونم گل مژه درآورد!

شقايق خنديد وگفت:

-گل مژه که مال چشمه!

کاميار-ازبس شما گلين،همه جاي ما گل درآورده!عين اين زميناي پارک ملت!خداخير بده به اين شهرداري تهران! هرجا گيرش مي آد يه چيز مي کنه توش!يعني يه شاخه گل مي کنه توش!

شقايق-شما حتما کاميارخان هستين؟

کاميار-غلام شمام!ازکجا فهميدين؟

شقايق-ازتعريفايي که گندم درمورد بانمکي شما کرده!

کاميارکه چشم ازچشم شقايق ورنمي داشت باخنده گفت:

-ببخشين گندم کيه؟

شقايق زد زير خنده وگفت:

دختر عمه تون ديگه؟

کاميار-آهان!اونو که آردش کردن تموم شد رفت پي کارش!

باآرنج زدم توپهلوش وبه شقايق گفتم:

--ببخشين مزاحمتون شديم مي خواستم ببينم شما ازگندم خبري ندارين؟

شقايق-نه!اتفاقي براش افتاده؟

کاميار-نه بابا!داريم براي سازمان سيلوي تهران آمار مي گيريم ببخشين شمام دانشگاه تشريف دارين؟

شقايق-باگندم هستم

کاميار-خداشمارو به خونواده تون ببخشه درساچطوره؟سخته ؟آسونه؟

شقايق-اِي بدنيس،بفرمائين توتروخدا!اينجا که بده!

کاميار-چشم هرچي شما بفرمائين!

اومد حرکت کنه که بازوش روگرفتم وگفتم:

-ببخشين شقايق خانم شماآدرس چندتا ازدوستان صميمي ش رودارين به مالطف کنين؟

شقايق-کدومشونو مي خواين؟

کاميار-اونايي که خوشگل ترن!

يه چشم غره بهش رفتم وبه شقايق گفتم:

-اونايي روکه باهاش صميمي ترن!

کاميار-بله بله!يعني اونايي که صميمي ترن

شقايق-جدااتفاقي براش افتاده؟

-کمي باخونواده ش اختلاف پيداکرده وازخونه قهرکرده!

شقايق-اي واي چه بد!شايد بياد اينجا!

کاميار-مي گم چطوره ماهام همينجا منتظرش باشيم تابياد!؟

يه چشم غره ديگه بهش رفتم وبه شقايق گفتم:

-اگه همون آدرس هارو بهمون بدين ممنون مي شيم

شقايق-الآن براتون مي نويسم وميارم!

کاميار-اگه دستتون خسته ميشه بذارين من بيام توبراتون بنويسم!آخه من بابام ميرزا بنويس بوده!

شقايق خنديدورفت تو!

کاميار-الهي توخونه شون خودکارومداد وخودنويس پيدانشه،مجبوربشه منو صداکنه که براش بنويسم!

-کاميارخجالت نمي کشي؟

کاميار-کي ازنوشتن تاحالا خجالت کشيده که من بکشم!اصلا اگه نوشتن خجالت داشت که اين همه مدرسه ودبيرستان ودانشگاه نمي رفتن!

-به خدامن جاي توخجالت مي کشم!

کاميار-توچراجاي من خجالت مي کشي!اصلا چراما خجالت بکشيم؟اونايي که الف ب پ ت ث رواختراع کردن بايد خجالت بکشن!

-زهرمار

موبايلمو دراوردم وشماره گندم روگرفتم اماموبايلش خاموش بود!يکي دوبار ديگه گرفتم اما فايده نداشت توهمين موقع شقايق بايه ورق کاغذ اومد بيرون وگفت:

-بفرمائين اين چندتا توذهنم بود!

تااومد بگيرم که کاميار زودتر کاغذ رو گرفت وگفت:

-توخونه خودکارداشتين؟

شقايق باتعجب بهش نگاه کرد وگفت:

-ببخشين،متوجه نمي شم!

کاميار-هيچي هيچي!مي گم شماباسرويس مي رين دانشگاه؟

شقايق-نه خودم ميرم!

کاميار-خودتون تنهايي مي رين؟

شقايق-خب بعله!

کاميار-هزار ماشاله به شماباشه!مي گم حوصلتون سرنمي ره تنهايي مي رين؟

کاغذ رو ازدستش گرفتم وبه شقايق گفتم:

-خانم خيلي خيلي ازهمراهي تون ممنونم خيلي لطف کردين!

شقايق-خواهش مي کنم لطفا هروقت مسئله حل شد به منم يه خبري بدين!

کاميار-چشم!حتما!اصلا خودم مي آم اينجا که مژدگوني ام ازتون بگيرم!

شقايق-قدم تون رو چشم!هروقت تشريف بيارين خوشحال مي شم!

کاميار-منم خوشحال ميشم!يعني خوشحال که ميشم هيچي کلي م ذوق مي کنم!

شقايق زدزير خنده که دست کاميار رو گرفتم وکشيدم طرف ماشين وهمونجور يه خداحافظي ازشقايق کردم وکامياررو به زور نشوندم پشت فرمون وخودمم ازاون طرف سوار شدم کاميارهنوز حواسش به شقايق بود که سرش داد زدم وگفتم:

-کاميار!

کاميار-اي مرض وکاميار! اي دردبي دوادرمون وکاميار!دلم ريخت پائين!چرادادمي زني؟

-حواست کجاس؟

کاميار-دارم دنبال ماشين مي گردم ديگه!

-کدوم ماشين؟

هنوز داشت به شقايق نگاه مي کرد وهمونجوري بامن حرف مي زد!

کاميار-همونکه باهاش اومديم اينجاديگه!

-ماکه الان تو،ماشين نشستيم!

يه مرتبه حواسش جمع شد وباتعجب گفت:

-کي اومديم توماشين ما؟

-اصلا لازم نکرده بريم دنبال گندم!برگرد خونه!

کاميار-مگه من دلم طاقت مي آره اين دختررو تواين شهر به اين گل گشادي تنها ولش کنم؟

-توکه اصلا يه کلمه م درمورد گندم حرف نزدي؟

کاميار-وا!چه حرفا!من همه ش درمورد اين طفل معصوم صحبت کردم!

-خجالت بکش کاميار!

کاميار-من که ديگه چيزي ننوشتم که خجالت بکشم؟

-حرکن کن بريم خونه!

کاميار-سي سال برنمي گردم خونه!اون دختره الان به مااحتياج داره!

-کدوم دختر؟گندم يااوناي ديگه؟

کاميار-چه فرقي مي کنه؟تونيکي مي کن ودردجله انداز که ايزد درشميرانت دهد بازآدرس بعدي روبخون ببينم!

-گرسنه مه بابا!

کاميار-دادنزن شقايق خانم هنوز دم در واستاده!

-خب حرکت کن بريم ديگه!

کاميار-مي خوام حرکت کنم اما پاهام ازم فرمون نمي برن!

-پس پاشو من بشينم!

کاميار-مي خواي من همينجا واستم تاتوبري وبرگردي؟

-حرکت مي کني يانه؟

کاميار-پس توماشين روروشن کن منکه دل اينکارو ندارم!

-واقعا که کاميار!

کاميار-حدقل دنده روتوعوض کن!چقدر سنگدل شدي امروز!

دررو واکردم وبه شقايق گفتم:

-خواهش مي کنم شمابفرمائين تو!خجالت مون ندين!

شقايق-اختياردارين!

-ماشين گرم کرده بايد کمي خنک بشه يه خرده طول مي کشه!

شقايق-پس بفرمائين تو يه چايي ميل کنين تااشين خنک بشه!

تااينو گفت دست کاميار رفت براي دستگيره درکه من زود سوئيچ روپيچوندم وماشين روشن شد کامياريه فحش زير لب بهم داد که محل ش نذاشتم وبه شقايق گفتم:

-خب روشن شد شماديگه بفرمائين خدانگهدار.

اينو که گفتم شقايق مجبوري يه خداحافظي کرد ورفت توکه کاميارگفت:

-الهي پسر دست توطلا وجواهرکني خاکستردربياري!آخه اين چه کاري بودکردي؟به توچه مربوطه آخه؟دختره مي خواد يه دقيقه دم در واسته هوا بخوره!

-بخداکاميار پياده مي شم آ!

کاميار-خب به درک!پياده شو!

-آدرس آرو هم پاره مي کنم ميريزم دورآ!

يه نگاهي به ورق کاغذي که دستم بود کردوبعدخنديدوگفت:

-شوخي مي کنم بابا!من اصلا بدون تو جايي نمي رم که!من وتو يه روحيم تودوتا بدن!مگه مي شه ماهارو ازهم سواکرد!

-اگه آدرس آدستم نبود اينارو مي گفتي؟

کاميار-صدتا ازاين آدرس آ فداي يه تارموت!بخون نشوني بعدي روبريم برسيم به کاراين دختره طفل معصوم بابا!چيه هي نشستيم باهمديگه کل کل مي کنيم!

-خداحافظ ترومي شناسه وبس!فعلا گرسنه مه!

کاميار-غذابهت مي دم!چشمم کور!دنده مم نرم!چي مي خوري عزيزم؟استيک مي خوري؟شنيسل مي خوري؟چلوکباب مي خوري؟چي مي خوري بگو!

-همينجا يه ساندويچي چيزي بگير بخوريم به کارمون برسيم!

کاميار-چشم چشم آن!آن!

اينو گفت وحرکت کرد منم حواسم به کاغذ آدرس آبودکه ازم قاپ نزنه!وگرنه اين کاغذ دستش مي افتاد تاشب ديگه پيداش نمي کردم!

بالاخره جلو يه ساندويچ فروشي واستاديم ودوتا ساندويچ گرفتيم وخورديم ورفتيم سراغ بقيه دوستاي گندم!

اون روز تونستيم به سه تاديگه شون سربزنيم وبرگرديم خونه يعني کاميار روبه زور برگردوندم خونه!

خلاصه دست ازپادراز تر رسيديم خونه وديگه رومون نشد بريم پيش آقابزرگ!دوتايي يه راست رفتيم خونه هامون وکه يه استراحتي بکنيم وشب بريم سراغ پسره که احتمالا برادر گندم بود.

تاپام روگذاشتم توخونه که دادوفرياد مادرم وبابام بلندشد!مادرم تند تند شروع کرد به عوض کردن پانسمان بازوم وبابام هي غرمي زد که چرانرفتم کارخونه!

هيچي جواب شونو ندادم وتا پانسمان دستم کارش تموم شد رفتم تواتاقم وخودمو انداختم روتخت وبلافاصله خوابم برد! انقدر خسته بودم که اصلا نفهميدم چقدر خوابيدم!فقط يه موقع باصداي مادرم بيدارشدم که ساعت حدود 6بعدازظهر بود !تندوتند يه دوش گرفتم ولباسامو عوض کردم وازخونه اومدم بيرون ورفتم دنبال کاميار که مادرش بهم گفت تو گاراژه رفتم طرف گاراژديدم اونم حاضر شده وداره به ماشين ش ورميره تامنو ديدگفت:

-مي خواستم ديگه بيام دنبالت!

-خوابم برد!خيلي خسته بودم!

کاميار-بامحافظت اومدي؟

-باچي م؟

کاميار-بادي گاردت!

-چي مي گي؟

باچشمش گوشه باغ روبهم نشون دادوگفت:

-عاشق دل خسته ت درکمين ته!

برگشتم طرف جايي روکه نشون مي داد نگاه کردم راست مي گفت!دلارام پشت يه درخت به فاصله سي متري واستاده بود وداشت نگاهمون مي کرد!

-کاميار-ازاين دختره حذرکن که خطرناکه!

-چرا؟

کاميار-عشاق برچند دسته ن.يه دسته شون بي بخارن وهر کاري شون بکني صداشون درنمي آد!مثل مجنون خدابيامر ز!يه دسته شونم که خودآزارن!مثل فرهاد رحمت اله!يه دسته شونم خطرناکن ومردم آزار!مثل اين دلارام!عشقش ازدستش بره وتبديل مي شه به يه انتقام!

-نه بابا اونطوري هام نيس!

کاميار-اگه دلارام همين شبا نيومد تواتاقت وسرتو باچاقو نبريد!

-فيلم جنايي زياد ديدي تو‍!

کاميار-سوار شو بريم که دير ميشه!

دوتايي سوار ماشين شديم ورفتيم سراغ برادر احتمالي گندم همينجورکه مي رفتيم به کاميار گفتم:

--کاميار،اگه نتونيم گندم روپيداکنيم چي؟

کاميار-هيچي!مگه ما باعث اين اتفاق بوديم؟

-نه،ازنظر چيز ديگه مي گم!

کاميار-ازنظر اينکه دوستش داري؟

-آره

کاميار-تومطمئني که دوستش داري؟

-آره

کاميار-من فکر نکنم !

-چرا؟

کاميار-ببين!اگه اين اتفاق پيش نيومده بود اونوقت تومي تونستي باقاطعيت بگي که دوستش داري يانه!

-چه ربطي داره؟

کاميار-الان دوست داشتن رو دلسوزي و حرص باهم قاطي شده!يه خرده اي دوستش داري!يه خرده دلت براش مي سوزه!بقيه ش ميشه حرص!

-يعني چي؟

کاميار-چون پيشت نبوده!آدميزاد اينطوريه!وقتي چيزي روازجلوش ورميدارن ياازش مي گيرن ياممنوعش مي کنن حرص ورش ميداره!اگه گندم الآن پيشت بود شايد باهمون نگاه کردن بهش وباهاش حرف زدن وگفتن وخنديدن ارضا مي شدي!جلوي دوتا جنس مخالف رو وقتي گرفتي رابطه شون به محض به هم رسيدن تبديل مي شه به زياده روي! حرص !ولع!يعني آدمي که هميشه آب دم دستشه فقط تشنگي ش رورفع مي کنه اما آدمي که چند وقتي آب نديده انقدر مي خوره که مي رسه به مرز ترکيدن!حالام شايد احساس توتنها عشق نباشه!

-بالاخره براي اينکه اين احساس روبفهمم احتياجه که پيداش کنم!

کاميار-بگو به اميدخدا

-ببينم پسره روکه ديديم مي خواي بهش چي بگي؟

کاميار-توهيچي نگو که کارا روخراب مي کني!من خودم يه کاريش مي کنم!

نيم ساعت بعدرسيديم بالاي...واونجا کاميار ازچندنفرآدرس روپرسيد ورفتيم پائين ورسيديم به همون تئاتري که انگار پسره توش کار مي کرد

مشين رويه جا پارک کرديم ورفتيم دوتابليط گرفتيم ورفتيم تو،نمايش هنوز شروع نشده بود کاميار ازيه نفر که بليط ها رومي گرفت سراغ پسره روگرفت فهميديم که پسره همونه والانم پشت صحنه داره براي نمايش آماده ميشه راهي م که مي رفت براي پشت صحنه بسته بود ونميذاشتن کسي بره پيش هنر پيشه ها!

باکاميار واستاده بوديم ومونده بوديم که چيکارکنيم که يه مرتبه کامياريه کلکي زد!

دوتا پسر بچه بغل ما واستاده بودن اوني که کوچيکتر بود دستشويي ش گرفته بود وبزرگتره هي بهش مي گفت بايد صبر کنه تاباباشون بياد.کاميارکه اينو شنيد به پسر بزرگه گفت:

-عمو مي خواين برين دستشويي؟

پسره يه نگاهي به کاميار کرد وگفت:

-بعله اما نمي دونيم کجاس!

کاميار-بياين من بهتون نشون مي دم!

بعد خودش دست بچه کوچيکه روگرفت وبه منم اشاره کرد که دست پسر بزرگه روبگيرم وچهارتايي راه افتاديم طرف جايي که هم مي خورد به دستشويي وهم راه پشت صحنه بود!تارسيديم به دريه نفر جلومونو گرفت وگفت تا نمايش شروع نشه نمي شه کسي بره دستشويي!کاميارآروم بهش گفت:

-آقا اين بچه ها هله هوله خوردن وخلاف ادب اسهال شدن!اگه نذاري همين الان ببرمشون دستشويي بايد يه سطل ويه خاک انداز ويه جارو ويه نيم کيلو خاکستربياري که کف سالن انتظار ازنجاست طاهر بشه!حالا خودت مي دوني!

يارو خنديد ودررو واکرد ورفتيم تو.کامياراول بچه هارو برد دستشويي ووقتي کارشون تموم شد آوردشون بالا وفرستا دشون طرف سالن انتظارو دست من روگرفت وبرد طرف اتاق گريم.

تاازچندتاپله رفتيم بالا ورسيديم به يه راهروي کوچيک که ديديم يه پسر بالباس هنرپيشگي درحاليکه صورتش روسياه کرده واستاده وداره بادوتا مرد ديگه حرف مي زنه!حرف که چه عرض کنم!اون دوتا داشتن تهديدش مي کردن واونم هي بهشون التماس مي کرد که آبروريزي نکنن ماهاجامون طوري بود که پشت پسره بوديم ومارونمي ديد!

کامياريه خرده واستاد وگوش کرد وبعد رفت جلو که دوتا مردا ساکت شدن ويه اشاره به پسره کردن وگفتن:

-ايناباتوان؟

پسره برگشت طرف ما که کامياربهش گفت:

-آقانصرت شمائين؟

پسره يه نگاهي به ماکردوگفت:

-بله بفرمائين!

کاميار-مارو منصورخان فرستاده!

پسره-منصورخان کيه؟

کاميار-شمانمي شناسيدشون؟

پسره-نخير

کاميار-گفته بهتون بگم نشون به اون نشوني که ده هزار تومن بهتون بدهکار بوده!

کامياراينوگفت اون دوتا مردکه خيلي م گردن کلفت بودن گفتن:

-پس داداش زودتر بدهي ت روبده که رفيق ت الان سخت بهش نيازمنده!

بعدهردوزدن زير خنده کامياردست کرد توجيبش وده تاهزاري درآورد که يکي ازمردا اومد جلوکه ازکاميار بگيره تادستش رودراز کرد کاميارپول هارو کشيد عقب وگفت:

-من اين طلب روبايد بدم به آقانصرت!ديگه خودش مي دونه!

بعدرفت جلو اون پسره ده تا اسکناس هزار تومني گذاشت کف دستش که بلافاصله اونا ازش گرفتن وبايه لحن بد بهش گفت:

-بقيه ش!

پسره باالتماس گفت:

-به مولا اگه الان يه قرون داشته باشم!تاآخرنمايش صبرکنين يه خرده ش روبهتون ميدم وتاآخرهفته بقيه ش روصاف مي کنيم!

تااينوگفت يکي ازمردايقه ش روگرفت ويه چک زد توگوشش وگفت:

-نانجيب،بهت مي گم وقت نداري ديگه ياهمين الآن جنس روبده ياپولش رو!

پسره-به جون هرسه تامون الآن پول ندارم!

يارو يه چک ديگه زد توصورتش وگفت:

-پول ت مي کنم الآن!جنساروبه کي فروختي؟

پسره-واله دادم به چندنفر امروز فردام پولش رومي گيرم!

دست يارو رفت بالا که يکي ديگه بزنه که پسره دستاشو گرفت جلوصورتش وباحالت گريه گفت:

-نزن تروخداآقاسيد!مي دونم گردن کلفتي وپهلوون!منم که ديگه زدن ندارم!سروصورتم زخمي مي شه نمي تونم برم روصحنه اون وقت اين چندر غازم نمي تونم بهتون بدم!

من يه مرتبه حالم بد شد وبه يارو گفتم:

-واسه چي مي زني ش؟مگه مملکت قانون نداره؟

تااينوگفتم يارو يه صدايي ازدهنش درآورد وگفت:

-به توچه جوجو؟

-اگه يه بار ديگه بزني ش بامن طرفي!

دوباره همونجور که مي اومد طرف من گفت:

-اول خودتو مي زنم که ديگه بلبل زبوني يادت بره!

تادوقدم ورداشت که کامياربهش گفت:

-اگه دستت رواين بلند بشه به بابا ننه ت سفارش کن که يه بچه ديگه واسه خودشون درست کنن که عصاي پيري شون باشه!

اينوکه کاميارگفت يارو واستاد ويه لحظه به کاميار نگاه کرد وبعد برگشت طرف پسره وگفت:

-ياهمين الان بقيه حسابت روميدي يايه آبروريزي ازت بکنم که ازاين جابندازنت بيرون!

پسره فقط نگاهش کرد که ياروگفت:

-ميدي يانه؟

پسره-من که پول ندارم آخرش م اينه که ازاينجابيرونم کنن!اما مي خوام ببينم به اينم مي گن مردونگي؟

ياروگفت:

-زرزرنکن!پول نداري،بروازرفقات قرض بگير!

پسره-اونام وضع شون ازمن خرابتره!

کاميار-حسابش چه قدره؟

يارو برگشت طرف کاميار وگفت:

-تومي خواي جورش رو بکشي؟

کاميار-شايد!

يارو-ده دادي پنج چوق ديگه م روش!

کامياردست کرد توجيب ش وکيفش رودرآورد وپنج هزار تومن شمرد وداد به يارو ياروام يه خنده اي کرد وبرگشت طرف پسره وگفت:

-ديدي گفتم پول ت مي کنم؟

بعد دوباره يه خنده اي کرد وبارفيق ش گذاشت رفت مونديم من وکامياروپسره.

پسره يه خرده صبر کرد تااون دوتا رفتن وبعدش به ماگفت:

-دست تون دردنکنه!ايناخيلي آشغالن!اگه شماها نبودين واقعا پول م مي کردن!

کاميار-ازلبت داره خون مي آد!

باآستين ش خون رولبش روپاک کرد وگفت:

-من منصورخان نمي شناسم!کيه ايني که ميگين؟

کاميارخنديد پسره م خنديدوگفت:

-رکب بود؟

کاميار-اِي همچين!

پسره دستش رودراز کرد طرف کامياروگفت:

-هرچي که بود به موقع به دادم رسيدين!

باکامياردست داد وبعدش بامنم دست دادوگفت:

-حتمايه کاري بامن دارين هنر پيشه معروفي نيستم که خواسته باشين ازم امضا ممضائي چيزي بگيرين حتما کار ديگه باهام دارين!

کاميار-تقريبا

پسره-فعلا نمايش داره شروع ميشه وهنر پيشه زن مونم بايه سياهي لشکر نيومده!بياين بريم صورتخونه تاشمايه چايي بخورين ماهام يه خاکي توسرمون بريزيم!

من برگشتم به کاميارنگاه کردم که گفت:

-اتاق گريم روميگه!

پسره-ماها بهش مي گيم صورتخونه اسم قديمي يه فعلا بياين تابعدا باهم حرف بزنيم

سه تايي رفتيم پشت صحنه اونجا يکي دوتا مرد داشتن گريم مي کردن وباهم حرف مي زدن يکي شون که انگار رئس شون بودخيلي ناراحت وعصباني بود وتاچشمش به پسره افتاد شروع کرد باهاش دعواکردن وگفت:

-همه ش تقصير توئه!اين پسره ودختره رو توضامن شدي وگرنه بهشون کارنمي دادم که الان دستمو بذارم توپوست گردو!

پسره-باباحتماالان پيداشون ميشه!يه يه ربعي هنوز وقت هس!

يارو که داشت تندوتند يه تاج سرش مي ذاشت گفت:

-اگه پيداشون نشه چه خاکي توسرم کنم؟جواب مردم روچي بدم؟جواب صاحب تئاتر روچي بدم؟

پسره که خودش حسابي کوک بود گفت:

-حالا شماانقدرخودتو ناراحت نکن رجب خان!بالاخره جور ميشه ديگه!

رجب خان-چي جور ميشه؟ازروهوا هنرپيشه واسم مي باره؟دارم بهت مي گم نصرت اگه اينا امشب پيداشون نشه ونمايش خراب بشه ازفرداشب خودتم اين طرفا آفتابي نشو!والسلام!

نصرت-آخه آدم شمام که نيومده!

رجب خان-اگه آدم من نيومده کنترل چي تئاتر رو گذاشتم جاش نقش اونم که يه ربع بيشترنيس!مردم روکه بشونه روصندلي هاشون ومي آد لباس مي پوشه!اون دوتا روچيکارکنيم؟

نصرت رفت توفکر که رجب خان که گريمش ولباس پوشيدنش تموم شده بود بهش گفت:

-اين دوتا رفيقاتن؟

نصرت-نه،يعني آره!

رجب خان-بالاخره اره يانه؟

نصرت-آره باباآره

رجب-خوب لباس تن شون کن بفرست شون توديگه!يه چرخ بزنن نمايش تمومه!

نصرت-آخه اينا...!

رجب خان نذاشت حرفش تموم بشه وگفت:

-آخه نداره ديگه!پسره که سياهي لشکره که اصلا حرف نمي زنه!دختره م که دوتاآه مي کشه ويه آره ونه مي گه وچهار قدم راه مي ره!حتما اين رفيقات راه رفتين روبلدن ديگه!نمايش م که روخودت مي چرخه!چهارتا کلوم چرت وپرت بگو ودوتا ادا دربيار ومردم روبخندون وپرده افتاده!

بعدبرگشت طرف من وکامياروگفت:

-چي ميگين شما؟

کاميار-يعني مابريم نمايش بازي کنيم؟

رجب خان-بعله!

کاميار-يعني ازاين لباسا بپوشيم وگريم کنيم وبريم روصحنه جلومردم؟

رجب خان-آره ديگه!

کاميار-يعني من واين نرسيده بشيم هنرپيشه تئاتر؟

رجب خان-تئاتر هملت روکه نمي خواين اجراکنين!نقشي م که ندارين!يکي تون يه نيزه دستش مي گيره ويه گوشه عين مجسمه وايميسته!اون يکي تونم يه کلاه گيس سرش مي کنه ويه دامن پاشو ويه شنل م ميندازه رودوشش ومي شه دختر سلطان!سه چهارتا جمله م نبايد بيشتر بگه!تازه اونم نگفت نگفت اين رفيق تون نمايش رومي چرخونه!اصلا نمايش رو سياه مي گرده واون همه ش مزه مي آد!شماها چهار دفعه مي رين روسن وبرمي گردين همين!

کاميار-يعني من کلاه گيس سرم کنم واينم يه نيزه دستش بگيره بريم جلو مردم؟؟

رجب خان-خب آره ديگه!

کايار-من صدسال اگه ازاين کارا بکنم!شما نمي گين اگه يه آشنايي چيزي مارو بااين شکل وقيافه ببينه وبشناسه چه آبرويي ازماميره!؟

رجب خان-اگه اين اقانصرت ين حتما به خاطر رفاقت يه کاري براش مي کنين اگرهم نه که امشب اين اقا ازتئاتر مرخصه!

کاميار-مرخصه که مرخصه به ماچه مربوطه؟

يه نفس راحتي کشيدم وقتي کاميار اينو گفت !همه ش مي ترسيدم بااخلاقي که کاميارداره وهمه ش دنبال ماجراواين چيزاس يه مرتبه قبول کنه وآبرومون جلومردم بره!اينارو که گفت خيالم راحت شد!

کاميار-خب سناريوتونو عوض کنين

رجب خان-نمي شه

کاميار-سناريو چي هس حالا؟

رجب خان-يه دختر پادشاهه که عاشق يه شاگرد تاجرميشه تاجرجواهر!يه عرب پولدارم خواستگاره دختر پادشاهه! دخترم نمي خواد زنش بشه!

کاميار-زمان نمايش مال قديمه؟

رجب خان-آره بابا مگه شنل وشمشير ونيزه وشسپر اينا رونمي بيني؟

کاميار-اون وقت دختره روسن نبايد حرف بزنه!؟

رجب خان-چرادوتاآه مي کشه ودو دفعه مي گه بلايت به جانم/بي تونمانم/ازفراغت روزم چوشام تارگشته.همين!تازه اون روهم نصرت يواش درگوشش مي گه واونم تکرار مي کنه کاري نداره که!

کاميار-بيخود نگوکاري نداره!آدمي که تاحالا روصحنه نرفته ممکنه تاپاش برسه روصحنه جلومردم يه دفعه غش کنه!

کارسخته!به اين شلي هام نيس!هنرپيشه هاي بزرگشم دفعه اول گند مي زنن!حالا شما انتظار دارين مادوتا اين لباسارو بپوشيم وگريه کنيم وکلاه گيس سرمون بذاريم بريم روصحنه جلوسيصدچهار صدنفرآدم؟اونم براي اولين بار؟واقعاکه چه توقع آازادم دارين؟

اومدم منم درتاييد حرفاش يه چيزي بگم که روکرد به نصرت وگفت:

-حجاب مجابم دختر پادشاه داره؟

رجب خان-يه تورميندازه روسرش ديگه!

کاميار-من تور موري نيستم!مي خواين بي حجاب برم بسم اله!بده به من اون کلاه گيس روببينم موهاش چه رنگي يه؟

من همونجوريمات فقط به کاميار نگاه کردم که نصرت تند يه کلاه گيس روکه موهاي سياه داشت داددست کاميار!

کاميار-اين چرا موهاش سياهه؟من بلوند دوست دارم!ندارين ديگه!

-کاميار!چيکارداري مي کني؟

کاميار-مي خوام گريم کنم!

-چي کارکني؟؟؟؟؟؟؟

کاميار-گريم بابا!گريم!توام بدو لباس بپوش آقاقربونت يه نيزه خوب بده دست اين فاميل ما!

بعد کلاه گيس روگذاشت روسرش ورفت جلوآينه ويه دستي به موهاي کلاه گيس کشيد وگفت:

-رجب خان اين کلاه گيس تون مال چه دوره ايه؟قاجار؟الان ديگه رنگ موي خانمها همه هاي لايته!چه کبره اي م بسته موها؟بابايه خرده شامپوبريزين رواين کلاه گيس ويه چنگي بهش بزنين بوگند گرفته!

بعد برگشت به نصرت گفت:

-گل سري چيزي ندارين؟

نصرت-يه نيم تاج ميذاريم سرت!

کاميار-حالا خوبه صورتم روسه تيغه کردم آ!اصلا امروز انگار به دلم برات شده بود که بايد برم روصحنه!

کشيدمش کنار وبهش گفتم:

-ديوونه مي خواي جدي جدي بري روصحنه؟

کاميار-خب اره

-من نمي آم

کاميار-به درک!خودم تنهايي مشهور مي شم!

-دارم جدي باهات حرف مي زنم!

کاميار-مگه عاشق گندم نيستي؟

-چرااما چه ربطي داره؟

کاميار-ربطش اينه که اگه ماالان به اين نصرت کمک کنيم اونم به وقتش بهمون کمک مي کنه!اگه حقيقت روبهمون بگه ومعلوم بشه اون واقعا برادر گندمه وبه گندم خبر بديم که برادرش پيداشده حتما برمي گرده خونه!حالا فهميدي؟

ديدم راست مي گه اما برام خيلي سخت بود که برم جلو اين همه آدم!

-آخه چه جوري بريم روصحنه؟

کاميار-کاري نداره که!قرار نيس که کاري بکنيم

-آخه مي ترسم!

کاميار-ترس نداره اصلا وقتي رفتيم روصحنه به مردم نيگاه نکن همه ش منو نيگاه کن منم ترو نيگاه مي کنم!

-من نمي تونم آخه!

کاميار-ببين سامان!من فقط به خاطرتودارم اينکارارومي کنم وگرنه گندم براي من يه دختر عمه س همين!اگه نياي رو صحنه منم ول مي کنم وباهمديگه ازاينجا مي ريم اما اگه ازاينجا رفتيم ديگه نبايد حرف گندم روبزني!قبوله؟

-اخه اگه يکي ماروبشناسه چي؟

کاميار-اولا که دزدي نمي کنيم ويه کارهنري داريم مي کنيم بعدشم مي گم يه ريشي چيزي بچسبونن روصورتت که قيا فت عوض بشه!وقتي تواينو مي گي پس من چي بگم که دارن تبديل م مي کنن به معشوقه يه شاگرد تاجر!

-خب اگه ناراحتي توبيا بشو سرباز من بشم دختر پادشاه!

رچب خان-ياله بابا دير شد!

کاميار-رجب خان قربون دستت يه ريش بچسبون به صورت اين فاميل ما!

رجب خان-بيااينجا زود!بدو!

رفتم پيش رجب خان جلوآيينه واونم يه ريش بلند سياه ويه سبيل کلفت چسبوند به صورتم ويه لباسم داد بهم که پوشيدم رولباسم ويه نيزه م دادن بهم بايه سپر.تابرگشتم که کاميار بگم ديگه سپر مي خوايم چيکارکه ديدم داره باوسواس يه لبا س زنونه تن ش مي کنه وهمه ش ازش ايراد مي گيره!

کاميار-اين چه لباسي يه آخه!بااين لباس که هييچ شاهزاده اي خواستگاريم نمي آد!دختر سلطان ديدين مثل گداگشنه ها لباس بپوشه؟بگرد تواون صندوق روشايد يه چيز ديگه پيدا کني!

نصرت-بابا فقط همينو داريم که مدل زمان قديمي يه!

کاميار-مرده شور اين تئاتر تونو ببرن!شنل م کو؟

نصرت-بيا ايناهاش!

کاميار-اينکه پائينش قلوه کن شده!اين پادشاه کدوم مملکته؟پادشاه زيمبابوه س ياآنگولا که انقدرسر ووضع دخترش بايد فلاکت زده باشه؟

نصرت-بابااين معلوم نمي شه توهمه ش پشتت به مردمه!

کاميار-حداقل يه گوشواره اي سينه ريزي النگويي چيزي بدين وصل کنم به خودم!صدرحمت به تئاتراي پائين شهر!

رجب خان-بابا تويه ربع م روصحنه نيستي آخه!

کاميار-کفش چي؟باهمين اورسي هاي مردونه برم روصحنه؟مردم نمي گن دختر پادشاه يه جفت کفش نداشته بپوشه؟

رجب خان-اون کفش پاشنه بلنداکو؟مال اون دختره بود!

نصرت دوئيد ويه جفت کفش پاشنه بلند ازيه جاآورد وداد به کاميار

کاميار-خداکنه اندازه پام باشه!جوراب چي؟جوراب نايلون دارين؟

رجب خان-جوراب نمي خواد که!

کاميار-پس زير اين دامن شلوار بپوشم؟آخه دختر پادشاه زير دامنش شلوار گاباردين پاش مي کنه؟

نصرت-جوراب نداريم آخه!

کاميار-پس قبلا اين دختره چي پاش مي کرده؟

نصرت-خوب شلوار ديگه!

کاميار-من نمي تونم زير اين دامن شلوار پام کنم!دامن هي مي چسبه به شلواره تموم جونم معلوم مي شه!

همه زديم زير خنده که کاميار اززير دامن شروع کرد شلوارش رودرآوردن وگفت:

-روتونو بکنين اونور ببينم!

اين رجب خان ديگه مرده بود ازخنده!

کاميار-خيلي روصحنه رفتن آسون بود حالا بايد باگريه برم روصحنه اونم دفعه اول!

شلوارش رودرآورد وتاکرد وگذاشت يه گوشه وگفت:

-بلوز چي؟حتما بايد بااين پيراهن مردونه ودامن برم جلومردم؟

نصرت که ازخنده اشک ازچشماش مي اومد يه بلوز زنونه داد بهش که کاميار گرفت ويه نگاهي بهش کرد وگفت:

-اينوبپوشم؟باباحداقل مي گفتين بلوز يکي ازدختر عمه هامو باخودم مي اوردم اين که پارچه ش متقاله حداقل ديگه کم کم ش دختر پادشاه بايد يه پارچه حرير تن ش باشه يانه؟الان ديگه توخيابون فقير بيچاره هاش کرپ وژرژت تنشونه واي خداياگير چه باباي سلطان بدبخت بيچاره اي افتادم!

انقدر ماها اونجا خنديديم که صدامون رفت بيرون وصاحب تئاتر اومد بببينه اونجا چه خبره وقتي کامياررو بالباس زنونه ديد تعجب کرد وگفت:

-اون دختر خانم نيومده؟

رجب خان-الان مي رسه تاما شروع کنيم واومده!

صاحب تئاتر يه نگاه ديگه به کاميارکردوگفت:

-زودباشين!صداي مردم الان درمي اد!

اينو گفت ورفت که کاميار گفت:

-کرم پودرتون کجاس؟

نصرت ازتو يه قوطي يه خورده پودر زد به صورتش

کاميار-رژ!رژلب چي؟

نصرت-باباممنوعه!اين دختره م بدون آرايش مي رفت روصحنه!

کاميار-بابااون دختر بوده منکه مردم!حداقل بذار يه خرده شبيه دخترا بشم که گند کار درنياد.

نصرت باخنده يه خرده رژرولبش ماليد که صداي کامياربلند شد!

-مگه داري پنجره رنگ مي کني؟خط لبم روبپا!تاتو دماغم رفت اين ماتيک!بده خودم بمالم!

خلاصه باخنده وشوخي کاميارگلاه گيس ونيم تاجش روهم گذاشت سرش ويه تورم انداخت روسرش وهمگي آماده شديم که بريم روصحنه من داشتم سرووضع خودم رونگاه مي کردم که کاميار گفت:

-رجب خان!

رجب خان-ديگه چيه؟

کاميار-من مي ترسم!

رجب خان-ازمردم؟

کاميار-نه ازاين عربه نکنه راست راستي منو بدين به اون؟

يه مرتبه صداي خنده ماها بلند شد که دوباره مدير تئاتر اومد تو ودعوامون کرد ماهام ساکت شديم وراه افتاديم طرف صحنه ورفتيم روسن!هنوز پرده نمايش پائين بود که کامياردست رجب خان روکه نقش پادشاه روبازي مي کرد گرفت وگفت:

-رجب خان نکنه يه مرتبه همه چي خراب بشه؟

رجب خان آروم بهش اشاره کردوگفت:

-هيس!مردم مي شنون!توخيالت راحت باشه هيچي نمي شه!توفعلا اون پشت واستا.وقتي اعلام شد دختر سلطان وارد بارگاه مي شوند توآروم بيا وبشين روصندلي پيش من.ديگه کاري ت نباشه!

کاميار-من بايد چي بگم؟

رجب خان-تواصلا نمي خواد حرفي بزني!

کاميار-خب بگين چي بايد بگم يه جوري مي گم!

رجب خان-نه توالان ترسيدي وهول شدي ممکنه تپق بزني وخراب کني!ماخودمون جورش مي کنيم!

کاميار-پس من الان کجابرم؟

رجب خان-بابا نترس چراانقدرهول شدي!؟

ديدم راست مي گه کاميارحسابي هول شده بود آروم بهش گفتم:

-کاميارجون توفقط برو يه گوشه بشين چيکارداري اينا چيکار مي کنن خودشون حتما مي دونن چي کار بايد بکنن ديگه!

کاميار-آخه مي ترسم کار اين بيچاره هام خراب بشه!نمي دونم چراانقدر هول شدم!

نصرت-باباالان پرده مي ره بالاها!

کاميار-يه دقيقه صبر کنين بابا چه خبره آخه!

رجب خان-عزيزم هول نشو!توبيا پشت درواستا!تابلند گفتن دختر پادشاه وارد مي شود توآروم بيا طرف من!من خودم دستت رو مي گيرم مي شونم بغل خودم!همين!ديگه تواصلا هيچکاري نمي کني تاپرده اول تموم بشه فهميدي؟

کاميارسرش تکون داد

رجب خان-هي چي نگي آ!برواون پشت در

کامياررفت اون پشت ورجب خان منو برد پشت تخت خودش و گفت:

-توام اين نيزه وسپررونگردار تااخر نمايش!همين!

خلاصه وقتي همه سر جاشون واستادن رجب خان به مديرتئاتر اشاره کرد وپرده رفت بالا که دل من هري ريخت پائين!دهنم شد عين چوب خشک!زانوهام شروع کرد به لرزيدن کم کم لرزش رسيد به دستام همچين مي لرزيد که نيزه وسپر داشت ازدستم مي افتاد!جرات نداشتم برگردم وتوسالن رونگاه کنم!مي ترسيدم اگه چشمم به مردم بيفته ازترس همونجا غش کنم دلم براي کاميار مي سوخت نمي دونستم چه طوري مي خواد ازاون پشت بياد اينجا!اونم بااون کفشاي پاشنه بلند هم خنده م گرفته بود هم گريه م!

توهمين موقع مردم شروع کردن کف زدن ورجب خان شروع کرد به بازي وگفت:

-چه روز باشکوهيست امروز!دخترمان شاه دخت کجايند؟

نصرت که صداشو عوض کرده بود ومثل کسايي حرف مي زد که مثلا لکنت زبون داره گفت:

-دخترتون بيرانن قربان!

پادشاه-بيران کجاست؟

نصرت-بيران پشت در!

پادشاه-آهان!مي خواهي بگويي بيرون هستند؟

نصرت-بعره قربان

پادشاه-بعره نه بعله بگو داخل شوند

تااينو گفت نصرت بلند داد زد:

-بانوي بانوان تخم چشم پادشاه!تاج سرهمه مملکت!شاهدخت وارد مي شوند!

ماها همه ش چشم مون به اونجا بود ودل تودل مون نبود که کاميار بدبخت چه جوري مي آد روصحنه اماهر چي صبر کرديم ازکاميار خبري نبود رنگ نصرت ورجب خان پريد من که گفتم ياکاميارفرار کرده ياهمونجا غش کرده!دوباره نصرت همونا رو باصداي بلند گفت که ديديم يه دقيقه بعد درواشد و کامياردرحاليکه داره باموبايلش حرف مي زنه وتوري که قرار بود روسرش باشه تودست شه ويه آدامس م گوشه لبش بااون کفشاي پاشنه بلند تلق وتلق اومد وصحنه!

نصرت ورجب خان واوناي ديگه فقط مات بهش نگاه مي کردن که ازهمون جاي يه باي باي باپادشاه کرد وبعددستش روگرفت جلو موبايل که مثلا صدانره توتلفن وبه پادشاه گفت:

-هاي ددي!

تااينو گفت وصداي خنده مردم بلندشد!ماها فقط به کاميار نگاه مي کرديم!

صداشو عين زن ها نازک کرده بود وباعشوه حرف مي زد وبااون کفشاي پاشنه بلند هي مي رفت اين وروبرمي گشت اون ور ويه نازي توراه رفتن مي کرد که مردم مرده بودن ازخنده!

دوباره دستش روگذاشت روتلفن وبه پادشاه که همون رجب خان بود وبيچاره زبونش بند اومده بود گفت:

--ازخارج ازکشوره دد!الان تموم ميشه!

بعد شروع کر د باتلفن حرف زدن!

-الو!بگو ديگه جونت دربياد!مي گم نمي تونم بيام!

-عجب خريه ها مي تونستم که يه بليط هواپيما مي گرفتم وخودمو مي رسوندم بهت!

-بارعام مي دوني يعني چي؟بابام بارعام داده!

مردم زدن زير خنده آروم اومد جلو صحنه ويه مرتبه پاش روگذاشت رودسته صندلي ودامنش روزد بالا وشروع کرد به پاي لخت وپشمالوش روخاروندن که ديگه سالن مثل توپ ترکيد زن ومرد وبچه داشتن ازخنده مي مردن کاميار يه نگاه بهشون کرد وگفت:

-ساق پانديدين؟خوبه حالا وقت نکردم مومک بندازم!

دوباره صداي خنده رفت هوا !چرخيد اومد اين طرف وتوتلفن گفت:

-گم شو کنِه!چه سمجي!مي گم بابام سرازتنت جداکنه ها!برو ديگه خسته م کردي!خداحافظ باي باي

تلفن روقطع کرد وتلق تلق اومد جلو پادشاه وگفت:

-امروز چه خبره دد؟

نصرت دوئيد جلووگفت:

-بانوي بزرگ!تور ازسرمبارکتان فرود آمده است!

کامياريه نيگاه بهش کرد وباصداي زنونه وعشوه گفت:

-خودمان فرودش آورديم دختر پادشاه فرنگ که حجاب نداره داهاتي!خودتم انقدر به من نمال رنگ مي گيرم!

مردم زدن زير خنده که به پادشاه گفت:

-دد!حواست کجاس؟مي گم امروز چه خبره؟

تازه رجب خان متوجه شد وگفت:

-دخترم امروز چه قدر شادي!

کامياريه عشوه ديگه اومدوگفت:

-دوست پسرمو عوض کردم!يعني رنگ موهامو عوض کردم پدر جون!

دوباره مردم زدن زير خنده که برگشت طرف شونو گفت:

-اي زهر ماروهر هر هرهر!چه خبرتونه نقشم يادم رفت!بلند شين برين بيرون بذارين کارمو بکنم!

دوباره مردم زدن زير خنده بعضي ها که ازخنده دل شونو گرفته بودن

رجب خان ونصرت بدبخت انقدر هول شده بودن که نمي دونستن چي بايد بگن!رجب خان اب دهانش روقورت دادوگفت:

-دخترم امروز ازسرزميني بيگانه شاهزاده اي والا به قصد خواستگاري تو بدينجا خواهد امد

کاميارتااينو رجب خان گفت يه خرده خودشو لوس کرد ومثلا خجالت کشيد وآروم اومد جلومن که پشت پادشاه استاده بودم وگفت:

-راست ميگي پاپا؟

پادشاه-آري

کاميار-خواستگارم به خوشگلي اين بادي گاردت هس؟

رجب خان ديگه نفهميد چي بايد بگه وفقط نگاهش کرد که کاميار دستي به ريش من کشيد وگفت:

-واي چه ريش پرشتي!باچه شامپواي مي شوريشون عزيزم که انقدر براقه؟

دوباره مردم زدن زير خنده که نصرت آروم به کاميار گفت:

-بابا قرار بود توساکت باشي ومن نمايش رواجرا کنم توکه امون به من نمي دي!

کامياربلند گفت:

-ساکت شو!انقدردرگوش دختر پادشاه وزوز نکن سياه!

بعد به پادشاه گفت:

-باباجون منفعلا قصد ازدواج ندارم!اگرم بخوام ازدواج کنم بايد با اون کسي که دوستش دارم بکنم!

پادشاه يه مرتبه باتحکم گفت:

-چه بکني؟

کاميار-همون کاري که همه مي کنن!

دوباره مردم زدن زير خنده اين دفعه رجب خانم شروع کرد به خنديدن که زود نصرت براي اينکه نمايش خراب نشه گفت:

-بانوي من خواستگار شما مرديست از خاندان سلطنتي!

کامياريه ناز ديگر کردوگفت:

-سلطان کجا هس حالا اين اکبيري؟

نصرت دستش روبلند کرد ويه طرف رونشون داد ومحکم گفت:

-سلطان عرب ازکشور همسايه بانوي من!

کامياريه نگاه به دستش کرد وگفت:

-توچرارنگ دستات سفيده وصورتت سياه؟دورگه اي؟مال کدوم قبيله اي؟

ديگه مردم غش وريسه مي رفتن نصرت بدبخت تازه يادش افتاد که دستاشو سياه نکرده

کاميار-عيبي نداره بلاکي!من ازنژاد ابلق خوشم مي اد گفتي خواستگاره کجائيه؟

نصرت دوباره دستش روبلند کرد ويه طرف رونشون دادو گفت:

-سلطان عرب ازکشور همسايه!

کاميار-پدرسوخته اين طرفي روکه تونشون مي دي روسيه س!ولاديمير پوتين مي خواد بياد خواستگاريم؟

ديگه اين مردم سرجاشون هي بلند مي شدن وهي مينشستن مي خنديدن نصرت بدبخت زود جهت دستش روعوض کرد وگفت:

-سلطان عرب ازکشورهمسايه!

کاميار-همونکه تاچندوقت چيش جوونامونو مي کشت وسر مردم بمب مي ريخت؟نميره الهي اسلحه روزمين نذاشته داره مي اد خواستگاري؟

يه مرتبه مردم ازجاشون بلند شدن وهمونجور که مي خنديدن شروع کردن به کف زدن که کاميار با همون صداي زنونه وعشوه گفت:

-الهي بميرم براتون که چه دل پر خوني دارين!

مردم محکمتر براش کف زدن که يه تعظيم جلوشون کرد وگفت:

-خب بسه ديگه لوسم نکنين بشينين بقيه شو براتون بگم!

توهمين موقع رجب خان که ازحرف کاميارترسيده بود آروم به کاميارگفت:

-اينا چيه مي گي؟مي آن مي گيرن مونا!

کاميارباهمون صداي زنونه بلند گفت:

-شما مگه تواين مملکت زندگي نمي کنين رجب خان ببخشين سلطان بزرگ؟اينا مکالمات روزمره مردمه!تازه کلي چيزاي ديگه م قاطي ش داره که خوب نيس اينجا بگم!

دوباره مردم ازجاشون بلند شدن وهمونجور که مي خنديدن براش کف زدن!نصرت که ديد داره گند کاردرمي اد بلند گفت:

-وزير اعظم تشريف فرما مي شوند

اينو که گفت يه هنرپيشه که نقش وزير رو بازي مي کرد اومد روصحنه وچند تاتعظيم به پادشاه ودخترش که کاميار باشه کرد واومد جلووگفت:

-قبله عالم به سلامت!

پادشاه-هان وزير اعظم ازکشور چه خبر؟

تااومد وزير حرف بزنه که کامياربهش گفت:

-تووزيري؟

وزير-آري بانوي من!

کاميار-الان که ديگه وزير نداريم گوگولي مگولي!

اينو گفت ولپ وزير روگرفت وکشيد وگفت:

-توحتما معاون اول بابامي!

وزير بيچاره خودشو جمع وجور کرد که پادشاه دوباره گفت:

-ازاوضاع مملکت چه خبر؟

وزير-قربانت گردم مردم درکوي وبرزن مجلس کرده اند وشعار سر داده اند!

کاميارباهمون صداي زنونه زود گفت:

-خيلي غلط کردن!پس تواينجا چيکاره اي؟

وزير که اين چيزا تونقشش نبود بيچاره هول شد وگفت:

-چه بايد کرد بانوي بزرگ؟

کاميار-هيچي!فعلا برو دوتا جارو افتتحاح کن وسه تانمايشگاه بذار سرشون گرم ميشه ديگه!

مردم زدن زير خنده که وزير تندوتند گفت:

-قربان مي ترسم بلوايي برپاشود!

کاميار-نترس!دوتاشونو که بگيري وبندازي زندون آدم مي شن!

وزير-مجلس شان را چه کنيم؟

کاميار-مجلس بي خطره!غصه اونو نخور!

تااينو گفت وصداي خنده تو سالن بلند شد که کاميارگفت:

-ببين وزير!تااسم مجلس اومد مردم به خنده افتادن!

اين دفعه مردم بلند شدن وشروع کردن به کف زدن وسوت کشيدن!رجب خان تند اومد بغل کاميار واروم بهش گفت:

-ترو خدابرو سر يه موضوع ديگه!پدرمون رو درمي آري آ!

من همونجور که نيزه وسپر دستم بود داشتم ازخنده مي مردم که کاميار تلق وتلق اومد جلومن وگفت:

-سرباز!آدامسP.K داري؟

سرمو انداختم پائين که مردم خنده م رونبينن!

کاميار-سرباز باتوام!مي گم آدامس داري؟

جلوخودمو به زور گرفتم وگفتم:

-خير بانوي بزرگ!

کاميارباهمون صداي زنونه گفت:

-خير نبيني اگه دروغ بگي!همين يه ساعت پيش دم دردوتا بسته خريديم همه شو لمبوندي؟بده من يه دونه شو!

دوباره مردم زدن زير خنده منم باخجالت نيزه رودادم اون دستم وازتوجيب شلوارم دوتا بسته آدامس رو درآوردم دادم به کاميار حالا مردم فقط مي خندن جريان طوري شده بودکه ديگه رجب خان ونصرت واون يارو وزير اعظمم فقط مي خنديدن کامياريه بسته رو واکرد ويه دونه گذاشت دهن خودشو ويه دونه آورد جلو وگذاشت دهن من وگفت:

-آفرين برتوسرباز!فقط اين نيزه هه رو محکم تر بگير که داره نمايش روتومي چرخه!وبعد برگشت طرف رجب خان گفت:

-پاپا P.Kمي خوري؟

رجب خان بيچاره اصلا نمي دونست چي بايد بگه تموم نقشش يادش رفته بود که نصرت اومد جلووگفت:

-بانوي بزرگ اجازه ي شرفيابي به سلطان عرب راصادر مي فرمايند!؟

کاميارم يه دستي تکون دادوگفت:

-بگو خاک برسر وارد شود!

تااينو گفت ويکي ديگه ازهنر پيشه ها ازدر وارد صحنه شد ودوتا تعظيم کردواومد جلوکاميار ويه تعظيم ديگه کرد و گفت:

-انا اميرالعرب!انا مشتاق الزيارتک!

تااينو گفت کاميار دستش روگرفت جلودماغش وگفت:

-مرده شور اون بوگند دهن ت روببرن!آخه آدم مي خواد بره خواستگاري سير مي خوره؟برواون ور خفه م کردي!

ديگه اين مردم داشتن ازخنده مي مردن!يارو بدبخت نمي دونست چيکاربايد بکنه که کاميار هولش دادعقب وهمونجور با صداي زنونه وعشوه گفت:

-ازهمون عقب تکلم کن!

يارو بدبخت دوقدم رفت عقب ودوباره شروع کرد مثلا نقشش روگفتن:

-انااميرالعرب...

کاميار-خب فهميدم عربي!حالا مال کدوم کشور هستي؟

-من سلطان سلاطين عرب هستم!

کاميار-يعني پادشاه دبي م هستي؟

يارونگاه به رجب خان کردوبعد بلند ومحکم گفت:

-نعم

کاميار-اِوا زهرمار!چرادا دميزني بند دلم پاره شد؟مثل آدم بگو نعم!

دوباره مردم خنديدن که يارو آروم گفت:

-نعم

کاميار-ببينم اومدي خواستگاري من؟

-نعم

کاميار-اگه من زنت بشم منو مي بري دبي کنسرت اين خواننده ها؟

يه مرتبه مردم بلند شدن وشروع کردن به کف زدن يارو بيچاره که نمي دونست چي بايد بگه گفت:

-نعم!

کامياريه عشوه ديگه اومد وگفت:

-ببينم توکه بااين دخترا سر وسري نداري؟

يارو بيچاره اصلا اين چيزا تونقشش نبود!داشت بدبخت ازخودش ديگه مي گفت يه نگاه به رجب خان مي کرد ويه چيزي به کاميار مي گفت:

-کدام دختران بانوي زيبا؟

کاميار-همونا که ازاينجا ميفروشن به دبي ديگه!

-چنين چيزي نيست بانوي من!

کاميار-غلط کردي!همين چند وقت پيش گندش دراومد!

مرد زدن زير خنده !نصرت که ديد اوضاع داره ناجور ميشه اومد جلووگفت:

-بانوي من آيا اراده بازار وابتياع زروزيور داريد؟

-کاميار-کدوم بازار؟

نصرت-بازار مکاره شهر!

کاميار-ازاينجا بکوبم تواين ترافيک برم سبزه ميدون؟توچه خري هستي ديگه!حالا اگه پاساژ گلستان روبگي يه چيزي!

نصرت-هم اکنون دستور مي دهم کجاوه ها را حاضرکنند!

کاميار-مي خواي منو باشتر وکجاوه ببري پاساژ گلستان؟

نصرت-بااسب نيز مي توان رفت!

کاميار-باالاغ چطور؟

مردم زدن زير خنده!

کاميار-حتما شتراتونم همه هاچ بک وکولر دارن؟

مردم مي خنديدن واين هنر پيشه هاي بيچاره نمي دونستن چي بايد بگن!

کاميار-حداقل بدبخت حالا که تودربار يه ماشين پيدانمي شه زنگ بزن به يه آژانس يه ماشين بفرسته!سلطان به اين بيچارگي و گدايي نوبره والا!

اينو گفت ويه نگاه به دور وورش کردگفت:

-چقدر گرمه اينجا!کولر توبارگاه ندارين!هلاک شدم سياه سوخته!

اينوگفت وشروع کردکه شنل ش رودربياره که رجب خان اشاره کرد وپرده تئاتر افتاد پائين!

مردم بلند شدن وشروع کردن به کف زدن ويه نفر توبلند گو اعلام کرد که ((پايان پرده اول))

ماهام راه افتاديم بريم پشت صحنه وتارسيديم کاميارخودشوانداخت رويه صندلي ويه بادبزن ازروميز ورداشت وهمونجور که خودشو باد مي زد گفت:

-هيچ نقش هاتونو هنري بازي نمي کنين!اصلا خوشم نيومد!

رجب خان ونصرت ووزير اعظم که نمي دونم اسمش چي بود،مات واستاده بودن وکامياررونگاه مي کردن که گفت:

-خدامرگم بده!ديدي بالاخره نتونستم اون چيزايي روکه بايد مي گفتم بگم!چي بايد مي گفتم؟بلايت به جانم وچي چي؟

رجب خان يه نگاه بهش کردوگفت:

-اما تومادرزادهنرپيشه اي آ!

تاکامياراومد يه چيزي بگه که درواشد ويه دختر وپسر اومدن توکه رجب خان ونصرت شروع کردن باهاشون دعوا کردن که چرادير اومدين واين حرفا فهميديم که اينا همونايي هستن که ماهاداريم جاشون بازي مي کنيم!تاکاميارفهميد بلند شد وکلاه گيس روازسرش ورداشت وداد به دختره وگفت:

-بگير خانم جون!بااين دير اومدنت پدر مارو دراوردي!نصف گوشت تن مون آب شد جلوي مردم تاآبروي شما روبخريم!

دختره يه نگاه به کاميار کردو خنديد وگفت:

-واقعا آفرين!اين چيزا روازکجا مي گفتين شما؟

کاميار-يه جوري گفتم ديگه!بگير خانم جون آماده شو واسه پرده بعدي.

رجب خان-مگه مي شه؟

کاميار-چي مگه مي شه؟

رجب خان-الان که نمي شه جاتونو عوض کنين مرد صداشون در مي اد

کاميار-به من چه مربوطه؟ماقرار بود يه چند دقيقه بيائيم روصحنه تااينا برسن حالا که ديگه اومدن!

رجب خان-بابا نايش خراب مي شه!افت مي کنه!

کاميار-به درک!حالا فکر مي کنه نمايشنامه اتللو روبرده رو صحنه!بگير بابا اين وامونده رو!

بعد اومد جلو ونيزه روازدست من گرفت وگفت:

-بده به من سامان جون!نمايش تموم شده توهنوز چسبيدي به اين؟

نيزه روازدستم گرفت وداد به رجب خان وگفت:

-بگير بابا!دست اين بچه پينه بست ازبس اين نيزه رو محکم فشارداد!

رجب خان برگشت به نصرت گفت:

-نصرت اگه اين رفيقت بقيه نمايش روبازي نکنه خراب مي شه همه چيزا!

نصرت يه نگاهي به رجب خان کرد واومد طرف ما وآروم به کاميار گفت:

-ببين من نمي دونم شماها کي هستين!امشب چند بار به من کمک کردين اين کمکم بهم بکنين به خداتا ابد ممنون تون مي شم !

کاميار-آخه بابا من نمي دونم بقيه داستان چيه!من نتونستم همون چند تاجمله روبگم چه برسه به اينکه بقيه نمايش روبازي کنم!برم روصحنه همه چي خراب مي شه ها!

رجب خان- توهمينايي روکه گفتي بگو کاريت نباشه!سالن داشت مي ترکيد ازصداي خنده!

توهمين موقع دوباره درواشد ومديرتئاتر اومد توبه رجب خان گفت:

-اين کيه؟

رجب خان-دوست آقا نصرته!

مديرتئاتر-باهاش يه قرار دادبنويس!

کاميار-بروبابا دلت خوشه!مااينجاداريم ازترس مي لرزيم تومي خواي قرار داد باهامون ببندي!

رجب خان- حالا بذار اين پرده روبازي کنيم تابعد!

مديرتئاتر رفت ورجب خان گفت:

-ياله بچه ها لبا عوض کنين که دکور روعوض کردن!الان بايد بريم روصحنه!

کاميار-لباس چي عوض کنيم؟

رجب خان-يه شنل ديگه بايد بپوشي!

کاميار-شنل م خوبه يه دامن ديگه بهم بدين!

رجب خان-دامن براي چي؟

کاميار-بابا اين خيلي بلنده!حداقل يه چيزي بدين تابالا زانو باشه هنري تره!

همه زدن زير خنده دختره که اسمش ميترابود اومد جلووگفت:

-بياين من يه شنل ديگه بهتون بدم!

کاميار-جاي شنل بهم يه کفش ديگه بده!اين پاشنه ش خيلي بلنده!دوسه بار نزديک بود پام پيچ بخوره!شما خانما چطور تعادل تونو رواينا حفظ مي کنين؟

رجب خان-دير شدآ!

کاميار-بروبابا!يه چيکه اب ندادي گلومون تازه بشه تونمايش بعدي يابايد رل مقابلمو خانم هديه تهراني بازي کنه يااصلا من بازي نمي کنم!

دوباره همه خنديديم که مدير تئاتر اومد وصدامون کرد کاميارشنلش روعوض کرد وهمگي راه افتاديم طرف صحنه که من صداش کردم وگفتم:

-کاميارمن ديگه چرابيام؟اين پسره که خودش اومده!

کاميار-به!تموم نمايش داره روتو واين نيزه ت مي چرخه!

-لوس نشو جدي مي گم!

کاميار-تموم دلگرمي من به اينه که توام روصحنه اي!اگه تونباشي منم نمي رم روسن!

رجب خان-بابا شمام بيا ديگه!يه گوشه واستادي واين نيزه رو نيگر داشتي!کاري نداره که!ماشاله اين دوستت داره جاي تموم ماها نقش بازي مي کنه!

ديگه چيزي نگفتم راستش براي خودمم جالب بود که يه همچين کاري کرديم!

راه افتاديم که بريم طرف صحنه که کاميار يه پسره روکه ارگ مي زد وموسيقي نمايش رواجرامي کرد صداکرد وگفت:

-شما ارگ مي زني؟

پسره باخنده گفت:

-آره بد مي زنم؟

کاميار-نه اصلا اما ايني که مي زدي چي بود؟

پسره-سنفوني شهرزاد!هزار ويک شب!

کاميار-عمه تون اسمش شهرزاده ياخاله تون؟

پسره زد زير خنده که کاميار بهش گفت:

-پسر جون شهرزاد به من وتو چه مربوطه؟

پسره-پس چي بزنم؟آخه نمايش تيپ داستان هاي هزارو يک شبه!

کاميار-توفعلا اون هزار شب روول کن اين يه شب روبچسب!دلم مي خواد يه آهنگ شيش وهشت بزني که اين ديوارا به قر واطوار دربيان!

پسره-آخه ممنوعه!

کاميار-چي ممنوعه؟قردادن ديوارممنوعه؟

پسره دوباره زد زير خنده وگفت:

-نه بابا آهنگ قري ممنوعه!

کاميار-اون مال قديم بود الان تومدارس م قبل ازاينکه بچه هابرن سر کلاس ثابت شده اگه يه بابا کرمي چيزي بزنن سطح اموزش بالاتر مي ره!

-آخه چي بزنم؟

-اينو بزن ببينم!

بعد شروع کرد باآنگ شعر خوندن وبشکن زدن!

-شب شب رقصه-يالايالا!ميوزيک ودنس بايلا بايلا!

رجب خان-اينا چيه ديگه!مي آن جلوي نمايش رومي گيرن آ!

کاميار-يابايد ازاين آهنگا اين بزنه يابازي بي بازي!

پسره-خوب حالا يه چيز ديگه بگو بزنم!

کاميار-چه خوشگل شدي امشب روبلدي؟

پسره-آره بابا بلدم!

کاميار-بزن خب!

پسره-چيزي شد پاي شماها!

کاميار-توبزن،چيزي شد پاي من!اما اگه برم روسن ويه مرتبه نزني برمي گردم بيرون آ!

اينو گفت وراه افتاد طرف صحنه ماهام باخنده دنبالش رفتيم پرده هنوز پائين بود وماها هرکدوم سرجامون واستاديم که کاميار به پسره که پشت يه چيزي شبيه تور واستاده بود وداشت ارگ ش رواماده مي کرد يه اشاره کرد واونم شروع کرد به زدن!پرده رفت بالا ويه مرتبه مردم شروع کردن باکف موزيک روهمراهي کردن مردم کف مي زدن ومدير تئاترم پشت صحنه مي زد توسر خودش!من حواسم به مديرتئاتر بود که يه مرتبه متوجه شدم که کامياربااون دامن وشنل و کفش پاشنه بلند وسط صحنه واستاده ومثلا داره روزمين تندوتند دنبال يه چيزي مي گرده اما حرکاتش طوري بود که درست مثل اين بود که داره باآهنگ مي رقصه!مردم ديگه سر جاشون بند نبودن!بعضي ها که همونجا شروع کردن به رقصيدن!

رجب خان بيچاره پريد جلوي کاميار وباالتماس بهش گفت:

-جون مادرت بگو قطع کنه الان همه مونو ازاينجا بيرون مي کنن آ!

کامياريه اشاره به پسره که ارگ مي زد کرد که اونم آهنگ روقطع کرد مردم شروع کردن به دست زدن براي کاميار که يه نگاه بهشون کرد وگفت:

-عجب آدماي سوء استفاده چي هستين شما!من دارم روزمين دنبال کليدم مي گردم شمابرام کف مي زنين!

يکي ازتماشاچي ها باخنده گفت:

-پس اين آهنگ چي بود؟

کاميار-اين آخرين شب ازسنفوني هزار ويک شب بتهوون بود ديگه!حدود ساعت يازده ونيم اون وقتا!نه دير وقت بود تا حالا اجراش نکرده بودن!

ديگه اين مردم دل شونو گرفته بودن ومي خنديدن توهمين موقع اون پسر کوچيکه که من وکاميار برده بوديمش دستشويي شروع کرد به گريه کردن که کاميار يه نگاه به مادرش کرد وگفت:

-خواهر من يه خرده برس به اين بچه ها!دستشويي ش روکه اين سرباز برد وسرپاشم که من گرفتم!حداقل غذاش روشما خودت بهش بده تاما بازي مون تموم شه وبيائيم کمکت!

خانمه که غش کرده بود ازخنده گفت:

-اِوا!پس شما زحمتش روکشيدين!

کاميار-اختياردارين!وظيفه م بود!خيال تون راحت قشنگ طهارتش گرفتم!

مردم دوباره زدن زير خنده ديگه منم نتونستم خودمو نگه دارم وشروع کردم به خنديدن نصرت زود اومد جلووگفت:

--بانوي بزرگ،بازار درقرق شماست!

صحنه نمايش رو قبلا بازار درست کرده بودن بامقوا وتخته سه لا چندتا حجره درست کرده بودن ورجب خان ووزير اعظم که لباساشونو عوض کرده بودن مثلا مغازه داربودن ويه مرد که حدود سي وهفت هشت سالش بود شده بود شاگرد مغازه دار ونقش يه پسر جوون روبازي مي کرد.

نصرت اومد جلوودست کاميار روگرفت وبردش جلوحجره طلافروشي وپسره زود اومد جلو وتعظيم کردوگفت:

-اي بانوي زيبا درخدمتم امر بفرمائيد تاجان ناقابل نثارقدوم تان کنم!

کامياريه نگاه بهش کرد وباهمون صداي زنونه وعشوه گري گفت:

-امروز مظنه سکه چنده؟

مردم زدن زير خنده!پسره بيچاره نمي دونست چي جواب بده که نصرت آروم به کاميارگفت:

-قراره توبه اين پسره اظهار عشق کني!

کاميار-بذار ببينم بازار طلا امروز چه جوري يه!

بعد به پسره گفت:

-طلارو گرمي چندور ميداري؟

پسره-طلا چه ارزشي دارد؟جان من فداي شما باد!

کاميار-اينا که تعارفه!طلارو چند ورميداري؟

نصرت آروم زد توپهلوي کامياروگفت:

-بابا قراره مثلا توعاشق دلخسته اين پسره بشي!

کاميار-اين پسره که آه نداره باناله سوداکنه من اگرم قراره عاشق بشم عاشق صاحب مغازه مي شم نه شاگردش!

نصرت-بابا لج نکن سناريو اينطوريه!

کاميار-چه لجي دارم بکنم؟کي گفته من انقدر خرم که صاحب مغازه رو ول کنم بچسبم به شاگردش!من توزندگيم تاحالا ازاين خريت آ نکردم!

حالا اين دوتا دارن اينارو به همديگه مي گن وماومردمم داريم ازخنده غش مي کنيم!

پسره که ديد کاميارداره اين چيزا رو ميگه مثلا اومد کاررو درست کنه وگفت:

-اي بانوي زيبا!اي زيباترين!حيف نيس که عشق ومهر ومحبت رابه بهايي اندک بفروشيم؟

کاميار-اولا بهايي اندک نيس وکل شيش دنگ اين مغازه رو بايد اربابت بندازه پشت قباله م!ثانيا بدبخت برو فکر نون باش که خربزه آبه!پس فردا که تواولين اجاره خونه موندي تازه مي فهمي عشق رو بايد به چه بهايي فروخت که ضرر توش نباشه!حرف بيخودي نزن وبپر اون پيرمرده روکه صاحب مغازه س صداکن بياد جلو!

پيرمرده رجب خان بود که ته مغازه سرشو انداخته بود پائين ومي خنديد تاکامياراينو گفت زود اومد جلو وآروم بهش گفت:

-تروخداعاشق اين بشو!آبرومون رفت جلو مردم!

کاميار-واسه من فرق نداره عاشق کي بشم!اگه پول شو توميدي من عاشق اين پسره بشم!عشق بي مايه فطيره اين روزا

مردم شروع کردن براش کف زدن که برگشت طرف مردم وگفت:

-شما بگين!کدوم تون دختر به آدم آس وپاس مي دين؟

مردم سوتي براش مي زدن که نگو کامياردست نصرت روگرفت وگفت:

-بيابريم يه مغازه ديگه اينجا معامله مون نميشه!

نصرت-جون مادرت آبرومونو نبر!عاشق همين بشو بره پي کارش!

کامياريه خرده مکث کرد و بعد برگشت طرف پسره وگفت:

-حالا توچند سال ت هس؟

پسره-هيجده بهار ازعمر را پشت سر گذاشته ام!

کامياريه نگاهي بهش کرد وگفت:

-تابستون وپائيزش روحساب نمي کني؟مرد حسابي تو هيچي هيچي نه ده سال ازمن بزرگتر نشون ميدي حالا هيجده بهار راپشت سر گذاشته اي؟

دوباره مردم زدن زير خنده!

مرده که خودشم خنده ش گرفته بود آروم به کاميار گفت:

-جون من سربه سرم نذار بذار کارمونو بکنيم وازنون خوردن نيفتيم!

کاميار-حالا نشت مشت چي داري؟

پسره-هيچ بانوي من!دستم خالي اما دلم پراز عشق است!اگر شما عشق مرا بپذيريد ثروتمند ترين مردجهان خواهم شد!

کاميار-پس چشمت دنبال پول منه؟بفرما!

اينو گفت و شصت شروبه پسره نشون داد ديگه اين مردم داشتن ازخنده خودشونو خراب مي کردن ماها که روصحنه جلو خودمونو ول داده بوديم وقاه قاه مي خنديديم!

پسره بدبخت سرخ وسفيد شد وگفت:

-ولي بانوي زيباي من بي نياز ازهرچيزي هستم وفقط خواهان عشق شمايم!

کاميار-پس خره بذار من زن اين اربابت بشم بعدا يه جوري باتوکنار مي آم!

نصرت آروم به کاميار گفت:

-باباجون مادرت عاشق اين بشو بره پي کارش!الان پرده دوم تموم ميشه ها!

کاميار-بابا منکه يه بار بيشتر نمي تونم شوهرکنم بذار حداقل زن يه آدم پولدار بشم که يه کنسرت دبي مارو ببره!اين پسره که بااين سرووضعش يه سينما تولاله زار نمي تونه بره!

دوباره مردم زدن زير خنده !ديدم نخير اين ول کن نيس!اگه چيزي بهش نگم امکان نداره عاشق اين پسره بشه!

من مثلا بادي گارد دختر پادشاه بودم يه خرده رفتم جلوتر وآروم درگوشش گفتم:

-کاميارول مي کني يانه!

کامياريه نگاهي به من کرد وبلند گفت:

-به جون تواگه زن اين بشم بيچاره مي شم آ!آرزوي يه خريد ازday to dayبه دلم مي مونه ها!

مردم دوباره زدن زير خنده يه چپ چپ بهش نگاه کردم که گفت:

-باشه جهنم!بذار منم سياه بخت بشم!

بعد به پسره گفت:

-شماره اون موبايل وامونده ت روبده شب ازتوقصر يه زنگ بهت مي زنم!

پسره-موبايل چيست؟

کاميار-همونکه الان هرعمله بنايي يه دونه دست شه!اونم نداري بدبخت!

ديگه نمي تونم بگم مردم چيکارداشتن مي کردن ازخنده!فقط ازتوسالن صداي خنده مي اومد اونم چه خنده هايي!

کاميار-اين جا بازار طلافروشاس يا گداخونه؟اي سياه برزنگي مارا کجا آورده اي؟اين ديگه چه شهريست؟

نصرت-سرور من اينجا قندهار است!بزرگ ترين واباد ترين شهر جهان!

کاميار-آري قند هاراست اما درزمان ملامحمد عمر!ويترين تمام طلافروشان که خالي ست!

نصرت-چنين نفرمائيد بانوي من!

کاميار-چنين مي فرمايم پدرت هم درمي آورم!اين پسره عين جووناي شهر خودمونه که!درواقع مي شد گفت که علاف است!

دوباره مردم زدن زير خنده!آروم بهش گفتم:

-کاميار اگه لوس بازي روتمومش نکني اين نيزه وسپر رو ميندازم زمين و ازروصحنه ميرم بيرون!

کايار-باشه اما فقط به خاطر تو به اين پسره جواب مثبت مي دم!

بعدبرگشت طرف پسره وگفت:

-آه اي جوان رعنا وبرازنده من ازنخست شيفته توگشته بودم اما مي خواستم ترا بيازمايم که علم بهتر است ياثروت؟؟

يه دفعه همه تماشاچي ها باهم داد زدن ثروت!ثروت!ثروت!

کامياربرگشت طرف شونو وگفت:

-آري اين چنين است!علم درخدمت ثروت است!اينها همه شر و وراست که ما مي گوئيم وفقط به درد کتابهاي مدرسه وزنگ انشا مي خورد!

مردم شروع کردن بازم براش دست زدن!توهمين موقع يارو عربه اومد روصحنه وتا رسيد به کاميارگفت:

-السلام عليک يابنت السلطان!شما چرا براي خريد زرو گوهر وجواهر به خود زحمت داده به بازار آمده ايد؟دستورمي دادي تاتمام زروگوهر بغداد را به پاي شما مي ريختم!

کامياريه نگاه به عربه کرد وبعدبرگشت طرف من وگفت:

-اين پدرسوخته داره منو وسوسه مي کنه!بذارزن اين بشم!

يه چپ چپ ديگه بهش نگاه کردم که برگشت طرف عربه وگفت:

-من هيچگاه عشق را به زروگوهر نمي فروشم اي عرب شير شترخور!

عربه-ولي بانوي من ازوصلت ما دوکشور بايکديگر متحد خواهند شد وعليه دشمن خواهند ايستاد !من دربغداد کاخي زيبا براي شما آراسته ام!

کاميار-تومال عراقي؟پدرسوخته تاچندوقت پيش ازدست موشک ها وراکت هاي تو طويله هاي شمال به قيمت قصر هاي زرين اجاره داده مي شد!حالا که قراره بمب بارونت کنن دست اتحاد به ماخواهي داد؟برو پدرسگ که ما خر نمي شيم!

تااينو گفت مردم ازجاشون بلند شدن!کف مي زدن!سوت مي کشيدن!هلهله مي کردن!اصلا باورم نمي شد که اين مردم انقدر به هيجان بيان!مدير تئاتر که اينو ديد بدبخت ازترسش پرده رو انداخت!تاپرده افتاد ماها بادل راحت شروع کرديم به خنديدن!ماها اين طرف مي خنديديم ومردم اون طرف پرده!اين کورشده فقط واستاده بود وماها رو نگاه مي کرد! انگار نه انگار که ولوله انداخته بين مردم!

رجب خان اومد بغلش کرد وگفت:

-واقعا شير مادرت حلالت باشه!

کاميار-خيلي ممنون اما من باشير خشک بزرگ شدم!دست گاوه درد نکنه!

يه مرتبه بادست زد رو پاش وگفت:

-ديدي بازم اون جمله ها رو نگفتم!اي دل غافل!ازبس که رو صحنه هول مي شم يادم ميره اونا رو بگم!چي بود اونا؟ بلايت به جانم...ديگه چي بود؟

ماها دوباره زديم زير خنده که درصحنه واشد و اون دختره وپسره درحالي که ازخنده اشک از چشماشون مي اومد اومدن تو وتا رسيدن دختره به کاميارگفت:

-واقعا عالي بود!بايد بگم تاحالا همچين هنر پيشه اي نديده بودم!

کاميار-خيلي ممنون اما بيا خانم جون اين کلاه گيس رو بگير وپرده اخر رو خودت بازي کن!

رجب خان- باز شروع کردي؟

کاميار-بابا من خراب مي کنم آ!من دوتا جمله رو نتونستم بگم اخه!

رجب خان- توانقدر قشنگ بازي کردي که ديگه اون جمله هارو لازم نداريم!

کاميار-نه ميخوام نوني که مي خورم حلال باشه!مي ترسم تو پرده آخرم اينا يادم بره بگم!خب عيبي نداره آخر شب صد تومن بابت اين سه تا جمله ازمزدم کم کنين!

توهمين موقع ارگيست اومد جلو وگفت:

-خوب زدم؟

کاميار-عالي بود!دستت درد نکنه!چي بود اون هزار ويک شب؟مال آدما ي تنبل بي عرضه!

پسره خنديد وگفت:

-تنبل بي عر ضه براي چي؟

کاميار-آدمي که هزار ويک شب ساکت بشينه وقصه گوش بده وبه قصه گو کاري نداشته باشه هم تنبله هم بي عرضه!

همه زديم زير خنده ورفتيم اتاق پشت صحنه که ديديم مدير تئاتر برامون ماءالشعير فرستاده بالا!گلوي من يکي که شده بود عين چوب کبريت!تواون گرماي پشت صحنه ماءالشعير خنک چه مزه اي بهمون داد!

خلاصه پرده سوم اجراشد وانقدر مردم خنديده بودن واشک ازچشماشون اومده بودکه همه يکي يه دستمال دستشون بود!

بالاخره کارمون که تموم شد ونصرت حساب کتاباش روبارجب خان کرد ودست دختره روکه اسمش ميترا بود روگرفت وبه ماگفت بريم چهارتايي ازتئاتر اومديم بيرون ودم در بهمون گفت دنبالم بياين ماهام دنبالش رفتيم تويه خيابون فرعي ه رفت وامد توش کم بود نصرت رفت يه گوشه پياده روواستاد ويه نگاهي به ماها کرد وگفت:

-من هنوز اسم شماهارو نمي دونم!

کاميار-من کاميارم اين سامان

نصرت-دست جفت تون درد نکنه امشب خداشماهارو ازروهوا براي من فرستاد!اما حساب حسابه کاکا برادر!پونزده هزار تومن اونجا بهم قرض دادين بازي م که کردين!من اينجا شبي سه تومن مي گيرم بازي مي کنم اين ميترام شبي يک و نيم.حالا بگو پنج تومن!مک بيست تومن بهتون بدهکارم!

کاميار-فعلا حرفش رونزن تابعد!

نصرت يه چيزي آروم در گوش ميترا گفت که اونم سرشو تکون داد وبعد برگشت طرف کاميار وگفت:

-يه چيزي مي خوام بهتون بگم ناراحت نمي شين؟

کاميار-نه،بگو!

نصرت-بيااين ور!

دست من وکاميارروگرفت ويه خرده برد اون طرف ترو گفت:

-ببين،من اين بيست تومن روحالاحالاها نمي تونم بهتون پس بدم!

کاميار-ماهام ازت پول نخواستيم که!

نصرت-نه اينطوري که نمي شه!

کاميار-خب پس چي کار کنيم؟

نصرت-اينو وردارين امشب ببرينش حساب به حساب در!

کاميارداشت نگاهش مي کرد من اصلا متوجه نشدم چي مي گه!ازش پرسيدم:

-چي روور داريم ببريم؟

کامياريه نگاه به من کرد که تازه متوجه منظور نصرت شدم!يه مرتبه خون ريخت توصورتم کامياربهش گفت:

-مگه اينکاره س؟

نصرت سرشو تکون دادوگفت:

-زندگي يه ديگه!

کاميار-تواسم اينو ميذاري زندگي؟اين زندگي سگ م نيس!

نصرت سرشو انداخت پائين ويه خرده مکث کرد که کاميار گفت:

-اون پول حلالت باشه اما محبت رواينجري جواب نمي دن!

نصرت آروم سرشو بلند کرد ويه نگاه به من وکاميار کرد وبعد گفت:

-يعني ديگه ازم پول نمي خواين؟

کاميار-گفتم که!حلال!

يه مرتبه يه قطرع اشک ازگوشه چشمش اومد پائين که باآستينش پاک کرد وگفت:

-شماها ديگه چه جورشين؟

کاميار-ماهام نذري کار برات نکرديم اما پول وازاين چيزا نمي خوايم!

نصرت-پس چي؟

کاميار-بعدابهت مي گيم!

نصرت-هرچي بخواين مضايقه نمي کنم ازتون!

کاميار-مرد مردونه؟

نصرت-مرد مردونه!اصلا بياين بريم خونه ي ما!خونه که چه عرض کنم؟يه دونه اتاقه!بياين امشب رو فقيرونه بگذرونين!شام که نخوردين!کالباس مالباس مي گيريم دورهم مي خوريم!

من وکامياريه نگاه به همديگه کرديم که کاميارگفت:

-باشه بريم!

آروم به کاميار گفتم:

-ماشين روچيکارکنيم؟باماشين خودمون بريم؟

کاميار-نه بذاريم همينجا باشه اينا نبايد بفهمن که وضع ما خوبه باهرچي اونا رفتن مي ريم!

نصرت داشت بادختره حرف مي زدانگار بهش گفت که ما قبول نکرديم دختره سرشو انداخته بود پائين وهيچي نمي گفت وقتي حرفش تموم شد اومد جلووگفت:

-شماها همينجا واستين تامن ازاين مسيو خريد بکنم وبيام!

اينو گفت ورفت طرف يه اغذيه فروشي مونديم من وکاميارو دختره.که پشتش روبه ماکرده بود وداشت توخيابون رو نگاه مي کرد کامياررفت طرفش وگفت:

-اسم من کامياره!اينم پسرعموم سامانه!

دختره برگشت اما هنوز داشت يه طرف ديگرو نگاه مي کرد انگار خجالت مي کشيد توصورت ما نگاه کنه فقط گفت:

-اسم تونو فهميدم منم اسمم ميتراس!

کاميار-هرشب اينجا بازي مي کنين؟

ميترا-آرهکاميار-شبي هزار و پونصد که ماهش مي کنه چهل وپنج تومن!پولي نمي شه که!

ميترا-جمعه ها دوسانس داريم.

کاميار-بازم چيزي نمي شه که!

ميترا-بالاخره يه کاريش مي کنيم کمتر مي خوريم!شماها چيکار مي کنين؟

کاميار-درس مي خونيم!

مترا-دانشجوئين؟چه رشته اي؟

کاميار-داريم جامعه دور وورمون رو مي شناسيم!

ميترا-آهان جامعه شناسي؟

کاميار-يه همچين چيزي!

يه خرده ساکت شديم هنوز داشت يه طرف ديگه رو نگاه ي کرد که کاميارگفت:

-زندگي بهت سخت گرفته اره؟

يه مرتبه عصباني شد وبرگشت توصورت من وکاميار نگاه کرد وگفت:

-شماها که فهميدين چه کار ديگه اي مي کنم!ديگه چرا مي پرسين؟

کاميار-اگه اينکارو مي کني اون کارت چيه؟اگه اون کاررو مي کني اين کارت چيه؟

ميترا-باپنجاه هزار تومن مي شه تواين مملکت زندگي کرد؟تازه اومدي تواين شهر؟؟

کاميار-نه تازه نيومدم اما...

بقيه حرفش روخورد که ميترا گفت:

-اما چي؟

کاميار-اما خبرنداشتم توتاريکياي اين شهر چه خبره!

ميترا يه لحظه به من وکاميار نگاه کرد وکمي اروم شد وگفت:

-کم وکسري زندگيم رو جور مي کنم!هروقت کم مي ارم مجبورم بايکي برم مي فهمين که؟

من سرمو انداختم پائين که دوباره عصباني شد وگفت:

-سامان خان تروخدا براي من اداي آدماي عابد زاهد رو درنيارين که حالم بهم مي خوره!چيه؟ماها نجسيم؟کافريم؟بايد سنگسار بشيم؟بهتون نمي آد که شماهام همچين طيب وطاهر باشين!

توچشماش نگاه کردم وگفتم:

-نه!شما نبايد سنگسار بشين!ماها بايد سنگسار بشيم که چشم مونو روخيلي چيزا بستيم!ماها خيلي به شماها بدهکاريم!

يه مرتبه اشک توچشماش جمع شد!چيزي نمونده بود که بزنه زير گريه!يعني اگه نصرت نرسيده بود حتما گريه مي کرد صداي نصرت که ازپشت مون اومد روش روکرد اون طرف!

نصرت-بريم!همه چي گرفتم!بريم بااتوبوس بريم!

کاميار-اتوبوس حالا کجابود؟

نصرت-نه مي آد يه خرده واستيم مي اد کار هرشب مونه!

کاميار-امشب روبياين بايه آژانسي چيزي بريم!

نصرت-مي دوني پولش چقدر مي شه!؟

کاميار-يه شب هزار شب نمي شه مهمون ما!

اينو گفت وجلوي يه پيکان روگرفت وچهارتايي سوار شديم راننده پرسيد کجا که نصرت گفت:

-...شهر!!

تااينو گفت راننده هه ترمز دستي روکشيد وگفت:

-آقاجون پياده شين!

کاميار-چرا؟

راننده-من اصلا امشب ديگه کار نمي کنم!

کاميار-آخه براي چي؟

راننده-برادر مي دوني اينجا که مي گي کجاس؟

کاميار-خب؟

راننده-من برم وبرگردم مي شه صبح!

کاميار-خب شما پولت روبگير!

راننده-چهارتومن ميدي؟

کاميار-مي دم بابا حرکت کن!

راننده هه ترمز دستي روخوابوند وحرکت کرد وگفت:

-ببخشين واله!آخر شبه ومام خسته ايم!ازاينجا تا اونجام که يه مسافرت راهه به دل نگيرين تروخدا!

کاميار-شمام حق دارين آقا راه طولانيه!

راننده-اصلا مهمون خودم باشين!

کامياربهش خنديد که اونم شروع کرد خنديدن وگفت:

-حالا يه چيزي بگم بخندين به يارو که همشهري خودمم بوده مي گن اگه دنيارو بهت بدن چي کار مي کني؟يارو يه فکري مي کنه وميگه هيچي!مي فروشمش ومي رم خارج زندگي مي کنم!

ماهام زديم زير خنده!همچين جک روبالهجه تعريف مي کرد که آدم خوشش مي اومد!

راننده-يه روزبه يه همشهري ديگه ما مي گن اگه يه کاميون اسکناس بهت بدن چيکار مي کني؟يارو زود گفت چهار تومن مي گيرم وخالي ش مي کنم!

دوباره ماها زديم زير خنده که کاميار گفت:

-حالا من يه جک مي گم که هم بخندي وهم گريه کني!يه روز يه يارو خواب ميبينه که مرده وبردنش يه جايي وبهش مي گن تو گناهکاري!حالا خودت ازاين مجازات ها يکي روانتخاب کن !يارو نگاه مي کنه ومي بينه يه آدم اونجان ودارن زار زار گريه مي کنن ويه ديگه م اون طرف دارن مي خندن!مي پرسه اينا که گريه مي کنن جريان شون چيه؟

مي گن اينا آمريکائي ن!هفته اي يه بار خودشون قير رو داغ مي کنن وباقيف مي ريزن توحلق شون!امروز که اينکارو کردن تا هفته ديگه که نوبت بعديشون بشه اينا گريه مي کنن!

يارو اونايي رو که اون طرف داشتن مي زدن ومي خنديدن ومي رقصيدن نشون ميده وميگه من مي خوام برم پيش اونا!طرف برميگرده بهش مي گه ببين اونا هرروز قيرداغ رو باقيف مي ريزن نوحلق شونا!يارو مي گه باشه من ميخوام برم پيش اونا!خلاصه طرف رو ميبرن وميندازن تواون قسمت!اونايي که اونجا بودن بهش خوش امد مي گن وتعارفش مي کنن وخلاصه خيلي تحويلش مي گيرن!يه خرده که مي گذره يارو ازبغل دستي ش مي پرسه برادرجريان چيه؟اونايي که هفته اي يه بار قير داغ رو ميريزن توحلق شون دارن زار زار گريه مي کنن وشماها که هرروز اين برناه براتون هس دارين مي خندين؟يارو بغل دستي يه مي خنده وميگه آخه نمي دوني جريان چيه!اون آمريکائي ها برنامشون دقيق و مرتب ومنظمه!هرهفته سر ساعت قيف وقير وهيزم حاضره وخودشون ترتيب کاررو مي دن اما ماها يه روز قير هس قيف نيس!يه روزهم قيف هس قير نيس!يه روزم هم قير هس وهم قيف،هيزم نيس!يه روزم که همه اينا حاضره مسئولش نمي اد اينه که مافعلا دوساله اينجاييم واين برنامه مونه!

همه زديم زير خنده که راننده هه گفت:

-خنده ش درست اما گريه ش کجابود؟

کاميار-اينه ش ديگه معماس!اگه فهميدي اونا کجايي بودن گريه ت ميگيره!

راننده هه ديگه چيزي نگفت ماهام نگفتيم همه مون فهميده بوديم که اونا کجايي هستن!

يه ساعت بعد رسيديم تويه کوچه خاکي ودرب وداغون!اصلا باورم نمي شد که يه همچين جاهايي م توتهران باشه!از خونه ها که چي براتون بگم!يه وضع افتضاحايي اونجابودکه نگو!

وقتي پياده شديم وکاميار خواست به راننده هه پول بده واون تعارف کرد وبالاخره گرفت برگشت به کاميار گفت:

-دستت دردنکنه اما تاهمينجا داشتم توخودم گريه مي کردم !فهميدم اونا کجايي بودن!

***

فصل پنجم

داشتم کوچه ها وخونه ها رونگاه مي کردم که کاميار گفت:

-به چي نگاه مي کني؟

-به اينجاها!اصلا فکر نمي کردم يه همچين جاهايي م توتهران باشه!يعني بعضي وقتا توفيلما مي ديدم که مثلا يه خونواده ي فقير اينجاها زندگي مي کنن اينجاها خيلي ناجوره که!

کاميارم يه نگاه به خونه ها که آجري ودرب وداغون بود کردوگفت:

-خونه هاي يه طبقه زشت وتوسري خورده!کوچه خاک وخلي!جوب آب بوگندو!دروپنجره شيکسته!اينا مي دوني چيه؟

-يه محله فقير نشين شهر!

کاميار-نه!علت صدتا فساد و فحشا وهرزه گي وجرم وکثافت!

ماداشتيم آروم حرف مي زديم اما ميتراشنيد وگفت:

-پس اگه توخونه روببينين چي مي گين؟حتما يه دليل قانع کننده براي جنايت واعتياد ومواد خريد وفروش کردنم پيدا مي کنين!

کاميار-اينجا دليل کافي براي خيلي کاراهس!

نصرت يه لگد محکم به يه درچوبي زد که بايه صداي بد واشد وبرگشت طرف ما وگفت:

-بياين بريم توکه ازبوگند اين جوب خفه شديم!

ميترا-آره بريم تو!آخه اونجا بوي گل وگلاب مي آد!

نصرت يه نگاهي بهش کرد و رفت تو.ميتراواستاده بود که مثلا من وکاميار اول بريم که ماهام احترام گذاشتيم ونرفتيم وکاميارگفت:

-خانما مقدم ترن

يه خنده اي به ماکرد وگفت:

-آدم خوشش مي آد باجوونايي مثل شما حرف بزنه!مي دونين شماها يه جوري هستين!

-يه جور بد؟

ميترا-نه!يه جور خوب!آدم وقتي با شماهاس يه احساس خوبي داره!يعني يه دختر وقتي باشماهاس يه احساس خوب داره!احساس مس کنه يه خانمه!رفتارتون به آدم شخصيت ميده!

بعد همونجور که داشت مي رفت توخونه گفت:

-چيزي که آدماي اينجا فراموشش کردن!

رفت تو ومن وکاميارم دنبالش رفتيم پشت در يه پرده بود پرده که چه عرض کنم؟يه پتوي پاره پوره روبا ميخ طويله زده بودن پشت در!

پتو رو که زديم کنار تازه فهميديم ميترا چي ميگه!

ازاونجا که ماواستاده بوديم هفت تا پله مي خورد تاکف حياط.يه حياط صد صدوبيست متري!دور تادور حياط اتاق بود کف حياط خاکي بود ووسطش يه حوض که توش آب بود وگله به گله رو آب صابون واستاده بود!

دومتر اون طرف تر دونفر مرد ويه زن حدود 50ساله بغل يه منقل نشسته بودن وداشتن ترياک مي کشيدن!

اون طرف حوض سه تاجوون بيست وهفت هشت ساله يه زيلو انداخته بودن روزمين وداشتن ورق بازي مي کردن ودوتا دختر هيفده هيجده ساله م بغل دستشون نشسته بودن که جوونا يه دقيقه بازي مي کردن ويه دقيقه بعد يه دستي سر و گوش اونا مي کشيدن!وسط شونم يه بطري بود چند تااستکان ويه کاسه ماست!

بوي ترياک وبوي عرق و بوي آب حوض باهمديگه قاطي شده بود واصلا نمي شد که نفس بکشيم!صداي يه راديو ام که تاآخر بلند شده بود وداشت اخبار مي گفت اين منظره رو کامل مي کرد بقدري اين صحنه زننده بودکه دلم مي خواست ازهمونجا برگردم اصلا رغبت نمي کردم که پامو از پله ها بذارم پائين!من بالاي پله هاواستاده بودم وکاميار دوتا پله پائين تر ازمن وميترا توحياط.نصرت که حوض روهم رد کرده بود وداشت مي رفت طرف يه اتاق اما ميترا همونجا منتظر ماواستاده بود!

کاميار-چيه کپ کردي؟

-دلم مي خواد ازاينجا فرار کنم وبپرم تو يه ماشين وبرگردم طرف خونه!

دستم روگرفت وکشيد وگفت:

-بيا!حواست روبده به اخبار تابفهمي چقدر پيشرفت حاصل شده!همه ش جنبه هاي منفي رودر نظر نگير!

اينو گفت وخنديدو منو باخودش کشيد وبرد!

داشت حالم بهم مي خورد که يکي ازاون مرداکه درحال ترياک کشيدن بود بهمون تعارف کردوگفت:

-بفرمائين!

کاميار-دم شما گرم!کام تون شيرين!

من رفتم اون طرف حوض که يکي از اون سه تاجوونا استکان شو طرف من بلند کرد وگفت:

-سلام

من اونقدر گيج شده بودم که اصلا نمي تونستم حرف بزنم کاميارزود گفت:

-نوش!گوارا وجود!

پسره استکانشو انداخت بالا و ازجاش بلند شد ودست کاميار روکه داشت ازبغلش رد مي شد روگرفت ومي خواست بزور بشونه بغل خودشون که کاميار گفت:

-قربون وفات!به سرت قسم مي بره!عسل توگلوت!

اينو که کاميارگفت پسره ديگه پاپي نشد وماهام ازشون گذشتيم ورفتيم طرف يه اتاق کاميار جلوتر مي رفت ومن وميتر ا بغل همديگه حرکت مي کرديم نزديک دريه اتاق که نصرت رفته بود توش يه مرد چهل وخرده اي ساله که يه شلوار مشکي پوشيده بود وکت ش روانداخته بود روشونه ش ويه تسبيح درشت م دستش بود يه قدم ازجلو يه اتاق ديگه اومد جلو وگفت:

-خوش اومدين جوونا!بفرمائين اين ورا صفاآوردين!

تادست منو گرفت ميترا گفت:

-طالب خان اينا اين کاره نيستن!

يه مرتبه اخماي طالب خان رفت تو هم وگفت:

-پس اينجا اومدن چيکار؟مشتري تن؟

رنگ ميترا ازخجالت شد عين گچ ديوار فقط بازوي منو گرفت کشيد که منم دستمو ازتودست طالب خان درآوردم و رفتم طرف کاميار که داشت برمي گشت طرف من!تارسيدم بهش ميترا آروم گفت:

-بريم تو!اينجا واينستين!

سه تايي رفتيم تواتاق ودم در کفشامونو درآورديم وميترا دررو بست وگفت:

-هردفعه که مي خوام اين يه تيکه حياط رو رد کنم انگار جون رو ازم مي گيرن!

نصرت سرشو انداخته بود پائين وداشت يه روزنامه روپهن مي کرد کف اتاق البته اگه مي شد بهش گفت اتاق!يه آلونک ده دوازده متري بود بايه زيلو کف ش!گچ طاق وديوار گله به گله ريخته بود وچند جاشم نم زده بود!سقف اتاقم که فقط اسمش سقف بود!

ي طرفم يه پنجره روبه حياط وامي شد که شيشه يه طرفش شيکسته بود ويه جاش مقوا گذاشته بودن ويه پرده چرک وکثيفم جلوش آويزون بود گوشه اتاقم دودست رختخواب تويه چادر شب پيچيده شده ويه چراغ فيتيله اي م بغلش بود.

به طرف ديگه م چند تا ميخ بزرگ زده بودن به ديوار مثلا جالباسي بود!

من وکاميار داشتيم منظره اتاق رو نگاه مي کرديم که ميترا همونجور که داشت روپوش وروسريش رودرمي آورد به نصرت گفت:

-پاشو اونو بکش!

من وکاميار برگشتيم طرفش ورد نگاهش روگرفتيم داشت به دوتا سوسک سياه گنده که روديوار اتاق بودن نگاه مي کرد!

تازه متوجه ش شدم!يه دختري بود باچشم وابروي مشکي وموهاي سياه بلند صورت ظريف وشيريني داشت چيزي که توصورتش خيلي جلب توجه مي کرد چشماش بود!چشماي درشت بامژه هاي خيلي بلند!همينا صورتش روخيلي قشنگ کرده بود!

محو تماشاش شده بودم که چشماش افتاد توچشمام ومنم زود سرم روبرگردوندم طرف دوتا سوسک که روديوار بودن!

نصرتم که داشت ازتوکيسه نايلون نون وکالباس وخيارشورونوشابه رودرمي اورد ومي چيند روروزنامه يه نگاه به سوسکا کردوگفت:

-واسه چي بکشم شون؟مثلا اونا خيلي پست تروکثيف تر ازماهان؟

کاميار رفت ويه لنگه ازکفشاش روورداشت ورفت سوسکا روکشت ميترا يه لبخند بهش زد وازش تشکر کرد وبعد يه نگاه به لباساي ماکرد وبه نصرت گفت:

-نصرت!بلند شوازمهين خانم اينا دوتاصندلي بگير بيار

نصرت يه نگاهي به ميترا کرد که داشت به لباس ماها اشاره مي کرد وبعد برگشت طرف ما وزود خواست ازجاش بلند بشه که کاميار تندتر نشست روزمين بغل روزنامه وگفت:

-زحمت نکش!ماها راحتيم!

ميترا-آخه لباستون خراب ميشه!

کاميار-خيلي ممنون طوري نميشه!

ميترا-پس کاپشن تونوبدين من آويزون کنم!

اينو گفت واومد طرف من که من زودتر کاپشن رودرآوردم وخودم رفتم طرف اون چندتاميخ که به ديوار بود وتااومدم کاپشن م روبهش آويزون کنم که ميترا زود ازدستم گرفت وگفت:

-اونجا نزنينش!گچي ميشه!

بعد برد وقشنگ تاش کرد وگذاشت رو رختخوابا ووقتي برگشت ديدم صورتش ازخجالت سرخ سرخ شده!

ميترا-ببخشين ديگه!اينجا همينه!

کاميار-خواهش مي کنم!اختياردارين!

نصرت-توکلبه ما رونق اگر نيست صفا هست!

ميترا-اگه اينا رو هم نگيم که دل مون ميترکه!

منم رفتم يه طرف روزنامه نشستم وميترام اومد يه طرف ديگه ش شست

نصرت- نشستي؟بشقاب مشقاب چي؟

ميترا-سراون گنجه نمي رم!

نصرت زد زير خنده وبعد برگشت طرف ما وگفت:

-مي ترسه!ازسوسک مي ترسه!

بعد همونجور که ازجاش بلند مي شد گفت:

-اين خانماازاتوبوس دوطبقه نمي ترسنا!اما از سوسک به اين کوچولويي ميترسن!حکايتي آ!

بعد رفت سرگنجه وتاخواست درگنجه رو واکنه که عطسه ش گرفت وزود گفت:

-اي برپدر اين هواي بهار لعنت!باز سرما خوردم!

ازتو کمد چند تا بشقاب ملامين وچند تا چنگال حلبي ويه چاقو وسه تاليوان درآورد وتا برگشت طرف ما ودوباره عطسه کرد وزود دماغش روبايه دستمال که ازجيبش درآورد پاک کردوگفت:

-ببخشين!

بشقابا روبابقيه چيزا گذاشت تو مثلا سفره وکيسه اي روکه توش کالباس بود ورداشت وشروع کرد بايه چنگال ورق ورق کالباسا رودراوردن وگذاشتن توبشقاب من حواسم به ميترا بود که همه ش سرش پائين بود وکاميار حواسش به نصرت که يه مرتبه ديگه عطسه ش گرفت وروش رو ازطرف سفره برگردوند ودوباره بادستمال دماغش روپاک کرد وازجاش بلند شد وگفت:

-تاشما مشغول شين ومن اومدم!برم يه آب بزنم سروصورتم!

اينو گفت وکفشاشو پاش کردوازاتاق رفت بيرون که ميترا گفت:

-بفرمائين تروخدا!ناقابله!

کاميار-صبر مي کنيم آقانصرتم بياد!

ميترا-اون حالا تادست وصورتش روبشوره طول داره!

کاميار-معتاده؟

تاکامياراينو گفت من خشکم زد!ميترا يه نگاه به من کرد وبعد به کامياروسرشو تکون داد

کاميار-چندوقته؟

ميترا-چند سالي هس!

کاميار-شماچي؟

اينو که کاميار گفت يه مرتبه عرق نشست روتن م نمي دونم چرا يه مرتبه خجالت کشيدم!

ميترا-نه!يعني چي بگم؟چرادروغ بگم!نه به اون صورت!

کاميار-يعني چي؟

ميترا-اگه باشه مي کشم!

کاميارهروئين؟

ميترا-نه بابا!اونکه ترک نداره!ترياک روميگم!

بعد يه خنده مصنوعي کرد وسرشو انداخت پائين!من ديگه واقعا داشت حالم بهم مي خورد!اصلا فکرشم نمي کردم که يه روزي تويه همچين جاي کثيفي سريه سفره که روزنامه باشه بشينم وتوچندتا بشقاب ملامين کثيف بايه همچين آدمايي کالباس بخورم!اونم بدترين نوعش رو!هردفعه که به کالباسا نگاه مي کردم که تواون بشقاب زرد و چرب وچيلي يه حالت تهوع بهم دست مي داد برگشتم به کاميار نگاه کردم که انگار حال وروزم روفهميد وبهم يه لبخند زد ويه برش کالباس ورداشت وازوسط نصف کرد ونصفي ش روگذاشت دهنش!وقتي ديدم کاميار داره ازش مي خوره دلم قرص تر شد ونصف ديگه ش روازش گرفتم وشروع کردم به خوردن بعدش کاميار به ميترا گفت:

-ببخشين اگه اينجا سيگار بکشم ناراحت نمي شين؟

يه مرتبه ميترا زد زير خنده وکمي که خنديد گفت:

-ببخشين!خنده م براي اينه که اگه شما بدونين تواين اتاق چه جور دودهايي ميره روهوا حتما خودتونم ازاين حرف تون خنده تون ميگيره!

کامياربسته سيگارش رودرآورديه مکث کرد وبعد اول گرفت طرف ميترا که اونم يه تشکر کرد ويکي ورداشت وبعدش به من تعارف کرد وخودشم يه دونه ورداشت که من ازجيبم فندکم روکه طلا بود درآوردم وروشن ش کردم وگرفتم جلو ميترا که زود بهم گفت:

-طلاس؟

سرمو تکون دادم که زود گفت:

-اينو اينجاها ازجيب تون درنيارين آ!

بعد انگار دودل بود اما يه مرتبه انگار تصميمش روگرفت وگفت:

-جلو نصرتم درش نيارين!

کاميار-يعني؟؟

نذاشت حرف کاميار تموم بشه وگفت:

-نه!نصرت اينطوري نيس اما آدمه ديگه!

سيگارا رو روشن کردم وفندک روگذاشتم توجيبم که ميترا گفت:

-فقر وتنگدستي آدمو به خيلي کارا وادار مي کنه!

-نه همه رو!

ميترا-دست وردارين سامان خان!دور وورتون روبهتر نگاه کنين!

-يعني شيکم آدم انقدر ارزش داره؟

ميترا-مسئله تنها شيکم آدم نيس!بقاس!تنازع بقاء!درست مثل حيووناي توجنگل!اينجا الان همينطوريه!الان فقط کافيه شمابرين توهمين حياط واون فندک طلاي قشنگ تون روازجيب تون دربيارين!ديگه تمومه!دروحله اول سعي مي کنن مثلا باقمار کردن ازتون ببرنش!اگه نشد ازجيب تون مي زنن ش!اگه نشد بازبون خوش ازتون مي گيرنش!اگه نشد...

يه لبخند زد که من گفتم:

-حتما منو مي کشن وورش ميدارن!

ميترا-شايد!شايدم نه!

-چرانه؟

ميترا-چون شما بانصرت اومدين اينجا!

-ازش ميترسن؟

ميترا-نه اززور بازوش!

کاميار-پس از چي ش ميترسن؟

ميترا-دور و ورش شلوغه آدم زياد داره!

اينو گفت وازجاش بلند شد وازيه گوشه يه جا سيگاري کائوچوئي ورداشت وآورد وگذاشت جلو ما وخاکستر سيگارش رو توش تکوند وگفت:

-يه چيزي مي خوام ازتون بپرسم!شما اينجا چيکار دارين؟

کاميار-بايد تزمون رو بنويسيم!يه زندگي جتماعي عجيب!

ميترا-مثل زندگي نصرت!شايدم خود من!

يه خرده ساکت شد من وکاميارم هيچي نگفتيم وسيگارمون روکشيديم که گفت:

-وضع مالي تون خوبه مگه نه؟

کاميار-اگه منظورت به اون فندک طلاس اونو يه نفر کادو بهش داده!

ميترا-نه کلا ميگم!

کاميار-وضع مون بد نيس!

ميترا-ازدواج کردين؟

کاميار-نه

ميترا-خيلي فضولي مي کنم نه!؟

کاميار-کنجکاوي!کلمه کنجکاوي بهتره شما چي؟ازدواج کردين؟

ميترا-نه ديپلمم روکه گرفتم ديگه ازخونه زدم بيرون!

کاميار-خونواده تون چي؟

ميترا-قيدمو زدن!گفتن اصلا ما يه همچين دختري نداريم!

-چرا؟

ميترا-چرا گفتن مايه همچين دختري نداريم؟

-نه چرا ازخونه تون اومدين بيرون؟

ميترا-داستانش طولانيه!ولش کنين!

-هيچ وقت ازخودتون نپرسيدين که شايد اگه خونه مي موندين وضع تون ازالان تون بهتر بود؟

ميترا-يه وقت زياد به اين چيزا فکر مي کردم اما حالا ديگه نه!گذشته ها گذشته ديگه!

-يعني هيچ راه برگشتي نيس!؟

رفت توفکر وهيچي نگفت که درواشد ونصرت اومد تو وگفت:

-ببخشين طول کشيد!يکي ازهمسايه ها منو گرفته بود به حرف!اِ...!شماها چرا شروع نکردين؟ميترا؟چراتعارف نکردي؟

ميترا-خواستن توام بياي!

نصرت-اي بابا خوبه حالا چيزي نيس که يخ کنه وازدهن بيفته!

اومد نشست سر سفره وگفت:

-پس ديگه بفرمائين!نوش جون تون باشه!

حال وهواش عوض شده بود معلوم بود که رفته بيرون وکشيده!

کاميار چندتا پرکالباس گذاشت تو بشقاب من وچند تام براي خودش گذاشت ويه نون باگت روازوسط نصف کرد ونصفي ش روگذاشت براي من وخودش شروع کرد به خوردن منم آروم آروم شروع کردم ميترا ونصرتم شروع کردن!

نصرت يه لقمه گذاشت دهنش وگفت:

-کار شماها چيه؟

کاميار-دانشجوئيم!

همونجور که داشت لقمه ش روقورت مي داد يه نگاهي به ما کرد وگفت:

-بهتون نمي آد!بيشتر نشون مي دين!

کاميار-فوق ليسانس!بايکي دوسال تاخير!

نصرت آهان!

يه لقمه ديگه گذاشت دهنش وگفت:

-حالا چه خدمتي ازمن برمي آد؟

کاميار-مي خوايم اگه اجازه بدي زندگي شما رو مورد مطالعه قرار بديم!

نصرت-زندگي منو؟

کاميار-آسيب شناسي جامعه!

يه نگاه به ماکرد ويه لقمه ديگه گذاشت دهنش که کاميار گفت:

-بااجازه تون يه مبلغ نا چيزي م تقديم مي کنيم!

يه خيار شور گذاشت دهنش وگفت:

-مرد حسابي داريم نون ونمک همديگرو مي خوريم!صحبت پول چيه مي کني؟کثيفش نکن ديگه!

کاميار-حقيقتش دل مون مي خواد اگه قبول کردي جزء به جزءش روبرامون راست تعريف کني يعني چاخان پاخان توش نباشه!

يه نگاهي به ما کرد وگفت:

-درسته که اين سفره يه ورق روزنامه س اما حرمتش همون حرمت سفره س!دست من وشما باهم توي سفره رفته!اگه قبول کنم فقط حقيقت ازم مي شنفين!

من وکاميار يکي يه لقمه ديگه ورداشتيم وگذاشتيم دهن مون که نصرت درنوشابه روواکرد ودوتا ليوان روپرکرد وگذاشت جلوي ما کاميارم ليوان رو ورداشت وازش يه قلپ خورد وگذاشت زمين که نصرت ورش داشت وازش خورد وگذاشت نزديک خودش!کاميار يه نگاه بهش کرد ودوباره ورش داشت ويه قلپ ديگه ازش خورد وگذاشت وسط! نصرت يه نگاه مهربون بهش کرد وخنديد کاميار م بهش خنديد انگار که دوتايي باهم بازي کردن!يه بازي که از توش مهر ومحبت ودوستي اومد بيرون!

منم ليوان روورداشتم وخوردم وتا گذاشتم زمين وميترا ورش داشت واونم ازش خورد وگذاشت جلو خودش کاميار يه نگاه زير چشمي به من کرد وابروش روانداخت بالا يعني ديگه ازش نخورم! منم دست به ليوان نزدم ويه لقمه ديگه ورداشتم وگذاشتم دهنم که نصرت گفت:

-چه جوري مي خواي زندگيمو گوش کني؟تومي آي اينجا يامن بيام پيش تو؟

کاميار-هرجور که دوست داري!

نصرت-بياي اينجا اذيت نمي شي؟

کاميار-نه!

نصرت-حالا يکي دوبار بيا اينجا که اينجا وآدماش روبهتر بشناسي!بعدش يه جاي ديگه باهم قرار مي ذاريم فقط حواست به اين آدما باشه چيزي ازشون نگير!چه خوردني چه کشيدني!

بعد بشقاب روهل داد جلوتر وکمي نشست عقب وگفت:

-الهي شکر!دودت مي رسه؟

کاميار بسته سيگارش روگذاشت جلو نصرت که نصرت دوتا ازتوش درآورد وروشن کرد ويکي ش روداد به کاميار وخودشم يه پک به سيگارش زد وگفت:

-ازکجاها دوست داري شروع کنم؟

کاميار-ازبچگي ديگه!

نصرت-خب پس گوش کن! 9ماه م بود که به دنيا اومدم اما نامردا تاريخ تولدم رواز0شروع کردن!9 ماه رواين وسط مالوندن!

کاميار-يعني 9 ماه خدمتت رپوتو؟

نصرت-رپوتو!

کاميار-زرنگ نبودي!من چشممو که تواين دنيا واکردم گواهي11 خدمت دستم بود وضميمه پرونده کردم!

چهار تايي خنديديم که من حواسم پرت شد وليوان نوشابه رو ورداشتم وخوردم!يه آن چشمم افتاد به کاميار وتازه فهميدم چيکار کردم!زير چشمي يه نگاه به ميترا کردم که ديدم لبخند رولب شه!ديگه کاري بود که شده بود ومنم به روي خودم نياوردم وازکنار سفره رفتم عقب که نصرت ائمد جلو وباميترا کمک کردن وباميترا کمک کردن وبشقابا و چنگال هاروجمع کردن وبقيه روپيچيدن توهمون روزنامه وگذاشتن گوشه اتاق نصرت اون چراغ فيتيله اي رو کشيد جلو وروشن ش کرد ويه کتري سياه ودودزده روداد دست ميترا که بره آب بياره که يه مرتبه توحياط سروصدا شد!اونم چه سروصدايي!من وکاميار فکر کرديم دعواشده!نصرت پريد پشت پنجره!وسط سروصداي آدما صداي عرعرم مي اومد!

نصرت-گوشت آوردن!

کاميار-نذري يه؟

نصرت-آره اونم چه نذري!بياين تماشا کنين حتما به کارتون مي آد!

من وکاميار رفتيم پشت پنجره انقدر شيشه کثيف بود که درست چيزي معلوم نبود!

نصرت-بريم بيرون ديدنيه!

سه تايي کفشامون روپامون کرديم ورفتيم توحياط که چي ديديم!

سه چهارنفرداشتن يه الاغ بيچاره روبه زور مي کشيدن طرف حوض!الاغ بيچاره م هي جفتک مينداخت ومي خواست گازشون بگيره واونام همچين کله ودست وپاشو گرفته بودن که زبون بسته نمي تونست تکون بخوره!

کاميار-چرا همچين مي کنن زبون بسته رو؟

نصرت-نگاه کن،مي فهمي!

تااينو گفت که ديديم دوسه نفر ديگه م ازتواتاقا دراومدن ورفتن کمک اوناي ديگه والاغه روبغل حوض زدن زمين ويه نفر ازتو جيب ش يه کارد بزرگ درآورد وگلوي الاغ زبون بسته روبريد!

من وکاميار مات واستاده بوديم وفقط نگاه مي کرديم من اومدم برم جلو که نصرت مچ دستم روگرفت ونگه م داشت!

-چرا کشتن ش؟ديوونه ن؟

نصرت-نه گشنه ن!

-آخه گوشت الاغ؟

نصرت- اينا ازگوشت گربه م نمي گذرن!

بعد برگشت يه نگاه توچشماي من کردوگفت:

-واسه شما سخته فهميدنش آقا سامان!اگه دودفعه بياي اينجا خيلي چيزا دستگيرت ميشه!

کاميار-اول بوي گند مي آد وبعدش آدم کثافت رومي بينه!

اونايي که اونجا بودن همه شون ريخته بودن دورالاغه که هنوز جون داشت ودست وپا مي زد وازسروکول همديگه بالا ميرفتن وگاهگاهي يه نفر اززير دست وپا خودشو به زور مي کشيد بيرون ويه تيکه گوشتي روکه گيرش اومده بود مي برد طرف اتاقش!کاميار يه نگاهي به نصرت کرد وگفت:

-اگه دير نجنبي،فقط دست وپاش مي مونه ها!

نصرت يه نگاه به ماها کرد وبعد سرشو انداخت پائين وهمونجور که داشت مي رفت طرف اتاقش آروم گفت:

-سهم منو ميذارن کنار!

ديگه نتونستم خودمو نگه دارم وحالم بهم خورد!خودمو رسوندم دم يه جا که اشغالاشونو ريخته بودن!داشت دل وروده م ازحلق م مي اومد بيرونکاميار اومد وشروع کرد پشتم روماليدن ووقتي يه خرده حالم بهتر شد ميترا باهمون کتري چايي آب برام آورد وريخت رودستم ومنم صورتم روشستم وکاميار يه دستمال داد بهم وبه ميترا گفت:

-خيلي حساسه!

ميترا هيچي نگفت تامن ازجام بلند شدم ويه نفس بلندي کشيدم وگفتم:

-اينجا کجاس آخه؟صد رحمت به جنگل!

ميترا-شماها نبايد بياين اينجا!براتون خوب نيس!

کاميار-چرا؟

ميترا-اينجا روزي سه چهار تا مثل شما عملي مي شن!اينجا ضايع مي شينآ!

کاميار-فعلا بريم تو!اونايي م که اينجا معتاد مي شن صلا اومدن که معتاد بشن مابراي کار ديگه اي ميائيم!بريم تو!

سه تايي رفتيم که تانصرت چشمش به من افتاد گفت:

-چي شده؟

ميترا-حالش بهم خورد!

نصرت-طبعش لطيفه!عادت به اين چيزا نداره يعني همه مون يه وقتي اينطوري بوديم آدم کم کم يه کارا وچيزا عادت مي کنه!

-آدم به خيلي چيزا عادت نمي کنه!

نصرت-چرابرادر عادت مي کنه همين خودمون اگه مثلا سال پنجاه وهفت پنجاه وهشت يه نفري مي اومد ومي گفت يه وقتي گوشت انقدر گرون مي شه که بعضي ازآدما که وسع شون نمي رسه بخرن گوشت الاغ مي خورن باور مي کردي؟نه!اما الان خودت باچشم خودت ديدي!

کامياررفت طرف پنجره وتوحياط رونگاه کرد وگفت:

-الاغ بيچاره مرد اما يه عده شيکم شون سير شد!

نصرت-اين منطقه!

کاميار-نه منطق نيس اما وجود داره!حقيقته!

دوباره بيرون رونگاه کرد وگفت:

-خون ش چي؟خون شم مي خورن؟

برگشت به نصرت نگاه کردنصرت خنديد وگفت:

-ديگه دراکولا که نيستن!

کاميار-پس براي چي خون ش روريختن توتشت؟

نصرت-واسه کار ديگه!همه اسرار اينجا رو مي خواي بفهمي!؟

کاميار-هر جارو که نخواستي بگي نگو اما شرط مون يادت نره!

نصرت-خون ش روواسه ترياک مي خوان!

کاميار-واسه ترياک؟؟

نصرت-آره قاطي ترياک مي کنن!زغال رو که بچسبوني بهش جيليز وويليزي مي کنه که نگو!همه رو بهت مي گم! يکي يکي!

توهمين موقع يکي ازپشت درنصرت رو صداکرد نصرتم بلند شدورفت بيرون ويه خرده بعد بايه تيکه گوشت حدود سه چهار کيلو که تويه روزنامه پيچيده شده بود برگشت وگفت:

-اين م سهم ما!

دوباره حالم داشت بد مي شد!که ميترا باعصبانيت به نصرت گفت:

-حالا مجبور بودي بياريش تواتاق؟ميذاشتي پيش شون باشه تابعد!

نصرت-اگه قراره اينا پس فردا بخوان درمورد اين جامعه نظر بدن بايد جامعه رو درست بشناسن اين الاغم جزء همين جامعه بود ديگه!

اينو گفت وزد زيرخنده که کاميارم شروع کرد به خنديدن وگفت:

-الاغه جزءاين جامعه بود يااين جامعه جزء الاغاس؟

همه مون شروع کرديم به خنديدن که نصرت گفت:

-چه مي دونم والا!گوشت آدم که نياوردم اين دم به ساعت حالش بهم مي خوره!اتفاقا گوشت ش بدنيس!حداقل تازه وسا لمه!مثل اين گوشتاي وارداتي نيس که هزار تامرض داره ويه بي ناموس وارد مي کنه وبه خورد مردم بدبخت مي ده!

بگير بذار اون گوشه بابا همين کالباسي که امشب خورديم معلوم نبود توش چه گوشتي بود!

ميتراگوشت روازش گرفت که نصرت کتري آب روگذاشت روچراغ فتيله اي وگفت:

-الان يه چايي بهتون مي دم که حظ کنين!

کاميار-چائي ش چيه؟چين اول برگ چناره؟

نصرت خنديدوگفت:

-بيا بشين!چيز بد بهت نمي دم!

چهارتايي رفتيم بغل چراغ فيتيله اي نشستيم که نصرت چهار تادونه سيگار ازتو بسته دراورد وروشن کرد ويکي يه دونه داد دست ما وگفت:

-جامعه يعني يه مشت آدم که باهمديگه يه جا زندگي مي کنن!دروديوار که جامعه نيس!آدماش جامعه ن!حالا اين آدما هرجوري که باشن جامعه شونم همونجوري شکل مي گيره!متمدن،وحشي باسواد،بي سواد!

-اينا همه ازفقر فر هنگي يه!

نصرت-چي مي گي آقا سامان؟فقر فرهنگي کدومه؟

-اگه آدما فرهنگ درست داشته باشن که سقوط نمي کنن!

خنده ازرو لبش رفت ويه نگاه به من کرد وگفت:

-شما فکر مي کني که اينا ازنداشتن فرهنگ به اين روز افتادن؟

-حتما!

نصرت-من چي؟من چرااينجام؟من چرابه اين روز افتادم؟

سرمو انداختم پائين وهيچي نگفتم!

نصرت-تعارف نکن بگو!

-شما خودت چي فکر مي کني؟

نصرت-تومي دوني من بي سوادم؟

-اختيار دارين!

نصرت-نه جدي مي گم!

-چي بگم آخه؟

نصرت-مرد حسابي،رفيق من،آخه چي به تو بگم؟مني که اينجا جلوروت نشستم ليسانس دارم!16سال تواين مملکت درس خوندم!

من وکاميار يه نگاه به همديگه کرديم که کاميار گفت:

-جون من راست مي گي؟

نصرت-به جون تو!اوناهاش!برووردار ببين!توچمدونه!ميترا!ورش دار بيار اينا ببينن!

برگشتيم به ميترا نگاه کرديم که گفت:

-ليسانس داره ليسانس شيمي!

کاميار-توليسانس شيمي داري واينجايي؟

درکتري صداکرد ونصرت با دست ورش داشت وانداخت روزمين وهمونجور که داشت بسته چايي روور مي داشت گفت:

-بازکتري رو پرکردي؟بابا نصفه آب کن هميشه!دستم سوخت!

باچند تاتيکه روزنامه دسته کتري رو گرفت وهمونجورکه توش فوت مي کرد که بخارش دستش رونسوزونه رفت طرف پنجره ووازش کرد ويه بسم الله گفت ونصفه آب کتري روريخت توحياط وپنجره رو بست وبرگشت سر جاش نشست وکتري رو گذاشت روچراغ ويه خرده چايي ريخت توش ودرش رو گذاشت وروش روکرد به ما وگفت:

بخش چهارم

فصل نوزدهم

فصل بیستم

فصل بیست و یکم

فصل بیست و دوم

فصل بیست و سوم

فصل بیست و چهارم

-به چه دردم مي خوره؟به چه دردم خورد مگه؟بيا!فقط ازش براي عرق درست کردن ودوا درست کردن استفاده مي کنم!

بعد خنديدوگفت:

-البته بي استفاده م نبوده ها!کارمونو راه انداخته!نشئه جات دوستان جور شده!شديم سرپرست لابراتور تهيه مواد مخدر!

کاميار-پس خدارحم کرده ليسانس فيزييک نگرفتي!وگرنه شده بودي سرپرست آزمايشگاه تست سلاح هاي هسته اي!

من وميترا زديم زير خنده که نصرت گفت:

-بخند آقاکاميار!بخند!خنده م داره!خودت دانشجويي ومي دوني پدر آدم درمياد تاوارد دانشگاه بشه وازاون ورش بياد بيرون اونم سراسريش!

کاميار-درس خون بودي؟

نصرت- اي همچين!

کاميار-خيلي دلم مي خواد زندگي ت روبدونم!نه حالا به خاطر تحقيق واين چيزا!نه!ديگه طوري شده که براي خودم خيلي مهمه!

نصرت يه نگاهي به من وکاميار کرد وبعد گفت:

-مي گم براتن سير تا پيازش م براتون مي گم اما به يه شرط!

کاميار-چه شرطي؟

نصرت-شرطش اينه که ازاين نگاها بهم نکنين!حقيقت بهم برمي خوره!

کاميار-کدوم نگاها؟

نصرت-چون ازهردوتون خوشم مي آد رک بهتون مي گم!ازنگاه آقا سامان گل!

يه آن ازخجالت سرخ شدم وزود گفتم:

-معذرت مي خوام آقا نصرت!به خدا من اصلا متوجه نبودم!باور کنين...

نذاشت حرف بزنم ودولاشد وصورتم روماچ کرد وگفت:

-نخواستم حالت روبگيرم واله!رفيقمي مهمونمي قدمت رو جفت تخم چشمام جونمم واست فدا مي کنم اما نگاهت يه جوريه!مثل نگاه عاقل اندر سفيه!مثل نگاه يه آدم به يه آشغال!اين ناراحتم مي کنه!

کاميار يه مرتبه دستش روگذاشت روي پاي نصرت وگفت:

-نصرت يه چيزي بگم ناراحت نمي شي؟

نصرت-نه چون تواين چند ساعت اخلاقت دستم اومده!اونجا که پول برام دادي!اونجا که آبروم رو خريدي ورفتي رو صحنه!ازاينا فهميدم خيلي مردي!ازرو راستي ت تونمايش وروصحنه م فهميدم که خيلي رک حرفت رومي زني وهيچي به دل نداري!پس هرچي مي خواي بگو!

کاميار-توبه يه آدم که اينطوري زندگي کنه چه جوري نگاه مي کني؟

نصرت-مثل يه آشغال!اما شماها خودتونو نيگه دارين واينجوري بهم نگاه نکنين!مي خوام اينو بگم!

-به خدا نصرت خان اصلا يه همچين قصدي نداشتم!ياخودم متوجه نبودم اما شما بدونين که انقدر حالي م هس که بفهمم يه ليسانس شيمي بيخودي گذرش به اين جور جاها نمي افته!

نصرت-دستت دردنکنه!

کاميار-اگه جايي اشتباهي چيزي داشتي م بهت نگيم؟

نصرت-چرابگين هرچند خودم همه ش رومي دونم!

کاميار-اول بگو چند تا خواهر برادر بودين وپدر ومادرتون کجان؟

نصرت-مي خواي پدر منو امشب باخاطراتم دربياري؟باشه عيبي نداره!انقدر مردي که اين چيزا فداي يه تار موت! بذار چهار تا چايي بريزم بعد

چند تااستکان ازهمون بغل ورداشت وتوش چايي ريخت وبايه قندون پلاستيکي گذاشت جلو ما وخودش يکي ش رو ورداشت وگفت:

-بخورين.چايي ش مزخرفه اما بهتر ازاين نمي تونم جور کنم.

چايي مونو ورداشتيم وشروع کرديم به خوردن خودش مثل برق چايي ش روخورد وپشت سرش سه چهار تا قرص گذاشت دهنش وقورت شون داد ويه سيگار ديگه ازتو پاکت سيگار کاميار دراورد وروشن کرد وگفت:

-ننه وبابام که مردن!خدا بيامرزدشون.الان منم ويه خواهر

کاميار-همين يه خواهر وبرادر بودين؟

نصرت-نه بابا!چهارتا بوديم الان فقط دوتامون مونديم

کاميار-اوناي ديگه چي شدن؟

نصرت-حشمت که مرد!عزتم که بابام فروختش!

تااينو گفت من وکاميار يه مرتبه برگشتيم وبه همديگه نگاه کرديم!حس ازتن من رفت!پس حقيقت داشت!گندم خواهر نصرت بود!درست پيداش کرده بوديم!

اصلا متوجه نبودم که دارم فقط به کاميار نگاه مي کنم که نصرت گفت:

-تعجب کردين؟

کاميار-فروختش يعني چي؟

نصرت-اونو فروخت وخرج بقيه کرد!

کاميار-به کي فروخت؟

نصرت-به يه آدم پولدار يه اشنايي داشتيم برامون جورش کرد!يعني دور و وري آ هي مي اومدن ودرگوش بابام ويزويز مي کردن که يکي ازبچه هاتو اجاره بده!

کاميار-مگه نوار ويدئوئه که اجاره ش بدين؟

نصرت زد زير خنده وگفت:

-توطبقه ماها اين چيزا زياده!بچه ها رو اجاره مي دن!واسه گدايي دزدي،خريد وفروش دوا!اين ورواون ور کردن دوا

-دوا همون مواد مخدره ديگه!

نصرت-اديبانه ش آره!

-يعني بچه هاشونو اجاره ميدن براي اين جور کارا؟

نصرت-اگه بهم چپ چپ واونجوري نگاه نمي کني آره!

کاميار-پدر توام اينکارو کرد؟

نصرت-نه خدابيامرز!يه آشنايي داشتيم که براي يه زن وشوهر پولدار که بچه دار نمي شدن دنبال يه بچه کوچيک مي گشت!بالاخره م بابامو راضي کرد که عزت رو بفروشه به اونا!اونم بعد ازيه مدت،ديگه نتونست طاقت گشنگي مارو بياره وفروختش!

-يعني همينجوري بچه ش روفروخت؟

نصرت-اول رفت خونه وزندگيشونو ديد ووقتي مطمئن شد که عزت رو براي گدايي واين جور کارا نمي خوان فروخت بهشون!مي گفت يه خونه زندگي اي دارن عين بهشت!خون شون باغ بوده!

کاميار-بعدش چي؟

نصرت-يکي دوباره م سرزده رفت سراغ عزت که مثلا اگه جاش خوب نباشه برش گردونه اما ديده جاش خوبه ومثل بچه شاه ازش نگهداري مي کنن يعني اينارو وقتي برمي گشت به مادرم مي گفت وماهام مي شنيديم!فقط دفعه آخر که رفته بود بهش گفته بودن اگه ديگه بره سراغ بچه اونام پس ش مي دن!گفتن که مي خوايم بچه نفهمه که اونا پدرومادر اصلي ش نيستن!بابامم که خيالش ازطرف عزت راحت مي شه ديگه ول مي کنه!بيچاره هميشه مي گفت خيالم ازاون راحته!داره تو پر قو بزرگ مي شه!مي گفت بذار حداقل اون يکي گشنه نباشه!

يه سيگار ديگه روشن کرد وگفت:

-راست مي گفت.حالا که خودمم فکر مي کنم مي بينم که اينجوري بهتربود!حداقل خيال منم راحته که عزت جاش خوبه!الان حتما يه زندگي خوب داره!خداروشکر!اون روزي که فروختش خيلي گريه کردم!دلم نمي خواست يکي ازمون کم بشه!ازبابام خيلي بدم اومد اما حالا مي بينم که کار درست رو اون کرد!

کاميار-نرفتي دنبالش بگردي؟

نصرت-نمي دونستيم کجاس که!يعني بابام جاشو به هيچکس نگفت!فقط مي گفت خيلي پولدارن!خونه شون تويه باغ خيلي بزرگه!

من وکاميار دوباره به همديگه نگاه کرديم که نصرت گفت:

-بريزم يه چايي ديگه براتون؟

اينو گفت وبدون اينکه منتظر جواب بشه استکانامونو پرکرد ودوباره چايي ش روهرت کشيد وانگار يه مرتبه متوجه کار زشتش شد وبا خجالت وخنده گفت:

-آدميت م يادم رفته واله!

من وکاميار بهش خنديديم که گفت:

-مي دونين؟اينجا يه کارايي روبايد مثل خود اينا انجام داد!مثل چايي خوردن!بايد چايي روبريزي تونعلبکي وهورت بکشي!حتما بايد موقع راه رفتن پاشنه کفش ت روبخوابوني!

کاميار-درسته!اين کارا تواين صنف نمايانگر تشخص و تسلط به حرفه س!

همه مون زديم زير خنده که نصرت گفت:

-بابااين چيزا رو که مي گم بنويسين ديگه!اين چه جورتحقيقي يه؟

کاميار-مگه کلاس شروع شده؟الان که توزنگ تفريح بوديم!

هميگي خنديديم

نصرت-آره کلاس شروع شد!جلسه مقدماتي!

نصرت-بايد هميشه سرووضعت اشفته باشه بوي بد بدي!بايد ناخنت هميشه بلند باشه وزيرش يه من کبره بسته باشه! بايد هميشه گوشه چشمت قي خوابيده باشه!بايد ازبوي عرق تنت نشه ازبغلت رد شد!بايد پاهات بو گند لاش مرده بده!

بايد گوشه لبت هميشه کف جمع شده باشه!

کاميار-دستت درد نکنه آقا معلم بااين دسر بعد ازشام!

همگي زديم زير خنده که کاميار به من گفت:

-بنويس آرايش وپيرايش ظاهري:دقيقا مثل مرده اي که نشسته گذاشته باشن ش توقبر ويه ماه بعد نبش قبر کرده ودرش آورده باشن!

بعد برگشت طرف نصرت وگفت:

-نصرت جون اين موجودي که مي گي مال کدوم دوران ازتاريخه؟

دوباره زديم زير خنده!

نصرت- يه کسي که عملي شده ديگه جزو تاريخ نيس که!

کاميار-ببخشين نصرت جون!اين موجود حرکت م مي کنه؟

نصرت-حرکت مي کنه اونم چه حرکتي!مثل مارمولک!

کاميار-پس ازتيره خزندگانم هس!بي نظيره!بنويس سامان!به عموم مردم توصيه مي شود چنانچه درمعابر عمومي با چنين وجودي برخورد کرديد حتما ازماسک استفاده کنيد ومراتب رابه نزديکترين اداره برزن اطلاع دهيد!

زديم زير خنده که ميترا گفت:

-اداره برزن چيه؟

کاميار-سابق به شهر داري مي گفتن اداره برزن!

نصرت-شهرداري م يه همچين موجودي روقبول نمي کنه!

-حالا چرا يه همچين قيافه اي رو برا خودشون درست مي کنن؟

نصرت-غير ازاين باشه سامان جون اينجا غريبه مي شن!مثل شماها!الان همه اين محل مي دونن که دوتا جوون غريبه اومدن توخونه من!همه م دل شون مي خواد بفهمن شماها کي هستين وواسه چي اومدين اينجا!

-اين چند نفري رو که بيرون ديديم يه همچين شکل وشمايلي نداشتن!

نصرت-اونا روهنوز نزده ن زمين!هنوز خاک شون نکردن!فعلا باهاشون کا ردارن!

-چه کاري؟

نصرت-همه جور کار!اينا سگ پاسبانن!همه جور کاري م مي کنن!مواظب بچه هان که موقع جنس فروختن گير نيفتن ياجنس رو هاپولي نکنن!مواظب ن سرشونو کلاه نذارن!مواظب ن کسي بلايي سرشون نياره!

-مثلا بادي گاردن!

نصرت-يه همچين چيزي!مثل آب خوردنم آدم مي کشن!عين همون الاغه که ديدي اگه باشماهام کاري ندارن واسه اينه که بامن اومدين اينجا!وگرنه تاالان لخت تون کرده بودن!

کاميار-توچرااينطوري نيستي؟

نصرت-چه جوري؟

کاميار-باهمين مشخصات که گفتي؟

نصرت-آخه کار من چيز ديگه س!بايد تروتميز باشم!

تاکاميار اومديه چيزي بگه که دوباره ازتو حياط سروصدا بلند شد صداي چند تا دختر بود!ميترا زود به نصرت گفت:

-برم بگم مهمون داري؟

نصرت-نه بابا بذار بيان تو!خودم که مي خوام همه چيزو بهشون بگم!بذار خودشونم ببينن!

دست کرد ويه سيگار ورداشت وتا روشنش کرد درواشد وسه تادختر جوون حدود بيست سال اومدن توتا چشمشون به من وکاميار افتاد همون جلو در خشک شون زد!

نصرت-بياين تو غريبه نداريم

سه تايي سلام کردن وکفشاشونو دراوردن واومدن تو ويه گوشه نشستن وشروع کردن به من وکاميار نگاه کردن ودر گوش همديگه پچ پچ کردن وسر تکون دادن!سرشونوباحالت تاسف تکون مي دادن!طوري م اينکارو مي کردن که ماها متوجه بشيم که نصرت گفت:

-خودتونو خسته نکنين اولا من اهل اينکارا نيستم خودتونم مي دونين!دوما که اينا اونايي که شماها فکر مي کنين نيستن! آدم حسابي ن!

بعد برگشت طرف کاميار وگفت:

-اينا مسافرن!مسافر اون ور آب!

کاميارم برگشت طرف شونو ودرحالي که مي خنديد گفت:

-اغر بخير خانماي عزيز!سفر به سلامت!کجا به سلامتي عازمين؟

يکي ازدخترا گفت:

-فعلا دبي.تا بعدش چي پيش بياد وکجا بريم

کايار-به به!چه حسن تصادفي؟اتفاقا منم عازم دبي م!فقط نمي دونم چرا به دلم افتاده بود وهي دست دست مي کردم! نگو قسمت اين بوده که باشما خانماي محترم آشنا بشم وچهار تايي بشيم همسفر همديگه!اصلا ازقديم گفتن سفر مي خواي بري باجمع برو!حالا بليط شما واسه کي هس؟

يکي ديگه ازدخترا که مي خنديد گفت:

-فردا عصر!مي تونين شمام بليط گير بيارين؟

کاميار همونجور که داشت اينارو نگاه مي کرد ومي خنديد موبايلش رو ازجيبش در اورد وگفت:

-کار ازاين آسون تر توزندگي م نکردم!5دقيقه به من وقت بدين تاتوهمون هواپيماي شما وتوهمون رديف وهمون صندلي بغلي تون يه بليط جور کنم!اتفاقا چند وقتي بود که هردفعه کفشامو ازپام درمي آوردم،مي ديدم يه لنگه ش سوار شده رو يه لنگه ديگه ش!مونده بودم فکري که اين جريان چه صورتي داره؟رفتم پيش يه درويشي که صاحب کمالاته! مسئله روبراش گفتم که يه تفال وتعقلي کرد وگفت يه سفر تو طالعت افتاده ازش پرسيدم درويش اين سفر به چه ترتيبه؟ گفت ازجايي که انتظارش رو نداري!گفتم همسفرم کيه؟گفت چند صاحب جمال فرشته روي!راستش من باور نکردم واين جريان يادم رفت رفت رفت تا الان!الان که اين اتفاق افتاده تنم لرزيد!به جون شما به جون خودم عرق شرم نشست رواين ستون مهره هام !چرا؟به خاطر اينکه به گفته هاي اين درويش صاحب نفس شک کردم!بريم وبرگرديم مي رم پابوسش وازش عذر خواهي مي کنم که چرا دل به حرفاش ندادم!

بعد برگشت طرف من وگفت:

-واقعا عجيب نيس سامان!توتعجب نکردي؟

يه نگاه بهش کردم وگفتم:

-چراواله!منم خيلي تعجب کردم!مي شه آدرس اين درويشي روکه انقدر پيشگويي ش دقيقه به منم بدي؟

هونجور که داشت شماره رو مي گرفت وبه دخترا نگاه مي کرد گفت:

-اگه عمري به دنيا بود وازاين سفر به سلامت برگشتيم دست ترو هم مي گيرم مي برم پيشش که يه دعايي تعويذي چيزي برات بده شايد اون بيماريتبه مدد نفس اين درويش علاج بشه!اما شرطش اينه که شک توکارش نکني!

يکي از دخترا که چش ازکاميار ورنمي داشت گفت:

-ماهاروهم چيش اين درويش مي برين؟

کاميار-چرا نمي برم؟مي برم!فقط بريم سفر وبرگرديم بعدا!دبي،اين کف دست من!

کف دستش رو نشون اين دخترا داد وگفت:

-وجب به وجب اين خاک رو مي شناسم!عرب وعجم!کارمند وکاسب!همه شون باهام سلام وعليک دارن!اون فروشگاه دي تو دي که باصاحبش سري ازهم سوائيم!اصلا بذارين پامون برسه اونجا خودتون مي فهمين چي مي گم! يه هتل مي برمتون مفت مفت!هشت ستاره!يه طرف آب!يه طرف سبزه!يه طرف تمدن!يه طرف طبيعت!ببينين!فقط دعا کنين اين تلفن وامونده جواب بده!همين!ديگه همه چي تمومه!اصلا چرا شماها خودتون همينطوري سر خود راه افتادين برين سفر؟تور وکاروان به اين خوبي دراختيارتونه اون وقت خودتون بلند شين تلک تلک برين سفر؟من سالها حمله دار بودم تواين کاروان وتورا!يعني شماها گناه ندارين گناه ازمن وامثال ماهاس که نمي آئيم يه شعبه اينجاها بزنيم

اصلا آقا نصرت همين اتاق بغلي رو بگير واسه ما!مي خوام يه دفتر بزنم اونجا!اِ...!اين وامونده چراجواب نمي ده!

بعدش تللفن روگرفت طرف من وگفت:

-بگير سامان!تامن بااين خانما برنامه سفر رو جور مي کنيم تواين شماره رو هي بگير تاجواب بده!

يه چپ چپ بهش نگاه کردم که روش رو کرد طرف دخترا وگفت:

-وسايل چي ورداشتين؟زياد چمدونا رو سنگين نکنين آ!اونجا انقدر چيز ميز هس بخريم که نگو!خداکنه يکي ازاين کنسرتاي خواننده هام مصادف بشه بااين سفر مقدر!مي گن قسمت کسي رو کس ديگه نمي تونه بخوره ها!ببينين بايد بچرخه وبچرخه وما بيائيم اينجا وشماهام بيائين اينجا وهمگي باهم مشرف بشيم دبي!

اين دخترا وميترا و نصرت ديگه مرده بودن ازخنده که کاميار به من گفت:

-چراشماره رو نمي گيري؟

نصرت دستش رو گذاشت روي پاي کاميار وگفت:

-اينا ازدبي ديگه بر نمي گردن ايران!

کاميار-چه اشکالي داره؟اينا رو ميذارم اونجا خودم سالي يکي دوبار بهشون سر مي زنم!فقط خيالم ازبابتشون راحت باشه!که جاشون خوب ومرتبه وکم وکسري ندارن خودم سه چهار روزه برمي گردم!ديگه امروز روز ديگه اين سفرا که سفر نيس!دبي رفتن واومدن شده مثل ازاينجا بري تجريش وبرگردي!تازه ازاينم آسون تره بگير اون شماره رو ديگه!

نصرت باخنده يه اشاره به دخترا کرد که اونام بادلخوري وناچاري ازجاشون بلند شدن ونصرت بهشون گفت:

-فردا توفرودگاه بليط وپاسپورتاتون روبهتون ميدن!اونجام که رسيدين مي دونين که سراغ کي برين؟

کاميار-يعني چي؟وقتي من اينجا هستم توچرا اين طفل معصوما رو مي سپري دست يه آدم غريبه؟

-کاميار!يه دقيقه آروم مي شيني يانه؟

کاميار-بذار ببينم چه خاکي دارم توسرم مي کنم!

بعد برگشت طرف نصرت وگفت:

-ببين نصرت جون!اگه ما نخوائيم درمورد توتحقيق کنيم وجاش يه سفر بريم دبي بايد کي روببينيم؟

نصرت-حالا تو يه خرده صبرکن تابهت بگم!

کاميار-برادر من اين سفر براي من مقدر شده!باتقدير که نمي شه جنگ کرد!

بعد برگشت طرف دخترا وگفت:

-خانما شما يه دقيقه بشينين تامن بگم چيکار بايد بکنيم!

دخترا که همه ش مي خنديدن تا يه آن اومدن بشينن که نصرت به ميترا اشاره کرد وميترام بلند شد ودخترا روورداشت ورفت بيرون!کاميار که اينو ديد يه نگاه به نصرت کرد وگفت:

-اين بود حرمت نون ونمک؟

نصرت-آخه توگوش کن ببين چي مي گم بعد!اينارو فروختيم به دبي!

کاميار-چند فروختي شون؟خب مي فروختي شون به من!

بعد يه نگاه به نصرت کرد وگفت:

-مگه ادمم مي فروشن؟

بعد يه لحظه مکث کردوگفت:

-اي دل غافل!پس کارتو همين بود که مي گفتي؟

نصرت ساکت شد وهيچي نگفت

کاميار-نصرت دخترامونو مي بري مي فروشي به اين عربا؟اين همه ازمون زن ودختر به اسارت بردن بس نبود که الانم بايد ببرن!؟خاک توسرما کنن که انقدر خاک توسر شديم!

نصرت يه سيگار روشن کرد وگفت:

-من نکنم ياخودشون مي رن وبيشتر بيچاره مي شن يايکي ديگه اينکارو مي کنه!بعدشم خودشون دل شون مي خواد!

کاميار-يعني خودشون باپاي خودشون مي آن اينجا وميگن مارو بفروش به عربا؟

نصرت-نه!اينجوري نه!ببين همه چيزو که نميشه يه مرتبه فهميد!

کاميار-تاحالا نفت وگاز وپسته وخرما وخشکبار وسنگ وعتيقه جات وفرش وصنايع دستي وهندونه وطالبي وپرتغال وبيسکوئيت وده تا چيز ديگه مونو بار مي زدن وبه اسم صادرات مي بردن ازمملکت بيرون حالا نوبت دخترامون شده؟مي گم يه پيشنهاد بديم که توکتاباي جغرافي زن ودخترم به صادراتمون اضافه کنن که بچه ها بفهمن چقدر درامد حاصل ازصادرات زياد شده!

اينو گفت ويه سيگار ورداشت وروشن کرد تاحالا انقدر کاميار رو ناراحت نديده بودم نصرت يه نگاهي به کاميار کرد وگفت:

-حالا توچرا انقدر ناراحت شدي؟

کاميار-مي دوني اينکار يعني چي؟يعني فروختن ناموس!اينکار بافروختن خاک وطن فرقي نداره!اونم ناموس فروشي يه اينم ناموس فروشي يه!

نصرت سرشو انداخت پائين که کاميار سيگارش رو خاموش کرد واز جاش بلند شد

نصرت-کجا؟

کاميار-حالم بد شد آقا نصرت!واله ما اين چندوقته خيلي چيزا رو ديديم وگريه کرديم!همه شم مي گفتيم که ازاين بدتر ديگه نمي شه اما روز به روز چيزاي بدو بدتر داريم مي بينيم!

اينو گفت ورفت طرف کاپشن ش وورش داشت وبه منم يه اشاره کرد که منم بلند شدم وکاپشن م روورداشتم ورفتم طرف کفشم که ميترا اومد تو وتاديد ماها داريم ميريم باتعجب گفت:

-کجا؟

کاميار-فعلا ديگه زحمت روکم کنيم بااجازه!

اينو گفت ورفت بيرون که ميترا به من گفت:

-چه جوري باهاتون تماس بگيرم يعني بگيريم؟

رويه تيکه کاغذ شماره موبايلمو نوشتم ودادم بهش وبرگشتم که ازنصرت خداحافظي کنم که ديدم داره بادستش اشک هاشو پاک مي کنه!

بي خداحافظي ازاتاق اومد بيرون وميترام دنبالم اومد

توحياط ديگه ازالاغه خبري نبود!يعني ديگه چيزي ازش نمونده بود!اين دفعه بدون اون شوک اوليه به حياط واين خونه نگاه کردم!شايد بيست تا اتاق دور وورحياط بود!يکي دوتا پله مي خورد مي رفت بالا ويکي سه تا پله مي خورد مي رفت پائين!بعضي هاشون که اصلا در نداشتن وجلوشون پرده زده بودن!جلو هرکدومم يه نفر يادونفر نشسته بودن وهرکدوم يه چراغ فيتيله اي يايه گاز پيک نيکي جلوشون بود ويه چيزي مثل قابلمه اماسياه وسوخته جلوشون بود!بوي گند ترياک تموم فضا رو ورداشته بود پيرزن،پيرمرد،جوون،بچه!هرکدوم مشغول بودن ويه چيزي تواين قابلمه ها ريخته بودن وداشتن گرم ش مي کردن!

داشتم به اين چيزا نگاه مي کردم که ميترا گفت:

-چي شده سامان خان؟

برگشتم توصورتش نگاه کردم تو نور مهتابي صورتش خيلي قشنگ شده بود چشماش بااون مژه هاي بلند يه حالت قشنگي به صورتش مي داد!موهاي کوتاه ش که هينجوري شونه شده بود پر ازچين وتاب قشنگ طبيعي بود دماغ کوچيک وظريفي داشت قدش م فقط چند سا نتي متر ازمن کوتاهتر بود که مي شد گفت بين دخترا بلند قده!برعکس لحظه اول که توروپوش ديده بودمش چاق که نبود هيچي خيلي اندام متنا سبي م داشت !

ميترا-حواست به من نيس؟

-چراچرا!يه خرده کاميار ناراحت شد

ميترا-چرا؟

-وقتي فهميد اون دختر خانما رو فروختن به عربا ناراحت شد!

تااينو گفت سرشو انداخت پائين ويه لحظه بعد گفت:

-قراره منم همين کارو بکنم

فقط نگاهش کردم که کاميار ازاون ور حياط صدام کرد ومنم راه افتادم طرفش که ميترا گفت:

-چه جوري مي خواين برين؟

-نمي دونم يه کاريش مي کنيم ديگه!

تارسيديم به کاميار ميترا گفت:

-کاميار خان اين وقت شب صلاح نيست همينجوري پياده برين!

کاميار-يعني چي؟يعني مي دزدنمون ومي فروشنمون به عربا؟

ميترا-اجازه بدين اين همسايه روبروئي مونو صداکنم!تاکسي داره.

کاميار هيچي نگفت وسه تايي از خونه رفتيم توکوچه وميترا رفت اون ور کوچه ودر يه خونه رو زد ومنتظر شد تايکي در رو واکنه که ن به کاميار گفتم:

-دختر قشنگي يه ها!

کاميار-کي؟ميترا؟ببينم!

يه نگاهي به ميترا کرد وبعد برگشت طرف من وگفت:

-زيادم قشنگ نيس!

-چرا بدنيس!

کاميار-اِ ببينم!

دوباره برگشت طرف ميترا ويه نگاه ديگه بهش کرد وگفت:

-همچين خوشگل خوشگلم نيس!

-چرا خوشگله،حواست بهش نبوده!

کاميار-اِ ببينم!

دوباره يه نگاه به ميترا که جلو همون درواستاده بود کرد وگفت:

-خوشگله اما خوشگل معمولي!

-آخه به خودش نرسيده ساده ساده س!

کاميار-اِ ببينم!

دوباره يه نگاه کرد وگفت:

-خب آره اما خوش تيپ نيس!

-خب بااين لباس معلومه که يه دختر خوش تيپ نمي شه!اگه يه لباس حسابي و شيک تن ش کنه خوش تيپ م مي شه!

کاميار-اِ ببينم!

دوباره يه نگاه کرد وگفت:

-خب راست مي گي اما کلا يه جوريه!

-براي اينه که اينجا واينطوري ديديش!اگه مثلا تو جردن ديده بوديش اين حرفو نمي زدي!

کاميار-اِ ببينم!

دوباره يه نگاه به ميترا کرد وگفت:

-راست مي گي آ!چه ديد وباز وسيعي تو پيدا کردي!

-من توصورتش نگاه کردم دختر قشنگي يه!

کاميار-اِ ببينم

-اِ زهر مارو ببينم!مگه کوري؟

کاميار-نه بابا حالم سرجاش نيس!

-گفت قراره که اونم بفروشن به اون ورآب!

کاميار-اه نمي شه هي يادم نندازي؟

توهمين موقع يه مرد اومد دم در وميترا باهاش حرف زد ويارو ازخونه اومد بيرون ورفت سوار يه تاکسي که اون طرف تر بود شد وروشنش کرد ودنده عقب اومد طرف ما.ميترام اومد طرف ما وگفت:

-بايداله خان برين مطمئنه!

کاميار يه نگاه بهش کرد ونشست بغل راننده ومنم يه نگاه بهش کردم وگفتم:

-ممنون.

ميترا-کاري نکردم!

-همين که به فکر ما بودي خيلي يه،لطف کردي!

ميترا-بازم مي آيين اينجا يا تئاتر؟

-نمي دونم شايد فعلا خداحافظ!

تااومدم سوار ماشين بشم بازوم رو گرفت وگفت:

-بهت زنگ بزنم؟

دوباره توصورتش نگاه کردم تنها عيبي که توصورتش بود پوست تيره ش بود!هم پوست صورتش وهم لبش!

-بزن!

وقتي اينو بهش گفتم يه مرتبه يه برق نشست توچشماش!

درماشين روواکردم وسوارشدم که سرشو ازپنجره طرف کاميار کمي آورد تو وبه راننده گفت:

-يد اله خان اين دوتا رو دست شما سپردم آ!سالم برسونين شون!

يداله خان يه سري تکون داد وحرکت کرد وقتي رسيد سر کوچه برگشتم وعقب رو نگاه کردم هنوز ميترا همون جا واستاده بود ومارو نگاه مي کرد

وقتي يه خرده ازاونجا دور شديم به کاميار گفتم:

-اينجا ديگه چه جور جايي يه؟!

کاميار-ديگه حرفشم نزن!ديدنيارو ديديم !شنيدنيا رو شنيديم وگفتني آرو هم گفتيم!ديگه هيچي نگو!

((خيلي ناراحت بود!منم هيچي نگفتم که يداله خان يه خنده اي کرد و گفت))

-بچه هاي بالا شهرين؟هان؟

کاميار-نخير يداله خان!بچه سوسول بالاي شهريم!حواستو بده داداش به رانندگي ت!

((خنده از رو لب يداله خان رفت و ديگه چيزي نگفت تا رسيديم جلو باغ وپياده شديم و کاميار خواست پول تاکسي رو حساب کنه که يداله خان گفت))

-قبلا حساب شده !

کاميار-ببينم ،ما حواسمون پرت بود،جيب مونو زدي و خودت کرايه رو حساب کردي؟

يداله خان-دست شما دردنکنه!

کاميار-آخه ما که حساب نکرديم کرايه رو!

يداله خان-ميترا خانم خودش حساب مي کنه!

کاميار-ماازاين حسابا باکسي نداريم برادر!درثاني اون بدبخت ازکجا آورده که پول کرايه مارو هم بده؟

يداله خان-نقد نمي ده خورده خورده بهم ممي ده!خيلي لوطي يه!

کامياربرگشت يه نگاهي به من کرد وبعد دست کرد جيبش وسه هزار تومن درآورد گذاشت روداشپورت ماشين وگفت:

-بفرمائين يداله خان اگرم توراه بدخلقي کردم حلال کن که عصباني بودم!

يداله خان-آخه ميترا خانم ازما دلخور ميشه!

کاميار-ديدمش بهش مي گم که ما به زور به شما پول داديم!به سلامت!

اينو گفت ودرماشين روبست ويداله خان م گاز داد ورفت وقتي تنها شديم بهش گفتم:

-عجب دختر عجيبي يه ها!

کاميار-بريم تو

-صبر کن ببينم!بذار يه زنگ بزنم به گندم!

کاميار-اگه اسمشو الان بياري يه چيزي دري ووري ام به تو مي گم ا!ول کن بابا پدرمونو درآورد!

-ما تموم اين کارا رو براي برگردوندن گندم کرديم حالا ولش کنم؟!توچرااينطوري شدي؟

-خودمم نمي دونم!بزن!يه زنگ بهش بزن اما جريان نصرت رو بهش نگي آ!

-فکر نمي کني بگم بهتر باشه!؟

کاميار-چي مي خواي بهش بگي؟بگي داداشش روپيدا کردي؟؟بعدباشوق ازت مي پرسه خب برادر عزيزم کجاس؟اون وقت چي بهش مي گي؟مي گي برادر عزيزت يه اتاق تودروازه...داره؟بعدش اگه پرسيد داداش جونم حالش چطور بود چي ميگي؟حتما مي گي اگه جنس خوب به موقع بهش برسه سرحال وقبراق الحمدالله!بعدش اگه گفت داداشم به چه شغلي اشتغال داره؟حتما مي گي توامر صادراته!ازاين ور دختراي مثل پنجه ي آفتابمون رو صادر مي کنه ازاون ور يه مشت عرب شيپيشو وارد مي کنه!

يه نگاه بهم کرد وگفت:

-اصلا بيابريم تو فردا بهش زنگ بزن!ساعت يک ونيم بعد ازنصفه شبه آخه!بيا بريم کپه مرگمونو بذاريم شايد اين شب خاطره انگيز تموم بشه يگه!

اينو گفت ودست گذاشت روهمون بازوي زخمي م که فريادم رفت هوا!يه نگاه به من کرد وگفت:

-ببينم!اين بازوي تو فقط به دست من حساسيت داره؟دخترا بگيرنش دردنداره؟

-اه اونا اين يکي رومي گيرن!

کاميار-منکه هرکدومو مي گيرم توداد مي زني!

-بيابريم توجلو همسايه ها زشته!

دوتايي درباغ رو آروم واکرديم ورفتيم تو وتا دررو پشت سرمون بستيم که مش صفر ازتو خونه ش درحالي که پيژامه پاش بود وجاي پيرهن يه ملافه انداخته بود رودوش ش وپيچيده بود دور تن ش به حالت دوئيدن اومد بيرون وتارسيد به ما گفت:

-کجائين آخه شماها؟تلفن تونو چراخاموش کردين؟بيچاره شديم ما آخه!

کامياريه نگاهي به مش صفر کرد وگفت:

-مش صفر توچطور روز به روز خوش تيپ تر مي شي وساعت به ساعت شکل وقيافه يکي ازبزرگان هاليوود روبه خودت مي گيري؟الان بااين پيژامه وملافه درست شدي عين چارلتون هستون توفيلم ال سيد!البته اونجايي که شته شده بود وبسته بودنش رواسب!

من زدم زير خنده

مش صفر-حالا وقت شوخي يه آقا کاميار؟آقا عين مرغ سرکنده داره بال بال مي زنه کجا بودين تاحالا؟

کاميار همونجور که حرکت کرد گفت:

-رفته بوديم تئاتر!سه سانس م نشستيم ونمايش رونگاه کرديم!

مش صفر دوئيد دنبال مونو گفت:

-حالا کجا دارين مي رين؟

کاميار-پيش آقابزرگ!

مش صفر-آقابزرگ خونه ش نيست که!

کاميار-پس کجاس؟

مش صفر-نمي دونين چه خبر شده اينجا!محشر کبري س!خانم کوچيک فهميده که گندم خانم ازخونه آقابزرگه گذاشته ورفته!اگه بدونين چه کرد؟بياين بياين بريم اونجا!

کاميار-کجا؟

مش صفر-خونه خانم کوچيک ديگه!

کاميار-باشه اما شما باهمين اسموکينگ تشريف مي آرين؟

مش صفر که بيچاره اصلا توحال خودش نبود يه نگاه به خودش کرد وگفت:

-اي واي!حواس واسه آدم نميذارين که!

اينو گفت ودوئيد طرف خونه ش!من وکاميارم راه افتاديم طرف خونه عمه اينا که کاميار گفت:

-بيابرگرديم!

-کجا؟

کاميار-مي ريم خونه يکي ازاين بچه ها!همه بهمون خوش ميگذره وهم ازکانون فتنه دور مي شيم!الان بريم اينجا پدرمونو درمي آرن ا!

-بالاخره ش چي؟بيابريم!

باغ رو ميون بر زديم وچنددقيقه بعد رسيديم جلو خونه عمه اينا.ازتوخونه صداي گريه وناله وحرف به صورت درهم مي اومد بيرون!کامياريه سري تکون داد وگفت:

-من توبيا نيستم!اين شري يه که توبه پاکردي خودتم برو جواب بده!

-من شر به پاکردم!

کاميار-آره ديگه

-به من چه مربوطه!؟

کاميار-تواگه خبر مرگت دزدکي نمي اومدي اينجا وگندم رونمي ديدي الان اين افتضاح به پا نشده بود!

-تورفتي به آفرين گفتي که من عاشق گندم شدم به من چه مربوطه؟اگه توزبونت رو نگه مي داشتي اينطوري نمي شد!

کاميار-حالا تونمي شد جاي اين خونه مي رفتي دم پنجره اون يکي خونه؟چه فرقي واسه توداشت؟دخترعمه دخترعمه س ديگه!

-بيابريم توخودتو لوس نکن!

کاميار-من بيام يه کلمه م حرف نمي زنم آ!خودت بايد جواب همه رو بدي آ!

-باشه من جواب مي دم!

کاميار-فقط هرچي مي گي بگو اما درمورد نصرت اينا يه کلمه م حرف نزن!فهميدي؟

-آره بابا!آره!

کاميار-به هواي من نباشي آ!من يه کلمه م حرف نمي زنم!اصلا انگار نه انگار که من هستم!

-باشه!بيابريم!

رفتيم جلو ودر زديم که يه مرتبه همه توخونه ساکت شدن يه خرده بعد کتايون دررو واکرد وتا چشمش به ماها افتاد سلام کرد وگفت:

-داداش کجا بودين شما؟دلم انقدر شور زد!

کاميار نشست جلوشو بغلش کرد وگفت:

-الهي قربون اون دل کوچيکت برم که واسه من شور زده!

کتايون-داداش نمي دوني اينجا چه خبره!

کاميار-چرا يه چيزايي مي دونم!

توهمين موقع کامليام اومد توراهرو وتا مارو ديد سلام کرد وزود به کاميار گفت:

-داداش بابا خيلي ازدستت عصبانيه!حواست باشه!

کاميار يه نگاه به کامليا کرد وازجاش بلند شد بعد آروم راه افتاد طرف سالن خونه اما يه مرتبه برگشت وصورت کامليا رو ماچ کرد وزود رفت طرف سالن!

کامليا وکتايون مات مونده بودن!اما من مي دونستم چرا کاميار اينکارو کرد!

خلاصه منم دنبال کاميار رفتم توسالن يعني تاکاميار در سالن روواکرد همگي باهم شروع کردن به حرف زدن!هرکي يه چيزي بهمون مي گفت!يکي مي گفت کجا بودين تاحالا؟يکي مي گفت واقعا که!يکي مي گفت جدا آدماي بيخيالي هستين!يکي مي گفت حالام تواين موقعيت وقت تفريح وخوش گذرونيه؟

کاميار هيچي نمي گفت وفقط نگاه مي کرد!من اومدم خودمو آماده کنم که جواب شونو بدم اما نمي دونستم چي بايد بگم که کاميار گفت:

-اول جواب قوم عاد روبديم ياقوم ثمود رو؟بابا چه خبرتونه؟جاي اينکه بلند شين دوتا شربت هل وگلاب واسه مون بيا رين دعوامون مي کنين؟من واين بچه ازسر شب تاحالا يه لنگه پا دنبال کاراين دختره ايم!اين طفل معصوم بااين بازوش تاحالا سه مرتبه ضعف کرده تارسونديم خودمونو به اينجا!گشنه وتشنه عين سگ پاسوخته له له زديم که يه خبري ازاين دختره بگيريم!ايناها!اين زبون من!ا...!

اينو گفت ودهنش روواکرد وزبنش رواورد بيرون ونشون همه داد!

باباي کاميار که يه خرده آرومتر شده بود گفت:

-اخه نبايد يه خبري چيزي به ما بدين؟يه تلفن زدن ودوکلمه حرفم کاري داره؟

کاميار-مي گم اين زبون من!ا...!

دوباره زبونش رو دراورد وبه همه نشون داد مادرش آروم گفت:

-آخه عزيزم دل ماهزار راه رفت!يه زنگ مي زدي ويه کلمه مي گفتي کجايي!سالمي!خوبي!

کاميار-مي گم نرسيديم يه چيکه آب بخوريم بابا!اين زبون من!ا...!

دوباره زبونش رودراورد ونشون همه داد باباي کاميار يه نگاه به من کردوگفت:

-عموجون اين که تکليفش معلومه!حداقل شمايه خبر به ما مي دادين!

تااومدم حرف بزنم که کاميارگفت:

-باباجون اينم مثل من!يه لنگه پا!چوب خشک!

بعد به من گفت:

-زبونت رودرار بهشون!

من داشتم ازخنده مي مردم اما خودمو نگه داشتم که مادر کاميار گفت:

-حالا بالاخره چي شد؟شام خوردين يانه؟

کاميار-شام؟کوفت کاري م نخورديم!مي گم دريغ ازيه چيکه آب!اين زبون من!ا...!

دوباره زبونش رودراورد ونشون داد که باباش گفت:

-ببر تواون وامونده رو ديگه!

يه مرتبه افرين ودلارام وکتايون وکامليا زدن زير خنده!به هواي اونا م بقيه شروع کردن به خنديدن که يه مرتبه آقا بزرگ که بالاي سالن رويه مبل نشسته بود وعصاش تودستش بود چند تاسرفه کرد وهمه ساکت شدن!

کاميار زود رفت طرف اقابزرگ وتارسيد دولا شد ودست آقابزرگ رو ماچ کرد وگفت:

-سلام اقابزرگ

منم زود رفتم جلوومثل کاميار خيلي بااحترام به آقابزرگ سلام کردم ويه گوشه واستادم که اقابزرگ باسر بهمون جواب داد وبعد به کاميار گفت:

-چي شد؟کجا بودين؟

کاميار-دنبال دوستاي اين دختره گندم بوديم اقابزرگ!باهزار ويک بدبختي ادرس يکي يکي شونو پيدا کرديم ورفتيم در خونه شون!

اقابزرگ-خب

کامياراروم گفت:

-جسارته اقابزرگ اما قديما شما يه شربت نذري درست مي کردين ومي ريختين تومنبع مي دادين به مردم!ترک کردين اين عادت رو!

آقابزرگ يه اشاره به باباي کاميار کرد وگفت:

-بگو شربت براشون بيارن!

باباي کاميارم زود سرشو برگردوند ودوسه نفر ازجاشون بلند شدن واسه شربت اوردن که کاميار گفت:

-واسه اين بچه بانبات بيارين!لينت مزاج پيداکرده!ازبالا وپائين نم پس مي ده!

همه زدن زير خنده برگشتم چپ چپ هش نگاه کردم که گفت:

-دروغ نمي گم به جان شما!حالش بهم خورده!

تااينو گفت ديگه مادرم نتونست خودشونگه داره واومد طرف من وگفت:

-چه ت شده؟ازبازوت بوده؟قرصاتو خوردي؟بزن بالا آستين ت روببينم!

کاميار-زن عمو جون ازبازوش نبوده!ازجاي ديگه ش بوده!اگه بخواين ببينين بايد بکشه پائين نه بالا!الانم که نممي شه اينکارو کرد!

دوباره همه زدن زير خنده آقابزرگه م خنده ش گرفته بود اما خودشو نگه مي داشت مادرم يه نگاه به من کرد وگفت:

-شدين عين دوتا پسر بچه!همه ش بايد مواظب تون بود وازدست تون حرص خورد!

صورتش روماچ کردم که اشک توچشماش جمع شد ورفت سرجاش نشست من وکاميارم رفتيم رودوتا مبل بغل دست آقابزرگه نشستيم که برامون شربت اوردن ودادن بهمون کاميارشربت ش روگرفت وشروع کرد به هم زدن!

يه دودقيقه اي همينجوري هم مي زد که صداي باباش دراومد وگفت:

-چقدر هم مي زني؟بهم خورد ديگه!

کاميارم باحالت معصوم گفت:

-خب شربت روبايد هم زد ديگه باباجون!

پدرش درحاليکه معلوم بود پشت اين صورت اماده خنده س گفت:

-خب باباجون يه قلپ بخور يه کلام حرف بزن!

کاميارم زود يه قلپ خورد وگفت:

-چشم

يه قلپ ديگه خورد وپشتش گفت:

-باباجون

دوباره همه زدن زير خنده ازهمه بيش تر مش صفر که يه خرده پيش اومده توخونه مي خنديد!

باباي کاميار که خوشو ازترس آقابزرگه هي نگه مي داشت گفت:

-خب گلوت تازه شد؟

کاميار-بعله بابا جون!

کاميار-خب حالا بگو ببينم چي مي گي!

کاميار-باباجون ميذاري من برم هنر پيشه بشم؟امشب رفته بوديم تست تئاتر فکرکنم قبول شديم!

دوباره همه زديم زير خنده!همچين حرف مي زد که همه شک کرده بودن که داره راست مي گه ياچاخان خودشم که اصلا نمي خنديد!

آقابزرگه-خب بگو چي شد؟خبري ازش پيدا کردين؟

کاميار شربتش روگذاشت روميز ئگفت:

-اول رفتيم خونه اون شقايق دوستش!ازش گفتيم که ازگندم خبري داره يانه!اما دريغ ازيک کلمه جواب!هيچي بروز نمي داد!همه شون اينطوري بودن ا!

دوباره همه زدن زير خنده!اصلا جو مجلس عوض شده بود!مجلسي که تايه خرده پيش همه توش ماتم گرفته بودن شده بود عين همون تئاتر سرشبي!فقط عمه بيچاره م به کاميار نگاه مي کرد وسرشو تکون تکون مي د اد!

کاميار-خلاصه اين شقايق خانم رو انقدر قسم داديم که تازه اجازه داد باهاش حرف بزنيم!

آقابزرگه-خب چي گفت؟

کاميار-هيچي!افتاديم رودستش!افتاديم روپاش!افتاديم رو...

باپام زدم به پاش که ديگه هيچکس نتونست خودشو نگه داره!ديگه آقابزرگم داشت مي خنديد!

کاميار-يعني مي گم انقدر التماس کرديم تابالاخره گفت!

باباي کاميار-خب چي گفت؟

کاميار-گفت ازگندم خبر ندارم!

يه دفعه صداي همه به حالت اعتراض در اومد که کاميار گفت:

-حالا گوش کنين اونو ول کرديم ورفتيم سراغ يه دوست ديگه ش!اونم اولش لب وانمي کرد!حالا دست شو ماچ کن! پاشو ماچ کن!صورت شو ماچ کن!ني دونم ديگه کجاشو ماچ کن تابالاخره چي؟

همه باهم گفتن چي؟

کاميار-هيچي قرش زدم واسه خودم!

باباي کاميار-توخجالت نمي کشي پسر جلواين همه بزرگتر ازاين حرفا مي زني؟

کاميار-آخه خيلي خوشگله بابا!

دوباره همه زدن زير خنده که يه مرتبه عمه م شروع کرد به گريه کردن همه ساکت شدن که عمه م گفت:

-پس بالاخره معلوم نشد اين طفل معصوم کجاس!

کاميار-چراعمه جون!درست درست معلوم نشد اما يه چيزايي فهميديم!

يه مرتبه عمه وشوهر عمه م ازجاشون پريدن وهجوم اوردن طرف کاميار!بيچاره ها ازخوشحالي اينکارو کردن اما اين کاميار جونور ازجاش پريد وپاشو گذاشت رواين مبل واون مبل وازرو سر وکله افرين ودلارام دررفت ورفت دم درواستاد!عمه وشوهر عمه م همونجا خشک شون زد!بقيه م همينطور!من ديگه نتونستم جلوخودمو بگيرم وبلند بلند شروع کردم به خنديدن که پشت سر من همه زدن زير خنده!حرکت کاميار به قدري قشنگ وهم اهنگ باحرکت عمه اينا بود که انگار ازقبل برنامه ريزي کرده بودن!پدرم که ازخنده ازچشماش اشک مي اومد گفت:

-عمو چرا همچين کردي؟

کاميار-عمو اينا مي خوان منو بزنن!

آقاي منوچهري-نه عموجون!ازخوشحالي مون ازجامون پريديم!بيا جلو عمو جون نترس!

حالا ما مي خنديدم اما اين کور شده خنده به لبش نمي اومد!آروم اروم برگشت سرجاش که آقاي منوچهري باخنده ماچش کرد وگفت:

-کجاس عموجون گندم!

عمه م-بگو عمه!فقط جون عمه شوخي نکن!اول بگو کجاس بعد هرچقدر دلت خواس شوخي کن وبخند!بذار اين دل وامونده ما به سامون بياد بعد!

کاميار که ناراحت شده بود عمه م روبغل کرد وماچش کرد وگفت:

-به خدا حالش خوبه خوبه!خونه يکي ازدوستاش هس!فقط به ماها نگفتن کدوم يکي شون!ولي سر بسته بهمون گفتن جاش خوبه!

عمه م-پس چرا برنمي گرده خونه؟

کاميار-عمه جون بهش يه خرده وقت بدين!حتما برمي گرده!

عمه م-تومطمئني حالش خوبه؟

کاميار-آره عمه جون خوبه خوبه!

عمه م باز شروع کرد به گريه کردن که کاميار به اقاي منوچهري اشاره کرد که ببره وبخوابوندش آقاي منوچهري م ورش داشت وباخودش بردش طبقه بالا!همه ساکت نگاه شون مي کرديم وقتي رفتن کاميار يه سري تکون داد واومد سرجاش نشست وگفت:

-مادروپدرواقعي ادمم انقدر بچه شون رودوست ندارن!

بعدبه من گفت:

-بيا يه زنگ بزن بهش ببين جواب ميده؟

-ديروقت نيس؟

کاميار-بزن!فوقش جواب نمي ده ديگه!

همه ساکت ساکت شدن.منم موبايل رودراوردم وشماره موبايل کامياررو گرفتم دوتا زنگ زد ويکي روشن ش کرد اما حرف نمي زد!

-الو!گندم!

يه لحظه بعد جواب داد

گندم-توام بي خوابي زده سرت؟

-ازلطف شما بعله!

گندم-چراازلطف من؟

-بعدا بهت مي گم!کجايي الان؟

گندم-ازاين سوال ها نکن!مي دوني که بهت نمي گم!پس چرا مي پرسي؟

-نمي خواي برگردي خونه؟

گندم-هم اينجا وهم...

گندم-هم چي؟

هيچي نگفتم که گفت:

-بازم دير کردي!

-شاهارت روديدم رو ديوار اتاق سميه خانم!

يه مرتبه جاخورد ويه خرده بعد گفت:

-خودشم ديدي؟

-آره

گندم-بايه برخورد بد؟

-اتفاقا بايه برخورد خيلي خوب!

گندم-کثافت هزار رو!

-منو مي گي؟

گندم-نه اون دختره هرزه رو مي گم!

-چرااينکارو کردي؟

گندم-ازکجا فهميدي که ميرم اونجا؟فکر نمي کردم که بفهمي!

-ديگه بهتر نيس که تمومش کني؟

گندم-تازه شروعش کردم!

اومدم گوشي روبدم اون دستم که متوجه شدم همه جمع شدن دور من وسرهاشونو اوردن نزديک گوشي!

يه اشاره به کاميار کردم که يه خرده کشيدشون عقب وبه گندم گفتم:

-اين جريان عاقبت خوبي نداره ها!

گندم-اين حرف ازتوديوونه ترسوي عاقبت انديش بعيد وعجيب نيس!توتاحالا تو تموم عمرت يه بارم دست ازپا خطا نکردي!

-کار بدي کردم؟

خنديدوگفت:

-آخه خبر نداري بعضي ازاين خطاها چه کيفي داره!

-توچرااينطوري شدي گندم؟اصلا به تونمي آد که...

گندم-چي به من نمي اد!؟

-همين حرفي که زدي!

گندم-مگه من اينو خواستم؟بروبه اون کثافتا بگو که يه بچه رودزديدن!

هيچي نگفتم که يه خرده بعد آرومتر شد وگفت:

-ببينم بازم مي توني کاري کني که باورت کنم؟

-تواگه جاي من بودي همين اندازه م نمي تونستي!

گندم-شايد!

-پس باورم کن!

يه خرده صبر کرد وبعد گفت:

-بر ان فانوس که ش دستي نيفروخت

بر ان دوکي که بر رف بي صدا ماند

بران ائينه زنگار بسته

بران گهواره که ش دستي نجنباند

بران حلقه که کس بردر نکوبيد

بران درکه ش کسي نگشود ديگر

بران پله که برجامانده خاموش

بهار منتظر بي مصرف افتاد!

يه مرتبه عصباني شدم وسرش داد زدم وگفتم:

-اين لوس بازيا چيه درمي آري؟بس کن ديگه!هرچيزي حدي داره!

گندم-اگه يه بار ديگه سرم دادبزني تلفن روقطع مي کنم وپرتش مي کنم توخيابون!

ديدم جدي داره حرف مي زنه هيچي نگفتم که کاميار اروم ازم پرسيد:

-چي شده؟چي ميگه؟

-هيچي داره شعر واسه من مي خونه!

کامياراِ ببين ازگوگوشم بلده بخونه؟

-لوس نشو کاميار!

گندم-کامياره؟

-آره

گندم-بده گوشي روبهش

گوشي رودادم به کاميار که شروع کرد

کاميار-اي گندم ذليل مرده!الهي تموم اون دونه هاتو کلاغ تک بزنه وبخوره!الهي افت بهت بزنه!ازدست توخونه خراب شدم!

يه مرتبه شروع کرد به دادزدن وگفت:

-دختره ورپريده وردار اون موبايل صاحب مرده منو بيار!تموم مشتريامو ازدست دادم آخه!

يه خرده صبر کرد وبعد گفت:

-حق داري بخندي!

بعد نمي دونم گندم چي گفت که کاميار هول شد وتند تند شروع کرد به حرف زدن!

کاميار-کي؟من؟به جون تو به جون سامان به جون بابام اگه يه همچين منظوري داشته باشم!برن گم شن اون دوستاي يبس بي ريختت!فقط بلدن عين ماست واستن وبه ادم نگاه کنن!اولا چشم ندارم هيچ کدومشونو ببينم!دخترم انقدر بي حال؟صد رحمت به هواي شهر تهران!حداقل ادم توش دوتا نفس مي کشه چهارتا سرفه مي کنه!اينا که باهاشون حرف مي زني فقط مي خندن!بابايه تحرکي!عکس العمل بجايي!واکنش مثبتي!

نمي دونم گندم چي بهش گفت که يه مرتبه گل ازگلش شکفت وگفت:

-جون من؟کدوم شون؟

بازم گوش کرد وگفت:

-خدا هرسه تا شونو ببخشه به من!يعني به پدر ومادرشون ببخشه!شماره شونو بده ببينم!

تااينو گفت تلفن روازدستش گرفتم که ديدم گندم غش کرده ازخنده بهش گفتم:

-مي خواي بامن حرف بزني؟

گندم-آره!

-توازکجا فهميدي رفتيم پيش دوستات؟

گندم-خب بهشون زنگ زدم!

-نمي خواي يه خرده منطقي تر فکر کني؟

گندم-من منطقي م!صددرصد!

-خب!

گندم-خب که چي؟

-که يعني برگرد خونه

شروع کرد خنديدن وگفت:

-شب که جوي نقره مهتاب

بي کران دشت را درياچه مي سازد

من شراع زورق را مي گشايم درمسير باد!

شب که آوائي نمي آيد

از درون خامش نيزار هاي آبگير ژرف

من اميد روشن ام راهمچو تيغ آفتابي مي سرايم شاد!

شب که مي خواند کسي نوميد

من ز راه دور دارم چشم

بالب سوزان خورشيدي

که بام خانه همسايه ام را گرم مي بوسد!

-معني اينا چيه گندم؟

گندم-يعني دوباره بايد بود!دوباره بايد شد!دوباره بايد ديد!دوباره بايد گفت!

-حالا تو درمورد همه اينا مي خواي بشي؟

گندم-آره!مگه دوباره نشدم؟دوباره يه کس ديگه!دوباره يه آدم ديگه!دوباره يه پدرومادر ديگه!شايدم برادر وخواهر ديگه!اصلا دوباره يه تولد ديگه!

-توتولد ديگه اي نداري؟

گندم-چرا دارم!مي خوام اين دفعه ديگه حتي لحظه هاروهم ازدست ندم!من يه بار زندگي کردم!پاک،سر بزير!محجوب ساکت!بعدش چي شد؟همه چي يه دفعه ريخت بهم!باختم سامان باختم!

-توهيچي رونباختي!

گندم-چرا!باختم!من ديگه توقالب اون گندم جايي ندارم سامان بفهم!من ديگه تواون باغ جايي ندارم سامان بفهم!من ديگه تو اون فاميل جايي ندارم سامان بفهم!من نمي تونم هرلحظه يه نگاه تحقير آميز يا ترحم آميز کسي رو تحمل کنم! تا حالا اگه خوب بودم به خاطر يه اميد بود اما حالا ديگه اون اميد وارزو مرده!من يه سر راهي م مي فهمي؟

-نه!اينطوري نيس!

گندم-چراهس!

-توباداد زدن وپشت تلفن اين چيزا رو گفتن نمي توني به من بقبو لوني که بيست وخرده اي سال خاطره همه باطل شده!

گندم-توام بااين داد زدن نمي توني به من بقولوني که باطل نشده!

يه مرتبه کاميار دستش رو گذاشت رو شونه م وبهم اشاره کرد که آروم باشم!

يه نفس عميقي کشيدم وگفتم:

-باشه گندم من آروم حرف مي زنم!فقط بگو من چيکار بايد بکنم که توام اروم بشي وبياي يه جا با همديگه بشينيم وحرف بزنيم؟

گندم-چه حرفي بزنيم؟مي خواي رو در رو نصيحتم کني؟مي خواي جلو دستت باشم که اگه بامنطق بهم پيروز نشدي از زور استفاده کني؟

-نه اصلا!

گندم-پس همين پشت تلفن بگو!

-يعني بعد ازبيست سال که پسر دايي ت بودم يه خواهشم روقبول نمي کني؟

گندم-نه!اگه چيزي داري بهم بگي ياخودت پيدام کن يااز پشت تلفن بهم بگو!

-اگه بخوام ازت خواستگاري کنم قبول مي کني؟

يه لحظه ساکت شد وبعد گفت:

-نگاه ترحم آميز!

-نه!اينطوري نيس!

گندم-چرا هس سامان!

-خب پس اگه من هرچي بگم ميذاري پاي حساب ترحم!

گندم-اين يه حقيقته سامان!

-پس من بايد چيکار کنم که باورم کني؟

گندم-پيدام کن!

-کجا؟اخه کجا؟

گندم-کوچه ها

باريکن

دکونا بستن!

خونه ها

تاريکن

طاقا شيکسته س

از صدا

افتاده

تاروکمونچه!

مرده مي برن

کوچه

به کوچه!

من نمي خوام کوچه باريک ودکون بسته خونه تاريک وطاق شيکسته باشم سامان ديگه نمي خوام!

من نمي خوام يه تارو کمونچه از صداافتاده باشم!

من نمي خوام مثل يه مرده باشم که رودوش کساي ديگه هرجايي که مي خوان ببرنش برم!من مي خوام زنده باشم وزندگي کنم!مي خوام زنده باشم وخودم راه برم!مي خوام تموم اون کارايي رو که يه عمر ازش منع م مي کردن بکنم! من مي خوام برم طرف اون چيزايي که هميشه ازش ترسوندنم!

من ديگه ازحرف نزدن خسته شدم سامان!مي خوام ديگه حرف بزنم اونم باصداي بلند که مرد غريبه صدامو بشنوه! ديگه ازسياه وقهوه اي و دودي بودن خسته شدم!مي خوام يه رنگ تازه باشم!قرمز،آبي،صورتي!مي خوام برم!مي خوام برم وزمين ممنوعه رو ببينم!مي فهمي چي مي گم؟؟

-خب بيا باهم مي ريم ومي بينيم!

گندم-باتو؟باتو ادم ترسو؟باتويي که جرات وشهامت رو توت کشته ن؟باتويي که سال ها طول مي کشه تا حرف ازتو دلت بياد رو زبونت؟چند سال بايد صبر کنم تا تو چيزي رو که دلت مي خواد بازبونت بگي؟

-حالا که گفتم!

گندم-اينطوري ديگه برام قشنگ نيس!

-پس من بايد چيکار کنم؟

گندم-يه وقتي دنياي من همون باغ بود وادماش همون ادماي توباغ!يه وقتي ازميون اين همه مرد تنها ترو ديدم وتومرد من بودي!يه وقتي فکر مي کردم فقط تويي که مي توني منو خوشبخت کني!يه وقتي خوشبختي رو تنها همين مي دونستم اما حالانه!حالا فهميدم که خوشبختي يه جور ديگه شم هس!

-تومطمئني که اون خوشبختي يه؟

گندم-نه!اما امتحانش مي کنم!اين همه سال اون چيزايي روکه بهم گفتن چشم بسته قبول کردم حالا مي خوام باچشم باز چيزاي ديگه روهم امتحان کنم !دنيا همون باغ نيس سامان!توخودت حتما مي دوني!چون تو دنياي بيرون ازباغم ديدي!

-هيچ جا امنيت اين باغ رو نداره!

گندم-اينم بايد خودم امتحان کنم!

-ومنم اصلا مهم نيستم!

گندم-توبايد نشون بدي که مهمي!بايد يه کار سخت بکني تا معلوم بشه مهمي!من ديگه نميخوام ميون يه مشت مرده زندگي کنم!بين شما تنها کسي که زنده س کامياره!نمي ترسه!وحشت نمي کنه!مثل آب رودخونه س نه مثل اب تواب انبار!سامان ماها مي تونيم غير ازدزدکي نگاه کردن به همديگه کار ديگه اي هم بکنيم!زندگي فقط دزدکي همديگرو ديدن نيس!زندگي اصلا دزدي نيس که ازش شرم داشته باشيم!زندگي اسارت نيس بابا!زندگي به ازادي رسيدنه!

-چه ازادي اي؟

الو گندم!الو!

تلفن روقطع کرده بود يه لحظه همونجوري سر جام موندم!يادم رفته بود که تنها نيستم!خجالت مي کشيدم که تلفن رو از دم گوش بيارم پايين!شايد گندم راست مي گفت!زندگي دزدي نيس که ازش شرم داشته باشيم!دوست داشتنم دزدي نيس که ازش خجالت بکشيم!اگرم به کسي گفتيم که دوستش داريم دزدي نکرديم که جرات نکنيم بعدش سرمونو بلند کنيم!پس چرا االان جرات اينکه تلفن رواز گوشم جدا کنم ودستمو بيارم پايين ندارم؟؟

دستم رواوردم پايين وسرمو بلند کردم!تموم نگاه ها به من بود!شايد همون نگاه هايي که نصرت ازش حرف مي زد!

تنها نگاه کاميار محکم وتاييد کننده بود پس يعني فقط اين کاميار بودکه زنده بود؟

اروم از جام بلند شدم کاميارم بلند شد رفتم طرف در سالن کاميارم دنبالم اومد در رو واکردم ورفتم بيرون که شنيدم يکي گفت((واقعا شرم اوره))

خنده م گرفت!شرم به خاطر چي؟داشتم دوباره حرفاي گندم رو مي اوردم توذهنم که کاميار برگشت طرف بقيه وگفت:

-من ازطرف اين ادم هرزه وقيح بي ابرو ازتموم شماها ادماي نجيب ابرودار باحيا عذر خواهي مي کنم!اما هرکسي يه کلمه ديگه حرف بزنه پرونده هاتونو همين الان وهمين جا رومي کنم!شب بخيرخانمها واقايون پارسا وپاکدامن!

اينو گفت ودررو بست واومد بيرون!

-کي بود؟

کاميار-يکي يه چيزي گفت ديگه!بيا بريم!بده من اون بازو سالمت رو!

بازوي منو گرفت وباهمديگه رفتيم طرف ته باغ نزديک خونه کاميار اينا.توراه هيچي نگفتم اونم هيچي نگفت وقتي رسيديم ته باغ رويه نيمکت تويه جاي تاريک نشستيم وکاميار دوتا سيگار روشن کرد ويکي ش روداد به من وگفت:

-چي مي گفت؟

شعر مي خوند.ازشاملو.

کاميار-حرفايي که مي زد چي بود؟

يه پک به سيگار زدم واروم اروم براش اونايي روکه يادم بود گفتم يه خرده فکر کرد وگفت:

-راستي راستي کدوم درسته؟اين زندگي يااون زندگي؟اصلا کدوم شون اسمش زندگيه؟اگه ما يه سري محدوديت ها رو ايجاد مي کنيم ايا نبايد براش جايگزين م پيداکنيم؟همه ش که نبايد ها نيس!هرنبايدي يه بايدم داره!

-شايد گندم راست مي گه؟

کاميار-چي رو؟

-اينکه من ترسوام!

کاميار-غلط کرده گندم!اون الان عصبانيه يه چيزي مي گه!خبر نداره که تو چه دل گنده اي داري!

-دلداريم مي دي!؟

کاميار-نه راست شو مي گم!من بودم امشب توتئاتر جلو اون ادما که يقهنصرت رو گرفته بودن واستادم؟من بودم که وقتي الاغه رو داشتن مي کشتن مي خواستم برم جلوشونو بگيرم؟

-اينا يعني شجاعت؟

-بازم بريم سراغ نصرت

کاميار-دوست داري بريم؟

-آره

کاميار-پس مي ريم ديدي حالا چقدر شجاعي؟اگه تودنبال کار گندم نباشي منم ول مي کنم!

-يعني تومي گي گندم مي خواد چيکار کنه؟

کاميار-دوباره يه بارکي ش کنه ديگه!

-اين يعني چي؟

کاميار-زياد اين حرفا رو جدي نگير!دختر تو اين سن وسال وباشرايط گندم زياد ازاين تهديد ها مي کنه اما انجامش نمي ده!حالا پاشو بريم بخوابيم که حداقل فردا جون بلند شدن روداشته باشيم!بيابريم شب خونه ما!

-نه مي رم خونه خودمون!

دوتايي ازجامون بلند شديم که ديديم يه سايه ازوسط درختا داره مي اد طرف ما!کامليا بود صبر کرديم تا بياد جلو وقتي رسيد يه خنده اي به من کرد وگفت:

-خيلي خوشم اومد که حرف دلت روبهش زدي؟

بهش خنديدم که گفت:

-ادم بايد حرف دلش رو بزنه حداقل براش عقده نمي شه!

کاميار-آدم غلط مي کنه!شمام انگار خوابت گرفته که هذيون مي گي!

کامليا-داداش جدا بايد حرف زد يا ساکت بود؟

کاميار-بعضي چيزا رو ادم باحرف زدن مي گه وبعضي چيزا رو باسکوت!

کامليا-فرق شون توچيه؟ازکجا بايد فرق شونو فهميد؟

کاميار-اينو ديگه خود ادم بايد بفهمه چيزي نيس که کسي به ادم ياد بده!

کامليا-اگه من يه روزي حرف بزنم شما ناراحت مي شي؟

کاميار-برو بخواب دير وقته!

کامليا خنديدورفت طرف خونه شون که کاميار گفت:

-آدميزاد زنده س که حرف بزنه ديگه!اگه قرار بود ادما حرف نزنن که خدالال مي افريدشون!

کامليا برگشت وخنديد.

***

فصل ششم

فردا صبحش تاساعت10خواب بودم ساعت دهم به زور ازخواب بلند شدم.رفتم تواشپزخونه وهمراه با غرغر مادرم يه ليوان شير خوردم ويه تلفن به کاميار زدم که گفت کار داره وخودش مي اد سراغم.

يه نوار گذاشتم ودراز کشيدم روتختم ورفتم توفکر.کجا بايد دنبال گندم مي گشتم ؟يعني کجا رفته بود وباکي بود؟گندم يه همچين خلق وخويي نداشت که!اگه يه وقت به راه هاي بد کشيده بشه چي؟اصلا چرابايد عمه اينا يه همچين کاري بکنن حالام که اينکارو کردن جاش بود که توهمون بچگي وقتي مثلا هفت هشت سالش بود اروم اروم يه جوري بهش مي گفتن که تواين سن يه همچين شوکي بهش واردنشه!

توهمين فکرا بودم که موبايلم زنگ زد فکر کردم گندمه!زود جواب دادم که صداي يه دختر غريبه بود!اصلا تو ذهنم نبود که ممکنه ميترا باشه!

-الو!سامان خان!

-بفرمائين!

ميترا-منم ميترا!

-حال شما چطوره؟بازحمتاي ما؟

ميترا-اين حرفا چيه؟چه زحمتي؟بعدشم ديگه اون اتاق واون خونه واون پذيرايي ديگه اين حرفا رو نداره که!

-درهر صورت ممنون

ميترا-کاميارخان چطورن؟ديشب خيلي ناراحت شدن!

-اونم خوبه

ميترا-مزاحمتون که نشدم؟

-نه،اصلا اتفاقا خيلي دلم مي خواست بايکي صحبت کنم!يعني بايه دختر خانم صحبت کنم!يه خنده اي کرد وگفت:

-اگه منو به اون چيزي که گفتين قبول داشته باشين سراپا گوشم وخوشحالم مي شم!

-اختيار دارين

يه لحظه ساکت شدم که گفت:

-خب!

-راستش نمي دونم چه جوري شروع کنم مي خوام روحيه دخترا رو بيشتر وبهتر بشناسم!

ميترا-عاشق شدين؟

موندم چي جوابشوبدم

ميترا-اگه شدين خجالت نکشين بگين!

ياد حرفاي گندم افتادم

-نمي دونم شايد شده باشم!

خنديد!

-شما عاشق شدين؟

ميترا-عاشق شدم که اين زندگيمه ديگه!

-يعني عشق اينه؟يعني هرکي عاشق شد بايد تباه م بشه؟

ميترا-بستگي داره که ادم چه شناختي ازعشق داشته باشه!

-شما چه شناختي داشتيد؟

ميترا-يه شناخت اشتباه!

-متوجه نمي شم!

ميترا-عشق يه چيز کور نيس!عشق بايد روشن باشه!عشق اصلا توروشنايي جوونه مي زنه!عشق ازسر ناچاري نيس! عشق بايد خودش يه چاره باشه!عشق ميدون عمل وسيعي رولازم داره!عشق زمان لازم داره!

اوني که تويه جاي کوچيک ويه زمان کوتاه به وجود مي اد عشق نيس!اون کسي که ميره تاعاشق بشه به عشق نمي رسه!عشق بايد خودش بياد!اون پسر يادختري که منتظره تامثلا عصري ازخونه بره بيرون وتا يکي روببينه يايکي بياد طرفش وعاشق بشه وبعدش بشينه تواتاقش ونوار بذاره وگريه کنه.دنبال عشق نمي گرده!مي خواد بازي کنه!مي خواد بگه که من مثلا بزرگ شدم!

-فکر مي کردم که ساده تر ازاينا باشه!

ميترا-نه،اينطوري نيس!بايد خيلي ازچيزا اماده بشه تا يه عشق پابگيره!

-اينا که گفتين معني ش چيه؟

ميترا-کدوما؟

-همين که عشق ميدون وسيعي رولازم داره واين چيزا

ميترا-ببينين شما وقتي مثلا به يه مهموني دعوت شدين ولباس مناسبي ندارين چيکار مي کنين؟

-خب مي رم مي خرم

ميترا-همين مهمه!شما مي رين وچند تا مغازه رو مي بينين وازبين چند دست لباس يکي رو انتخاب مي کنين ومي خرين!چرا؟چون درهر صورت بايد بخرين!چون بهش احتياج دارين تا بپوشين ش وبرين مهموني!اما يه وقتي هس که شما هيچ مهموني دعوت نشدين وبه لباسم احتياجي ندارين اون وقت مثلا يه روز که دارين توخيابون راه مي رين چشم تون توويترين يه مغازه مي افته به يه لباس که ازش خيلي خوش تون مي اد!

مسلما همون موقع نمي رين بخرينش راه تون رو مي گيرين ومي رين اما اين لباس قشنگ توذهن شما نشسته ومرتب بهش فکر مي کنين!

حتما بازم مي رين سراغش!دوباره نگاهش مي کنين!دليلي براي خريدنش ندارين!يعني جايي نمي خواين برين که بهش احتياج داشته باشين اما نمي تونين م ازفکرش بياين بيرون!اين موقع س که دنبال محسناتش مي گردين!قيمت مناسبش! جنس خوبش!دوخت خوبش!وخيلي چيزاي ديگه!

بالاخره توهمين مدت يه روز مي رين ومي پوشين ش اگه اندازه تونم باشه ديگه تمومه!حتما مي خرين ش!چرا؟چون شايد بعد ازشما يکي ديگه اونو ديده باشه ومثل شما نظرش رو گرفته باشه وبياد سراغش وبخردش!اون وقت ديگه نمي تونه مال شما باشه!

اينايي رو که گفتم فقط ازيه بعده ازبعد ديد شما بين شما ويک جسم بي جان!

همين تجربه ساده مي تونه بين شما ويه نفر ديگه باشه!متقابلا اونم توشما جستجوش رو شروع مي کنه!اگه دلايلي رو که شما بهش رسيدين اونم بهش برسه يه عشق شروع شده!براي همين مم مي گم که عشق ازسر ناچاري نيس!يعني نبايد شما به چيزي احتياج داشته باشين وبه دستش بيارين!يعني ناچارا عاشق چيزي نشين!ميدان عمل شم بايد وسيع باشه تا شما بتونين چند بار برين وبياين واون لباس شخص يا هرچيز ديگه روببينين وارزيابي کنين!يعني بايد فرصت ديدن انديشيدن برخورد کردن ارزيابي کردن روداشته باشين درغير اينصورت احتمال اينکه به عشق برسين کمه!

شما بايد بدونين چيکار دارين مي کنين!بدون اگاهي نمي شه!

-وشما اين ميدان عمل رو نداشتين!

خنديدوگفت:

-سامان خان پدر من چند سال پيش يه روز يه ضبط صوت خيلي خيلي گرون قيمت خريد واوردخونه!اون زماني که هنوز CDروکمتر کسي مي شناخت اين ضبط صوت سه تا CDتوش مي خورد!

اون موقع که شايد توتهران فقط چند نفرVCDمي دونستن چيه اين ضبط VCDداشت!پنج هزار وات قدرتش بود!يعني اينطوري روش نوشته شده بود!دوتا مرد به کول شون گرفتن ش تااوردنش خونه!يه چيز عجيبي بود!

اون وقت پدرم فقط روزاي جمعه باهاش صبح جمعه باشمارو گوش مي کرد!فقط ازراديوش استفاده مي کرد!خيلي خيلي که همت مي کرد يه شب يه نوار افتخاري رو گرفت وگذاشت توش!کاشکي ميذاشت همونم درست گوش کنيم ! انقدر صداشو کم کرده بود که بايد مي رفتيم جلوش وگوش مونو مي چسبونديم به باندش تايه زمزمه بشنويم!تازه همه شم مي گفت کم ش کنين صدا بيرون نره!

خب اينکارارو مي تونستيم بايه راديو ضبط دستي م انجام بديم!ديگه يه همچين ضبط صوت خريدن نداشت که!

-پدرتون چيکاره بودن؟

ميترا-يه خشکه بازار يه پولدار!

توخونه مون يه تلويزيونSONYداشتيم يه متر دريه متر!صفحه تخت واستريو وچي وچي وچي!دوتا ويدئو داشتيم عوضش چهار تا نوار ويدئو داشتيم که مي تونستيم نگاه شون کنيم!پلنگ صورتي وتام وجري وسيندرلا وزيباي خفته!

حالا خودتون ميدان عمل منو توخونه محاسبه کنين!

-تنها فرزند خونواده بودين!

ميترا-نه آخريش بودم غير ازمن دوتا پسر ودوتا دخترم بودن!برادر بزرگمو 18سالگي زن دادن وبرادر کوچيکتره رو19 سالگي!

خواهر بزرگمو 16سالگي شوهر دادن ووسطي رو17سالگي وبه من که رسيد جدول زماني پدرم بهم خورد!

-يعني چي؟

ميترا-يعني من ازخونه فرار کردم!

-اگه مي موندين بهتر نبود؟

ميترا-نمي دونم!

-اوناي ديگه خوشبختن؟

ميترا-نه بابا بدبختا!خواهرام که يه چشم شون اشکه ويه چشم شون خون!هرکدوم يکي دوتا هوو دارن!توخونواده وفاميل ما رسم اينه که دختر بالباس سفيد بره خونه شوهر وباکفن سفيد بياد بيرون!طلاق بي طلاق!اسم شم باعث مي شه که گوينده به شديدترين تنبيهات دچار بشه!خواهراي بدبختم بايد مي سوختن ومي ساختن!اگه طلاق مي گرفتن پدرم مي کشت شون اگه زندگي م بکنن که اخرش همون کفن سفيده!

-يعني طلاق چيز خوبيه؟

ميترا-اولا اگه بد بود که نميذاشتنش!اما چيز خوبي م نيس!مسئله سر طلاق نيس که!مسئله سر ازدواجه!اين ازدواج ها ازبنيان غلط بوده!

-برادراتون چي؟

ميترا-اونام شايد همينجور اما چون مرد بودن ازادي عمل داشتن!زن دوم وصيغه واين چيزا!

حالا اينارو ول کنين شما چي مي خواستين درمورد دخترا بدونين؟

-مي خواستم بيشتر روحيات شونو بشناسم!

ميترا-ازچه نظر؟

-مي خواستم بدونم يه دختر وقتي ازخونه گذاشت ورفت کجاها مي ره وچيکارا مي کنه؟

يه لحظه ساکت شد وبعد گفت:

-کسي ازخونه شما فرار کرده؟

ساکت شدم که گفت:

-اگه فرار کرده بگين!شايد بتونم کمکي بکنم!

-دختر عمه م يعني به اون صورت فرار نکرده!

ميترا-پس به چه صورت فرار کرده؟

-گذاشته رفته اما بامن تلفني تماس داره!

ميترا-براي چي فرار کرده؟

-اونش مهم نيس!مهم اينه که بايد هرچي زودتر پيداش کنيم!

يه فکري کرد وگفت:

-من چند جا رومي شناسم که معمولا دختراي فراري اونجاها پاتوق مي کنن چند سالشونه؟

-هم سن وسال شماس دانشجوئه!

ميترا-کسي رودوست داشته؟يعني اگه کسي رو دوست داشته باشه حتما مي ره پيش اون!

-نه اين دليل رفتن ش نبوده!

ميترا-به خاطر محدوديت زياد فرار کرده؟

-نه.

ميترا-ببينين سامان خان اينا که مي پرسم مهمه!مي خوام بدونم که کجاها بايد دنبالش گشت!

-متوجه م!

ميترا-پول باخودش داره؟

-زياد

ميترا-خب پس توفشار مادي نيس اين خيلي خوبه!

-يعني چي؟

ميترا-يعني اينکه مجبور نيس براي پول ناهار وشامش دست به کاري بزنه!مي فهمين که چي مي گم؟!

-بله،متوجه م!

ميترا-اگه بخواين مي تونيم عصري چند جا رو سر بزنيم شايد اونجاها پيداش کرديم

-مگه شما نمي رين تئاتر؟

ميترا-تئاتر تعطيله امروز وفردا وپس فردا تعطيله مگه شما تقويم رونگاه نمي کنين؟توعزاداريا تئاتر تعطيله!

-حواسم نبود

ميترا-پس مي خواين جايي باهم قرار بذاريم؟

-باعث زحمت شما نمي شه؟

ميترا-اصلا!خيلي م خوشحال مي شم اگه بتونم کمکي بکنم.

-ممنون

ميترا-کجا قرار بذاريم؟

-هرجا که شما بخواين.

ادرس يه جا رو بهم داد وقرار شد ساعت شيش بعدازظهر اونجا باشم يه کافي شاپ بالاي شهر بود.

ازش خداحافظي کردم وموبايل رو قطع کردم تادوباره روتختم دراز کشيدم که کاميار اومد پشت پنجره اتاقم

کاميار-خوابيدي؟

بلند شدم ورفتم جلو پنجره

-نه کجا بودي؟

کاميار-بپر اين ور تا بهت بگم

ازپنجره پريدم توباغ وباهمديگه رفتيم يه خرده جلوتر ورويه نيمکت نشستيم که گفت:

-مي دوني چي شده؟

-نه

کاميار-مي گم اما پيش خودت بمونه!کامليا يه پسره رو دوست داره قرار شده بياد خواستگاري اما بابا ومامانم مخالفن!

-چرا؟

کاميار-بابا بهت گفتم که!پسره دستش خاليه!گويا تازه مدرکش روگرفته!خونواده شم وضع انچناني ندارن!

-چه جور بچه اي هس؟

کاميار-کامليا ازش خيلي تعريف مي کنه!

-خب اگه پسر خوبيه چه اشکالي داره؟شما ها که به پول واين چيزا احتياجي ندارين!

کاميار-چه مي دونم واله!

-عمو چي مي گه اخه؟يعني دنبال چه جور شوهري براي کامليا مي گرده؟

کاميار-چه جورش رونمي دونم اما انگار مي خواد طرف حداقل يه شغل ابرومند داشته باشه!

-خب مگه اين پسره چيکاره س؟

کاميار-گويادبيره!يعني قراره دبير بشه!

-خب اينکه خوبه!

کاميار-نه بابام م خواد دامادش رئيس بانک جهاني پول باشه که هروقت دلش خواست سکه ضرب کنه!حالا پاشو يه سر بريم پيش اقابزرگ که برام پيغام فرستاده!

دوتايي بلند شديم وراه افتاديم طرف خونه اقابزرگ وتارسيديم کاميار خيلي باادب ونزاکت درزد!مونده بودم که چقدر باتربيت شده که صداي اقابزرگ ازتوخونه اومد:

-کيه؟

کاميار-منم حاج ممصادق خان!اذن دخول داريم؟

اينو گفت ودر رو واکرد ورفتيم تو که اقابزرگه يه نگاهي بهش کرد وگفت:

-توامروز چه باتربيت شدي؟

کاميارهمونجور که چکمه هاشو درمي اورد گفت:

-ادب مرد به ز دولت اوست!سلام اقابزرگ جون جون جونم!

اقابزرگ خنديد وجواب سلام مونو داد ودوتايي رفتيم بغلش نشستيم وکاميار زود سه تا چايي ريخت که اقابزرگ گفت:

-اندوخته ت تموم شده هان؟

کاميار-پس فکر کردين براي چي ديشب جلو اون همه ادم دست تونو ماچ کردم؟پولم تموم شده ديگه!اين گندم ورپريده کارت عابر بانکمو ورداشته وزده به چاک!

يه خرده ازچايي ش خورد وگفت:

-کفگير ته ديگ خورده وبراي ادامه جستجو وتفحص احتياج به نقدينگي هس!

اقابزرگ خنديدوبه من گفت:

-چي مي گفت بهت ديشب؟

حرفاي ديشب گندم روبراش گفتم که رفت توفکر وگفت:

-نکنه يه خريتي بکنه اين دختره؟!

کاميار-مي خواين به پليس خبر بديم؟!

اقابزرگ-نه درست نيس!ابروريزي مي شه توفاميل ودرو همسايه!دوستاش هيچ خبري ازش نداشتن؟

کاميار-حتما دارن اما نمي گن!

اقابزرگ-ازکجا مي دوني؟

کاميار-تاما رفتيم درخونه شون وگندم باخبر شد!

اقابزرگ-پس چيکار کنيم؟

کاميار-من يه برنامه جور کردم که اززبون يکي ازدوستاش حرف بکشم!

-منم قرار شده امروز عصري بايه نفر برم چند جا سراغش!شايد پيداش کنم!

اقابزرگ-پس پاشين راه بيفتين وفکر چاره کنين!هرروز که بگذره بدتر مي شه!

اينو گفت واززير تشکي که روش نشسته بود يه دسته چک دراورد ويه مبلغي توش نوشت وامضا کردوداد دست کاميار وگفت:

-اين مال جفت تونه برين

کاميار-اين خيلي زياده حاج ممصادق خان!

اقابزرگ-برين،برين!

کاميار-دست شما دردنکنه الهي همين الان که ازخونه پامو ميذارم بيرون يه دختر خوب وخوشگل به پست من بخوره وعقدش کنم واسه شما!

اقابزرگ-لااله الاالله!برو به کارت برس پسر!

کاميار-اخه هنوز کارتون دارم!

اقابزرگ-چي شده ديگه؟

کاميار جريان خواستگاري کامليا رو گفت واقابزرگه يه خرده فکر کردوگفت:

-نشوني ومشخصاتش روبنويس بده من بفرستم درموردش تحقيق کنن!خودتم يه قراري باهاش بذار ويه محک ش بزن ببين چه جور جوونيه!شايد قسمت همين بود!خبر شو بيار بده من!

کاميار يه چشمي گفت وبلندشد وازاقابزرگ خداحافظي کرديم واومديم بيرون وراه افتاديم طرف خونه کاميار اينا که توراه بهم گفت:

-توباکي قراره عصري بري چند جارو سربزني؟

-باميترا.قبل ازاينکه توبياي بهم زنگ زد!

کاميار-خب؟!

-ساعت6جلوکافي شاپ...قرار گذاشتيم!

کاميار-رفتم اونجا!راست مي گه!اونجا پاتوق يه همچين دخترايي يه!

-گندم ازاوناش نيس!

کاميار-پس براي چي داري مي ري اونجا؟

-خودم نمي دونم!شايد براي اينکه يه کاري کرده باشم!

کاميار-مي خواي تها بري؟

-توام بيا ديگه!

کاميار-بذار اول برنامه اين کامليا رو براش جور کنم بعد.

رسيديم درخونه شون وازهمونجا کامليا رو صداکردويه خرده بعد اومد بيرون چشماش گريه ا ي بود!تامنو ديد سلام کرد وسرشو انداخت پائين که کاميار گفت:

-باز گريه کردي؟گريه ت واسه چيه؟

يه مرتبه خودشو انداخت توبغل کاميار ودوباره زد زير گريه!

کامياراه ول کن ديگه!مگه کاررو نسپردي دست من!

بعد ازتو جيبش يه دستمال دراورد واشک هاشوپاک کردوبعد دستمال رو گرفت جلو دماغش وگفت:

-يه فين کن ببينم!

من وکامليا زديم زير خنده که کاميار گفت:

-بچه م که بود همينجوري بود!تايه خرده مشق ش زياد مي شد وزر زرش هوابود!

موبايلش رودراورد وداد به کامليا وگفت:

-يه زنگ بزن به اين پسره وبگو زود بياد اينجا مي خوام باهاش حرف بزنم

کامليا-اينجا داداش؟

کاميار-اينجاي اينجا که نه!ته باغ!

کامليا –ته باغ براي چي؟

کاميارخب اگه بخوام تامي خوره بزنيمش بايد يه جايي ببريمش که سروصداشو کسي نشنفه ديگه!همونجا شل وپلش مي کنيم که ديگه فکر زن گرفتن ازکله ش بره بيرون!

کامليا خنديدوگفت:

-اون بااين چيزا ازازدواج بامن منصرف نمي شه!

کاميار-يعني مي گي انقدر خره؟

من وکامليا زديم زير خنده

کاميار-خب تواين دنيا همه جور الاغي پيدا مي شه!نمونه ش همين سامان جون خودمون!ياعاشق دختراي فراري ميشه

ياشيداي دختراي فريب خورده!

-ديوونه ازدواج يه امر مقدسه!

کاميار-ازدواج همون خريته که اسمشو عوض کردن !يه واژه عربي شيک معادل براش انتخاب کردن که به پسرا برنخوره!حالا يه زنگ بهش بزن که زودتر بياد وبعدشم ببرسم به حماقت سامان جون!خودتم تلفن که زدي بپر دوتا چايي ليواني برامون بيار که جون داشته باشيم قالبت کنيم به اين پسره طفل معصوم الاغ!

کامليا شروع کرد به خنديدن وکاميارم بازوي منو گرفت يه خرده رفتيم اون طرف تر که کامليا راحت بتونه حرف بزنه يه ده متري که ازکامليا دور شديم گفتم:

-توچقدرروشن شدي؟؟

کاميار-وقتي دوتا جوون به همديگه علاقه پيدا کردن که نبايد جلوشونو گرفت!اگه پسره مشکل نداشته باشه چه ايرادي داره که باهمديگه ازدواج کنن؟فقط بايد يه خرده ازاد باشن که خلق وخوي همديگه دست شون بياد!حداقل بايد پسره بتونه بياد کامليا روببينه که باهمديگه حرف بزنن يانه؟!

-خب معلومه!

کاميار-اگه يه پسري يه کله بياد خواستگاري وبشينه پاي سفره عقد که درست نيس!پس فردا با دوتا بچه تازه هرکدوم مي فهمن طرف هزار تاايراد داره!

-ميدان عمل وسيع!

کاميار-چي چي؟

-يعني ازادي عمل!يعني ميدان عمل وسيع!

کاميار-بي جا کرده ازادي عمل داشته باشه!ازادي رفت وامد نشست وبرخاست!همين!واسه اينم همين يه کوچه باريک کافيه!ديگه ميدون وبزرگراه واين چيزا بمونه واسه بعد ازعقدوعروسي!ازالانم تودهن اينا ميدون پيدون ننداز که پررو مي شن!

-انگارتلفن شم تموم شد!

کامليا برگشت يه نگاهي به کامليا که داشت مي رفت توخونه کردوگفت:

-ببين،يعني ماحق داريم به دخترمون به خواهرمون بگيم کي رودوست داشته باشه کي رو دوست نداشته باشه؟

-همه ش به خاطر خودشونه!خوشبختي شونو مي خوايم ديگه!

کاميار-خوشبختي يعني چي؟

-يعني اينکه ادم به اون چيزايي که دوستش داره برسه!

کاميار-يعني مثلا اگه توبه گندم برسي خوشبختي؟

-نمي دونم

کاميار-من چي؟من به هيچي دلم نمي خواد برسم!چون الان تموم اون چيزايي روکه مي خوام دارم يعني من الان خوشبختم؟

-حتما هستي که هميشه شاد وشنگولي ديگه!

کاميار-نه!اينا خوشبختي نيس!

-پس اينا چيه؟

کاميار-اينا يه اسم ديگه داره!

ازدور کامليا بادوتاليوان چايي وسيني وقندون پيداش شد!

کاميار-خوشبختي اينه که بغل گوش ت ادمايي مثل نصرت وميترا يه همچين زندگي نداشته باشن!خوشبختي وقتي اسمش خوشبختي که بين همه تقسيم بشه!

کامليا-بفرمائين!اينم دوتا چايي ليواني!

کاميار-دستت دردنکنه چي شد؟باهاش حرف زدي؟

سرشو انداخت پائين

کاميار-بگوديگه خفه مون کردي!

کامليا-اره داداش حرکت کرد!فکر کنم تا يه ربع ديگه مي رسه!

کاميار-مگه سرکوچه واستاده بود؟چه خواستگار چابکي؟؟

کامليا خنديدوگفت:

-نه داداش اين طرفا شاگرد خصوصي داره!

کاميار-آفرين!افرين!ببينم سيگار ميگاري که نيس؟

کامليا-نه داداش اتفاقا ورزشکاره!

کاميار-راست ميگي ؟ازاين هيکلي ميکلي هاس؟

کامليا-اي همچين

کاميار-سامان بپر مش صفر رو صداکن بگو بيل شم باخودش بياره!طرف ورزشکاره!

من وکامليا خنديديم ودوباره کامليا کاميار رو بغل کرد وزد زير گريه!

کاميار نازش کرد وبادستاش اشک هاشو پاک کرد که کامليا گفت:

-داداش هرچي که بشه ازت ممنونم!

اينو گفت ودوئيد رفت طرف خونه که کاميار يه نگاه به اون کرد ويه نگاه به من وگفت:

-خاک برسرت کنن سامان!هيچ وقت به حرف من گوش نکردي!

-يعني چي؟

کاميار-اگه اون روز جمعه به من گفته بودي دستت رو مي گرفتم ومي بردم دم خونه مون وجاي گندم ميذاشتم دزدکي اين کامليا رونگاه کني!تازه خودمم وامي ايستادم کيشيک وتا يکي پيداش مي شد برات سوت مي زدم!واقعا حيف نيس؟

دختر به اين خوبي وخوشگلي وخانمي روول کردي رفتي سراغ گندم پرمکافات!اصل سر همين گندم بابابزرگ مون رو ازبهشت انداختن بيرون!پدرم روضه رضوان به دوگندم بفروخت!

-عوضش توام که ازنوادگانه شي خوب جبران کردي!

ناخلف باشم اگه من به جوئي نفروشم!

کاميار-خوب منکه نميذارم ديگه سر بابابزرگم کلاه بره!

-اولا که ازبس من خونه شمابودم کامليا مثل خواهر خودم شده!بعدشم گيرم من ازکامليا خوشم مي اومد!يه طرفه که نمي شه!بايد اونم خوشش بياد يانه؟

کاميار-اگه جلوش هميشه عين مرده قبرستون ظاهر نمي شدي ويه قروقنبيله وعشوه اي چيزي مي اومدي الان دست تونو ميذاشتم تودست همديگه وخيالم ازبابت اين دختره راحت مي شد ومجبور نبودم برم تحقيق وتفحص!

-چه حوصله اي داري توآ!چائي ت روبخور!

کاميار-پاشو بريم دم در که الان سروکله اقاي دبير پيدامي شه!راستي توايرادي چيزي تودرس ومشقات نداري؟تايارو اومد ودوتا تمرين م باهاش حل کنيم!

-اسمش چي هس؟

کاميار-به جون تواگه من بدونم!منکه همه ش بانام هاي مستعار اين پسره بدبخت،واين پسره الاغ واين چيزا خطاب ش کردم.

رسيديم دم درباغ ورفتيم توکوچه وهمونجاواستاديم به چائي خوردن وحرف زدن که يه خرده بعد يه موتور رسيد وجلودرباغ واستاد ويه جوون ازروش اومد پائين وموتور روزد روجک وبه ماها سلام کرد.

يه جوون هم سن وسال خودمون بود که چند تاکاغذوپاکت اين چيزا دستش بود من وکاميار جوابشو داديم که گفت:

-ببخشين اينجا پلاک نوزده س؟

کاميار-آره جونم نامه داريم؟

-نخير!يه کاري باخودشون داشتم!

کاميار-پيک موتوري هستين؟

پسره سرخ شدوگفت:

-نخير من قرار بوده بيام اينجا يعني کامليا خانم زنگ زدن که بيام

کاميار-اي خدامرگم بده شما خواستگارين؟

پسره سرشو انداخت پائين که کاميار گفت:

-پس چراباموتور اومدين؟

پسره-شرمنده ام!خواستم سريعتر خدمت برسم!

بعد دستش رواورد جلووگفت:

-من سالم هستم!

کاميار-خب الحمدالله!

پسره-ببخشين شما؟

کاميار-ماهام سالميم شکرخدا.يه نفسي مي کشيم خداسلامتي رو ازهيچکس نگيره!

پسره خنديدوگفت:

-ببخشين!سوء تفاهم شد!من به مفهوم کلمه سالم نيستم!اسم من سالمه!

کاميار-اسم شما سالمه؟

پسره-بله!فرزاد سالم.

کاميار-اهان!که اينطور!پس شد تاحالا دوتاسوتي!

من وپسره زديم زير خنده که کاميار گفت:

-خب حالا که شما بااين سرعت وبه اين زودي سالم رسيدين اينجا،زودتر بياين تو واين کاديلاک تونم بيارين توتا اتفاقي نيفتاده!

تاپسره رفت که موتورش روبياره تو کاميار اروم به من گفت:

-پس بگو اين کامليا ورپريده چرااسم اينو به من نمي گفت!

-يواش!مي شنوه!

پسسره اون نامه هاوکاغذاش روگذاشت روموتور وتااومد جک موتور روبخوابونه موتور يه وري شد وکاغذاش افتاد پائين!اومد کاغذارو بگيره که موتور چپ شد زمين!اومد موتور روبگيره که موتور ازاين طرف چپ شدوافتاد روپاش!من وکاميار دوئيديم جلو وتولحظه اخر موتور رو گرفتيم وکمک کرديم که پسره ازجاش بلند بشه وتابلند شد کاميار گفت:

-واقعا افرين به اين عکس العمل سريع!هم کاغذا افتاد هم خودت هم موتور!

پسره خجالت کشيد وگفت:

-ببخشين يه خرده هول شدم!

کاميار-شما بفرمائين تو ماموتور رو مي آريم!

کاميار وپسره درروواکردن که برن توباغ منم موتور رو ورداشتم که بيارم تاپسره اومد بره توکه پاش گرفت لبه در و سکندري باسررفت روزمين!کاميار زود زير بغلش روگرفت وهمونجور که نگه ش داشته بودگفت:

-آقاسالم شما وضعيتت اصلا خوب نيس ا!آروم باش!

سالم-ببخشين حواسم پرت شد!

بيچاره خيلي هول شده بود!

خلاصه کاميار بهش اشاره کردکه بره طرف يه نيمکت وخودش راه افتاد همزمان باهاش سالمم حرکت کرد که پاش گرفت پشت پاي کاميار ونزديک بود اين دفعه کاميار بخوره زمين!من داشتم اون عقب ازخنده مي مردم که کاميار گفت:

-شوخي م د اريم؟

سالم-اختياردارين!

کاميار-پس چرا پشت پا مي زني؟

سالم-شرمنده م واله!اصلا نمي دونم چرااينطوري شدم!

کاميار-سامان!اون موتور روولکن بياکمک اقاسالم روبرسونيم به يه نيمکت!من تنهايي نمي تونم!

ازخنده نمي تونستم موتور روازجاش تکون بدم!خود سال واستاده بودومي خنديد بيچاره هم خجالت مي کشيد وهم مي خنديد!تااومد حرکت کنه که کاميار بهش گفت:

-يه دقيقه واستا اقاسالم الان سامان م مي اد سه تايي باهم مي ريم خطرش کمتره!

بازور موتور روبردم تووجک ش روزدم ورفتم پيش شون وسه تايي رفتيم طرف يه نيمکت ومن وسالم نشستيم کاميار همونجور که واستاده بود بسته سيگارش رو دراورد وبه سالم تعارف کرد که نکشيد وکاميار دوتا روشن کردويکي ش روداد به من وبه سالم گفت:

-افرين!سيگار چيز بديه!

سالم-خيلي ممنون!

کاميار-دراول بايد بگم که شمابهتره هرروز يه خرده اسفند بريزي توجيبت وهرجاکه مي رسي اندازه چهار دونه دود کني که سالم به مقصد رسيدي!بعدشم برادر ن اين چه اسمي يه که روتوگذاشتن؟خب ادم ياسالمه ياعليل!اگه عليله که ياکنج خونه افتاده وياگوشه بيمارستان!اگرم که توکوچه وخيابون داره راه مي ره وبه کاروزندگي ش مي رسه که خب حتما ساله ديگه!ديگه گفتن وتاکيد کردن نداره که!

من وسالم همديگرونگاه مي کرديم ومي خنديديم که کاميار دوباره گفت:

-خب شماخواستگار اين کامليا خانم ماهستين؟

سالم دوباره سرخ شد ورقه هاونامه هايي که دستش بود لوله کرده بود وهي تومشت ش مي پيچوند وتکون مي داد!کاميار يه نگاه به کاغذاي لوله شده کرد وگفت:

-اينارو بده به من که راحت ترباشي!

سالم-خيلي ممنون دستم باشه راحت ترم!

کاميار-مي دونم اما اگه اينا دست شما باشه ماناراحت تريم!يه دفعه مي کنيشون توچشم وچار ما اصلا چي هس اينا؟

سالم زد زير خنده وگفت:

-ورقه امتحان بچه هاس!

بعد ورقه هارو گرفت طرف کاميار وگفت:

-ازشون امتحان گرفتم امروز

کاميار همونجور که ورقه هارو واکردونگاه مي کردگفت:

-دبير رياضي هستين شما؟

سالم-بااجازه تون!

کاميار-موفق باشين ايشاله.خب شما خبردارين که همسر اينده تون چه خونواده اي داره؟

سالم-اي!کم وبيش يه چيزايي مي دونم

کاميار سرش توورقه هابود وداشت يکي يکي نگاه شون مي کرد وحرف مي زد

کاميار-يعني مشکلي بااين مسئله ندارين؟

سالم-واله چي بگم؟

کاميار-برادر يه خرده به وضع درسي وتحصيلي اين بچه هابرس!هشت،هفت،چهار نه!شاگرد زرنگ شون تاحالا چهارده بيشتر نشده!

سالم-بچه هااين روزا انگيزه انچناني براي درس خوندن ندارن!

کاميار که داشت توجيبش دنبال يه چيزي مي گشت گفت:

-حق دارن واله!خب شما بفرمائين درامدتون چقدره؟

سالم-بدنيس!هم ازاموزش وپرورش حقوق مي گيرم وهم يه مدرسه غير انتفاعي درس ميدم وهم شاگرد خصوصي دارم

کاميار-خب شکر خدا!مسکن چي؟خونه اي اپارتماني چيزي دارين؟

سالم سرشو انداخت پائين دستاشو قفل کرده بود توهم وفشارشون مي داد داشت فکر مي کرد که يه جواب درست بده بر گشتم طرف کاميار که ديدم داره بايه خودکار ورقه امتحاني بچه هارو درست مي کنه!

سالم-راستش الان درواقع شروع فعاليت منه بايد بگم که متاسفانه درحال حاضر خير!فعلا باپدرومادرم زندگي مي کنم!

کاميار-اينم که غلطه!

سالم-باپدرومادرم زندگي مي کنم غلطه؟

کاميار-نخير اين جذري که اين پسره اينجا گرفته غلطه!

سالم-رشته تحصيلي شمام رياضي بوده؟!چه جالب!!

کاميار-حواسمو پرت نکن بذار جذرشو درست کنم!

سالم يه خنده اي کرد وهيچي نگفت

کاميار-شما کجا باکامليا خانم اشنا شدين؟

سالم-واله من وقتي سال اخربودم ايشون سال اول تشريف داشتن بنده ازرفتاروکردار ايشون خيلي خوشم اومد ايشون واقعا سنگين ومتين وباوقار تشريف دارن.اين بود که خيلي تمايل داشتم خدمت برسم وعرض ادبي بکنم وجسارتا خواستگاري!

کاميار که يه نگاه به سالم کرد ويه نگاه به ورقه گفت:

-اينم به نظر من باهم جور درنمي اد!

سالم-خواستگاري بنده؟

کاميار-نخير!اين اتحاد مزدوج!اتحاد نوع دوم روبا مزدوج عوضي گرفته!

شروع کرد خط زدن ودرست کردن!بعدش گفت:

-سالم خان شما به تمام جوانب اين خواستگاري فکر کردين؟

سالم-فکر مي کنم که اينکارو کردم!

کاميار-فکر نمي کنين اين اشتباه باشه؟

سالم-جواب سوال امتحان؟

کاميار-نخير خواستگاري شما؟

سالم خودشو جمع وجور کرد وگفت:

-ببخشين!جسارتا عرض مي کنم!ازچه نظر ممکنه اشتباه باشه؟

کاميار-اختلاف طبقاتي بين شما وکامليا خانم؟

سالم يه خرده فکر کرد وبعد گفت:

-به نظر من خير!من ايشون رو يه دختر خانم فهميده ومتين ودرس خون ديدم!براي من مهم نيس که پدرايشون چکاره هستن بالاخره اينم براي خودش شغلي يه ديگه!

کاميار ورقه هارو دوباره لوله کرد ويه نگاه به سالم کرد ويه نگاه به من ودوباره به سالم گفت:

-ببخشين کامليا خانم درمورد شغل پدرشون چي به شما گفتن؟

سالم خيلي محکم گفت:

-من ميدونم که پدرايشون يه مرد شريف وزحمت کش هستن و...

کاميار-آره ولي شغل شونو به شما چي گفتن؟

سالم-اون زياد مهم نيس قربان!

کاميار-چرا!خيلي مهمه!مي شه بفرمائين شغل پدرايشون چيه؟

سالم-باافتخار بايد بگم پدرايشون سرايدار اين باغ هستن ودرضمن به امر باغباني م اشتغال دارن!

کاميار يه نگاه به سالم کرد وبرگشت طرف من !من داشتم مي خنديدم!بعد ته سيگارش روانداخت دور وبه سالم گفت:

-اتفاقا پدرايشون تنها کاري که نمي کنن باغبوني يه!اصلا تاحالا توعرش يه ابپاش اب پاي اين درختا نريخته که دل مون خوش باشه!اي ذليل بشه اين دختره!

زدم زير خنده وگفتم:

خواهر توئه ديگه!

کاميار-اي بي خواهر بشم من!چه اتيش به جون گرفته هايي ين اين دوتا؟

سالم بيچاره مات به کاميار نگاه مي کردکه کاميار گفت:

-ببين سالم خان من يه چيزي بهت مي گم اما دلم مي خواد خيلي روشن ومنطقي باقضيه برخورد کني!قول مي دي؟

سالم يه خرده مکث کردوبعد گفت:

-چشم،قول مي دم.

کايار-ببين برادر من اين کامليا که انشاله داغشو ببينم خواهر منه!باباشم بين ارکيده وشنبليله هيچ فرقي نمي ذاره!باغبون اين باغ مش صفرکه الانم وسط باغ داره هنر نمايي مي کنه!

ديگه ازسالم صدا در نمي اومد!بيچاره فقط به من وکاميار نگاه مي کرد.کاميار که ديد حال وروزش خرابه بهش گفت:

-سيگار مي کشي يه دونه بهت بدم!؟

سالم-نه خيلي ممنون

کاميار-اب بيارم برات؟

سالم-نه!نه!ممنون!

يه خرده رفت توفکر وبعد گفت:

-يعني اقاي مش صفر پدر کامليا خانم نيستن؟

کاميار-مش صفر حکم پدري به گردن همه ماداره اما بابامون نيس واله!

بيچاره سرخ وسفيد مي شدوعرق مي کرد که کاميار گفت:

-اين باغ ودم ودستگاه وتشکيلاتي رو هم که مي بيني مال بابابزرگمونه يعني بابابزرگ کامليا!

سالم يه خرده سرشو انداخت پايين ويه مرتبه ازجاش بلند شد وگفت:

-من بااجازتون ازحضورتون مرخص مي شم درحقيقت يه اشتباهي پيش اومده وگرنه من يه همچين جسارتي نمي کردم وخدمت نمي رسيدم!يعني مي خوام شما بدونين که من ادمي نيستم که حدومرز خودم رونشناسم!

برگشت يه نگاهي به باغ کرد ويه پوزخند زد وگفت:

-واقعا نمي دونم چرا کامليا خانم به من اين چيزا رو گفته بودن!سردرنمي ارم!درهر صورت بااجازتون خواهش مي کنم عذرخواهي منو قبول کنين!

کاميار-بشين بابا کارت دارم!

دست شو گذاشت روشونه سالم وبه زور نشوندش رونيمکت وگفت:

-اولا که من چند تاازاين مسئله هارو درست کردم!نمره شونو بهشون بده!دوما انتظار داشتي چي؟انتظار داشتي کامليا تا رسيد بهت وبگه بابام فلانه وبابابزرگم فلان؟توخودت اگه موقعيت کامليا روداشتي ومي خواستي يه دختري رو براي ازدواج انتخاب کني مي اومدي اين چيزا رو بهش بگي؟اون وقت بعد ازاينکه بهش گفتي هميشه يه گوشه دلت چرکين نبود که شايد دختره ترو براي پول وثروتت بخواد؟

سالم يه خرده فکر کرد وبعد گفت:

-شايد!

دوباره يه فکري کرد وگفت:

-چرا!منم همين کار رو مي کردم!

کاميار-بيا!اينم ورقه هات!حالا مي خواي بري برو!بااين بچه هام بيشتر کارکن!تواتحادا همه شون ضعيفن!

سالم ازجاش بلند شد که دوباره کاميار گفت:

-بقيه مشکل تم باخود کامليا حل کن!

بيچاره يه نگاهي به ماها کرد ورفت طرف موتورش وقتي بهش رسيدبرگشت وگفت:

-چراايشون خواست که من امروز بيام اونجا؟

کاميار-من بهش گفتم مي خواستم يه نظر شمارو ببينم!

بعد رفت جلوش وگفت:

-کامليا دنبال پول وثروت نيس!به اندازه کافي شايدم خيلي بيشتر داره!براي اون شخصيت وعاطفه ومهر ومحبت وعشق مطرحه!

سالم براي شما چي؟

کاميار-اگه منظورت من وبابا بزرگميم همينا برامون مهمه!

سالم-مي خوام حرف دلم روبراتون بگم چون احساس مي کنم يعني مي بينم شما خيلي فهميده اين!راستش اولش که اومدم اينجا احساس غرور مي کردم اما حالا نه!حالا احساس کوچيکي مي کنم!

کاميار-اشتباه مي کني برادر!کسي تواين روز وروزگار بتونه مدرکش روازدانشگاه سراسري بگيره وسه جاکار کنه ادم کوچيکي نمي تونه باشه!

بعد دستش رو دراز کردطرف سالم وگفت:

-خوشحالم ازاينکه باشما اشنا شدم اقاي فرزاد سالم!

سالم يه لبخند زد وباکاميار دست داد منم زود رفتم جلو وگفتم:

-منم ازاشنايي باشما خوشحالم اقاي سالم!

بامنم دست دادوخنديدکه کاميار گفت:

-ببخشين اگه پذيرايي ازتون نکرديم.يه ديدار دوستانه وغير رسمي بود.ايشاله تويه مراسم رسمي ازخجالت تون دربيايم!

دوباره سالم خنديد وجک موتورش روخوابوند وباهمديگه کمک کرديم وبرديمش بيرون وقتي سوار شد باخنده گفت:

-اگه خواستم اسممو عوض کنم به نظر شما بهتره چي بذ ارم؟

کاميار-سالم رووردار جاش بذار سلامت!

سه تايي خنديديم وسالم خداحافظي کردورفت.تابرگشتيم توکاميار گفت:

-ابروم جلوش رفت به خدا!اگه دستم به اين ورپريده برسه!

من کامليا رو ديده بودم که پشت درختاواستاده وازدور ماها رو نگاه مي کنه!چشمم بهش بود وخنديدم کاميار برگشت واونم ديدش دولا شد ويه سنگ ورداشت ودنبالش کرد.اونم دررفت رفت طرف خونه!

***

تازه رسيده بودم خونه که موبايلم زنگ زد به هواي اينکه گندمه زود جواب دادم!

-الو بفرمائين!

-سلام رفيق

-شما؟

-يه رفيق مديون شما!

-ببخشين به جا ن مي ارم!

-نصرتم بابا

-اِ سلام اقانصرت حال شما چطوره؟

نصرت-شکر خداکم بدنيستم!

-اختيار دارين

نصرت-مزاحم شدم؟

-نه نه اصلا!

نصرت-اقاکاميار چطوره؟

-اونم خوبه ممنون

نصرت-دم دسته يه صحبتي باهاش بکنم؟

-آره!اگه پنج دقيقه ديگه زنگ بزني مي رم پيشش.

نصرت- پس من دوباره مزاحم مي شم فعلا خداحافظ شما

ازش خداحافظي کردم وراه افتادم طرف خونه کاميار اينا که صداي مادرم دراومد!ازخونه اومدم بيرون وباغ روميون بر زدم طرف خونه شون وتا رسيدم درخونه کاميار دررو واکرد واومد بيرون وتا چشمش به من افتاد گفت:

-اِ داشتم مي اومدم اونجا!ناهار که نخوردي؟

-نه مي دوني الان کي زنگ زد؟

-اره اين دل بيصاحب مونده من!يه جاشديم مدد کار اجتماعي!يه جاشديم کاراگاه خانوادگي!

-نصرت بود!

کاميار-شد يه بار بياي درخونه ما وبگي مثلا جنيفر لوپز زنگ زد؟حالا چيکار داشت؟

-الان دوباره زنگ مي زنه مي خواست باتو صحبت کنه.

کاميار-يعني بامن چيکارداره؟

-مي خواي بهش بگم پيدات نکردم؟

کاميار-نه بابا!اين نصرت رونبايد ازدست داد!توکارواردات صادراته!هزار ويک گره کور به دستش وامي شه!اصلا خودم خيال داشتم يه هوا عمق دوستي م روباش زياد کنم!

توهمين موقع دوباره موبايلم زنگ زد منمدادمش به کاميار که جواب داد

-الو!به به!همين الان ذکر خيرت بود!

-نه جون تو!ديشب يه خرده جاخورده بودم!

-آره

-آره

-باشه!کجا؟

-همين الان؟

-باشه اومديم

اينارو گفت وتلفن روقطع کردوگفت

-بيا!جور شد!

-چي ؟

کاميار-ببين من اگه بيست وچهار ساعتي يه بار روح م روورندارم وببرمش گردش وتفريح افسرده گي پيدا مي کنم!

-مي خواد ببرتت گردش؟

کاميار-واله يه جاي خوبي باهام قرار گذاشت!

-کي؟

کاميار-همين الساعه!راه بيفت بريم!

-من ساعت 6باميترا قرار گذاشتم!

کاميار-خب سر6مي ريم سرقرار!دير نمي شه که!حالا کوتا 6عصر؟

دوتايي رفتيم طرف گاراژودررو واکرديم وسوار ماشين کايار شديم وحرکت کرديم جايي که قرار گذاشته بوديم طرفاي دانشگاه...بود.کمي مونده به اونجا کاميار يه جاماشين ش روپارک کرد وپياده شديم نمي خواستيم که بفهمه وضع مون خيلي خوبه!

ماشين روپارک کرديم ويه خرده پياده رفتيم وازدور نصرت روديديم.يه لباس شيک وتروتميز پوشيده بود وداشت جلويه دکه روزنامه فروشي قدم ميزد تاماهارو ازدور ديدخنديدواومدجلو وسلام وعليک کرديم.

کاميار-دير که نکرديم؟

نصرت-دير که نکردين هيچي خيلي م زود اومدين

کاميار-خب!مادرخدمتيم!

نصرت-واله چه جوري بهتون بگم؟حقيقت ش يه خرده مي ترسم!

کاميار-ازچي مي ترسي؟

نصرت-اين نزديکيا يه کافي شاپ خلوته بريم اونجا هم يه چايي بخوريم وهم حرفامونو بزنيم

سه تايي باهمديگه راه افتاديم ويه ده دقيقه اي حرفاي معمولي زديم تارسيديم جلويه کافي شاپ ورفتيم توش يه جاي نسبتا بزرگ بود باحدود بيست تاميز.اکثرميز هاخالي بود وفقط پشت چندتاش دخترا وپسرا باهمديگه نشسته بودن وحرف مي زدن سه تايي يه جانشستيم وسفارش چايي داديم يه خرده که گذشت نصرت ازتو پاکت سيگارش سه تا سيگار دراورد وروشن شون کرددوتاشو داد به ما وگفت:

-من يه نوبت بيشتر شماهارونديدم!يعني اين دومين روزه که شماهاروشناختم امانمي دونم چرا ته دلم بهتون اعتماد دارم!براي خودمم عجيبه ها!مخصوصا باشغل ومحيطي که من توش هستم!معمولا به کسي اعتماد نمي کنم حتي به نزديکترين دوستم اما درمورد شماها اينطوري نيس!اينارو اول گفتم که بدونين!

يه پک به سيگارش زد وچايي مونو اوردن.شروع کرد باچايي ش وررفتن وبعدش يه خرده ازش خورد وگفت:

-اينايي رو که مي خوام بهتون بگم تاحالا به هيچکس نگفتم مي دونين که من يه خواهر دارم بهتون قبلا گفتم!

دوباره يه پک به سيگارش زد وگفت:

-خواهرم دانشجوئه دانشجوئه پزشکي!همين دانشگاه...درس مي خونه من هفته اي يه بار دوبار مي ام بهش سر مي زنم واگه کاري داشته باشه براش مي کنم ويه پولي بهش مي دم ومي رم!امروزم اومدم اينجا که بهش سر بزنم راستش چندوقتي يه که انگار بهم شک کرده!هي مي خواد ازکارم ورفيقام وجايي که زندگي مي کنم سردربياره!منم که رفيق ادم حسابي ندارم جاومکان درست وحسابي ندارم!مي خواستم يه لطف ديگه م به من بکنين!

کاميار-پول مول مي خواي؟

نصرت-نه نه!راستش مي خوام يه نيم ساعت سه ربع بامن بياين جلودانشگاه ش مي خوام منو بادوتا ادم حسابي ببينه! مي دونين به هرکسي که نمي شه اعتماد کرد اين روزا همه نامرد شدن!

بعد يه پک ديگه به سيگارش زد وگفت:

-قيافه منم که روز به روز داره تابلو تر ميشه!مي دونم که ازاعتياد من خبر دارين!

-چراترک نمي کني؟

نصرت-تروخداسامان جون ول کن!بهت برنخوره ها!امااصلا حال و حوصله اين حرفاروندارم انقدر خودم تودلم دارم که به اين چيزا نمي رسم!

کاميار-اسم خواهرت چيه؟

نصرت-حکمت

بعد يه نيگاه به جفت مون کردوگفت:

-اين ازاوناش نيسا!يه تيکه جواهره!خانمه!نجيبه!درس خونه!تموم اين بدبختيا رو کشيدم وبه جون خريدم که اين زندگيش درست بشه اين همه سال خودمو به اب واتيش زدم که اين سالم بمونه!

بعداشک توچشماش جمع شد وروش روکرد يه طرف ديگه ويه پک ديگه به سيگارش زد

من وکاميار فقط نگاش مي کرديم يه خرده ديگه ازچايي ش خورد وبغض توگلوش روداد پايين وگفت:

-اگه يه زحمت ديگه برام بکشين تاابد مديون تونم!

کاميارسرشو تکون داد که يه لبخند زدوگفت:

-خيلي اقائين!

کاميار-الان بايد بريم؟

نصرت-اره تابيست دقيقه ديگه تعطيل مي شه فقط ديگه بهت نمي گم جلوش چي بگي چون مي دونم خودت يه پاهنر پيشه اي!

سه تايي خنديديم که کاميار گفت:

-بهش گفتي کارت چيه؟

نصرت-دلالي!خيلي م بدش مي اد!

کاميار-دلالي چي؟

يه مرتبه خنده ازرولبش رفت وگفت:

-دلالي ش روبهش راست گفتم!اما نگفتم دلالي چي رومي کنم!گفتم توکار خريد وفروش ماشين واين چيزام!

بعد گارسون روصداکرد وپول ميز رو حساب کرد وسه تايي بلند شديم ورفتيم بيرون يه خرده که راه رفتيم گفت:

-مي خوام جلوش قيافه بگيرم مي فهمين که؟

کاميار-پس بذارجلوش حسابي قيافه بگيريم!بريم اينطرف!

فهميدم چي ميگه!سه تايي رفتيم طرف ماشين ويه خرده بعد رسيديم بهش وکاميار باريموت درماشين ش روواکرد که نصرت درجا خشکش زد!شايد ده پونزده ثانيه همونجور واستاده بود وبه ماشين نگاه مي کرد!

کاميار-مگه نمي خواي جلوش قيافه بگيري؟سوار شو ديگه!

نصرت-ماشين توئه؟

کاميار-آره

نصرت-بابا ايواله!راست مي گي جون من؟

کاميار-اره سوار شو دير نشه!

نصرت-نکنه شماهام خلاف ملافين؟

-نه نصرت خان ماشين خود کامياره!

نصرت-اخه اين ماشين خدا مليون قيمت شه!خيلي مايه دارين؟

کاميار-همچين!سوارشين

سه تايي سوار شديم وکاميار حرکت کرد که نصرت گفت:

-قربون اون خدابرم!کاشکي امروز يه چيز ديگه ازش خواسته بودم آ!

-مگه ازخداچي مي خواستي؟

نصرت-امروز يعني ازديشب همه ش توفکر اين جريان بودم!مي خواستم شماها رووردام ببرم جلوحکمت قيافه بگيرم فقط مي ترسيدم بابرنامه اي که ديشب توخونه م ديدين ديگه تحويلم نگيرين!حالا هم شما اينجائين وهم اين ماشين! شکرت خداجون!ممنونم ازت!

اينوکه گفت کاميار زدرو ترمز وبهش گفت:

-رانندگي بلدي؟

نصرت-آره چطور مگه؟

کاميار ترمز دستي روکشيد وپياده شد وگفت:

-بشين پشت فرمون.

خودشم رفت واون يکي دررو واکرد نصرت همونجا نشسته بود ومات به کاميار نگاه مي کرد!

کاميار-بيا پائين ديگه!

نصرت-آخه مي ترسم يه طوري بشه!

کاميار-نترس طوري نمي شه شدم فداي سرت بپر پائين!

نصرت يه ذوقي کرد که نگو!تاحالا يه همچين احساس شادي اي توکسي نديده بودم!زود پياده شد ونشست پشت فرمون وگفت:

-دنده هاش جه جوريه؟

کاميار-همونکه روش زده

درهاروبستيم ونصرت ترمز دستي روخوابوند واروم حرکت کرد ويه خرده که رفت قلق ماشين دستش اومد وگفت:

-کشتي لامسب!ماشين نيس که!

من وکاميار خنديديم انقدر نصرت خوشحال بود که انگار داشت پرواز مي کرد!

چندتا خيابون رورد کرد وجلودردانشگاه نگه داشت وپياده شد وگفت:

-الان مي آم بچه ها!

حرکت که بره اما انگارپشيمون شد وبرگشت وگفت:

-نذارين برين آ!

کاميار-برو مرد حسابي!کجا نذاريم بريم؟بروخيالت راحت باشه!

يه خنده اي ازته دلش کردورفت ازدور داشتيم نگاهش مي کرديم کناردردانشگاه واستاده بود ويه قيافه اي گرفته بودکه نگو!

کاميار-چرااينجوريه؟

-کي؟نصرت؟

کاميار-اين روزگار!يکي مثل ماميشه يکي مثل اون!يکي انقدر ثروت داره يکي انقدر بيچاره س!مي دوني اينا که مرتب گندش درمي آد که ميليار ميليار دزدي مي کنن بايد يه روز دست شونو گرفت وبرد پيش امثال نصرت!بايد بفهمن اين پول وثروت رو به چه قيمتي به دست اوردن!چندتامثل نصرت بايد نابود بشن تااونا پول رو پول شون بياد!

-اونا انقدر بي شرفن که اين چيزا براشون مهم نيس!فکر مي کني خودشون خبر ندارن!

کاميار-چرا خبر دارن ازخيلي چيزا خبر دارن!فقط تاگردنشون رفته تولجن!دارن دست وپامي زنن تابقيه شم بره!اومدن!

برگشتم طرف خيابون نصرت دست يه دختر روگرفته بود وداشت باخودش مي اورد يه دختر هم قد خودش بود ظريف وترکه اي مانتوي قشنگ کوتاه بايه شلوار جين پوشيده بود ويه مقنعه سرش بود ازدور نمي تونستم صورتش رودرست ببينم اما هرچي نزديکتر مي شد صورتش واضحتر مي شد کم کم جاخوردم!چقدر صورتش به نظرم اشنا بود يه صورت خوش فرم وقشنگ باچشماي کشيده وابروهاي پر!

کاميار زودپياده شد ومنم پشت سرش وتارسيدن بهمون کاميار ازاين ورماشين رفت اون طرف وگفت:

-خانم سلام عرض کردم.خسته نباشين حال شما چطوره؟

حکمت-سلام خيلي ممنون

نصرت-ايشون کاميار خان هستن ازدوستان وشرکاء

حکمت-ازاشنايي تون خوشحالم!

بعد برگشت طرف من ويه سري تکون داد اصلا حواسم بهش نبود وتوافکار خودم بودم راستش باور نمي کردم که نصرت يه همچين خواهر قشنگ وخانم وباوقاري داشته باشه!اونم دانشجوي پزشکي دانشگاه...!

نصرت-ايشونم سامان خان هستن سامان جون چرااونجاواستادي؟

کاميار-مواظب جوب آبه!

زديم زير خنده وتازه حواسم جمع شد واومدم اين طرف ماشين وسلام کردم حکمتم باخنده سلام کرد که کاميار گفت:

-خانم بفرمائين خواهش مي کنم!

بعد درجلورو براش واکرد وحکمتم باخنده رفت سوار شد.من وکاميارم رفتيم عقب ماشين ونصرتم نشست پشت فرمون وماشين روروشن کرد که دوتا ازدوستاي حکمت اومدن جلو ويکي شون درحاليکه سوت مي زد گفت:

-به به!فکر کنم برادرت گنج پيداکرده حکمت!

حکمت-کجامي رين شما؟

دوستاش خنديدن وگفتن:

-مثل هميشه!يه ساندويچ سق مي زنيم ومي ريم خونه!

حکمت-داداش مي شه بچه هارو هم برسونيم؟

نصرت يه مرتبه هول شد وبرگشت طرف کاميار که کاميارم گفت:

-نصرت جون عجله اي که نداريم!خب برسونيم شون!

دوباره ذوق نشست توچشماي نصرت!فقط چيزي که بود ماشين جانداشت!

زود من وکاميار پياده شديم وحکمتم پياده شد وجاهامونو عوض کرديم کامياررفت جلوبغل دنده ومنم دم درنشستم وحکمت ودوتا دوستاشم نشستن عقب ويکي شون گفت:

-ببخشين!باعث زحمت شديم!

نصرت حرکت کرد وهمونجور گفت:

-اختياردارين چه زحمتي؟ماشين که جاداره خب باهم مي ريم ديگه!

حکمت-اخه جاي ماراحته اما جاي دوستات بده!

همگي زديم زير خنده که حکمت گفت:

-من مي بينم!شماناراحتين!

کاميار-نه!اصلا!فقط اين دنده چهارش يه جاي بد ادم مي خوره!

همگي زديم زير خنده!

کاميار-نصرت جون توام وقت گير اوردي وهي باچاهار مي ري؟بزن سه وامونده رو!چه چاهار پرقدرت نفوذ پذيري م داره!غفلت کني سرازچه جاها که درنمي اره!

همه زديم زير خنده که نصرت گفت:

-خب منزل کجاس؟

يکي ازدوستاي حکت گفت:

-فعلا خونه نمي ريم اول مي ريم يه ساندويچ فروشي بعدمي ريم خونه!

کاميار-ساندويچ چيه؟دانشجوئي که داره درس مي خونه نبايد ساندويچ بخوره که!بريم نصرت جون!!بنداز توپارک وي تابهت بگم!

حکمت-اخه ديگه زحمت زيادي مي شه!

دخترام همگي گفتن اره!ديگه مزاحم مي شيم اماکاميار گفت:

-يه جايي رو مي شناسم که استيک داره اين هوا!

بادستش يه چيزي اندازه سيني رونشون داد که حکمت ودوستاش همگي باهم گفتن واي!چه عالي!وشروع کردن براي کاميار کف زدن!

نصرت اروم برگشت به کاميار نگاه کرد!انگارپول به اندازه همراهش نبود که کاميار گفت:

نصرت جون اون ناهاري روکه بهت باختم مي خوام همين الان بدم چطوره؟

دوباره دخترابراش کف زدن ونصرتم خنديدوپيچيد طرف پارک وي ويه ربع بيست دقيقه بعد رسيديم جلورستوران...و ماشين روپارک کرديم وپياده شديم وتارفتيم تو ومدير رستوران که مي شناختمون اومد جلو وخيلي بااحترام بردمون سريه ميز خوب شيش تايي نشستيم وهمگي استيک سفارش داديم که کاميار به حکمت گفت:

-ببخشين شما چقدر ازدوادرمون سردرمي ارين؟

حکمت اينا زدن زير خنده

حکمت-ماالان داريم سال اخر رو تموم مي کنيم

کاميار-يعني الان حتي امپول م مي تونين بزنين؟

يه مرتبه مازديم زير خنده که يکي ازدختر خانما گفت:

-امپول زدن که کاري نداره

کاميار-چرابابا!خيلي سخته!ببينم شماها کي دکتر دکتر مي شين!؟

حکمت-يه چند سال ديگه!يعني تاچندوقت ديگه پزشک عمومي مون رومي گيريم وبعدش نوبت دوره تخصص مونه!

کاميار-انشاله تخصص تون روکه گرفتين من مي ام پيش تون معالجه!

حکمت-خواهش مي کنم قدم تون روچشم!

کاميار-حالا چه تخصص مي گيرين؟

حکمت-زنان وزايمان

ماها زديم زير خنده!

کاميار-دست شمادردنکنه حکمت خانم!

حکمت-شمام دوره دانشگاه روگذروندين؟

کاميار-نخير!دانشگاه دوره مارو گذرونده!

دوباره همه خنديدن که حکمت به کاميار گفت:

-جدا درچه رشته اي فارغ التحصيل شدين؟

کاميار-چه فرقي مي کنه!حالا که فعلا دلال ماشين يم!اما دوره ليسانس روگذرونديم!

حکمت-مثل داداش نصرت!ليسانس شيمي داره شده دلال ماشين!به خداتااسم دلال مي اد انقدر ناراحت مي شم!

نصرت سرشو انداخت پائين که کاميار زود گفت:

-تقصير ماکه نيس!يه کاري کردن که ارزش علم ودانش اومده پايين!ايشاله درست ميشه!خب پزشکي چه جوريه؟بايد خيلي سخت باشه!

حکمت-هم سخت،هم طولاني!گاهي وقتا واقعا کلافه مي شيم!

کاميار-اونم بالاخره تموم ميشه وبه اميد خدا چشم بهم بزنين شدين پزشک!

حکمت-تازه بعدش اول مکافاته مونه!بايد دنبال مطب بگرديم وهزار تادردسر ديگه!

کاميار-مطب مي خواين چيکار؟

حکمت-پس چيکار کنيم؟

کاميار-يه اگهي بدين توروزنامه معالجه خصوصي درمنزل!

همگي باهم گفتن"

-وا!ديگه چي؟

-مگه مي شه؟

کاميار-کار نشدنداره!حالا که سرقفلي آواپارتمانا انقدر گرون شده جاي اينکه مريض بياد مطب شمابرين بالا سرمريض!

حکمت-من اگر به اميدخدا تخصصم روگرفتم مي رم تويه ده واونجا به مردم خدمت مي کنم!

کاميار-شمام الن ازاين شعارا مي دين!دکتر که شدين ميرين دنبال پول دراوردن!

حکمت-نه به خداکاميارخان!من يکي که معني ومفهوم دردرومي دونم چيه!امکان نداره به مردم پشت کنم!

کامياريه نگاه بهش کردوگفت:

-خداشماروبه اين برادر ببخشه انشاله که همينطوره!

توهمين موقع غذامون رواوردن وشروع کرديم به خوردن واقعا غذا خوردن اين دخترا تماشايي بود بايه اشتها ولذتي مي خوردن که ادم کيف مي کرد!

وسط غذام کاميارهي شوخي مي کرد وماهام مي خنديديم غذاکه تموم شد کاميار حساب ميز روداد وباتشکر نصرت و دخترا بلند شديم وازرستوران اومديم بيرون که من اروم به کاميار گفتم:

--بريم يه جا بستني اي چيزي م بخوريم!

کاميارم ازخداخواسته گفت باشه وهمگي سوارشديم وراه افتاديم وکاميار ادرس يه بستني فروشي روتويه کوچه دنج وخلوت به نصرت داد.

ديگه توراه چقدرخنديديم بماند!بيست دقيقه نيم ساعت بعدرسيديم به بستني فروشي وپياده شديم وشيش تابستني گرفتيم و اومديم دم ماشين وشروع کرديم به خوردن بغل همونجا که واستاده بوديم يه وانت هندونه فروش واستاده بود ويه بلند گو دستي م دستش گرفته بود هي توش داد مي زد-اي هندونه شيرين دارم ببر ببر!اي قند عسل اوردم ببر ببر!-شکر خدا يه نفرم ازتوخونه سرشو درنمي اورد که بپرسه هندونه کيلويي چند!کاميارم داشت برامون يه جرياني روتعريف مي کرد ووسطش يارو هي داد مي زد اي هندونه اي هندونه!کاميارم يه جمله مي گفت وساکت مي شد تايارو يه داد بزنه ودوباره اين يه جمله مي گفت:

کاميار-اره خلاصه ماروتوخيابون بااين بچه هاگرفتن!

وانتي-اي هندونه!اي هندونه!

کاميار-اين بچه هاازترس داشتن زهر ترک مي شدن!اگه مي بردمون واولين کاري که مي کردن زنگ مي زدن به پدرو مادراشون وگندکار درمي اومد!

وانتي-هندونه اوردم بابا!قند عسل اوردم بابا!

کاميار-پسره اومد جلومن وگفت برادر بيا پايين ببينم تااينو گفت يکي ازاونا که باما بودن زدزير گريه!پسره درجافهميد جريان چيه!يه خنده اي کرد وگفت بيا پايين که چپقت چاقه!

وانتي-ببر ببر!هندونه به شرط چاقودارم!

کاميار-کارت ماشين روورداشتم وده تاهزاري تاکرده گذاشتم زيرش وپياده شدم

وانتي-هندونه ضمانتي اوردم!باگارانتي هندونه مي دم!

کاميار-تاپياده شدم وکارت ماشين وهزاري آروگذاشتم...

وانتي-هندونه شيرين!بدوباباجون تموم شدآ!بدو ته باره ها!دير برسي تمومه ها!

کاميار برگشت يه نگاه به هندونه فروشه کردوگفت:

-راست مي گي ته باره!همه ش دوتن هندونه ته ش مونده!

ماها زديم زير خنده وانت بيچاره پر بود ازهندونه!يه دونه شم نفروخته بود!

کاميار-مرد حسابي چراانقدر داد مي زني!سرمون رفت آخه!

يارو يه خنده اي کرد وگفت:

-چيکار کنيم واله!زن وبچه خرج دارن ديگه!

کاميار-توکه يه دونه هندونه م نفروختي!

هندونه فروشه يه خرده اومد جلوتر وگفت:

-سرشما سلامت!بااين ماشين ودم ودستگاهي که شمادارين ديگه غمي ندارين که!بالاخره خداي مام بزرگه!

خنده ازروي لباي مارفت!کامياريه نگاهي بهش کردوگفت:

-هندونه رو اينطوري نمي فروشن!بده به من اون بلندگو روببينم!

رفت جلو وبلند گو دستي روازش گرفت!تااومدم برم طرفش روشن ش کردوگفت:

-خانما واقايون توجه توجه!يه روز يه دختر وپسر جوون داشتن باهمديگه توخيابون راه مي رفتن!يه مرتبه دختره به پسره مي گه عزيزم مي خواي جايي روکه امپول زدم ببيني؟پسره يه مرتبه نيش ش تابنا گوشش وا مي شه وباخوشحالي مي گه اره عزيزم اره!دختره بالاي يه داروخونه رو نشون مي ده ومي گه اونجا عزيزم تواون تزريقاتي!

يه مرتبه صداي خنده ازاين ورواون ور خيابون ودم بستني فروشي بلند شد!اين دخترا ونصرت که دل شونو گرفته بودن ونشسته بودن روزمين!اومدم برم بلندگوروازش بگيرم که به يارو هندونه فروشه گفت:

-جلواينو بگير وگرنه اين هندونه ها تاشب رودستت باد مي کنه!

يارو ام معطل نکرد واومد واستاد جلومن!يه هيکلي م داشن که نگو!

کاميار-به يه همشهري مي گن اگه يه کاميون اسکناس بهت بدن چيکار مي کني؟يارو يه فکر ي مي کنه وميگه بش مين تومن مي گيرم خالي ش مي کنم!

دوباره مردم هروهر زدن زير خنده وجمع شدن دور ما!يکي يکي پنجره خونه هام وامي شد وسراازتوش مي اومدن بيرون!

کاميار-يه همشهري ديگه مون سوار اتوبوس مي شه يه خرده که ميگذره مردم مي بينن يه بوي خيلي بدي ازته اتوبوس مي اد!نگاه مي کنن مي بينن اين همشهري داره ته اتوبوس ازاون کارا مي کنه وبوگند همه جاروورداشته!راننده ترمز دستي رو مي کشه ومي اد عقب وبهش مي گه مرتيکه کثافت اين چه کاري يه کردي؟يارو باهمون لهجه مي گه به!حالا بياوخوبي کن!مگه خودت يه ساعته داد نمي زني برين عقب!برين عقب؟!خب منم حرف ترو گوش کردم ديگه!

ديگه اين ملت داشتن ازخنده مي افتادن روزمين!خودمم اشک ازچشمام مي اومداما زود خودو کشيدم وسط جمعيت که کسي نفهمه اين کاميار بامنه!

کاميار-يه روز توژاپن يه موش روبعداز30سال ازمايش وتمرين وبدبختي باسوادش کرده بودن وبهش ياد داده بودن چيز بنويسه واورده بودنش توميدون شهر که همه مردم اين موفقيت روباچشم خودشون ببينن!خلاصه موشه روگذاشته بودن وسط ميدون وده بيست هزار نفر بافاصله ازش واستاده بودن ونگاه مي کردن اتفاقا توهمون روز يه هموطن مام رفته بوده ژاپن براي کار وقتي اين جمعيت رومي بينه اروم اروم خودشو ازلاشون مي کشه جلو که ببينه چه خبره.تا وشه رووسط ميدون مي بينه ومي دوئه طرفش وتا مي آن بگيرنش باپاش موشه روله مي کنه ودستاشو مي زنه کمرش وباافتخار به مردم مي گه يه دانه موشم انگدر ترس داره که شولوخش کردين!؟تامام شد!

مردم شروع کردن برتش کف زدن که گفت:

-خب حالا!بعدازشنيدن اين لطيفه ها وقت خريد هندونه س!زود بياين جلو وبخرين وگرنه اگه لوس بازي دربيارين ازجک مک خبري نيس!

هفت هشت نفر باخنده اومدن جلو وهرکدوم يکي دوتا هندونه خريدن که کاميار گفت:

-يه روز يه يارو خواب مي بينه که مرده وبردنش يه جاي خوب.يه خرده که ميره جلو مي بينه چندتا دختر خوشگل مثل پري يه نفر رو گرفتن ودارن باته ودريل کتف هاشو سوراخ مي کنن واونم هي دادوفرياد مي کنه!

اين يارو خيلي ناراحت مي شه ومي گه ببينم اين ادم بدي بوده که اين کارو باهاش مي کنين؟دخترامي گن نه!اصلا! داريم کتف هاشو سوراخ مي کنيم که براش يه جفت بال قشنگ بذاريم!اين يارو هيچي نمي گه ويه خرده بين درختاو گل ها وزمزمه رودونغمه پرنده ها مي ره جلو وداشته لذت مي برده که مي بينه بازم صداي داد وفرياد مي آد!مي ره جلوتر مي بينه که بازم يه عده دختر خوشگل يه نفر روگرفتن ودارن بامته پيشوني ش روسوراخ مي کنن!اين دفعه ديگه خيلي ناراحت مي شه ومي گه!اين ديگه حتما گناهکاره!پريا مي گن نه!اصلا!ماداريم پيشوني ش روسوراخ مي کنيم که يه تاج خيلي خوشگل بذاريم سرش!تااينو مي گن يارو شروع مي کنه به دوئيدن وفرار کردن!پريا بهش مي گن کجا؟مي گه مي رم اون طرف مخالف!مي گن اونجا چوب تو...مي کنن آ!مي گه باشه حداقل سوراخش حاضره وديگه احتياج به مته ودريل نيس!

صداي خنده تموم خيابون روورداشته بود!دريکي يکي خونه ها وامي شد وزن ومرد ازش مي اومدن بيرون ودور ما جمع مي شدن!

کاميار-يه روز تو اتريش يه کنسرت پيانوي بزرگ بوده نوازنده هاي بزرگ پيانو مي اومدن روصحنه ومي شستن پشت يه پيانو واهنگ اجرا مي کردن وبعدش بلند مي شدن وجلو تماشاچي هايي که حدود دوسه هزار نفر بودن تعظيم مي کردن ومي رفتن خلاصه نوبت يکي ازنوازنده ها مي شه ومي اد وپشت پيانو مي شينه ويه قطعه رواجرامي کنه ومي اد جلو تما شاچي ها وتعظيم مي کنه دربين مردمي که داشتن تشويقش مي کردن يکي شروع مي کنه داد زدن و همونجور که کف وسوت مي زده هي مي گفته ياشاسان افندي!آذربايجان زنده باد!چخ ياخچي همشهري!

نوازنده هه دوتا تعظيم مي کنه وازرو صحنه مي ره پايين ويواش اون يارو رو صدا مي کنه وقتي يارو مي اد جلوبهش مي گه ببينم تويکي ازکجا فهميدي من همشهري تم؟يارو يه خنده اي مي کنه ومي گه خواهش اليرم!کاري نداشت ه من حواسم به همه نوازنده ها بود اونا وقتي مي شستن پشت پيانو صندلي شونو مي کشيدن جلو پيانو اما شما نشستي پيانو به اون گنده گي روکشيدي طرف خودت!

ملت زدن زير خنده

کاميار-به يه همشهري مون مي گن بالوبيا يه جمله بساز !مي گه کوچولو بيا!مي گن خب حالا باشمشير يه جمله بگو! مي گه فدات شم شير داري؟؟

اين جک مي گفت ومردم مي خنديدن وهندونه مي خريدن!يه ربع نگذشته بود که نصف بيشتر وانت يارو خالي شد! به نصرت گفتم بپر سوار شو وبچه هارو هم سوارکن وماشين روروشن کن!اينو اگه ول کنيم تاسه تاوانت هندونه براي اين يارو نفروشه نمي اد اين ور!

نصرت باخنده سوار شد وگفت حکمت ودوستاشم سوار شن ومنم اروم ازلاي مردم رفتم طرف کاميار وتارسيدم اروم بهش گفتم:

-ماداريم مي ريم نياي جامي موني آ!

کاميار-يکي ديگه بگم وبريم!!

-زود باش ابرومونو بردي!

کاميار-يه روز يه همشهري ديگه مون دست زن وبچه هاشو مي گيره ومي بره پيک نيک خارج ازشهر يه جاي خوش اب وهوا مي رسن ومي بينن مردم کنار رودخونه فرش انداختن ونشستن همشهري مام به زن وبچه ش مي گه همينجا خوبه خلاصه بساط شونو ازتو ماشين مي ارن بيرون وهمشهري مون ميره درست وسط جاده فرشش رو پهن مي کنه زن ش بهش مي گه مر داينجا که نمي شه نشست خطرناکه!مي گه شماکاريت نباشه!من ديگه عقلم به اين چيزا مي رسه!خلاصه فرش پهن مي کنه وسط جاده وسماور وهندونه وپتووبالش وهمه رو ميذاره همونجا!اتفاقا توهمين موقع يه کاميون ازدور باسرعت پيداش مي شه!راننده هه که اينارو وسط جاده مي بينه شروع مي کنه به بوق زدن وديگه نمي تونه کاميون رو کنترل کنه ومي گيره بغل جاده وده بيست نفر رو زير مي گيره ومي کشه ومي افته تورودخونه! همشهري ما که اينو مي بينه خيلي خونسرد روش رو مي کنه به زنش ومي گه ديدي حالا چه عقلي دارم؟الان اگه ونجا نشسته بوديم له مون کرده بود!

مردم زدن زير خنده!بلند گورو ازدستش گرفتم وبه زور کشيدمش طرف ماشين که يه مرتبه چندتا دختر داد زدن کجا؟ واستا هندونه هاتو بفروش!ما تازه اومده بوديم ازت بخريم!

کاميار-هندونه ها که مال من نيس جوک آمال من بود!هندونه مي خواين ازاون يارو بخرين جوک مي خواين بياين اينجا پيش من!

همه داد زدن:

-جوک مي خوايم!جوک مي خوايم!

به زور رسوندمش دم ماشين که گفت:

-جون من بذار يه دونه ديگه بگم وبريم!

مجبوري ولش کردم که گفت:

-ساکت باشين که صدام برسه بلند گو ديگه ندارم!يه روز يه همشهري ديگه مون ميره يه درمانگاه.دکتر درممونگاه ازش مي پرسه بيماري تون چيه اقا؟همشهري مون ميگه واله اي دکتر خلاف ادبه اما چندوقته که تواين دلم گاز جمع ميشه اما وقتي ميدمش بيرون نه صداداره نه بو!!!دکتره مي گه خب همين الان جلومن يه بار گاز معده تونو تخليه کنين ببينم!هشهري مامعطل نمي مونه وبلافاصله دستور پزشک رواجرامي کنه ويه بادي ازخودش خارج مي کنه که دکتره شروع مي کنه به نسخه نوشتن ومي گه يه قطره نوشتم واسه دماغ تون که گرفتگي ش برطرف بشه ويه سمعک م واسه گوش تون که شنوايي ش رودوباره به دست بياره وقتي م که رفتي بيرون اون دررو وابذار که خفه شديم ازبوي گند!

مردم دل شونو گرفته بودن وفقط مي خنديدن!به زور سوار ماشين ش کردم ونصرت خواست حرکت کنه اما مگه اين دخترا مي ذاشتن!جمع شده بودن جلوي ماشين ومي گفتن تايه جوک ديگه نگه نمي ذاريم برين!

بالاخره باهر جون کندني بود ازدست شون خلاص شديم وحرکت کرديم که بهش گفتم:

-توواقعا خجالت نمي کشي اين کارارو مي کني؟

کاميار-تازه جوک آداره يادم مي آد!يه همشهري مون شده بود شهردار شهر.اتفاقا يه روز ميره که کلنگ يه بيمارستان روبزنه ومثلا ساختن بناي بيمارستان رو افتتحاح کنه خلاصه ظهر مي شه خانمش مي بينه نيومد ساعت3بعد ازظهر مي شه خانمش مي بينه نيومد !عصر ميشه خانمش ميبينه نيومد خونه!سرشب مي شه خانمش مي بينه نيومد خونه!بلاخره اخر شب يارو برمي گرده خونه وخانمش باعصبانيت مي گه تاحالا کدوم گوري بودي؟يارو خاک کت وشلوارش رو مي تکونه ومي گه واله رفتيم کلنگ افتتحاح روبزنيم که دست مون گرم شد ودوطبقه برديمش بالا!

ديگه نفس نصرت ودختراازخنده بالانمي اومد خودمم مي خنديدم اا ازدستش حرص م مي خوردم!

-توفکر نکردي اگه يه نفر ماهارو اونجا ببينه وبشناسه چي ميشه؟

کاميار-هيچي!مي گيم دوربين مخفي بوده!

بعد برگشت طرف حکمت وگفت:

-تروخدا کار بدي کردم؟؟

حکمت که داشت اشک هاشو پاک مي کرد گفت:

-نه!واقعا جالب بود!من يکي که اولش شوکه شدم!واقعا بااستعداد وخيلي خيلي بانمک وهنرمندين!

کاميار برگشت طرف من وگفت:

-بيا!ديدي حالا!واقعا که چه استعداد هايي م به خاطر اين بکن نکن توبه هدر رفته!

دوباره شروع کرد سربسر اين دخترا گذشتن تارسيديم دم خونه دخترا واونا رو پياده کرديم ورفتيم که حکمت روبرسونيم!

وقتي رسيديم پياده شديم ومن ونصرت ازش خداحافظي کرديم نوبت کاميار که شدبه حکمت گفت:

-تروخدا ببخشين آ!فقط مي خواستم بهتون خوش بگذره!

حکمت-واقعا عالي بود کاميار خان!هيچوقت امروز روفراموش نمي کنم!توتمام زندگيم انقدر بهم خوش نگذشته بود! ازتون واقعا ممنونم!

کاميار-منم امروز رو فراموش نمي کنم!

ديدم داره ناجور ميشه!اروم باارنج زدم توپهلوي کاميار که يه خداحافظي کرد وسوار ماشين شد وماهام پشت سرش سوار شديم ويه دستي براي حکمت تکون داديم ونصرت راه افتاد!

چند تاخيابونو که ردکرديم يه گوشه واستاد وگفت:

-خب کجابريم حالا؟

کاميار-دوست داري بريم يه جا يه چائي اي چيزي بخوريم؟

نصرت-چرادوست ندارم!؟باشما تا پزشک قانوني م مي آم!ديگه اسيرتونم!

کاميار-اقانصرت ديگه شرمنده مون نکنين!

نصرت-دشمنت شرمنده باشه ه نتونه سرشو بلند کنه!سرفراز تر ازشماها ديگه کي مي تونه باشه؟؟

کاميار-پس بريم همون کافي شاپ که بوديم!

نصرت-اگه کاري ندارين بريم تئاتر...

کاميار-مگه تعطيل نيس؟

نصرت-چرااما مدير ش قراره بياد.يه حسابي باهمديگه داريم!قراره پول بهم بده!

حرکت کرديم طرف تئاتر که نصرت گفت:

-چقدر خوشحال بود!

کاميار-کي؟

نصرت-حکمت!تاحالا انقدر خوشحال نديده بودمش!دستتون دردنکنه!روسفيدم کردين!

-نصرت خان چرااين وامونده رو نمي ذاري کنار؟

نصرت-سخته سامان خان سخته!جرات مي خواد!

-ترک کردنش جرات مي خواد؟

نصرت-نه برگشتن به زندگي من جرات ترک کردنش رودارم اما جرات برگشتن به زندگي روندارم!تاوقتي که اونو دارم کاري به کار زندگي ندارم!وقتي اونو مي ذارم کنار اون وقته که زندگي رومي بينم!ديدن زندگي م سخته!يعني با اين صورتش که الان هس سخته!

-يعني وقتي تواعتيادت غرق هستي زندگي رونمي بيني!؟

نصرت-ببين اعتياد صدتا مرحله داره!ادم عملي دوره دوره مي ره جلو!هر دوره ش يه جوره!

-يعني دوره خوبم داره؟

نصرت-نه!هردوره ش کثافت تر ازدوره قبله!اولين احساسش کثافت بودنه!ادم همه ش احساس مي کنه که کثيف ولجنه!اين تازه بهترين احساس شه!

آدم عملي بي غيرت مي شه بي شرف مي شه بي ناموس مي شه خودفروش مي شه آشغال مي شه!خلاصه شو براتون بگم!ادم عملي اصلا ادم نيس!حيوونم نيس چون حيوونام واسه خودشون يه غريزه ومرامي دارن آدم عملي هيچي نداره! بعد ازچند بار مصرف فقط مي ره طرف مردن اونم چه مردني!کثافت ترين نوع مردن!اول شم باهمين حشيش وامونده شروع مي شه!يادتون باشه!هرجووني روديدين که داره حشيش مي کشه اسم شو بذارين توليست انتظار عملي آ!

هميشه م همينطوربوده!هرجووني م که عملي شده اگه باهاش حرف بزني مي بينه که يه راه رورفته!حالا فقط کوچه پس کوچه ش باهمديگه فرق داشته!يه جوون وقتي مي خواد حشيش روشرع کنه هميشه باخودش مي گه هروقت بخوام مي ذارمش کنار!همه شونم فکر مي کنن که مواد اسير اوناس!خبرندارن وقتي يه بار رفتي سراغ اين وامونده ديگه تواسير شي!

ببينين اعتياد فقط خودش يه اسمه اما صدهزار تا بدبختي بغلش خوابيده که اولش معلوم نيس!بعدا کم کم خودشونو نشون ميدن!

قيافه منو نگاه کنين داره ديگه خودشوتومن نشون ميده!ازوقتي م که نشون داد ديگه همه چي براي اد م تمومه!فيل باشي مي خوابوندت!رستم دستان باشي مي شي يه مگس!همه ش التماس!همه ش ...مالي!همه ش تملق!همه ش نوکرتم! کوچيک تم!آقاي مني!سرور مني!همه ش قربون صدقه!پدرسگ غرور وحيثيت وشخصيت وادميت رو توادم مي کشه!

وامونده مثل سيگار مي مونه فقط اول دومي شه که سرادم يه خرده گيج ميره وادم خوشش مي اد!سيگاراي بقيه رواصلا يادت نمي اد که کي خاموش کردي!

-چه جوريه اين هروئين؟يعني چه حالي داره؟

نصرت-ببين الان که اسمشو اوردي بايد حتما بکشم!يعني اينطوري اسير شم!پدرسگ امتحان نداره!امتحانش همانا و عملي شدن همانا!اولش هروئين فروشه دنبال ته!يه بار که بوش به دماغت خورد ديگه تودنبال اوني!هرچقدرم پول پاش بذاري بازم کمه!

-چه جوري جوونا رومعتاد مي کنن؟

نصرت-خيلي راحت!اول رفيق عملي!يه نفر ادم که عملي مي شه صدنفر رو عملي مي کنه!بعدشم خودشون ادم دارن! اگه ببينيشون باورت نمي شه!شيک!خوش تيپ!شيک پوش!ادکلن زده!

اينا کارشون اينه که بيفتن توجوونا ومعتادشون کنن!

-آخه براي چي؟

نصرت-واسه اينکه فکر نکنن!حرف نزنن!نفهمن!ندونن!نشنون!نبينن!يه ادم عملي اصلا براش فرقي نمي کنه که کجا باشه وکي بالا سرش باشه!همينکه جنس ش جور باشه براش کافيه!

يه آدم عملي اصلا از دور و ورش خبر نداره!اگه بغلش صدنفر رو بکشي اين حالي ش نيس!

-خب اگه همه جوونا معتاد بشن کي چرخ اين مملکت رومي چرخونه؟

نصرت-اونايي که تاحالا چرخوندن نفت که داريم فعلا!معدن که داريم فعلا!همينا کافيه!ديگه نيروي انساني مي خوان چيکار!اونم اين همه!ببينين!تقريبا ازهر10کيلو ترياک يه کيلو هروئين عمل مي اد!حالا باات واشغال بگو دوکيلو! اون وقت بياين قيمت ترياک روببينين وقيمت هروئين رو!فوقش دويست تومن!اول شم يه ادم بايه بسته يه هفته مي سازه! بعدشه که کارش مي رسه به روزي ده پونزده تا بسته!توش اشغال داره طرف رونمي سازه مي ره سراغ قرص!

کاميار-توالان چي ميزني؟

نصرت-دوا

کاميار-خيلي وقته؟

نصرت-نه 6ماه يه سال ميشه!

رسيده بوديم طرف ميدون...که گفت:

-مي خواين يه چيزي بهتون نشون بدم؟

کاميار-چي؟

پيچيد طرف پايين ويه خرده جلوتر ماشين روپارک کرد وگفت:

-پياده شين بياين!

پياده شديم ورفتيم طرف ميدون که گفت:

-اون پسره رو مي بينين؟اون روزي سه چهارنفر رومي اره تودور!

تااينجا واستادم برين ازجلوش رد بشين ببينين چي در گوش تون مي گه!

اروم باکاميار راه افتاديم طرف پسره که قدبلندي داشت وخيلي م خوش تيپ بود!تاازکنارش رد شديم که اروم گفت:

-نوار،پاسور،ابجو،ويسکي!

کاميار يه نگاه بهش کرد وگفت:

-دنبال اين چيزا نيستيم!

پسره يه قدم اومد جلومونو گفت:

-دنبال هرچي که باشي پيش منه!

بغل پسره دوتاجوون ديگه کنار پياده رو بساط کرده بودن ويکي شون يه جعبه گذاشته بود جلوش وباطري مي فروخت واون يکي م ساعت!

کاميار-چيزي که مادنبال شيم پيش توپيدانمي شه!

پسره که ول کن نبودگفت:

-خب بگين چي مي خواين!

کاميار-کتاب!يه کتاب دانشگاهي!

تااينو گفت پسره که داشت باطري مي فروخت گفت:

-بيا اينجااقا!اوني که مي خواي پيش منه!

پسره ديگه چيزي نگفت وکاميار يه نگاه به اونکه باطري مي فروخت انداخت وگفت:

توکتاب دانشگاهي مي دوني چيه؟

پسره ازپاي بساطش بلندشدوگفت:

-يه سري خودم دارم که مال دوران تحصيل خودم بوده ويه سري م دوستان دارن!مال چه رشته اي رومي خواي؟

من وکاميار رفتيم جلو وکاميار باتعجب گفت:

-تحصيلات دانشگاهي داري شما؟

پسره گفت:

-اره مديريت!شماچي مي خواين؟

کاميار- مثلا اگه زيست بخوايم چي؟

پسره دستش روگرفت جلوکاميار که مثلا صبر کنه ودوستش رواون ور پياده رو صدا کردوگفت:

-سينا!سينا!يه دقيقه بيا!

سينا که داشت بايه مشتري حرف مي زد وبهش جوراب زنونه مي فروخت گفت:

-چيکارداري؟مشتري دارم!

پسره بافرياد گفت:

-کتاباتو مي فروشي!اينا دنبال کتاب مي گردن!

سينا يه لحظه فکر کردوبعدگفت:

-نه بابا!بذار باشن!حداقل براي يادگاري خوبن!

اينو گفت ودوباره شروع کرد بامشتري ش حرف زدن که همون پسره گفت:

-کتاب ديگه نمي خواين؟

کاميارسرشو انداخت پايين وبرگشت طرف نصرت که 50متر اون طرف تر واستاده بود ومي خنديد!منم رفتم دنبالش وتارسيدم گفتم:

-امثال اين پسره رونمي گيرن؟

نصرت خنديد وگفت:

بيابريم بابا!

کاميار-اوناي ديگه سالم ن!دارن کاسبي شونو مي کنن!طفلي آهمه شونم مدرک دانشگاهي دارن!

نصرت-بياين يه چيز ديگه نشون تون بدم!بريم اون طرف ميدون!

سه تايي رفتيم اون طرف ميدون که نصرت گفت:

-يه دوقدم اينجاراه برين!

کاميار-ول کن نصرت جون تروخدا!

نصرت-شمابرين منظوردارم!

من وکاميار راه افتاديم وتاده مترراه رفتيم که يه دختر بيست ساله اروم گفت:

-ده تومن

کاميار برگشت چپ چپ نگاهش کرد که دختره يه نگاهي کردوسرشوانداخت پايين ورفت اون طرف تر!

دوباره راه افتاديم که يه خرده جلوتر يه دختر ديگه اروم گفت:

-هشت تومن!

کاميارزوددست منو گرفت وگفت:

-برگرديم

-چرا؟

کاميار-مي ترسم دوقدم ديگه بريم برسيم به يه تومن!همينجري دارن نرخ روميشکونن!منم که الان صدوخرده اي هزار تومن توجيبمه!اون وقت بايد يه حرمسرا تشکيل بديم!

برگشتيم طرف نصرت که گفت:

-ديدين؟حالا بريم يه جاي ديگه روبهتون نشون بدم!

کاميار-نه،قربونت!امااذعان واعتراف مي کنيم که شهرواقعا زيبا وقشنگي به پاکردين!ديگه بهتره بريم به کار خودمون برسيم!

بخش پنجم

فصل بیست و پنجم

فصل بیست و ششم

فصل بیست و هفتم

فصل بیست و هشتم

فصل بیست و نهم

فصل سی ام

رفتيم طرف ماشين وسوار شديم وحرکت کرديم طرف پايين که نصرت گفت:

-آره برادراي من حقيقت همينه که ديدين!

-بايد چيکار کرد؟چه جوري ميشه جلواين چيزا روگرفت؟

نصرت-بايه عقل سالم!ببينين الان وقتي زمان کنکور ميشه چندصدهزار نفر شرکت مي کنن؟همه شونم به اين اميد مي رن دانشگاه که مدرک شونو بگيرن وبتونن يه شغل پيدا کنن وزندگي شونو بگذرونن خب بايد برنامه ريزي درست بشه! کسايي م که اين برنامه ريزي رومي کنن بايددور انديش باشن نه اينکه فقط نوک دماغ شونو ببينن!

چندوقت پيش همين صاحب تئاتر يه اگهي داده بود براي استخدام يه نظافت چي!باور مي کنين!ازسيصد چهارصد نفري که اومده بودن چندتاشون مدرک ليسانس وفوق ليسانس داشتن؟شايد بيشترازنصف شون!اينو ديگه خودم شاهد بودم که يارو فوق ليسانس داشت واومده بود والتماس مي کرد که استخدامش کنه!حقوق درخواستي شم زده بود60هزار تومن!اين يعني چي؟يعني سقوط!يعني نابودي!

اين همه اين جوونا زحمت مي کشن ودرس مي خونن اخرش مي شه اين!

-همه شونم که اينطوري نمي شن!من خيلي هاروهم مي شناسم که بعدازچند سال رفتن سر يه کارخوب!

نصرت-اره اما اگه بتونن اون چندسال روتحمل کنن وفاسد نشن ياخودکشي نکنن!شماامار خودکشي رودارين؟بابااين همه هزينه يه جوون ميشه تاتحصيلش تموم شه اون وقت ازناچاري ميذاره مي ره امريکا واروپاواونا ازسواد ودانشش استفاده مي کنن!

رسيديم نزديک تئاتر وماشين رويه جاپارک کرديم ورفتيم تو.مدير تئاتر هنوز نيومده بود رفتيم اتاق پشت صحنه ونصرت به نظافت چي گفت برامون چايي بياره

يه خرده که گذشت يه پسرجوون بايه سيني چاي اومدتو.نصرت بلند شد سيني رو ازش گرفت وتشکر کرد وتاپسره رفت نصرت بهمون گفت:

-اين فوق ديپلم داره!بافوق ديپلم شده نظافت چي!

بعدخنديد وگفت:

-سطح دانش تواين مملکت خيلي بالاس!نظافت چي ش تحصيلکرده س!اگه ادمايي که تواين تئاتر کار مي کنن يه همت کنن اينجا رو مي تونيم بکنيم يه دبيرستان نمونه!نظافتچي فوق ديپلم!کاکا سياه ش که خودم باشم ليسانس!اون پسره که نقش جوون روبازي مي کنه ليسانس!اون که ارگ مي زنه ليسانس!

کاميار-خب يه تخته سياه ويه گچ ويه تخته پاک کنم بگيرين وسط نمايش توانتراکت يه خرده بااين بچه ها که مي ان نمايش روببينن رياضي مياضي کارکنين!هم ثواب داره هم مي تونين بليط رويه خرده گرون ترش کنين!

نصرت-آخه اينا براي چيه؟اين همه پدر بچه ها رو تودبستان وراهنمايي و دبيرستان وپيش دانشگاهي درمي ارن که اخرش بشن من؟

-همه که اينطوري نمي شن!

نصرت-اره راست مي گي!يکي ش خود شماها!مي دونين چرا؟چون خونواده تون پولداربودن!ولي فکر مي کني اگه پول نداشتين الان چيکاره بودين!؟اصلا بذارين من يه خرده براتون ازخودم بگم تاسرتون بياد توحساب!زندگي مو جلوشما مي ذارم وسط!خودتون بگين من کجاش رو اشتباه رفتم خوبه؟

اومد بغل ما ويه صندلي کشيد جلو وازروش رخت ولباس نمايش رو ورداشت ونشست وگفت:

-چايي تون يخ کرد

بعد خودش چايي ش روورداشت وتويه نفس خورد وگذاشت زمين ويه سيگار دراورد وروشن کرد وپاکت ش روگذاشت جلوماوگفت:

-من پنج شيش سال م بود که انقلاب شد من پنج شيش سالم بود وحشمت سه چهار سالش بود بابام تويه کارخونه کار مي کرد وضع مون بدنبود.يعني تااونجا که من يادم مي اد يه ناهار وشامي داشتيم که بخوريم!يه اتاق اجاره اي م بود ه توش سر کنيم!

صاحب کارخونه م که تاقبل ازانقلاب اينجا بود ادم بدي نبود به کارگراش مي رسيد

مثلا يادمه که گويايه بار توکارخونه بابام يه کاري رو بايد مي کرده اما نکرده بود وصاحب کارخونه مي زنه توگوشش!بعدش که بابام اومد خونه عين برج زهرمار بود انگار ازکارخونه بيرون شم کرده بود ماهام وقتي حال وروز باباموديديم کز کرديم يه گوشه اتاق!

يادم مي اد که همه ش بابايه چيزي مي گفت وننه م باهاش دعوا مي کرد!همه ش بهش مي گفت توتنبلي وکارت رو درست انجام نمي دي که بيرونت کردن!باباي بدبختم هي اشک توچشماش جمع مي شد وهي جلوي خودش رومي گرفت!من وحشمتم يه گوشه نشسته بوديم غصه مي خورديم!

طرفاي ساعت 9.5-10شب بود که توحياط خونه اي که بوديم سروصدا شد وبعد همسايه هاشروع کردن بابامو صدا کردن!بابامم دراتاق روواکرد ورفت بيرون که يه مرتبه ديديم برگشت تو وبه مادرم گفت زن!زود باش اتاق رومرتب کن!اقاتشريف اوردن!بدو!يه مرتبه درواشد ويه مرد کت وشلواري که يه کروات قشنگ م زده بود باراننده ش اومد تو! ماها ازجامون بلند شديم که بابامون داد زد سرمون وگفت بدوئين دست اقارو ماچ کنين تامارفتيم طرف يارو بيچاره دولا شد وصورت مارو ماچ کرد ونشست يه گوشه مادرم زود چايي دم کرد که يارو گفت تروخدا خانم زحمت نکشين! وبعدش به بابام گفت حسن اقاحلال مون کن امروز حال درستي نداشتم يه کاري کردم!شماحلال کن!اينو که گفت بابام معطل نکرد وگفت اقا ما ضعيفيم!خدامارو کرده زير دست شما!اين من اينم زن وبچه هام!شمااختياردارين که سرشونم بذارين لب باغچه ببرين!اصلا اين بچه هارو وردار قربوني زن وبچه ت کن!

اينارو که بابام گفت يه مرتبه خودم ديدم که دوتاقطره اشک ازچشماي يارو اومد پايين!طوري بغض گلوش روگرفته بود که نتونست يه کلمه ديگه م حرف بزنه!فقط دست کرد جيبش ويه دسته اسکناس دراورد وگذاشت بغلش وازجاش بلند شد ورفت بيرون!راننده شم پشت سرش رفت که يه خرده بعد برگشت وگفت حسن اقا فردا يادت نره بياي سرکار! اقا منتظرته!

بابام اصلا نرسيد که صاحب کارخونه رو بدرقه کنه!تارفت بيرون يارو باراننده ش رفته بود!

وقتي بابام برگشت وپول آرو شمرد اندازه دوماه حقوقش بود!تازه فرداشم که رفت کارخونه يارو بهش پول داده بود تا پنج تا گوسفند بخره و بکشه وبده اهل خونه بخورن!بابام گوسفندارو خريده بود وباخودش اورد خونه!

تموم همسايه ها تايه هفته شب وروز گوشت مي خوردن!

يعني مي گم تااون موقع وضع مون بد نبود!اصلا ازهمينجا براتون تعريف مي کنم!ازوقتي که انقلاب شد!

نزديک انقلاب صاحب کارخونه گذاشت ورفت وبعدشم که انقلاب شد وکارخونه افتاد دست کارگرا وبعدش مصادره شد ويه چند وقتي م کار کرد وضررداد وبعدش تعطيل شد کارگرا پخش وپلا شدن يکي شونم باباي خودم!تا اون موقع حداقل بابام يه کار ثابتي داشت اما بعدش يه سال اينجاکار کرد شيش ماه اونجا کارکرد دوماه بيکاربود!خلاصه اوضاع واحوال خوبي نداشتيم ديگه!

يادمه کلاس دوم بودم يعني دوم روتموم کرده بودم وتابستون ش بود که بابام ازناچاري منو گذاشت سريه کار شدم شاگرد مکانيک اون موقع نه سالم بود خب يه بچه نه ساله اونم پسر بچه تواين سن وسال حق داره يه خرده م شيطوني بکنه ديگه!اونم توسه ماه تعطيلي!اقايي که شماباشين هم کار مي کردم وهم يه خرده شيطوني!شيطوني مم فکر مي کنيد چي بود؟هيچي!مثلا کاربراتور رو اوستام ميداد بانفت بشورم منم مي بردمش جلومغازه دم دروهمونجور که اونو اروم اروم مي شستم بازي بچه هاروهم تماشامي کردم همين!شستن کاربراتور يه خرده بيشتر طول مي کشيد!يامثلا اوستام منو مي فرستاد که ازقهوه خونه ديزي بگيرم براي ناهار سرراه يه خرده جلوي مغازه هاوايميستادم ومغازه هارونگاه مي کرد م

شيطوني م درهمين حدبود بچگي م درهمين حد بود!اون وقت مي دونين اوستام باهام چيکارکردکه ديگه ازاين کارا نکنم؟مي دونين چه تنبيهي برام درنظر گرفت؟

يه روز به دوتا ازشاگرد مکانيکاگفت دست وپامو بگيرن تااومدم تکون بخورم که يکي شون منو خوابوند روزمين و نشست روم!اون يکي م يه پيچ گوشتي انداخت تودهن م ودهنم روواکرد واوستام باشيلنگ کمپرسور همونکه باش لاستيک ماشين رو باد مي کنن اومد سراغم!يه فينتيل گذاشت سرشيلنگ وگذاشتش تودهن من!

به جون هرسه تامون به جون يه دونه خواهرم که هيچ وقت يادم نمي ره!يه حالي پيداکردم که مرگ روجلوچشمم ديدم! اين ريه هام مي خواست بترکه!مثل بادکنک داشتم باد مي شدم!خودم احساس مي کردم که شيکمم اندازه يه هندونه باد شد!فقط اون لحظه چيزي که نجاتم داد وخدا برام خواست اين بودکه لوله شيلنگ باد گره خوردوتاشد وبادش قطع شد! تواين گوشام همچين فشار اومد که نزديک بود پرده گوشم پاره بشه!چي بگم براتون که بفهمين چي اومد سرم اون لحظه؟داشتن عين بادکنک بادم مي کردن ديگه چشمام سياهي رفت ويه وقت به خودم اومدم که يکي يه پارچ اب ريخت روصورتم!وقتي بلند شدم جون گريه کردنم نداشتم!فقط اوستام که خودشم بفهمي نفهمي يه خرده ترسيده بود اومد جلوم وگفتاين واسه تنبلي ت!تاتوباشي که فرز کار کني!

خب،حالا اين خاطره رو بايکي از خاطرات خودتون مقايسه کنين چقدرباهم فرق داره؟خاطره هاي شما رومن مي دونم چيه ديگه!تلخ ترين شون اينه که مثلا باتوپ زدين شيشه خونه رو شيکستين ونهايتا پدرتون يه داد سرتون کشيده!درسته يانه؟

من وکاميار هيچي نگفتيم که گفت

-يايکي ديگه روبراتون بگم اوستامون ظهرا يه ديزي اي چيزي برامون مي گرفت وخودش مي شست بغل مون ودوتا لقمه ميذاشت دهنش که ته دلش روبگيره وحداقل يه استفاده اي م ازناهاري که واسه ماخريده برده باشه!!بعدش خودش ناهار مي رفت خونه ويه ساعت بعد برمي گشت اوستا که مي رفت اگه بادي پنچري اي چيزي مي اومد مغازه اين دوتا شاگرداش به اوستا نمي گفتن وپول شو هاپولي مي کردن!يه روز که يکي شون اذيتم کرد بهش گفتم جريان رو به اوستا مي گم!اين دوتا نامردم معطل نکردن ودستاي منو بستن به زنجيري که باهاش موتور رومي کشيدن بالا ومنو اويزون کردن!نيم ساعت سه ربع تموم من اويزون بودم!اين دستام داشت ازکتفم جدا مي شد!

اين خاطرات برجسته اون تابستون بود چک ولگد واچار پرت کردن طرفم ديگه جزء مشغوليات روزمره اوستا وشاگرداش بود!

اون تابستون تموم شد واول مهر رسيد ومارفتيم مدرسه بابام گشت که برام يه کار نيمه وقت پيداکنه انقدر ترسيده بودم که به بابام التماس مي کردم که فقط يه هفته بهم مهلت بده که خودم يه کاري واسه خودم پيداکنم!اونم چيزي نگفت ومن شروع کردم به کار کردن!بادبادک درست مي کردم وميفروختم تخمه شادونه بسته بسته مي کردم وتوش دوزاري جايزه مي ذاشتم وميفروختم!ترقه ونارنجک درست مي کردم ميفروختم!ازمدرسه گچ هايي رو که پودر مي شد و پاي تخته مي ريخت جمع مي کردم ومي اوردم خونه وخيس مي کردم ودوباره ازش گچ درست مي کردم ومي بردم به فراش مدرسه ارزون ميفروختم واونم گرون تر پاي مدرسه حساب مي کرد!ازاين تيرکمون مگسي آ درست مي کردمو وميفروختم!ديگه براتون بگم چي که نمي فروختم!هرچي م پول درمي اوردم مي بردم مي دادم به بابام!بابامم ازم مي گرفت وبااينکه دوبرابر موقعي بود که تومکانيکي کار مي کردم يه قيافه اي واسم مي گرفت وبانک ونال قبول مي کرد! هميشه م منتظر بود که ببينه چه وقت يه خرده نمره م مي اد پايين تاديگه نذاره برم مدرسه!منم که اينو مي دونستم همچين درس مي خوندم که بهانه دستش ندم!همه نمره هام نوزده نوزده ونيم بيست بود!هميشه شاگرد اول کلاس بودم!

شايد ازهمون موقع يه خرده کشيده شدم طرف کار خلاف!نه ازاون خلافاها!نه!مثلا وقتي مي خواستم تيرکمون مگسي درست کنم مي رفتم بالا پشت بوم ويه شورت ازروبند بلند مي کردم ويواشکي مي اومدم پايين!کشش روقيچي مي کردم وپارچه ش رومي بردم بيرون مينداختم دور!ديدين که!ازاين کش پهنا که توش کشاي نازکه!

يامثلا چون شاگرد زرنگ بودم اکثرا منو مي کردن مبصر کلاس منم بچه هايي رو که دست شون به دهن شون مي رسيد ومي شناختم هي اسمشونو مي نوشت ويه قرون دوزار پنج زار ازشون مي گرفتم تاپاکش کنم!همه شم واسه چي بود؟واسه اينکه بابام نبره بذارتم که براي يه اشتباه کوچيک يابادم کنن ويا اويزون!

هردفعه م که اين کارا رو مي کردم شبش موقع خواب سرمو ميذاشتم زمين وهي مي گفتم خداجون گه خوردم گه خوردم گه خوردم!ديگه ازاين کارا نمي کنم!اما باز صبحش اگه پاميداد مي کردم!دليل شم خيلي ساده بود ترس!نداري! فقر!

کاميار-عزت روکي فروختين؟اسمش عزت بود ديگه!؟

نصرت-اره همون اول انقلاب!وقتي بابام فروختش دوسالش بود!

-چرا؟مگه نگفتي که وضع تون بدنبود؟

نصرت-خوب خورده بوديم به انقلاب وهمه ش اعتصاب بود واين چيزا ديگه!بابامم که پول نقد توبانک نداشت!ملک و املاکم که نداشتيم هرچي حقوق مي گرفت مي خورديم!چندوقت قبل ازانقلاب يارو گذاشت وفرار کرد.کارخونه م يا تعطيل مي شد ويااعتصاب بود ويااگرم مي رفتن سرکار يه ساعت بعدش مي رفتن تظاهرات!ديگه توليدي نبودکه! انقلابم که شد ديگه تاچندوقت کارخونه بلاتکليف بودوبابامم بيکار!

کاميار-واسه همين عزت رو فروختين وخوردينش!

سه تايي زديم زير خنده که کاميار گفت:

-زندگي شمام عين زندگي گربه ها مي مونه واله!شنيدين وقتي گربه چندتا بچه مي زاد يکي شو مي خوره!شماهام همين کارو کردين

نصرت که مي خنديد گفت:

-راست مي گي به خدا!مي گن يه ميمون روبا بچه ش گذاشتن توقفس وزير قفس روداغ کردن!ميمونه اول بچه ش رو گرفت بغلش بعدش که کف قفس خيلي داغ شد بچه ش رو گذاشت زير ش ونشست روش!باباوننه مم همين کار رو کردن!

-فکر مي کنم پدرت بلوف مي زده!

نصرت-درمورد چي؟

-اينکه ازمدرسه بيارتت بيرون.شاگرد اول کلاس روکه ازمدرسه بيرونش نمي ارن!

نصرت-کسي که بچه ش رو بفروشه وخرج زندگيش کنه حرفاش بلوف نيس!ادم که لاعلاج شد دست به هرکاري مي زنه!

کاميار-خب مي گفتي!

نصرت-اره اقايي که شما باشين ماکار مي کرديم ودرسم مي خونديم.زدومادرم حامله شد واين حکمت روبه دنيا اورد ديگه غم عالم ريخت تودل مون خونه شد عزا خونه!

کاميار-براي چي؟؟

نصرت-خب يه نون خور بهمون اضافه مي شد ديگه!

کاميار-مگه حکمت به وطر ناگهاني ويه مرتبه واتفاقي به دنيا اومد؟يعني سوپرايزتون کرد؟

من ونصرت خنديديم ونصرت گفت:

-نه!اما تاوقتي توشيکم مادرم بود بابام مي گفت روزيش روخدا مي رسونه مگه چقدر شيکم داره رخت ولباسي م که نمي خواد؟!يه کهنه بپيچ دورش!

اما وقتي به دنيا اومد خرج بيمارستان و دکترونفت بخاري و شير واين چيزا به مخارج مون اضافه شد!خب نمي شد که بچه رو توسرما خوابوند اخه وقتي خودمون بوديم موقع خواب بخاري روخاموش مي کرديم اما وقتي يه بچه شير خوره تواتاقه که نمي شه بخاري رو خاموش کرد‍!يامثلا مادرم چون شير ميداد بايد حداقل روزي يه ليوان م شير مي خوردديگه!بالاخره وقتي يه نفس به نفساي ديگه اضافه مي شه خرج م مي ره بالاتر ديگه!خلاصه اين بود که بابام ماتم گرفت مي دونستم بازم تواين فکره که اين يکي م اگه مشتري واسه ش پيدا شه بفروشه!امامن باخودم عهد کردم که ديگه نذارم اينکارو بکنه!

يه سيگار ديگه روشن کرد وگفت:

هنوزم که هنوزه چشمم دنبال عزته که الان کجاس وچيکار مي کنه!

يه خرده ساکت شد وبعد گفت:

-خلاصه مابزرگ شديم اما باچه بدبختي هرروز بابام که ازراه مي رسيد صددفعه اين يه لقمه نون وپنير رومي زد توسرمون!هرکلمه حرفي که مي زد يه تهديد براي درس خوندن ماها بود!مخصوصا من که بچه بزرگ خونه بودم! منم به خداقسم مثل خر کار مي کردم ومقل الاغ درس مي خوندم درس رو بلد بودم آ اما دوباره مي خوندم سه باره مي خوندم!فکر مي کردم هرچي بيشتر درس بخونم بهتره!فکر مي کردم که مثلا نمره هاي بيستي که مي گيرم به چشم بابام مي اد!

ديگه رفته بودم راهنمايي ونمي شد مثلا گندم وشاه دونه ببرم به بچه ها بفروشم.کسي م ديگه تيرکمون مگسي واين چيزا نمي خريد.مجبور بودم که يه کار ديگه واسه پول دراوردن بکنم!شروع کردم خصوصي به بچه هادرس دادن باهاشون رياضي کار مي کردم وپول مي گرفتم.علوم کار مي کردم پول مي گرفتم براشون انشا مي نوشتم وپول مي گرفتم باهاشون قرار مي ذاشتم وسر امتحان بهشون تقلب مي رسوندم پول ازشون مي گرفتم!نامردا اونام فهميده بودن که من به پول احتياج دارم برام ناز مي کردن وطاقچه بالا مي ذاشتن ومنم مجبور مي شدم حق التدريس م روبيارم پايين!اماهر جوري بود مي ساختم!

فکر کنم سوم راهنمايي بودم که حکمت روگذاشتيم کلاس اول حشمت م دبستانش تموم شد مي رفت راهنمايي که بابام نذاشت!يعني يه شب گفت که ديگه لازم نيس حشمت بره مدرسه!مي گفت دختر همين که يه کوره سواد پيداکرد براش کافيه!مي گفت زياد که بره مدرسه ودرس بخونه چشم وگوشش وامي شه وديگه نمي شه جلوش روگرفت!طفلک حشمت انقدر گريه کرد که داشت چشماش کور مي شد!رفتم به بابام گفتم باباجون براي چي نميذاري حشمت درس بخونه مگه تاحالا ازما عمل بدي ديدي؟گفت نه!اما ديگه وسع م نمي رسه خرج دفتر وکتاب اين يکي روبدم!بهش گفتم خرج درس خوندن حشمت بامن قبوله؟يه فکري کرد وگفت تاببينم!

ازهمون شب يعني ازفرداش مجبور شدم بيشتر کار کنم اما کوکار؟هرجامي رفتم شاگرد نيمه وقت نمي خواستن!اونجاهايي م که مي خواستن انقدر کم پول مي دادن که خودم اگه واسه خودم کار مي کردم خيلي بيشتر درمي اوردم !

ديگه مونده بودم چيکار کنم!مجبور شد که برم سراغ خلاف!يعني يه خرده خلاف!يه يارو تومحل مون بود که توخونه ش عرق مي نداخت مسلمون نبود.کسايي که عرق مي خواستن شبا يواشکي مي اومدن ودرخونه ش وازش مي خريدن!

زاغش روچوب زدم ويکي دوبار موقعي که داشت مي فروخت خودمو بهش نشون دادم!چندوقت بعدش رفتم سراغش و بهش گفت به منم بفروش!اولش زد زيرش وحاشا کرد ويه خرده ترسوندمش که مي رم خبر مي دم وولوت مي دم واين چيزا تاقبول کرد که براش مشتري جور کنم واون به من ارزون تر بده ويه چيزي م من روش بکشم! ديگه افتادم تواين کار.ادمايي رو که تومحل مي شناختم ومي دونستم عرق خورن نشون مي کردم ومي رفتم سراغ شون ويواشکي براشون مي بردم درامدش بد نبود ديگه خيالم ازدرس ومدرسه حشمت داشت راحت مي شد که بابام يه ساز ديگه برام کوک کرد!مي گفت خرج لباس وخورد وخوراک شم بايد توبدي انگار اگه مدرسه نمي رفت چيزي م نمي خورد اما مگه مي شد ازاين چيزا به بابام بگم!هرروز م مگه چند بطري مي تونستم عرق بفروشم!؟اين بود که شرع کردم به بچه مچه ها عرق فروختن بچه هاي مدرسه جونا محله هاي اون ورتر!خلاصه يه جوري برنامم روجور کردم اين جريان بود وبود تا مادرم سرطان گرفت يعني ازبعد ازبه دنيا اومدن حکمت دل درد مادرم شروع شد هردفعه که به بابام مي گفت دل درد دارم بابام بهش مي گفت پرخوري کردي!حالا جالب اين بود که توخونه ما انقدر غذا نمي اومد که سير مون کنه ها!اون وقت بابام به مادرم مي گفت پرخوري کردي!

خلاصه يه دفعه مي گفت پرخوري کردي!يه دفعه مي گفت سرديت کرده يه دفعه مي گفت معده ت نفخ کرده وبايه ليوان اب قند سروته قضيه رو هم مي اورد!يعني پول دکتر واين چيزارو نداشت بده بدبخت!

بالاخره اينقدر دل دردهاي مادرم اد امه پيداکرد تامجبوري برديمش دکتر دکتر عکس وازمايش وچي وچي وچي بهش داد که همه ش نوشته شده بود روچندتا نسخه موندن سرطاقچه خونه!به پول اون موقع دوسه هزار تومن خرجش مي شد که بابام دوسه هزار ريال شم نداشت بده چه برسه به دوسه هزار تومنش!مادر بيچاره مم تحمل مي کرد وبه روش نمي اورد تااينکه دردشدت گرفت وازتحملش خارج بود خداپدرش روبيامرزه يعني البته ديگه فرقي م نمي کرد!اما بالاخره خوب يه کاري بود ديگه!

يه همسايه داشتيم که توشهرداري سوپور بود اون دفترچه ش روداد به ما وماهام مادرمونو برديم دکتر ودکتره ازمايش واين چيزا رو تودفترچه بيمه اون نوشت!

بعد ازهمه اينا تازه معلوم شد که مادرم سرطان داره هيچ کاريم ديگه نمي شد کرد!

يه روز که ازمدرسه برگشتيم خونه ديدم رختخواب مادرمونو جمع کردن وخودشم نيس!يکي يکي همسايه ها اومدن و بهون سر سلامتي دادن ومعلوم شد مادرمون مرده ونعش شم فعلا بردن گذاشتن مسجد تا تکليفش معلوم بشه!يعني تکليف خودش که معلوم بود!تکليف مامعلوم بشه!بابام يه قرون واسه خرج کفن ودفن مادرم نداشت !گاهي وقتا انقدر ازدست بابام عصباني مي شم که دلم مي خواد هرچي ازدهنم درمي اد بشمرم واسه روح مرده و زنده ش!اما چيکار کنم که هرچي بود بابام بود!

سرتونو دردنيارم همسايه هاجمع شدن وده تومن پونزده تومن بيست تومن جمع کردن ونعش مادرم روبلند کرديم وبرديمش چالش کرديم ويکي ديگه ازهمسايه ها يه حلوايي درست کرد ويي ديگه م دوتا بسته خرما گرفت ومردن مادرم رسميت پيدا کرد!

توهمين موقع اتيش ته سيگارش دست شوسوزوند وانداختش زمين وانگشتش رو کرد تودهنش ويه نگاهي به من وکاميار کرد وخنديدوگفت:

-اينا واقعيت نداره ها!همه ش يه روياي ساده س!مال اين مملکتم نيس آ!مال يه کشور ديگه س!مال انگولاس!مال زامبياس!

بعد ساعتش رونگاه کر دوگفت:

-چطور اين مديره نيومده تاحالا؟

بعدش يه نگاهي به کاميار کردوگفت:

-حالا شماها يه خاطره ازدوران بچگي تون بگين!

کاميار-اتفاقا دوران بچگي ماهام نقاط مشترکي بادوران بچه گي توداره!

نصرت-شوخي مي کني!؟

کاميار-نه جان تو!من يادمه هفت هشت سالم بود وباهمون تيرکمون مگسي که توگفتي يه دونه زدم به پاي يه دختره اونم مادرشو فرستاد درخونه مون شکايت!بابابزرگم دعوام کرد وبابام يه دوچرخه برام خريد وازدلم دراورد ومنم بادختره دوست شدم وازدل اون دراوردم!نقطه مشترک شم همون تيرکمون مگسي بود!

نصرت يه زهر خند زد ويه اهي کشيد وگفت:

-تامادره زنده بود خونه هه يه سروساموني داشت!مادره که مرد خيلي چيزا توزندگي ما عوض شد نه ديگه يه نون تازه اي توخونه بود نه يه دست نوازشي نه يه نگاه مهربوني!هيچي هيچي!حداقل وقتي مادرم زنده بود وقتي خسته ازمدرسه برمي گشتيم خونه يه نون بربري يانون سنگک تازه بود که بزنيم تويه باديه اشکنه وبخوريم!حداقل يه دستي بود که شبا وقتي رومونو باد مي برد يه پتو رومون بکشه يا مثلا اگه اتاق خيلي سرد مي شد بخاري رو روشن بکنه! حداقل يکي بود که صبح دوتا پرچايي دم بکنه وبادوتا حبه قند بذاره جلومون!يامثلا يکي بود که به بابامون غربزنه وبه زور بفرستتش سرکار!مادره که مرد تموم اينا تموم شد!بابام تالنگ ظهرمي خوابيد!يه روز سرکار مي رفت يه روز نمي رفت!نه بوي نون تازه تواتاقمون مي اومد نه بوي يه اشکنه!غرغر ودعوا مرافعه واوقات تلخي شم زيادتر شده بود توخونه م کمتر بند مي شد وهي مي زد بيرون وبايد توقهوه خونه هاپيداش مي کرديم ومي اورديمش خونه يعني من بايد دنبالش مي گشتم ومي اوردمش خونه!

نه خيلي تو زندگي موفق بود وبعدازچندين سال دوندگي تموم وسايل اسايش وارامش وامنيت مارو فراهم کرده بود! حالا دوران کهن سالي ش رومي خواست يه خرده به تفريح واستراحت بپردازه!اقا ترياکي م شده بود!ديگه بايد پول منقل و وافورش م من براش جور مي کردم!منم مگه چقدر پول درمي اوردم ؟ازهمه چي مي زد ومي رفت يه نخود ترياک مي خريد ومي کشيد.بااون پول م بهش جنس بد مي دادن واونم دادش روسرمن مي زد که چراکم پول درمي اري!

اخرش يه روز ديگه زدم به سيم اخر وواستادم توروش!بهش گفتم مرد حسابي توازبابايي فقط يه اسمش روداري!چيکار واسه ما کرديمگه مجبور بودي بچه پس بندازي که توش بموني؟بلند شد اومد طرفم وباهمديگه گلاويز شديم !ديد که زورش بهم نمي رسه ول کرد وگفت ازخونه برو بيرون!گفتم من برم بيرون؟توبرو بيرون!تموم خرج ومخارج اين خونه واين بچه هارو من دارم ميدم!توبرو بيرون!

خلاصه باز نزديک بود که کتک کاريمون بشه يعني شد يکي دوتا چک زد توصورتم که جوابشو ندادم وهمسايه ها اومدن وسوامون کردن انگار بعد ازاين جريان يه خرده به خودش اومد ورفت سرکار!درسته که ديگه بامن حرف نزد اما حداقل يه باري ازرو دوش من برداشته شد!يه خرده کمک حالم شد!

يکي دوروز رفت دنبال کار وبالاخره م شد عمله!تازه همون شم شانس اورده بود چون انقدر افغاني ريخته بود تو مملکت که عملگي م نمي شد بکني!خلاصه باهر بدبختي بود تويه ساختمون مشغول عملگي شد ويه خرده فشار رومن کم شد!يه چند ماهي گذشت.زندگي مون يه خرده بهتر شد.يعني حقوق بابام واوني که من کار مي کردم روهمديگه مي شد يه رخت ولباس ويه خورد وخوراک خيلي ابتدايي ومختصر واسه ما !اما راضي بوديم.يعني همه مون راضي بوديم حشمت وحکمت درس مي خوندن ويه ابگوشتي چيزي م درست مي کردن بابامم که سرساختمون کار مي کرد ومنم که به کار وکاسبي خودم مي رسيدم داشتيم يه نفس راحت مي کشيديم که بازم بدبختي وبيچارگي درخونه مون روزد!

يه چندوقتي بود که ميديم حشمت حال وروز درستي نداره اماهر بار که بهش مي گفتم مي خنديدومي گفت چيزي نيس داداش درس آ يه خرده سنگين وزياد شده اينه که کمي خسته مي شم!

رنگ وروش زرد شده بود فهميدم که خورد وخوراکش خوب نيس خوب اخه يه دختر توسن وسال اون که نبايد غذاش نون خالي يا اشکنه باشه!حداقل بايد يه دونه سيب يايه ميوه بخوره يانه؟

شروع کردم بيشتر سگ دو زدن ومشتري پيداکردن!ديگه اگه بچه ده دوازده سالم ازم عرق مي خواست بهش ميفروختم!هربطري عرقي م که ازيارو مي گرفتم يه خرده ازسرش خالي مي کردم تويه شيشه وجاش اب توش مي بستم!اينطوري ازچند تابطري يه بطري واسه خودم جور مي شد وميفروختمش!

يه کمي درامدم بيشترشد وتونستم يه ميوه اي چيزي ام بيارم خونه امااين طفل معصوما هي تعارف مي کردن وملاحظه همديگرو مي کردن ونمي خوردن!به جون هرسه تامون گه دروغ بگم!يعني اينا گفتن نداره!وظيفه موانجام دادم اما مي خوام بگم که شماهابدونين!شبا که دور هم مي نشستيم ومثلا داشتيم درس مي خونديم يه پرتغال پوست مي کندم وپرپر مي کردم يه پر به حشمت مي دادم ويه پر به حکمت ومثلا يه پرم خودم ميذاشتم دهنم!اونام مواظب بودن ببينن خودمم مي خورم يانه!منم مثل اين شعبده بازا يه جوري نشون مي دادم که مثلا يه پرگذاشتم دهنم اما الکي وکشکي دهن خالي م رو مي جنبوندم که مثلا دارم پرتغال مي خورم!قيافه مم يه طوري مي کردم که يعني پرتغال ترشه!اون وقت همه ش رو مي دادم به اون دوتا که يه خرده بهشون ويتامين برسه!

يه مرتبه همونجور که داشت بايه لبخند من وکاميار رونگاه مي کرد اشک از چشماش اومد پايين!من وکاميار يه نگاه به همديگه کرديم که گفت:

-يه روز صبح ديگه حشمت ازجاش بلند نشد هرچي صبح صداش کردم که بلندشو مدرسه ت دير مي شه فقط توهمون رختخواب بهم مي خنديد اومدم بالا سرش وگفتم حشمت جون مگه نمي خواي بري مدرسه؟گفت چراداداش!اما نمي تونم ازجام بلند بشم گفتم حشمت جون يعني چه نمي تونم بلند بشم؟گفت حالم خوب نيس داداش گفتم مگه چته؟بازم بهم خنديدواروم گفت انگار دارم مي ميرم داداش بغض گلوم روگرفت وگفتم اين حرفا چيه ميزني عزيزم؟الان مي برمت دکترپاشوبريم!

لحاف رو ازروش زدم کنار که ديدم اين دستا وپاهاش فقط استخونه!اصلا گوشت بهش نيس!نه هميشه لباساي استين بلند وشلوار مي پوشيد اين بود که تااون موقع متوجه نشده بودم!

يه پتوانداختم روش وبغلش کردم ورسوندمش به يه بيمارستان اونجا يه يارو که توپذيرش بود گفت بايد پونصدتومن بريزين توصندوق بهش گفتم من دويست تومن بيشتر همراهم نيس شما کاراي اين خواهرمو بکنين من بقيه ش رومي ارم يارو گفت نمي شه شروع کردم باهاش يک به دو کردن که يه دکتره رسيد و گفت چه خبره؟جريان روبهش گفتم که نگهبان روصداکرد وگفت اينارو بندازين بيرون!تانگهبانه اومد که بياد جلو يه مرتبه يه دکتر جوون تر اومد جلو وگفت چقدر کم داري؟گفتم سيصدتومن دست کرد جيبش وسيصد تومن دراورد وداد به من وخودش گذاشت ورفت! بالاخره خواهرمو خوابوندن وازمايش وعکس ومعاينه واين چيزا شروع شد تاشب اونجا بوديم که اخرش يه دکتره اومد ومنو ازپيش خواهرم صداکرد واون طرف تر دويست تومني روکه داده بودم به صندوق گذاشت کف دستم وگفت وردار خواهرت رو ببر خونه گفتم پس دوادرمونش چي ميشه؟گفت پدري مادري کسي رونداري؟گفتم نه گفت ورش دار ببرش خونه ديگه نمي شه براش کاري کرد!نه کليه براش مونده نه کبد نه خون نه چيزي!

فقط بهش نگاه مي کردم که يه نگاهي به خواهرم کرد وبعداروم به من گفت اين اصلا نمي گقت دردي چيزي داره؟گفتم نه گفت ناله اي چيزي توخونه نمي کرده؟گفتم نه گفت اصلا؟گفتم اصلا!بعد دوباره يه نگاهي به حشمت کردوگفت طفل معصوم چه جوري تحمل مي کرده؟اصلا باورم نمي شد يعني داشتن بهم راست مي گفتن؟ياداشتن دست به سرم مي کردن گفتم گور پدرشون فردا مي برمش يه دکتر ديگه!

پتورو پيچيدم دور حشمت که يه پرستار اومد وگفت يه امبولانس دم درواستاده خواهرت روبااون ببرخونه ديگه شک افتاد تودلم! نکنه راست مي گفتن؟نکنه حشمت طوريش بشه؟خلاصه کمک کردن وحشمت روبايه صندلي چرخدار گذاشتنش توامبولانس ومنم نشستم بغلش وحرکت کرديم دم خونه که رسيديم راننده هه اومد کمک وباهمديگه حشمت روبرديمش تو وخوابونديمش سرجاش وقتي راننده هه خواست بره دم در دوتا پاکت داد دستم وگفت اينارو بچه هاي بيمارستان دادن بپز بده بخوره ميوه م هس اب شو بگير بده بهش!

اينو گفت وسوار امبولانس شد ورفت راستش خيلي جاخورده بودم!تودلم خالي شده بود!يه خرده همونجا واستادم وفکر کردم عقلم به هيچي نمي رسيد يعني بايد چيکار مي کردم؟

داشتم باخودم کلنجا رمي رفتم که بابامم اومد پيشم وگفت حالش خيلي بده!دکترا چي گفتن؟گفتم حالا فردا مي برمش يه دکتر ديگه فعلا بذار يه غذايي چيزي براش درست کنم که گشنه س!

توپاکت هارو نگاه کردم يه مرغ بود باپرتغال ونارنگي زود رفتم ومرغه روبار گذاشتم واب چندتا پرتغال رو گرفتم و اروم حشمت رونشوندم وکم کم بهش دادم بخوره هريه قلپ که مي خورد مي گفت به حکمت م بده!خودتم بخور!به بابام بده!انگار طفل معصوم تنهايي از گلوش پايين نمي رفت!

خلاصه تامرغه پخت وزود ابش روريختم تويه ليوان ودوباره بلندش کردم ودادم بهش شايد بعد ازيه سال يه سال ونيم بود که مزه مرغ واب مرغ رومي چشيد اما چه فايده؟هنوز دوتا لقمه بهش از گوشت مرغ نداده بودم که همه ش روبرگردوند!طفل معضوم بااون حالش مي خواست ازجاش بلند بشه که رختخوابش روتميز کنه اما جون به تن ش نمونده بود!

به زور خوابوندمش وباحکمت کمک کرديم ورختخوابشو تميز کرديم ديگه نمي دونستم چيکار بايد بکنم همونجا بغل رختخوابش نشستم وزانوهام روگرفتم توبغلم همه ش خداخدا مي کردم زودتر صبح بشه وورش دارم ببرمش يه بيمارستان ديگه!

ساعت حدود سه سه ونيم بود حکمت وبابام خوابيده بودن حشمت م خواش برده بود منم همونجور نشسته بودم وفکر مي کردم که يه مرتبه چشماشو واکرد وتامنو ديدگفت داداش مي ترسم گفتم نترس قربونت برم داداش اينجاس!گفت سردمه زود يه پتوانداختم روش که يه خرده بهم نگاه کردوگفت خواب مامان روديدم گفتم خيره ايشالله حتما زود خوب مي شي!گفت اومده بود ومي خواست منو باخودش ببره گفتم مرده رو توخواب ديدن خوبه يه خرده ساکت شد وبعد گفت داداش ازمن که ناراضي نبودي؟گفتم نه عزيزم چراناراضي باشم؟گفت من هميشه درس هامو خوب خوندم که زحمتاي توهدر نره!گفتم مي دونم قربونت برم توخانمي ايشاله زودتر خوب مي شي وبازم مي ري مدرسه وبه درس ومشق ت مي رسي وواسه خودت يه خانم دکتر خوشگل مي شي دوباره يه خرده ساکت شد وبعدگفت داداش يه چيزي ازت بپرسم ناراحت نمي شي ؟گفتم نه عزيزم بپرس گفت موز چه مزه ايه؟

((اينو گفت يه مرتبه صداي هق هق اومد !برگشتم طرف کاميار که ديدم داره گريه مي کنه!خودم بغض گلومو گرفته بود اما انتظار نداشتم که کاميار بااون روحيه ش اول شروع کنه!

نصرت يه نگاه به کاميار کرد وهمونجور که خودشم گريه مي کرد گفت:

-فهميدي چي ازم پرسيد؟فهميدي چه حالي داشتم؟کاشکي حداقل اون موقع خودم مزه ش رومي دونستم چيه که بهش راستش رو مي گفتم اما خودمم تااون موقع موز نخورده بودم!الکي بهش گفتم يه مزه اي عين همين پرتغال داره يه کم شيرين تر!گفت پس اونجور که دوستام مي گفتن خوشمزه خوشمزه نيس؟گفتم نه حشمت جون اونطوري م که مي گن نيس يه نگاهي بهم کردوگفت داداش بلندم کن گفتم چيکارداري؟گفت مي خوام حکمت روببينم اروم بلندش کردم ويه نگاهي به حکمت کردويه نگاهي به بابام وگفت يه وقت داداش نکنه بذاري حکمت درسش روول کنه ها گفتم هيچکدوم درس تونو ول نمي کنين!حالا بخواب تاچندساعت ديگه که صبح بشه مي برمت يه بيمارستان خوب که چهارتا امپول بهت بزنن خوب خوب بشي!

يه خرده سرشو انداخت پائين وبعد يه مرتبه دست انداخت گردنم وبغلم کرد منم بغلش کردم ديدم ول نمي کنه گفتم ترسيده ياداره گريه مي کنه!تکون نخوردم تايه خرده ارومتر بشه يه مرتبه بادستاش يه فشار محکم به گردنم دادو يه نفس خيلي خيلي بلند کشيد ودستاش شل شد!تند دستاشو اوردم پايين ونگاهش کردم ديدم رنگ وروش جااومد ه فکر کردم شفا پيداکرده اما ديدم اين تن ش سنگين وشل ولخته!دوتا تکونش دادم وداد زدم حشمت حشمت!اما انگار نه انگار! طفل معصوم توهمون بغلم تموم کرده بود!اون فشاري که بادستاش گردنم روداد جون بود که ازتن ش اومد بيرون!

منم شروع کردم به گريه کردن يه نگاهي دوتايي مونو کرد وگفت:

-اگه بدونين چه دردي داره که خواهرده دوازده ساله ادم توبغلش جون بده!؟

کاميار اشک هاشو پاک کرد وسه تاسيگار روشن کرد ويکي يه دونه داد بهمون وديگه بي صدا وبي حرف شروع کرديم به کشيدن!

سيگارمون که تموم شد گفت:

-شماها مگه باميترا قرار ندارين؟

سرمو تکون دادم که گفت:

-پس پاشين برين منم حساب کتابمو که بکنم مي ام همون طرفا!

دوتا بلند شديم وازش خداحافظي کرديم وازتئاتر اومديم بيرون که دنبال مون دوئيد وصدامون کردوسوئيچ رو داد به کاميار وگفت:

-دست تون درد نکنه برادر ي کردين!ايو الله!

کاميار يه لبخندي زد وسوئيچ روازش گرفت ودوتايي راه افتاديم وسوار ماشين شديم وحرکت کرديم طرف بالا.

تااون کافي شاپي که باميترا قرار گذاشته بوديم يه نيم ساعتي راه بود همينجوري که مي رفتيم کاميار يه مرتبه گفت:

-اهل طاعوني اين قبيله شرقي م!

تويي اون مسافر شيشه اي شهر فرنگ!

پوستم ازجنس شبه پوست توازمخمل سرخ!

رختم ازتاول تن پوش توازپوست پلنگ!

بوي گندم مال من هرچي که دارم مال تو!

يه نگاه بهش کردم وگفتم"

-ازتومرفه بي درد اين شعرا عجيبه!

کاميار-دست خودم نبوده که مرفه بي درد به دنيا بيام!اما انقدر هس که درد رومي شناسم اگرچه مال همسايه باشه!و همين م مهمه!

-نه مهم پوله

کاميار-اره مهم پوله الان فقط پوله که مهمه وتموم اين پدرسوختگي هام براي پوله!

-خب ماهام جزء پولدارائيم ديگه!

کاميار-اينم اره اما تااونجا که من حواسم هس اين پولا پول دزدي نيس!ازش بوي خون نمي اد!اگرم يه لحظه بوي خون به مشام بخوره ديگه يه دقيقه شم تحمل نمي کنم!تواخلاق منو مي دوني چيه!من روخون مردم معامله نمي کنم!

هيچي نگفتم که يه خرده بعد گفت:

-درضمن ازحکمت م خوشم اومده!

-ازکي؟!!!

کاميار-کري؟؟

-حکمت؟؟

کاميار-چراداد مي زني؟

-بايد چشماتو درويش مي کردي!

کاميار-چرا؟

-خيانت درامانت؟

کاميار-هيچ خيانتي درکارنيس!

-پس چي؟

کاميار-به نصرت مي گم

زدم زير خنده وگفتم:

-پس گرفتار شدي!!

کاميار-اصلا توخيالمم فکر نمي کردم نصرت يه همچين خواهري داشته باشه!

-مي خواي به نصرت چي بگي؟

کاميار-ازش اجازه مي گيرم که يه چند باري باحکمت بريم بيرون بايد ببينم خلق وخوش چه جوريه!شايد قسمت حکمت م من بودم!

-بيچاره حکمت

کاميار-زهر مار!

-فکر کنم يه خرده ازتوقسمت حکمت بيچاره بشه!

کاميار-منواينطوري شناختي؟

-مگه مي شه توجونور روکسي بشناسه!

کاميار-بايد يه جوري به اين نصرت کمک کنيم عجيب ازش خوشم اومده!

-البته بعدازديدن حکمت

کاميار-توخيلي به شخصيت من توهين مي کني!اذيتت مي کنم آ!

-غلط مي کني!رسيديم بابا کجاداري ميري؟

کاميار-چه مي دون واس برام نميذارن که!اين دختره،پاک...

يه مرتبه جلوکافي شاپ چشمش افتاد به چندتادختر!

-اين دختره پاک چي؟

همونجور که چشمش به دخترا بود گفت:

-کاميار-اين دختره اگه پاک يادش نره بهتر درس مي خونه!

-مرده شور اون دلت روببرن که دقيقه به دقيقه به يه طرف متمايل ميشه!

رفت يه گوشه پارک کرد پياده شديم ورفتيم طرف کافي شاپ وتارسيديم جلوش کاميار به دخترا گفت:

-خانما سلام عرض مي کنم!

دخترا يه سري براش تکون دادن که گفت:

-ببخشين شمانمي دونين اين کافي شاپ کجاس؟الان يک ساعت ونيمه که داريم دنبالش مي گرديم!

دخترا زدن زير خنده ويکي ديگه شون گفت:

-همينجاس الان جلوش واستادين!

کاميار-منکه جلوي شما واستادم به شمام که نمي خوره کافي شاپ باشين!

دخترا دوباره خنديدن ويکي ديگه شون گفت:

-پس به ما مي خوره چي باشيم؟

کاميار-شيريني سراي قندعسل واقع دربيست متري کندو!

دوباره همه شون زدن زير خنده يکي ديگه شون گفت:

-لطفا برگردين

کاميار-من اگه تيکه تيکه مم کنن امکان نداره ازاينجا برگردم!

بازم دخترا خنديدن وهمون دختره گفت:

-منظورم اينه که برگردين وپشت سرتون رونگاه کنين!

کاميار برگشت ويه نگاهي به کافي شاپ کردوگفت:

-ا اينجا که قصابي بود چطور يه مرتبه عوض شد!

دخترا مرده بودن ازخنده دستش رو گرفتم واروم بهش گفتم:

-بيابريم تو خجالت بکش!

کاميار-من نمي ام تو مي ترسم شاگرد قصابه يه بلا ملا سرم بياره توبرو من همينجا پيش اين خانما مي مونم!

اروم بهش گفتم:

-بدبخت بياببين توچه خبره!

يه نگاه ازپشت شيشه ها که حالت رنگي رفلکس دار داشتن کردويه مرتبه گفت:

-اِ راست مي گي آ!قصابي کجا بود اينجا!خانما ببخشين نشوني مونو پيدا کرديم ازراهنمائي تون ممنون!

يکي ازدخترا گفت"

-چي شد يه مرتبه؟!ديگه نمي ترسين؟

کاميار-من هميشه اين ترس تودلمه!اصلا اين دل من دل نيس که!يه اهوي رميده س!خداحافظ تاديدار بعدي!

اينو گفت وراه افتاد طرف کافي شاپ وازپله ها رفت بالا ومنم دنبالش رفتم وتادررو واکردم ديديم کافي شاپ پردختر وپسره!بوي قهوه ودود سيگار همه جا روورداشته بود!

داشتيم ميزارو نگاه مي کرديم که يه مرتبه ميترا رو ديديم که ازپشت يه ميز بلند شد واومد طرف ما وتارسيدگفت:

-سلام چقدر دير کردين!

-سلام پيش نصرت خان بوديم ببخشين!

ميترا-نصرت خودشم مي آد اينجا قرار گذاشتيم باهم!

-اينجا خيلي شلوغه!

ميترا-مي خواين بريم جاي ديگه؟

-نمي دونم کامياربريم جاي ديگه؟

برگشتم طرف کاميار که داشت اين ور واون ور رونگاه مي کرد

-کاميار باتوام کجا رونگاه مي کني؟

کاميار-دارم دنبال ميتراخانم مي گردم!

ميترا زد زير خنده!

کاميار-اِ شما اينجائين!؟منو بگو!دارم اين دخترا رو مي جورم دنبال شما!

-اگه تونستي يه نيم ساعت خودتو نيگه داري!

ميترا-بريم جاي ديگه؟

کاميار-مگه اينجا چه شه؟

-شلوغه بريم يه جاي خلوت

کاميار-تهران کلا شلوغه اگه دنبال جاي خلوت مي گردي بايد بري شهرستان!

-لوس نشو بمونيم اينجا چيکار؟

بعد به ميترا گفتم:

-اينجا که خبري نيس بريم جاهاي ديگه رو ببينيم!

کاميار-تومگه دنبال چه خبري هستي؟هر چي خبره اينجاس!

-گندم رو ميگم

همونجور که داشت مي خنديدو به دخترا نگاه مي کرد گفت:

-گندم مي خواي برو اداره ي سيلو!اينجا فقط کيک شکلاتي دارن!

تااومدم حرف بزنم که راه افتاد رفت طرف يه ميز که 5تا دختر دورش نشسته بودن!جلوشون واستاد وگفت:

-ببخشين خانما اين صندلي خالي جاي کسي يه؟

دخترا زدن زير خنده ويکي شون گفت:

-کدوم صندلي خالي؟

کاميار-همينکه من الان مي ارم وميذارم اينجا بغل شما!

اينو گفت وازيه ميز ديگه يه صندلي ورداشت وگذاشت بغل دخترا ونشست روش وگفت:

-آخيش!مردم ازاين ديسک کمر!

دخترا غش کردن ويکي شون گفت:

-شما که بااين سن وسال نبايد ديسک کمر داشته باشين!

کاميار-دارم عزيزم چيکار کنم ديسک کمر دارم رماتيسم دارم زانوهام اب اورده سائيدگي مهر دارم اون وقت جالبه که اسمم رو گذاشتن کاميار!راستي باهمديگه اشنا نشديم اسم من کامياره!

دخترا زدن زير خنده!اومدم برم جلوورش دارم بيارمش که ميترا گفت:

-ولش کنين سامان خان باهاتون کار دارم!

دوتايي رفتيم ته کافي شاپ سرميز ميترا که چهارتا دختر ديگه م نشسته بودن سلام کردم وميترا به همه شون معرفي م کرد وکنارشون نشستم وبه يه گارسون سفارش نسکافه دادم که ميترا گفت:

-سامان خان اين چندروزه هيچ تازه واردي پيدا نشده که بامشخصات شما جور باشه!

پاکت سيگار رو دراوردم ويه دونه دراوردم وروشن کردم ويه دفعه متوجه شدم که به ميترا تعارف نکردم عذر خواهي کردم وپاکت سيگار رو گرفتم جلو تک تک شون که همگي ورداشتن وبراشون روشن کردم که ميترا گفت:

-سمان خان جلو ماها خجالت نکشين ماها همه دخترا ي فراري هستيم!

-همه تون؟

ميترا-آره

يه نگاه به همه شون کردم خيلي شيک پوش وخوشگل!ازهر کدومم بوي يه عطر خيلي خوب مي اومد همگي م ارايش کرده بودن

-من اصلا سردر نمي ارم اخه چرا؟

يکي شون گفت:

-سامان خان اسم من مليحه س که همه مرجان صدام مي کنن منظورم اينه که من حتي ازاسم خودمم فرار مي کنم!

-براي چي؟

مرجان-ازاسمم خوشم نمي اد خيلي راحت!اين اسم رو براي من پدرو مادرم يا پدربزرگ ومادربزرگم انتخاب کردن اون بيست وخرده اي سال پيش!اين اسم براي همون وقتا خوب بوده نه حالا!الان اين اسما رو کسي نمي پسنده!اسم، عقايد،ايده ها رفتارها وهر چيز ديگه يه نسل براي زمان خودش خوبه!

-يعني شما به خاطر يه اسم ازخونه فرار کردين؟

مرجان-نه يه مثال براتون زدم!من ازيه زندان فرار کردم!زنداني که پدرومادرم برام درست کرده بودن!

ميترايه اشاره به دختراي ديگه کردواونام يکي يکي شروع کردن!

-اسم اصلي من کبري س همه ترانه صدام مي کنن من درست پنج دقيقه قبل ازعقدم فرار کردم!مي خواستن به زور منو بدن به يه مردي که بيست سال ازمن بزرگتر بود!

-اسم من ثرياس اينجابهم مي گن شادي من ازباباي معتادم فرار کردم

-منم پانته آ هستم اسم اصلي م انقدر قديميه که فقط مي شه توحفاريا روسنگ قبرا پيداش کردمنم به خاطر اينکه پدرومادرم نمي خواستن بذارن ادامه تحصيل بدم ازخونه فرار کردم!يعني وقتي فهميدن يکي رودوست دارم ومي خوام فقط بااون ازدواج کنم حتي ديگه نذاشتن مدرسه برم که نکنه توراه مدرسه اونو ببينم!

يه نگاه بهشون کردم وگفتم:

-الان ديگه مشکل تون حل شده؟

ميترا-نه هزار تا مشکل ديگه م پيداکرديم!

اروم گفتم:

-بيماري گفتين؟

همگي شونه هاشونو بالا انداختن که مرجان گفت:

-من اعتياد دارم هروئين!

پانته آ-ترياک

ترانه-همون وامونده که مرجان گفت

شادي-درحال حاضر ترياک

گارسن نسکافه م رواورد واروم درگوش شادي يه چيزي گفت وشادي به ميترا نگاه کردوگفت:

-بنگاه داره اومده چيکار کنم؟برم؟

ميترا-نه!نصرت گفته تا حساب اون دفعه ش روصاف نکنه جواب سلام شم نده!

بعد به گارسونه گفت:

-دست به سرش کن!

گارسونه رفت وميترا يه نگاه به من کرد وسرشو انداخت پائين وگفت:

-ببخشين سامان خان زندگي ئه ديگه!

-نه!اين زندگي نيس!اين...

اومدم يه چيزي بهش بگم اما حرفمو خوردم وخواستم بلند بشم وبرم که دستمو گرفت وتندتند گفت:

-درسته!درسته!اين کثافته!لجنه!خواهش مي کنم بشين!

نشستم واروم فنجون نسکافه م روگذاشت جلوم وگفت:

-اگه يه عکس ازدختر عمه تون داشتين خيلي کمک کرد!

ازتو جيبم يه عکس گندم روکه پارسال باهمديگه گرفته بوديم دراوردم ودادم بهش گرفت ونگاهش کردوگفت:

-ديوونه س!

-چرا؟

ميترا-چون باداشتن شما ازخونه گذاشته ورفته!

يه لبخند بهش زدم که عکس رودادد به مرجان مرجان يه نگاه بهش کردوگفت:

-دختر قشنگيه تاحالا نديدمش!

عکس روداد به ترانه اونم يه نگاه بهش کردويه سري تکون داد وداد به شادي شادي م يه نگاه به عکس کردوگفت:

-نه نديدمش!

پانته آ عکس روازش گرفت ويه نگاه بهش کردوگفت:

-چرا فکر مي کنين که افتاده تواين کار؟

-اينطوري فکر نمي کنم

پانته آ-ميترا مي گفت که ايشون دانشجوئه درسته؟

-دانشجوئه

پانته آ-پس اينجاها پيداش نمي کنين يه دختر باسواد وتحصيلکرده که وضع مالي خوبي م داره وتقريبا به اندازه خودش ازادي داره تواين خط ها نمي افته مطمئن باشين!

-اخه يه چيزايي تلفني به من گفت يعني به يه صورتي تهديدم کرد

ميترا عکس روازپانته آ گرفت وهمونجور که نگاهش مي کرد گفت:

-خودشو لوس کرده!مي خواد توجه شمارو نسبت به خودش جلب کنه!

بعد عکس رو گرفت طرف من وگفت:

-اون هيچ جا نرفته احتمالا خونه يکي ازدوستاشه!

-به همه ي دوستاي نزديکش سر زديم هيچکدوم ازش خبري نداشتن

ميترا-دارن!به شما نمي گن!

-نمي شه که بامامور بريم در خونه شون!

ميترا-بايد برين دم خونه نزديک ترين دوستش کشيک واستين داره موش وگربه باهاتون بازي مي کنه!

-وقتي که ازخونه مي رفته فوق العاده عصبي وناراحت وشايدم شکست خورده بوده!

ميترا-اخه چه مشکلي مي تونسته داشته باشه؟

-يه ديوونه اي بهش گفته که بچه پدرومادرش نيس بهش گفته سرراهي يه!

ميترا اينايه نگاهي به همديگه کردن وهيچي نگفتن نم سرمو بانسکافه گرم کردم يه خرده که گذشت پانته آ گفت:

-خيلي عجيبه که يه ادم به همين سادگي حرف کسي روقبول کنه!

-متاسفانه انگار اينجوري بوده!

دوباره همگي ساکت شدن که من به ميترا گفتم:

-من خيلي دلم مي خواد يه چيزي روبدونم!اگه يه همچين حالتي براي يه کدوم ازشماها پيش مي اومد چيکار مي کردين؟

ميترا توچشمام نگاه کردوهمونجور گفت:

-ادم باادم فرق مي کنه!

-مثلا خودشما!

ميترا-اگه يه همچين پسردايي داشتم دستش رومي گرفتم وباهاش مي رفتم!

-ولي اون اينکارو نکرده وتنهايي گذاشته رفته!

ميترا-پس نمي تونه مدت زيادي اينجا بمونه!

-يعني تهران؟

ميترا-نه ايران!اينجا يه دختر تنها اگر چه پول م داشته باشه مشکل بتونه زندگي کنه!مخصوصا که بايد دانشگاهش روهم بره!مگه چندوقت مي تونه قايم ميشه؟يابايد ترک تحصيل کنه ياشما ازطريق دانشگاه پيداش مي کنين!

-خب دانشگاه نمي ره!

ميترا-پس چيکار مي کنه؟

-شايد بيفته توکاراي ناجور!

ميترا-نه فکر نکنم!اون شما روداره ومي دونه که نگران هستين ودارين دنبالش مي گردين حتما دوست تونم داره!به خاطر احترام به عشق شم که شده تواين کارا وارد نمي شه!

-ماهام ديگه کلافه شديم!

ميترا-خارج!اون حتما ميره خارج ازکشور!حتي براي يه مدت کوتاه م که شده!چون اينجابراش سخته که زندگي کنه! خونه دوستاشم چندروز بيشتر نمي تونه بمونه!

-يعني ممکنه بره خارج؟

ميترا-به احتمال قوي مثل يه سفر توريستي ترکيه تايلند سنگاپور

-ممکنه بره دبي؟

ميترا-دبي نه!ونجا براي يه دختر تنها مناسب نيس!

-ازکجا بايد بفهمم؟

ميترا-آژانس هاي مسافرتي!احتمالا همون طرفاي خونه تون!اگه يه اشنا داشته باشين خيلي راحت مي تونين چک کنين شايدم بخواد بايه تور بره شناسنامه شم برده؟

-نمي دونم

ميترا-گذرنامه داشته؟

-آره

يه خرده ازفنجونم خوردم ورفتم توفکر بدنمي گفتن!حداقل اينم کاري بود!

فنجونم روگذاشتم سرجاش وگارسون روصدا کردم که ميترا گفت:

-مي خواين چيکار کنين؟

-بريم شايد بتونيم يه ردي ازش پيداکنيم

ميترا-قراره نصرت بياد اينجا!

-خب مي گم کاميار بمونه ومن ميرم!

گارسون اومد وتاخواستم حساب ميز روبدم ميترا نذاشت وگفت:

-مااينجا پول نمي ديم سامان خان

گارسونه خنديدورفت ناراحت شدم احساس بدي داشتم که پول چيزي که خوردم ازاين پولا داده بشه!يه نگاه به دور وورم کردم وگفتم:

-اينجا ماموري چيزي نمي اد؟

همه شون زدن زير خنده وگفتن:

-چرامي اد

بعد همه شون بادست شون اداي اسکناس دراوردن وميترا گفت:

-جريان خانه سبز رونشنيدين؟

-چرا اما اينجا ديگه خيلي علني يه

ميترا-پائين شهرم ازاين جور جاها هس خيلي م بدترش خودتون که يه جاش روديدين فقط علني نيس!

سرموانداختم پائين ويه عذرخواهي کردم وبلند شدم که ميترا باام بلند شدورفتيم طرف جايي که کاميار نشسته بود تارسيدم ديدم کاميار دفترچه ش رودراورده ودخترا يه چيزي مي گن واونم تندتند مي نويسه اروم ازپشت رفتم بالا سرش وتودفتر چه رو نگاه کردم ديدم نوشته:

ونوس،دردمفاصل،هشت شب به بعد!تلفن...

مهتاب،سائيدگي استخوان،ده شب به بعد،تلفن...

آيدا،ديسک،وقت وبي وقت،تلفن...0911

اروم دستم رو گذاشتم روشونه ش تاسرشو برگردوند ومنو ديد زود دفتر چه ش رو بست وگفت:

-چيکار کنم واله؟هرجا مي رم وبه هرکي مي رسم بايد رو بندازم وازش شماره بگيرم واسه اين مرضام!توکارت تموم شد؟

يه چپ چپ بهش نگاه کردم وگفتم:

-اره پاشو بريم

کاميار-کجا؟

-کاردارم باهات

کاميار-مي گم آ يه خرده بيشتر اينجابمونيم شايد گندم پيداش بشه اصلا به دل من افتاده که همين امشب همين جا پيداش مي کنيم!

-يعني تومي گي مي اد اينجا؟

کاميار-من نمي گم اين قلبم داره گواهي مي ده

سرمو بردم درگوشش و اروم بهش گفتم:

-مرده شور اون قلب واحساست روببرن!يه دقيقه گريه مي کني!يه دقيقه عاشق مي شي!حالام نشستي اينجا ودل نمي کني!

اروم بهم گفت:

-تومطمئني که اگه ازاينجا بلند شم وباتوبيام بعدش پشيمون نمي شم؟يعني بعدش احساس حماقت نمي کنم؟

-نه نمي کني

دوباره اروم گفت:

-يعني ممکنه يه ادمي پيدا بشه که اينقدر خرواحمق باشه واينجاروول کنه وباتو بياد بچپه توخونه وسرشبي بگيره بخوابه؟

-اره پيدا مي شه

کاميار-حتما اونم منم

بعدش يه مرتبه بلند گفت:

-بابا ولم کن اخه!تازه ن بعد ازيه عمر پرس وجو يه کلينيک فوق تخصصي خوب پيدا کردم ميذاري حداقل يه نيم ساعت اينجا خودمو دوادرمون کنم يانه؟مسائل پزشکي شوخي وردار نيس ا!اين مرضا اگه ريشه بدونه ديگه نمي شه کاريش کردآ!

دخترا زدن زير خنده ويکي شون گفت:

-سلامت ادم دردرجه اول قرار داره

کاميار برگشت طرفش وگفت:

اينو کي گفته؟

دختره خنديدوگفت:

-نمي دونم

کاميار برگشت طرف من وگفت:

-ببين اين جمله رو افلاطون گفته ديگه عقل افلاطون اندازه من وتوکه بيشتر مي رسه!توام بيا بشين بدمت يه معاينه اي چيزي ازت بکنن ويه نسخه م براي تو بنويسن شايد به حق اين وقت عزيز اون مشکل بينائيت برطرف شد!

يکي ازدخترا گفت:

-ديدشون مشکل داره؟

کاميار-دِ همين ديد اين پسره چندوقته بيچاره مون کرده ديگه!

دختره برگشت طرف منو گفت:

-اتفاقا من يه چشم پزش سراغ دارم که اعجاز مي کنه!

-نه خانم محترم خيلي ممنون چشماي من مشکل نداره

کاميار-بخودم بگوعزيزم!اينو ولش کن!اتفاقا چشماي من چندوقته که سوش کم شده!اين دکتري رو که مي گي چه وقتي مي تونيم باهمديگه بريم پيشش؟

دختره-هروقت بخواي!

کامياراِ قربون اين دکتر برم که انقدر زود به ادم وقت ميده!

زوددفترش روواکرد وگفت:

-خب اين ازدرد مفاصل م وسائيدگي استخوان م وديسک کمرم وکم سويي چشمام!مونده فقط کبد وطحال و اين دوتاکليه به نظر شما کليه هامو بدم دسست کي خوبه؟چي صلاح مي دونين؟

دخترازدن زير خنده که اروم بهش گفتم:

-نصرت الان پيداش مي شه ها!

برگشت واروم بهم گفت:

-دروغ مي گي!مي خواي منو ازاينجا بلند کني!

-نه به جون تو!مي گي نه ازميترا بپرس!

کاميار-ميترا خانم قراره نصرت خان تشريف بيارن اينجا؟

ميترا سرشو تکون داد که کاميار به دخترا گفت:

خيلي خوب من فعلا بايد برم اما يادتون نره که هنوز چک اپ کامل انجام نشده!من حالا حالاها به دکتر وپزشک وطبيب احتياج دارم اما بقيه ش باشه براي جلسه بعدي!

يکي ازدخترا گفت:

-اِ حالا زوده که بري!

کاميار-به مرگ بابام خودمم همين اعتقاد رودارم اما چه کنم که داره سرخر برام مي اد!

ميترا زدزير خنده که کاميار بلند شدوگفت:

-واي ازاين اسپاسم عضله!

دخترا دوباره زدن زير خنده که دست شو گرفتم وکشيدم که گفت:

-بابا صبر کن ويزيت روبدم!

بعد گارسن روصدا زد وحساب ميز دخترا روداد ومنم رفتم ازمرجان اينا تشکروخداحافظي کردم وبا ميترا وکاميار از کافي شاپ اومديم بيرون وکاميار 3تا سيگار روشن کرد ودوتاش روداد به من وميترا وگفت:

-يادم باشه اين بابامم ببرم پيش اين دکترا!اونم بيچاره گرفتار اين ديسک وامونده س!

بهش يه چپ چپ نگاه کردم که ميترا گفت:

-آژانس اشنا سراغ دارين؟

کاميار-آژانس واسه چي؟

جريان روتند براش گفتم که گفت"

-اره اشنا دارم بد فکريم نيس بذارين نصرت خان بياد بعدش مي ريم يه جا وترتيبش روميديم!

يه ده دقيقه يه ربعي گذشت تانصرت پيداش شد واومد جلو وسلام واحولپرسي کردوگفت:

-خبري نشد؟

ميترا-نه فر نکنم اينجاها بشه پيداش کرد احتمالا خونه يکي ازدوستاشه

نصرت-اگه کاري چيزي دارين وازدست من برمي اد مضايقه نيس!

ازش تشکر کردم که کاميار گفت:

-چرانصرت خان يه کاري هس!يعني يه مسئله اي هس!

نصرت-هرکاري که باشه بادل وجون انجام مي دم!

کاميار-دستت درد نکنه مي خواستم ازت اجازه بگيرم وچند بار حکمت خانم رو ببينم مي خوام ببينم اخلاق ايشون چه جوريه! بااخلاق من سازگاره يانه!

برگشتم نصرت رونگاه کردم همينجوري توچشماي کاميار نگاه مي کرد!واسه شايد ي دقيقه نفسم توسينه م حبس شده بود نمي دونستم عکس العمل نصرت چيه!بااين حالتي که کاميار حرف روشروع کرد فکر مي کردم الان نصرت يه دري وري بهش بگه وبذاره بره اما بعد ازاينکه شايد يه دقيقه يه دقيقه ونيم توچشماي کاميار نگاه کرد يه لبخندي زد و گفت:

-توچشمات پدرسوختگي نيس!مي بينم!کي مي خواي بري دنبالش؟

کاميار-همين الان

نصرت يه خنده ديگه م کرد وازجيب ش موبايلش رودراورد ويه شماره گرفت ويه خرده بعد گفت:

-الو حکمت جون

-سلام عزيزم خوبي؟

-نه طوري نشده فقط مي خواستم يه چيزي ازت بپرسم!

-نه گفتم که چيزي نيس

-اين اقا کاميار ما مي خواد باهات حرف بزنه مي خواد ببيندت!بياد دنبالت؟

يه خرده سکوت برقرار شد وبعدش نصرت خنديد وگفت:

-حالا واسه درس خوندن وقت هس فقط راحت به داداش بگو بياد دنبالت يانه!حرف دلت روبزن!

انگار حکمت جوابي نداد که نصرت خنديد وگفت:

-سکوت علامت رضاس!مي گم بياد دنبالت!حاضر شو که نزديک اونجائيم!

-باشه عيبي نداره خاطرت جمع جمع باشه

-برو به اميد خدا

بعدش تلفن روقطع کردوبه کاميار يه خنده اي کردوگفت:

-خواهرم دستت سپرده تاوقتي باهمديگه حرفاتونو بزنين ترو برادر خودم مي دونم برين به امان خدا!

اينوکه گفت من يه نفس راحت کشيدم که نصرت دوباره بهمون خنديد ودستش رواورد جلووباهامون دست داد وباهاش خداحافظي کرديم باميترام خداحافظي کرديم ورفتيم طرف ماشين.

دم ماشين که رسيديم کاميار گفت:

-توام بيا بريم

-نه دوتايي برين بهتره فقط مواظب باش که خواهرش رودست توسپرده

کاميار-انقدر حيا توچشماون مونده شازده

-مي دونم

کاميار-توچيکار مي کني؟

-مي رم خونه

کاميار-پس بذار برسونمت

-نه خودم مي رم توبرو دير نشه فقط کدوم اژانس اشناته؟

کاميار-برو اژانس...که نزديک خونه س مديرش اشنامه بگومنو کاميار فرستاده ازهمونجا يه زنگ به من بزن تا خودم جريان روحالي ش کنم!

-پس موبايلت روخاموش نکن

کاميار-نه،نمي کنم

-زودترم حکمت روبرسون خونه شون

کاميار-باشه مي رسونم

-خودتم زودتر بيا خونه

کاميار-باشه مي آم

-يعني مي گم جاي ديگه نرو

کاميار-نه نمي رم

-من منتظرم آ

کاميار-منم منتظرم

-منتظر چي هستي؟

کاميار-منتظرم توبري منم خبر مرگم برم دنبال اين دختره

-مي گم واقعا ازش خوشت اومده؟يعني مطمئن مطمئني؟

کاميار-به اون نون ونمکي که باهم ديگه خورديم قسم که من ازتمام دختر خانما خوشم مي اد!تنها حکمت نيس که!

-زهر مار منظورم اينه که خيال ازدواج داري؟

کاميار-من از6سالگي باهمين خيال زندگي کردم تاحالا!

-آخه برام عجيبه!چطور تويه مرتبه عاشق شدي؟

کاميار-براي خودمم عجيبه!شايدم يه هوس زود گذر باشه!اصلا مي خواي دوساعت بشينيم وراجبش صحبت کنيم؟؟

بعد يه مرتبه دادزد:

-بابا اگه منو اينجا به حرف بگيري دختره هنوز زنم نشده تقاضاي طلاق مي کنه ها!برو دنبال کارت ديگه!چه ادم سمج وقت نشناسي ها!

-رفتم بابا گفتي آژانسه کجاس؟

کاميار-ببين همين کوچه خونه مونو مي گيري ومي ري پائين انقدر ميري تابرسي سر قبر پدرت!همون بغل قبر باباته! برو ديگه!

-خفه شي کاميار

دوتا فحش م زير لب بهم داد ورفت سوار ماشينش شد که لحظه اخر بهش گفتم:

-اين حکمت م ازمن داري آ!يادت نره!

بي تربيت شيشه روزد پائين وشست ش روبهم نشون داد وگفت:

-به اميد موفقيت!

بعدشم گاز داد ورفت!

واستادم وبهش خنديدم يه مرتبه احساس کردم که تنها شدم!تاوقتي پيش کاميار بودم اصلا مجال فکر کردن وناراحت شدن وغصه خوردن روپيدا نمي کردم اما همچين که تنها مي شدم غم عالم مي ريخت تودلم!

خلاصه رفتم توخيابون ويه خرده بعد يه ماشين سوارم کرد ورفتم جايي که کاميار بهم نشوني ش روداده بود يه آژانس شيک وبزرگ بود رفتم تو وسراغ مديرش روگرفتم وتارفتم پيشش وخودم رومعرفي کردم خيلي تحويلم گرفت معلوم شد که کاميار خودش بهش زنگ زده وترتيب کار روداده!

بعدازاينکه برام گفت قهوه بيارن ازم جريان روپرسيد ومنم مشخصات گندم رودادم بهش اونم به يه کارمندش گفت که توکامپيوترش چک کنه!

تازه برام قهوه اورده بودن که کارمندش بايه ليست اومد جلو وگفت که اسم گندم تويکي ازتورهاشونه که قراره سه روز ديگه بره ترکيه!اصلا باورم نمي شد!فقط مات به کارمنده نگاه مي کردم که مدير آژانس گفت:

-البته مامعمولا اسامي افراد رودراختيار کسي قرار نمي ديم اما ديگه وقتي اقا کاميار دستور فرمودن سرپيچي غير ممکنه!

-خيلي خيلي ممنون فقط مي خواستم بدونم که اشتباهي نشده؟

مدير آژانس به کارمندش نگاه کرد که اونم گفت:

-خير تمام مشخصات درسته

-ببخشين ايشون گذرنامه م داشتن؟

کارمند-بله گذرنامه شون همينجاس!

-ممکنه ادرس وشماره تلفني رو که بهتون دادن لطف کنين؟

کارمنده يه نگاه به مدير آژانس کرد که اونم يه اشاره بهش کرد وکارمندم رفت طرف ميزش ويه دقيقه بعد بايه ورق کاغذ برگشت ودادش به من.تند نگاهش کردم!ادرس شقايق دوستش بود!يه آن فکر کردم نکنه الکي اين ادرس روداده باشه!برام خيلي عجيب بود که تونسته باشم جاي گندم رو پيدا کنم!براي همينم به کارمنده گفتم:

-ببخشين شما مطمئن هستين که ايشون ساکن همين ادرس هستن؟

کارمنده باتعجب گفت:

-بله من ديروز خودم باهاشون تلفني حرف زدم اتفاقا قرار بود امروز بليط وپاسپورتشون روبراشون بفرستم!

-ممکنه که بليط وپاسپورت رو من براشون ببرم؟!

دوباره به مديرش نگاه کرد که اونم گفت:

-اشکالي نداره فقط جسارتا عرض مي کنم ايشون نسبتي باشمادارن؟

-دختر عمه م هستن!

مدير آژانس يه اشاره به کارمندش کرد واونم رفت که بليط و پاسپورت روبياره ومنم توهمين مدت به مدير گفتم:

-مي شه يه خواهش ديگه م ازتون بکنم؟

مدير-خواهش مي کنم امر بفرمائين

-اگه ممکنه تلفني الان بااين شماره تماس بگيرين مي خوام منم گوش بدم ببينم خودشون جواب مي دن ياهمينجوري ادرس روداده!

نمي دونم مديره باکاميار چه سروسري داشت که بيچاره بهم نه نمي گفت!زود تلفن روورداشت وشماره رو گرفت وبه منم گفت که اون يکي تلفن رو وردارم!منم زود گوشي روورداشتم که صداي يه دختر اومد فکر کنم شقايق بود! مدير سلام وعليک کردوخواست باگندم حرف بزنه!يه خرده بعد گندم اومد پاي تلفن وتاگفت الو به مدير اشاره کردم که خودشه اونم بعد ازسلام واحولپرسي بهش گفت که تانيم ساعت ديگه بليط پاسپورتش رومي فرسته براش درخونه! بعدشم خداحافظي کردوتلفن روگذاشت سرجاش!انقدر ذوق زده شده بودم که بعد ازتشکر زياد خداحافظي کردم و يادم رفت که بليط وپاسپورت رووردارم وکارمند بيچاره دنبالم دوئيد وتوخيابون اونا رو بهم داد!سريع ازهمونجا يه ماشين گرفتم ورفتم طرف خونه شقايق اينا.بيست دقيقه بعد رسيدم وپياده شدم وحساب تاکسي روکردم وگذاشتم بره.يه سيگار در اوردم وروشن کردم ويه خرده صبر کردم تايه کمي اروم بشم.بعدش زنگ دررو زدم شقايق جواب دادو منم بهش گفتم که ازطرف آژانس اومدم وبايد بليط وپاسپورت روتحويل خود گندم بدم اونم دررو زد وگفت الان خودش مي اد! ديگه چه حالي داشتم بماند!فقط اين يکي دودقيقه اي که گذشت تاگندم دررو واکنه انگار برام يکي دوسال شد!اما بالاخره درواشد وگندم اومد بيرون!قيافه اون تماشايي تر بود!تاچشمش به من افتاد فقط تکيه ش روداد به در که نخوره زمين!

دوسه دقيقه همينجور فقط همديگرو نگاه مي کرديم که بهش گفتم:

-من کار خودو کردم!به دير ديرم نرسيدم!

گندم-بياتو

-نه همينجا خوبه!

گندم-چه جوري تونستي؟

-بگم تونمي فهمي!فرقي م نداره!فقط اينو بدون!خواستم وپيدات کردم!

گندم-حالا مي خواي به زور برم گردوني خونه؟

-نه

بليط وپاسپورت روگرفتم طرفش وگفتم:

-هيچ زور واجباري درکار نيس!بگير!

دستش رو دراز کرد وپاکت روازم گرفت

-من ديگه مي رم

اومدم راه بيفتم که صدام کرد وباتعجب گفت:

-کجا؟!

-خونه!!

گندم-ديگه دنبالم نيستي؟

-وقتي پيدات کردم ديگه دنبال چي باشم!؟

گندم-حالا مي خواي بري؟

-اين بازي ديگه تموم شد!مثل بازياي بچه گي وقتي براي ناهار يا شام صدامون مي کردن!يامثل وقتي که توباغ قايم موشک بازي مي کرديم واوني که چشم ميذاشت همه رو پيدا مي کرد!

منم ترو پيدا کردم بازي ديگه تموم شده!

گندم-ومن باختم!

-نه!توبردي!چون منودنبال خودت کشوندي!

گندم-يعني توباختي؟

-نه منم بردم!چون ترو پيداکردم!حالا ديگه هرکاري که دلت مي خواد بکني بکن خودت مي دوني!

گندم-من ديگه تواون خونه نمي ام

يه نگاه بهش کردم وبرگشتم طرفش وگفتم:

-جاشه الان يه سيلي بهت بزنم!به خاطر خودم!به خاطر کاميار طفل معصوم که چقدر دنبالت گشته!به خاطر اون اقابزرگ بيچاره که چقدر داره غصه مي خوره!وبه خاطر پدرومادرت که يه چشم شون اشک ويه چشم شون خون! اما اينکارو نمي کنم چون...

ديگه بقيه ش رونگفتم که زود گفت:

-چون چي؟

-چون ازت بدم مي اد!چون ضعيفي!

اينو گفتم وراه افتادم تاچندقدم رفتم يه مرتبه دنبالم دوئيد ودستمو گرفت ونگه داشت وگفت:

-کمکم کن سامان!

-من نمي تونم کاري برات بکنم!تنها کسي که مي تونه کمکت کنه خودتي!

رفت تکيه ش روداد به ديوار پياده رو وگفت:

-خودم نمي دونم بايد چيکار کنم!

سرش داد زدم وگفتم:

-واقعيت رو قبول کن!

اونم داد زد وگفت:

گندم-واقعيت اينه که من خونواده اي ندارم!

-داري!همون مردوزني که شب وروز دارن برات گريه مي کنن!

گندم-اونا پدرومادر من نيستن!

-چراهستن!پدرومادرتو همونان!

گندم-اگه قراره کسي پدرومادر من باشه چرانرم دنبال پدرومادر واقعي بگردم!؟

-تومي دوني پدرومادر واقعيت کيا بودن؟اصلا مي دوني اگه پيش اونا بودي چه سرنوشتي داشتي!؟

گندم-هرچي که بودن حداقل واقعي بودن!

-آره راست مي گي!اما بدون بدبختي يه واقعيته!بيچارگي يه واقعيته!نداري يه واقعيته!گشنگي يه واقعيته!اينا همه واقعيت هايي که توحتي يه کدوم شونم نمي توني تحمل کني!

گندم-اونا عشق ومحبت پدرومادرم روازم گرفتن!

اين مرتبه ديگه سرش فرياد زدم وگفتم:

-اگه پيش پدرومادر واقعيت بودي هيچ عشق ومحبتي روپيدانمي کردي!اصلا مهر ومحبتي درکار نبوده!فقط بدبختي وبيچارگي بوده!فقط حسرت!حسرت حتي يه غذاي خوب!اما حالا تمام اينا رو که داري هيچي خيلي بيشتر ازظرفيت تم بهت عشق ومحبت دارن!اما تو فقط دنبال يه رويايي!مثل اين فيلما!

گندم-مگه توپيداشون کردي؟

-گشتم دنبالشون وفهميدم که اززور نداري ترو فروختن!مي فهمي يعني چي؟يعني ترو به عمه اينا فروختن که شايد يه سال خرج زندگي شونو دربيارن!

فقط نگاهم کرد!رفتم جلوش وبازوهاش روگرفتم وباهر جمله ازحرفم يه تکون محکم به بدنش دادم وگفتم:

-مي فهمي؟ترو فروختن!مي دوني کاميار اسم شونو چي گذاشته!؟گربه!گربه اي که وقتي چندتا بچه مي زاد يکي شونو مي خوره!مي فهمي؟

ديگه اصلا دست خودم نبود!انقدر ازدستش عصباني بودم که نمي فهميدم دارم چيکار مي کنم!يه وقت به خودم اومدم که نزديک بود بازوش روبشکونم!يه مرتبه ديدم شقايق به حالت دوئيدن اومد بيرون وتامنو ديد جاخورد وهمونجا جلو در خشکش زد!گندمم زد زير گريه ونشست روزمين!ازخودم بدم اومد که چرااينکارو کردم!يه سيگار از توجيبم دراوردم وروشن کردم ورفتم جلوتر وتکيه م رودادم به يه درخت وپشتم روکردم بهشون!

شقايق اروم رفت طرف گندم وکنارش نشست يه چنددقيقه اي هرسه تامون ساکت شديم وقتي سيگارم تموم شد رفتم طرفش وبهش گفتم:

-پدرومادرت همونايي هستن که بزرگت کردن وبهت عشق ورزيدن!همونايي که حرف ازدهنت درنيومده هرچي که خواستي برات حاضر کردن!همونايي که توپرقوبزرگت کردن!به خاطر هيچي م حاضر نيستن ترو بفروشن!حالا اگه خدا براشون نخواسته وبچه دارنشدن دليل براين نمي شه که نتونستن پدرومادر خوبي باشن!پدرومادر بودن وخوبم بودن! اگه ترو از پدرومادر واقعيت گرفتن مطمئن باش که خيلي بيشتر ازاونا دوست داشتن وازت نگه داري کردن! واقعيت اينه!

اينارو گفتم وراه افتادم طرف خيابون تودلم خداخدا مي کردم که دنبالم بياد اما نيومد يه آن باخودم گفتم که برگردم اما گفتم فايده اي نداره!بايد خودش تصميم بگيره!

سرمو انداختم پائين وراه رورفتم اخراي خيابون بود که صداي دوئيدنش روشنيدم اما برنگشتم نگاهش کنم که يه مرتبه ازدور صدام کرد!

-سامان!سامان!

واستادم وبرگشتم!داشت مي دوئيد!تارسيد بهم بغلم کردوگفت:

-کمکم کن من نمي دونم چي خوبه وچي بده!کمکم کن!

اروم موهاشو ناز کردم وبرگشتم طرف خونه شقايق اينا رو نگاه کردم شقايق همونجا واستاده بود ونگاه مون مي کرد!

دستش روگرفتم وباخودم بردم وسرخيابون جلويه ماشين روگرفتم وسوار شديم وبهش ادرس خونه رودادم!

***

تقريبا بيست دقيقه بعد رسيديم دم خونه وحساب ماشين روکردم ودررو باکليد واکردم ورفتيم تو که مش صفرازتو پنجره خونه شون مارو ديدودوئيد بيرون وتارسيد به ما زدزير گريه ونشست روزمين روماچ کردوبلندشد!

مش صفر-کجائي خانم جون؟يه خدا اين جيگرم تيکه تيکه شد!اخه يه دختر خانم فهميده مثل شما ازاين کارا مي کنه؟

گندم بهش سلام کردويه لبخند زد که مش صفر اشک هاشوپاک کرد واومد جلو وسر گندم روماچ کرد وگفت:

-الهي صدهزار مرتبه به درگات شکر!به خدا نذر کرده بودم که اگه پيدات کنن يه شقه گوشت بگيرم وبدم به يه فقير

يه مرتبه زن مش صفرم درحاليکه نصفه نيمه چادرش وسرش کرده بود ازخونه دوئيد بيرون وگريه کنون خودشو رسوند به ما وتارسيد خودشو انداخت توبغل گندم!حالااون گريه بکن وگندم گريه بکن!

به مش صفر اشاره کردم که زنش روصداکنه وبعدش دست گندم رو گرفتم وبردم طرف خونه اقابزرگ وهمونجور که مي رفتيم گفتم:

-عشق يعني اين!محبت يعني اين!اينا که ديگه ترو ندزديدن!پس چراانقدر دوستت دارن؟!

يه مرتبه واستاد ودور وورش رونگاه کرد وگفت:

-چقدر دلم براي اين باغ تنگ شده بود!

-چرا؟!مگه تواين باغ رودرست کردي که دوستش داري دلت براش تنگ مي شه؟!مگه تواين درختا روکاشتي که اگه چند روز نبيني شون دلت براش تنگ مي شه؟!

يه نگاهي به من کردوهيچي نگفت ودوباره دستش رو گرفتم وبردم طرف خونه وقتي دستش تودستم بود يه حال عجيبي بهم دست داد وبي اختيار دستش رومحکم تودستم فشار دادم که برگشت و توچشمام نگاه کرد وبهم خنديد!

خلاصه تارسيديم دم خونه اقا بزرگ که ديدم انگار ازپشت شيشه ماهارو ديده واومده بيرون!زود دست گندم روول کردم که اقابزرگ ازپله ها اومد پايين وگندم پريد توبغلش!فهميدم که دلش خيلي براي اقابزرگ وباغ وخلاصه همه تنگ شده!شايدم تواون مدت مي خواسته که ماها بريم ودنبالش بگرديم وپيداش کنيم که حداقل اين احساس رو داشته باشه که مي خوايمش ودوستش داريم!

وقتي يه چنددقيقه اي دوتايي گريه کردن اقابزرگ يه نگاهي به من کردوگفت:

-کاميار کو؟

-اونم رفته جاي ديگه روبگرده!

آقابزرگ-زنگ بزن بهش زودتر بياد

-چشم.

اقابزرگ-خودتم برو به عمه ت خبر بده که گندم برگشته فقط اروم اروم بهش بگو يه دفعه نگي آ حالش بد ميشه!

-چشم

اينو گفت ويه دستي به موهاي گندم کشيد وباخودش بردش تو لحظه اخر گندم برگشت طرف من ونگاهم کرد!اصلا ديگه دلم نمي خواست يه ثانيه م ازش جدابشم!اما مجبوري رفتم طرف خونه خودمون وتارسيدم دوباره مامان وبابام شروع کردن باهام دعوا کردن!يکي اين مي گفت يکي اون مي گفت!منم فقط واستاده بودم ونگاه شون مي کردم که مامانم پريد به بابام وگفت:

توچراانقدر داد ميزني سرش؟!

بابام-خودتم داري داد ميزني که!

مامانم-من مادرشم!

بابام-خب من باباشم ديگه!

مامانم-ولش کن حالا خسته س!

بابام-آخه من نبايد بدونم اين پسره کجاس؟

رفتم جلو وصورت هردوشونو ماچ کردم وجريان روبهشون گفتم که مامانم يه جيغ کشيد وزد زير گريه!بابامم مرتب خدا رو شکر مي کرد که بهشون گفتم مي رم به عمه اينا خبر بدم!

راه افتادم طرف خونه عمه م وتارسيدم ياد روزي افتادم که يواشکي داشتم گندم رو نگاه مي کردم وبراي اولين بار احساس کردم که دوستش دارم!

اين چندوقته خونه شون شده بود عين خونه اموات!همه چراغاش خاموش بود وصداازتوش درنمي اومد!بيچاره ها چه کشيده بودن!فقط ازترس اقابزرگه بود که به پليس خبر نمي دادن وگرنه تاحالا عکس گندم رفته بودتو روزنامه ها!

يه نگاه به خونه کردم گفتم شايد خونه نباشن اروم چندتاتقه زدم به در وصبر کردم که يه مرتبه درواشد واقاي منوچهري اومد بيرون وتامنو ديد زدزير گريه وگفت:

-عمو چه خبر؟!

بيچاره صورتش انقدر لاغر شده بود که انگا ر شش ماهه که رژيم گرفته!

-سلام اقاي منوچهري حالتون چه طوره؟

يه سري تکون داد وگفت:

-خبري ازش نداري؟

-چرا بي خبر بي خبرم ازش نيستم

هول شد وگفت:

-تلفن کرد؟!فهميدي کجاس؟!

-الان خدمتتون عرض مي کنم عمه کجان؟

-تواتاقش حالش خوب نيس!کي تلفن کرد؟

-اگه اجازه بدين يه سري م به عمه بزنم

تازه فهميد که جلو درواستاده!زود رفت کناروگفت:

-بياتو عزيزم!ببخشين!ببخشين!شدم درست عين گاو!

-اختيار دارين بلا نسبت شما

دوتايي رفتيم توخونه تمام چراغا خاموش بود انقدر دلم گرفت که نگو!اقاي منوچهري چراغا رو روشن کردوکفت:

-عمه ت نمي ذاره توخونه چراغ روشن کنم حقم داره واله انگار بمب گذاشتن توخونه وزندگيمون نمي دونم کدوم چشم ناپاکي نظرمون زد!

-به اميد خدا همه چي درست ميشه!خودتونو ناراحت نکنين!

ازصداي من عمه ازتواتاقش توطبقه بالا اومد بيرون وتارسيدم دم پله ها ديدم بالاي پله واستاده وداره منو نگاه مي کنه! رنگش شده بود عين گچ ديوار!لاغر،ضعيف،بي جون!دلم براش اتيش گرفت!

-سلام عمه جون!

اصلا صداش درنمي اومد اروم يه چيزي مثل جواب سلام بهم داد که زود رفتم بالا وباخودم اروم اروم اوردمش پايين بيچاره رو پاش بند نبود!

بردم طرف اتاق پذيرايي ونشوندمش رويه مبل که يه نگاه به من کردواروم گفت:

-خبري ازش نشد عمه ؟بعد ازمردن من مي خواي پيداش کني!

اينو گفت وزد زير گريه اما صداي گريه ش ديگه مثل صداي سرفه شده بود!

-عمه جون بي خبرم نيستم ازش!خيلي ارومتر شده!

تااينو گفتم چشماش واشد!

-داره نرم مي شه عمه جون!ممکنه توهمين چندروزه جاش روپيداکنيم!

به خدا باچشم خودم ديدم که انگار يه جون تازه رفت توتن عمه م وشوهر عمه م!

عمه م-کجاس عمه؟!چي بهت گفته؟کي باهاش حرف زدي؟

-اروم باشين عمه جون!همچين يه خرده پيش باهاش حرف زدم!

-چي گفت عمه جون؟!چطور بود حالش؟باکي بود؟

-اروم باشين تروخدا حالش خوب خوبه

عمه م-منوچهري روشن کن چراغا رو ببينم!

اقاي منوچهري م که يه تکوني خورده بود زود تموم چراغا روروشن کرد که گفتم:

-ببخشين اگه زحمت نيس يه ليوان اب..

حرفم تموم نشده بود که عمه م مثل فنر ازجاش پريد واقاي منوچهري جلوتر دوئيد طرف اشپزخونه!منظورم اين بود که کم کم بهشون بگم!چون باحال وروزي که اينا داشتن اگه يه ضرب مي گفتم گندم برگشته هردوجابه جا سکته مي کردن تابرام اب اوردن يه خرده خوردم وگفتم:

-انگار مي خواد برگرده!ماباهاش خيلي حرف زديم!

عمه م-الهي پيش مرگت بشم عمه الهي خير ازجووني ت ببيني!کي برمي گرده عمه جون؟کي؟

-فردا پس فردا انگار مي خواد برگرده خونه!

يه مرتبه اقاي منوچهري که گريه ش گرفته بود دولاشد وسجده کرد وگفت:

-اي قاضي الحاجات شکرت!اي رحمان الرحيم شکرت!اي...

عمه م که فقط سرش روگذاشت روشونه من که بغلش رومبل نشسته بودم ويه صداهايي ازتوگلوش درمي اومد که يه خرده شبيه صداي گريه بود!خودمم گريه م گرفته بود اما چيکار مي تونستم بکنم!؟بايد کم کم بهشون مي گفتم ياد کاراي کاميار افتادم که اين وقتا چيکار مي کرد!

-ببخشين يه ميوه اي چيزي ندارين توخونه؟

اقاي منوچهري دوئيد طرف اشپزخونه ويه خرده بعدش برگشت ويه سيب چروکيده باخودش اورد وگفت:

-ببخشين عموجون اما فقط همينو داريم اخه اين چندوقته...

نذاشتم حرفش تموم بشه وگفتم:

-واله شرمنده م امامن مخصوصا اين طوري مي کنم که شماها يه خرده اروم بشين وبتونم حرف بزنم!

بعدش شروع کردم به خنديدن که بفهمن براشون يه خبر خوش دارم!دوتايي فقط تودهن منو نگاه مي کردن که گفتم:

-يه خبر خوش ديگه م براتون دارم!

عمه م فقط دستمو گرفت وفشارداد که گفتم:

-فقط بايد اروم باشين!باشه؟

عمه م-ترو جون بابات بهم زودتر بگو!تروجون مادرت زودتر بهمون بگو!

-بايد اروم باشين عمه جون!هيجان براي شما خوب نيس!

عمه م-باشه باشه!من اروم ارومم!فقط بگو خبر خوشت چيه؟

-گندم الان اينجاس!توخونه اقابزرگه!

تااينو گفتم که عمه م منوهل داد يه طرف وازجاش بلند شد وپابرهنه ازخونه دوئيد بيرون وپشت سرشم اقاي منوچهري دوئيد!موندم من تک وتنها توخونه!انقدر سريع حرکت کردن که باورم نمي شد!ازخودم خنده م گرفت وبلند شدم ودنبالشون دوئيدم!پامو که ازخونه گذاشتم بيرون ديدم عمه اينا اصلا نيستن!

دوئيدم طرف خونه اقابزرگ که ديدم مامانم وبابام اونجان!عمه م افتاده بود روي گندم ودرواقع داشت ازفرق سرش تا نوک پاش روماچ مي کرد!اقاي منوچهري که همون کنار غش کرده بود وبابام داشت بادش مي زد!مامانمم داشت به زور عمه م رو ازگندم جدا مي کرد!گندمم چسبيده بود به عمه م وولش نمي کرد!واقعا صحنه ديدني وقشنگي بود!صدا ي گريه گندم ازهمه بلند تر بود!گريه مي کرد وجيغ مي کشيد!برگشتم اقابزرگ رونگاه کردم که داشت گريه مي کرد! اونم يه نگاهي به من کردوخنديد!يه نيم ساعت سه ربعي اين برنامه ادامه داشت تااون التهاب اول فروکش کرد!

ازپله هاي خونه اقابزرگ اومدم پائين ورفتم طرف درباغ ويه سيگار روشن کردم وشروع کردم به کشيدن وراه افتادم! مي خواستم زودتر کاميار برگرده تاجريان روخودم بهش بگم!موبايلمو دراوردم ويه زنگ بهش زدم که جواب نداد رفتم رو يه نيمکت نشستم انقدر امروز اين ورواون ور رفته بودم که پاهام دردگرفته بود!

يه ساعتي که گذشت صداي بوق ماشين کاميار روشنيدم ودوئيدم طرف گاراژ وتامش صفر بخواد بياد بيرون دررو واکردم وکاميار باماشين اومد تو وتاپياده شد جريان روبهش گفتم اونم خيلي خوشحال شدودوتايي دوئيديم طرف خونه اقابزرگ وازپله ها رفتيم بالا!باباي کاميار ومامانش دوکامليا وکتايون وافرين ودلارام وعمه وعباس اقا م جمع شده بودن اونجا!مش صفر همه شونو خبر کرده بود!همه ساکت نشسته بودن وفقط گندم بود که گريه مي کرد!تا کاميار رسيد وچشمش به فاميل افتاد گفت:

-چشم شما روشن!چشم همه مون روشن!مبارکا باشه!ايشاله هميشه خندي وشادي وخوشي باشه!ايشاله..

اينارو مي گفت وروزمين رونگاه مي کرد بعددولا شد ويه لنگه کفش ورداشت ورفت طرف گندم وگفت:

-من اين پدرواون پدرتو مي سوزونم پدرسوخته ورپريده اتيش به جون گرفته!زندگي واسه من نذاشتي اين چندوقته! پدرمودراوردي!اينا به توبد کردن موبايل وعابر بانک من چه گناهي کرده بود!؟

اينا رو مي گفت وبالنگه کفش مي رفت طرف گندم که گريه گندم شديد تر شد!

کاميار-خيلي خب!کولي بازي در نيار!ازسر تقصيراتت گذشتم!بس کن ديگه!نمي زنمت!فقط زود اون موبايل رو بده که ازغصه دوريش 3کيلو اب شدم!

همه زدن زير خنده وگندم ازتوجيبش موبايل وکارت عابر بانک کاميار رودراورد وداد بهش وخنديد!کاميارم هردو رواز تودستش کشيد بيرون وگفت:

-مرده شور اون دست کج ت رو ببرن!حالا بلندشو هرجا مي خواي بري برو خوش اومدي سارق بي حيا!

بعد همينجور که موبايل وکارت رومي ذاشت توجيبش برگشت طرف افرين ودلارام وباخنده گفت:

-حال شماها چطوره دخترا؟اين چندوقته نرسيدم يه دستي سروگوش شماها بکشم!يعني يه حالي ازتون بپرسم!

همه زدن زير خنده که افرين گفت:

-تودوتا موبايل مي خواي چيکار اخه؟

کاميار-موبايلاي من زنونه مردونه س!شماره يکي شو ميدم به خواهرا شماره يکي شوميدم به برادرا که نکنه خداي نکرده خط رو خط بيفته ويکي اون وسط حرفاي بي ناموسي بزنه!

دوباره همه زدن زير خنده!برگشتم به گندم نگاه کردم که ديدم اونم داره منو نگاه مي کنه!يه مرتبه دوباره همون حالي که اون روز جمعه نسبت بهش پيدا کرده بودم بهم دست داد!

داشتم نگاهش مي کردم وبهش مي خنديدم که کاميار اروم زد توپهلوم وگفت:

-تاتو نگاه مي کني کار من اه کردن است

اي به فداي چشم تو اين چه نگاه کردن است؟!

برگشتم طرفش که باچشماش دلارام روبهم نشون داد تاچشمم به دلارام افتاد تنم لرزيد همچين داشت به من وگندم نگاه مي کرد که اگه دستش مي رسيد هردومونو مي کشت!

سرمو انداختم پائين وتاهمه داشتن باهمديگه حرف مي زدن ازخونه اقابزرگه اومدم بيرون وروپله ها نشستم که يه دقيقه بعد کاميارم اومد پيشم نشست وگفت:

-حالا مي خواي چيکار کني؟

-چي رو؟

کاميار-گندم رو ديگه؟

-هيچي !همون کاري که قبلا مي کردم!

کاميار-يعني مي خواي فقط دزدکي نگاهش کني؟خاک برسرت کنن!اين همه زحمت کشيديم تاپيداش کرديم حالا فقط مي خواي نيگاش کني!؟واله توخوب صبر وتحملي داري!

-گم شو کاميار منظورم اين نبود که!

کاميار-پس منظورت ازاينکه گفتي همون کاري که قبلا مي کردم چي بود؟اهان!داستان ماجايي تموم شد ه مي خواستي رودرخت قلب بکشيم!يعني تومي خواي بري ازاونجا ادامه بدي!؟

-اِ لوس نشو!

کاميار-پس مي خواي چه غلطي کني؟

-فعلا مي خوام برم بگيرم بخوابم که ازخستگي روپام بند نيستم!توام خسته اي بروبگير بخواب!

کاميار-نمي خواي بدوني جريان من باحکمت چي شد؟

-فردا برام بگو!

کاميار-من طاقت ندارم تافردا خودمو نيگه دارم!

-اخه من الان ديگه مغزم کار نمي کنه!

کاميار-مغزت رو مي خوام چيکار؟!همون دوتا گوش ت دراختيارم باشه کافيه!

-خب بذار فردا سرفرصت همه رو برام بگو!

کاميار-تافردا دير ميشه!

-مگه قراره من کاري برات بکنم که تافردا دير ميشه؟

کاميار-هرچيزي همون موقع که گرمه جالبه!ازش بگذره ديگه فايده نداره!

-خب بابا!بگوببينم چيکار کردين؟

کاميار-ببخشين سامان جون!مسائل خانوادگي رونمي شه براي هرکسي گفت!

-زهر مار!توچه جون وحوصله اي داري!

کاميار-اصرار نکن که نمي تونم برات بگم!

-به درک!

کاميار-خب حالا که خيلي مشتاقي بدوني بهت مي گم شام بردمش بيرون بهش جيگر دادم خورد

-جيگر؟دختره رو بردي بهش جيگر دادي بخوره؟

کاميار-آره خيلي م خوشش اومد

-دروغ مي گي توازاين ادما نيستي!

کاميار-مي گم به جون تو

-دختره رو بردي جيگرکي؟حتما برديش ميدون انقلاب!

کاميار-نه خره!بردمش رستوران...بهش جيگر لاک پشت دادم خورد!مي دوني پرسي چند؟؟؟؟؟؟

-خب؟!

کاميار-خيلي دختر خوب وخانميه!خيلي ازرفتارش خوشم اومد!

-خب به سلامتي مبارکه ايشاله!

کاميار-اما يه خرده باهم اختلاف سليقه داريم

-خب اون اول زندگي طبيعيه!بعدا حل ميشه!

کاميار-فکر نکنم!

-براي چي؟!

کاميار-ببين مثلا من دوست دارم ازدواج که کردم زنم بشينه توخونه وکهنه بشوره رخت بشوره جوراباي منو وصله کنه اشپزي کنه بچه داري کنه!اون مي خواد دکتر بشه ومريضارو معالجه کنه!من هشت تا بچه مي خوام اون يه دونه! من اهل رفت وامدم اون نيس!من شولوغم اون ساکت!

-برو گم شو حوصله ندارم!راست بگو ببينم چي شد!

کاميار-هيچي وقتي داشتيم شام مونو مي خورديم ومن يه خرده باهاش صحبت کردم بهم گفت البته باخجالت زياد باهام حرف مي زد يعني طفل معصوم خيلي محبوبه!مثل اين گندم اينا گرگ نيس!

-خب بگو حالا

کاميار-هيچي بهم گفت ببخشين کسي توزندگي شما هس؟

-خب توچي گفتي؟

کاميار-گفتم بعله!بابام هس ننه م هس خوهرام هستن عموم هس زن عموم هس ...

-اِه... مي رم آ

کاميار-خنديدوگفت منظورم نامزدي چيزي يه گفتم اصلا!تواولين واخرين کسي هستي که توزندگي من مي آي!

-راست مي گي؟؟

کاميار-خب اره!!

-اونم باور کرد!

کاميار-نمي دونم!

-چه جوري تونستي اين حرف روبزني؟

کاميار-خيلي راحت!مثل توباشم خوبه؟

-خب ادم بايد حقيقت روبگه!

کاميار-به اين دخترا فقط کافي بگي مثلا يه پيرزنه بود که وقتي من سه سالم بود منوماچ مي کرده!ديگه خربيار وباقالي روبار کن!ازاون به بعد اگه ننجون تم يه روز بهت يه تلفن بزنه وامصيبتا!

-خب بعدش چي شد؟

کاميار-هيچي گفت چه طور به فکر ازدواج افتادي؟منم گفتم چون من درتمام طول عمرم يه پسر سر بزير ونجيب بودم پدرم تصميم گرفت که بهم زن بده که نکنه خداي نکرده ازراه بدر شم!

-اونم باور کرد؟

کاميار-نمي دونم ولي خيلي خوشش اومد!

کاميار-ديدي حالا جريان شام خوردن ما چه قدر بانمک وهيجان انگيزه؟

-خب بگو ببينم!

کاميار-بهم گفت شما براي ازدواج چه بررنامه اي دارين؟منم گفتم همون برنامه اي که قبل ازازدواج داشتم

مرده بودم ازخنده

-خب!

کاميار-گفت شما کلا باچه تيپ ادما يي دوست هستين ومي گردين؟منم گفتم من تايادم مي اد ياسرم تودرس ومشق وتحصيلم بوده ياکاروحرفه وپيشه!تنها دوستي م که داشتم همين سامان بوده!گفت سامان خان چه جور جووني هستن؟ گفتم يه جوون برازنده يبس مادر زادي!گفت ازچشماشون معلوم بود گفتم حکمت خانم باور کنين اگه اين سامان رو تو يه فوج دختر ول کنين ازاين ور نجيب مي ره تو ازاون ور نجيب تر مي اد بيرون!

داشت ازخنده اشک ازچشمام مي اومد پائين!

-باور کرد؟!

کاميار-اره ديگه!ترو هرکسي بااين قيافه ببينه باور مي کنه ازت بخار بلند نمي شه!

-زهر مار

کاميار-نجابت ترو باور کرد ولي انگار توپاکي من شک کرد!

-چطور؟

کاميار-هيچي اخراي شام مون بود که گفت خيلي عجيبه که پسري بامشخصات شما هيچ تفريح وسرگرمي نداشته باشه! منم گفتم من تفريح وسرگرمي داشتم!سينما مي رفتم،روزنامه مي خوندم،کتاب مي خوندم،حتي چندبارم لونا پارک رفتم!

-خب چي گفت؟

کاميار-زد زير خنده منم ديدم داره گندش درمي اد صحبت روکشوندم به مسائل پزشکي ودانشگاه واين چيزا!

-خب پس به خير گذشت؟

کاميار- نه بابا چي به خير گذشت؟داشت راجب دوران پرستاري واين چيزا صحبت مي کرد که من يه مرتبه تحت تاثير جو قرار گرفتم وازدهنم پريد و گفتم الهي من بميرم واسه اين دوران شيرين!قديما مي گفتن توبه گرگ مرگه ها! من باور نمي کردم!

-توبه براي گرگ مرگه!واسه توفکر نکنم مرگم باعث توبه بشه!

کاميار-ديگه اينجوري هام نيس که تومي گي!

-چرابراي توهس

کاميار-يعني مي گي اگه من بميرم هنوزم اين اخلاقام رودارم؟

-حتما داري

کاميار-يعني تومي گي من مي تونم به اون دنيام اميدوار باشم؟

-بلندشو برودنبال کارت!من رفتم بخوابم

کاميار-نمي خواي بقيه ش روگوش کني؟

-مگه بقيه م داره؟

کاميار-اصل کاريش مونده!فقط بيابريم وسط درختا يه سيگار بکشيم!اينجاتوديد اقابزرگه ايم!

راه افتاديم دوتايي رفتيم وسط درختا ورويه نيمکت نشستيم!

-زود بگو که خوابم گرفته!

دوتاسيگارروشن کرد ويکي شو داد به من وگفت:

-هيچي ديگه تااينو گفتم مات به من نگاه کرد!ديدم اي دل غافل چه چرت وپرتي گفتم!اين بود که زود گفتم مايه فاميلي داشتيم که پرستار بود هرشب که ازسر کار برمي گشت خونه انقدر اتفاقات شيريني براي ما تعريف مي کرد!مثلا مي گفت يه مريض داشته مي مرده که به موقع رسيده ونجاتش داده!يامثلا يه مريض ديگه داشته مي رفته توکما که اين گرفته وکشيدتش بيرون!انقدر مالذت مي برديم که اين مريضارو نجات مي دادن!

-باور کرد؟

کاميار-نمي دونم واله!حالامن گفتم ايشاله باور کنه!به دلت بد نيار!خلاصه شام که تموم شد دسر سفارش داديم وتادسر رو بيارن يه چيزي گفت که پاک نااميدم کرد!

-چي گفت مگه؟

کاميار-گفت من هميشه دلم مي خواست بامردي اشنا بشم که سربزير ونجيب وساکت واهل خونه وزندگي باشه!راستش هرچي گشتم يه کدو ازاين مشخصات روتوخودم پيدانکردم!حالا توميگي چيکار کنم؟

-خب يه خرده اخلاقت رودرست کن!

کاميار-توميگي مثلا چيکار کنم که نجيب بشم؟اصلا توچه جوري سربزير ونجيبي؟

-ببين اول بگواين حکمت رودوست داري؟

کاميار-انگار اره

-خب بايد به خاطرش خودتو اصلاح کني!

کاميار-مي کنم!

-خب افرين قدم اول اينه که اين دوتا سيم کارت موبايلتو بفروشي ويه دونه نوبخري!

کاميار-نجابت چه ربطي به مخابرات داره؟

-ربطش اينه که اگه اين موبايلات نباشن شماره تودست کسي نيس وتويه خرده درست مي شي!

يه فکر ي کردوگفت:

-اون شماره هايي که توذهنم هس وحفظم روچيکار کنم؟

-اونا روهم بايد به مرور زمان فراموش کني!

کاميار-خب قدم دوم چيه؟

-قدم دوم اينه که ازفردا صبح مثل ادم بلندشي وبابابات بري کارخونه وبذاري منم برم کارخونه صبح بريم وعصر برگرديم اينجوري ديگه صبح تاعصر وقت نمي کني بري دنبال کاراي ديگه!

کاميار-عصر به بعد روچيکار کنم؟

-عصر به بعد باهميم ديگه!

کاميار-يعني اگه باهمديگه بريم نجيبي مون خراب نمي شه؟

-نخير منظورم اينه که اگه باهمديگه باشيم جاهاي ناجور نمي ريم!

کاميار-پس اين همه جا رفتيم من باکي رفتم؟باتورفتم ديگه!

-اِ ه اون مال قديم بود مي گم ازحالا به بعد!

کاميار-يعني ازالان به بعد مي شينيم نجابت مونو مي کنيم!

-آفرين

کاميار-کاري م باکار هيچکي نداريم

-آفرين

کاميار-يعني يه کوچولو اندازه يه ارزن م کاربد نمي کنيم!

-آره آفرين

کاميار-اما اينجوري نجابت کردنم سخته ها!

-خب بعله ادمي که بخواد نجيب باشه بايد يه چيزايي م تحمل کنه!

کاميار-عوضش هرجاپاتو بذاري مي گن اين نجيبه!

-بعله بعله

کاميار-مدرک نجابتم به ادم مي دن؟يعني يه چيزي ميدن به ادم که بشه همه جا نشونش داد؟

-مسخره مي کني؟

کاميار-نه به جون تودارم مي پرسم!

-اخه نجابت مدرک داره؟

کاميار-خب اگه اين همه سختي رو تحمل کرديم وکسي نفهميد چي؟

-حتما همه مي فهمن يعني مردم مي دونن کي نجيبه وکي نيس ديگه!

کاميار-زکي!اگه قراره ازاين گواهي هاي شفاهي باشه که من همين الانشم جزء نجيبا محسوب مي شم مي گي نه برو از هرکدوم ازاين کاسبا ومغازه دارا بپرس!

-اونا که قبول نيستن؟

کاميار-پس کي قبوله؟

-ادماي ديگه

کاميار-مثلا کدوم ادما اگه بگن نجيبه حرفشون قابل قبوله؟

-باباهمين مردم ديگه

کاميار-خب همين مردم دارن مي گن من همين الانم نجيب م ديگه!

-ول کن بابا!اصلا لازم نکرده تونجيب بشي!نجابت توخون تونيس!

کاميار-اون وقت توخون توهس؟

-اي!تقريبا

کاميار-يعني توتقريبا نجيبي؟

-اره ديگه

يه فکري کردوگفت:

-نجابت تقريبي چه جوريه؟يعني يه نفر مي ره جلو مي ره جلو تالب کثافت کاري م مي رسه اما ازهمونجا برميگرده اون وقت بهش مي گن نجابت تقريبي داره؟

اومدم يه چيزي بهش بگم که سروکله افرين پيداشد وازلاي درختا اومد جلو وتارسيد به ما وگفت:

-نشستين اينجا توتاريکي چيکار مي کنين؟

کاميار-داريم تقريبا نجابت مي کنيم

افرين-چيکار مي کنين؟

-ازخونه اقابزرگ اومدي؟

افرين-اره

-گندم داشت چيکار مي کرد؟

افرين-نشسته بود وباخاله واقاي منوچهري واقابزرگ اروم حرف مي زد

-حالش خوب بود؟

افرين-اره بد نبود

بعد برگشت طرف کاميار وگفت:

-راستي کارت داشتم کاميار

کاميار-چي شده؟

افرين-فرداشب يه مهموني دعوت دارم اگه بياي باهمديگه مي ريم

کاميار-مهموني چي هس؟

افرين-يکي ازدوستام داره مي ره خارج همه بچه هارو دعوت کرده!

کاميار برگشت طرف من وگفت:

-نجابت ما چند تاچنده؟

-چي؟

کاميار-يعني ازچه ساعتي تا چه ساعتي يه؟9شب تموم مي شه مابريم به کارمون برسيم؟

افرين-دارين شماها چي مي گين؟نجابت چندتاچنده يعني چي؟

کاميار-توازاين چيزا سردر نمي اري بيخودي م سوال نکن اينا مربوط ميشه به تزکيه نفس وعرفان وفلسفه واين چيزا!

افرين-اهان ازاين جلسات عرفاني واين چيزاس؟

کاميار-اره اما ساعتش رونمي دونم چند تاچنده؟

افرين-بالاخره مي اي يانه؟

کاميار-ببين!ما ديگه اون ادماي سابق نيستيم ما يه تصميماتي براي خودمون گرفتيم يه برنامه اي مي خوايم دوتايي اجرا کنيم!

افرين-چه برنامه اي؟

کاميار-يه چيزي شبيه رژيم غذايي يه!مثلا ازيه ساعت تايه ساعت هيچ کاري نمي کنيم مي ريم کارخونه وبرمي گرديم بعدش م دوتايي باهميم!

افرين-خب دوتايي بياين تمام دوستام مي ان اونجا!

کاميار يه نگاه به افرين کردوگفت:

-ابليس کي گذاشت ما بندگي کنيم؟اين مهموني تون ازچه ساعتي شروع ميشه؟

افرين-6-7 بعد ازظهر

کاميار-نه نه اصلا ما تا ساعت هشت نه شب تورژيميم 9به بعد خواستي مي ائيم

بعد برگشت طرف من وگفت:

-خوبه ديگه؟ازصبح تا نه شب نجابت 9به بعد استراحت!اينطوري تقريبا نجيبم فوقش بکشه تا12شب!سه ساعت توبيست وچهار ساعت اصلا حساب نمي شه!

داشتم چپ چپ نگاهش مي کردم که موبايلش زنگ زد وزود ازجيبش دراورد ويه نگاه به ساعتش کرد وگفت:

-الان نزديک 11س!يه ساعت وربع ديگه ازاستراحتم مونده!

اينو گفت وتلفن روجواب داد وتاگفت الو وبلند شدورفت اون طرف تروشروع کرد باحرف زدن با تلفن

افرين يه نگاهي بهش کردوگفت:

-اصلا سير موني نداره

بعد نشست رونيمکت وگفت:

-خيلي زحمت کشيدين تاتونستين پيداش کنين؟

-اي چندتا ازدوستام کمک کردن

افرين-کجارفته بودحالا؟

-بالاخره يه جايي بود ديگه!دلارام چطوره؟اين چندوقته نديده بودمش

افرين-حالا که گندم برگشته خيال ازدواج باهاش روداري؟

-نمي دونم صحبتي دراين مورد نکرديم

يه چنددقيقه اي ساکت شد وبعد گفت:

-تصميم خودت چيه؟

-فعلا هيچي

افرين-واقعا؟

-واقعا

افرين-پس کاميار چي به من گفت؟

-اون ازطرف خودش حرف زده

افرين-يعني توعاشق گندم نيستي؟

ياد حرف ميترا افتادم وگفتم:

-عشق که به اين شلي آ نيس!

يه خرده ديگه صبر کرد وبعد گفت:

-توازدلارام بدت مياد؟

-نه براي چي؟

افرين-به خاطر کاري که کرده.

-اون مال گذشته س گذشته ها روهم بايد فراموش کرد

خنديدوتااومد حرف بزنه که ازدور کامليا پيداش شد وتامارو ديد اومد طرف ما که من زود به افرين گفتم:

-ببين افرين ازت مي خوام خواهش کنم که ديگه صحبت ازدواج و اين چيزا رو نکني من فعلا يه همچين تصميمي ندارم

دوباره خنديدوگفت:

-باشه

کامليا اومدوباهاش سلام واحوال پرسي کردم ويه دقيقه که گذشت کاميارم تلفن ش تموم شد واومد که افرين گفت:

-بالاخره چيکار مي کني؟مي اي يانه؟

کاميار-مي ام بابا!يعني فردا بهت خبر ميدم

افرين-پس يادت نره

اينو گفت وخداحافظي کردورفت که کامليا گفت:

-داداش چيکار کردي برام؟

کاميار-اصلا غصه نخور به اقابزرگ گفتم خودش بابابا صحبت مي کنه خيالت راحت باشه

کامليا خنديدوبلند شدوکاميار رو ماچ کرد ورفت ودوتايي تنهايي شديم که کاميار گفت:

-قاشق اول رو که گذاشت دهنش گفت...

-قاشق چيه؟

کاميار- قاشق اول دسر ديگه!

-چي؟

کاميار-دارم بقيه جريان روتعريف مي کنم حواست کجاس؟

-آهان بگو

کاميار-قاشق اول دسر روکه گذاشت تودهنش گفت واقعا خوشمزه س!گفتم نوش جان قاشق دوم روکه خورد گفت واقعا عاليه گفتم گواراي وجود وقاشق سومي روکه ورداشت وبرد طرف دهنش،يه مکثي کردوبعدش گذاشت تودهنش وگفت چقدر خوش طعمه گفتم گوشت بشه به جونتون قاشق چهارم روکه...

-بروگم شو حوصله داري!

کاميار-نه به جون تو!سرهمين قاشق چهارم بود که ديگه نذاشت دهنش وگفت مي دونين کاميار خان گفتم خير نمي دونم اونم قاشق چهارم روگذاشت دهنش!

-پامي شم مي رم آ

کاميار-دِ گوش کن ديگه دستش رفت واسه قاشق پنجم که گفت((من توخانواده فقيري...

ديگه نذاشتم حرف بزنه وگفتم من همه اينا رو مي دونم اونم يه نگاهي به من کرد وديگه هيچي نگفت ودوتايي شروع کرديم قاشق قاشق دسرمونو خوردن!اينم ازاين جريان!بهتم گفته باشم که دسرشم واقعا خوشمزه بود!

ازجام بلند شدم وگفتم:

-واقعا بي مزه اي کاميار

کاميار-کجا؟!

-مي رم بخوابم اگرم جلومو بگيري همين جا مي خوابم!

کاميار-خيلي خوب برو اما مي گم کاشکي قبل ازخواب مي رفتي يه بار دزدکي گندم رونگاه مي کردي که شب راحت تر بخواي!

-لوس نشو انقدرم تودهن همه ننداز که من وگندم قراره باهم عروسي کنيم شب بخير

راه افتادم طرف خونه مون واز جلو خونه اقابزرگ ردشدم ازکفشاي دم درمعلوم بود که همه رفتن خونه شون وفقط گندم وعمه واقاي منوچهري اونجان.رفتم طرف خونه خودمون اما ديگه مثل شباي قبل ناراحت نبودم!

تارسيدم ديدم مادرم برام شام نگه داشته اما اينقدر خسته بودم که يه تيکه نون ورداشتم ورفتم طرف اتاق خودم ولباسامو عوض کردم ورفتم توتختخوابم وهمونجا يه تيکه نون رو خوردم وزود خوابيدم.

هنوز چشمام گرم نشده بود که ديدم يه چيزي روشکمم وول وول مي کنه پتورو پرت کردم کنار وچراغ روروشن کردم که ديدم يه قورباغه س!

پاش روگرفتم وانداختمش ازاتاق بيرون وازپنجره سرمو کردم بيرون که ديدم کاميار زير پنجره م نشسته!

-نميذاري يه ساعت بخوابيم؟

کاميار-اخه من امشب خوابم نمي اد!

-خب من چيکار کنم؟

کاميار-بيا يه خرده باهمديگه حرف بزنيم شايد خوابم بگيره!

-مي ام اما فقط نيم ساعت آ!

کاميار-باشه نيم ساعت

پتو روپيچيدم به خودم وازپنجره پريد بيرون وباکاميار رفتم وسط باغ ورويه نيمکت نشستيم که دوتاسيگار روشن کردوگفت:

-چه هوايي؟چه اسموني؟چه درختايي؟ادم همينجوري احساس عشق مي کنه چه برسه به اينکه ازيه دخترم خوشش اومده باشه!

-پس انگار خيلي دوستش داري؟!

کاميار-نمي دونم!يعني يه احساس بخصوصي بهش دارم شايد به خاطر اينه که مي دونم خواهر گندمه يعني باهاش احساس غريبه گي نمي کنم!راستش مي خوام يه کاري براي نصرت بکنم!مي خوام ببرم بخوابونمش بيمارستان وترکش بدم ويه کار درست وحسابي م براش جور کنم به نظر توچطوره؟

-خيلي عاليه!

کاميار-مي اي فردا يه سر بريم پيشش!؟

-کارخونه روچيکار کنيم؟اين چندوقته اگه بهمون چيزي نگفتن به خاطر گندم بود حالا که ديگه پيداش کرديم به چه بهانه اي اززير کار دربريم؟

کاميار-خب دوباره مي بريمش يه جاگم وگورش مي کنيم وبعد مي گرديم دنبالش تاپيداش کنيم!

-حالا کجا مي خواي بري که باهاش حرف بزني توهمون خونه؟

کاميار-فردا يه زنگ بهش مي زنم!

بعدش دوباره اسمون رونگاه کرد وگفت:

عجب دنيايي يه ها!بعد ازاين همه سال دوباره برادرش روپيدا کرديم!

بعد يه نگاهي به من کردوگفت:

-وقتي باحکمت داشتم شام مي خوردم خيلي دلم برات تنگ شده بود!

-راست مي گي؟

کاميار-اره به جون تو!اصلا وقتي تونيستي آ انگار يه چيزي مو گم کردم!راستش اومدم الان اينو بهت بگم!

نگاهش کردم وبهش خنديدم وگفتم:

مي خواي امشب بياي خونه ما!

يه مرتبه ازجاش بلندشدوگفت:

-هرکي زودتر رسيد تخت مال اون!

بعدش دوئيد طرف اتاق من ومنم دنبالش دوئيدم!

***

تقريبا ساعت 11صبح بود که رسيديم دم خونه نصرت اينا کاميار قبلش بهم زنگ زده بود وباهاش قرار گذاشته بود وقتي ماشين روجلوي در پارک کرديم به کاميار گفتم:

-برگرديم صاحب ماشين نيستيم آ!

کاميار دزدگيرش رو زد وگفت بيا بريم تو به نصرت مي گيم باماشين اومديم يه کاريش مي کنه دوتايي دررو واکرديم وپرده رو زديم کنار ورفتيم تو خونه پر بود ازبچه هاي قدونيم قد يه نگاهي به بچه ها کردم وبه کاميار گفتم:

-امروز مگه تعطيلي اي چيزيه؟

کاميار-واسه بچه هامي گي؟

-اره

کاميار-فکر کنم اينا اصلا مدرسه نمي رن!

يه نگاه ديگه به حياط کردم وگفتم:

-واقعا جاي مزخرفيه اينجا!دارم خفه مي شم!

کاميار-نصرت مي خواست جاي ديگه قرار بذاره اما من مخصوصا بهش گفتم مي ائيم اينجا!

-چرا؟ديوونه اي؟

کاميار-نه دلم مي خواست بازم اينجا روببينم بيابريم تو

-اين بوي گند چيه مي اد؟

کاميار-فکر کنم دارن سوخته هاي ترياک رومي جوشونن!

راست مي گفت!جلوهر اتاق رونگاه مي کردم يه چراغ نفتي يا گاز پيک نيکي بود وروش يه قابلمه سياه ودود زده بغل بعضي هاشونم يايه پيرزن نشسته بود يايه پيرمرد يايه بچه!بوي گند ترياک سوخته واشغال داشت خفه م مي کرد!

دوتايي راه افتاديم طرف اتاق نصرت که وسط حياط يه جووني ازاتاقش اومد بيرون وصدامون کرد وگفت:

-اقايون محترم يه دقه تشريف بيارين اينجا!

دوتايي واستاديم وخودش کفشاشو که پاشنه هاشو خوابونده بود پاش کردوکتش روهول هولکي انداخت رو شونه ش وبه حالت دوئيدن اومد طرف ما وتارسيد گفت:

سلام عرض کردم خيلي خوش اومدين صفااوردين بااقانصرت کار دارين؟

داشت تلو تلو مي خورد اصلا روپاش بندنبود!

کاميار-خيلي ممنون بعله بااقا نصرت کارداريم

يارو يه نگاه به طرف اتاق نصرت کرد واروم گفت:

-داداش اگه جنس مي خواين عوضي رفتين آ!اقانصرت تويه خط ديگه حال مي کنه جنس خوب واعلا مي خواين خودم نوکرتونم!

کاميار-نه اقا جون دنبال اين جور جنسا نيستيم!

يارو همينجوري چشماش مي رفت روهم تااومديم بريم که بازوي کاميار رو گرفت وگفت:

-هرجورشو که بخواين موجوده!قاطي پاطي م نداره!صاف صاف!فقط بگو چي طالبين؟

کاميار-مگه تعارف با شما داريم؟مي گم نمي خوام ديگه!

يارو-شما يه بار ازما جنس ببر پول شم نده!اگه خوب بود بازم بيا سراغ مون!

کاميار-باباجون من خودم فروشنده م فقط خورده پا نيستم حالا خيالت راحت شد؟

يارو-اِ چه جوري معامله مي کني؟شرطي؟

توهمين موقع نصرت ازتواتاقش اومد بيرون وگفت:

-آقا جهانگير ول شون کن اينا اينکاره نيستن!

يارو که اسمش جهانگير بود برگشت طرف نصرت ويه مکثي کردوگفت:

سلام اقانصرت چشم روتخم چشمام امرتون مطاع!

بعد نصرت اومد طرفمون وباهمديگه سلام وعليک کرديم که کاميار گفت:

-نصرت خان باماشين اومديم دم درپارکش کرديم!

نصرت-اِ اينجا ناجوره که!

بعدش رفت طرف در وتايه خرده ازمون دور شد جهانگير که حالش خيلي خراب بود اومد جلوتر ويه مرتبه دولا شد ودست کاميار رو ماچ کرد وگفت:

-جون مادرت يه اقايي بکن ويه چيزي به من بده خيلي داغونم

کاميار دستش روکشيد کنار وگفت:

-اگه براي چيزاي ديگه مي خواستي بهت پول مي دادم اما براي اين وامونده نه!

جهانگير-کارمن ازاين حرفا گذشته ديگه جون هرکي دوست داري تااقا نصرت برنگشته کارمو راه بنداز!غلام تونم! کوچيک تونم!حالم خيلي خرابه نرسه بهم مي ميرم!

يه نگاه بهش کردم وگفتم:

-اگه بهت برسه چند وقت ديگه ميميري الانم بامرده فرقي نداري!

جهانگير-راست مي گي شما!کفاره مرده هاتونو بهم بدين خير وخيرات اموات تونو بهم بدين!صدقه سري خواهر مادرتونو بهم بدين!به علي قسم ازديشب تاحالا تنم سيم کشي ميره!بذار پاتو ماچ کنم!

اينو گفت وخودشو انداخت روپاي کاميار کاميار دولا شد که بلندش کنه اما مگه بلند مي شد!همونجوري خودشو مي کشيد روخاک وخل ويه دقيقه پاي منو مي گرفت وتاازدستش درمي اوردم پاي کاميار رومي گرفت داشت زار زار گريه مي کرد حالم دوباره بد شد!کاميار بهش گفت:

-بلندشو پسر خجالت بکش اخه توناسلامتي مردي بلندشو مي گم!

سرشو بلندکردوهمونجور که گريه مي کرد گفت:

-به همون خدايي که مي پرستين منم يه روزي مثل شما بودم!مادروپدر داشتم!خواهر داشتم!ماشين زير پام بود اونم چه ماشيني!پول توجيبم بود!واسه خودم ادم بودم!به جون مادرم ازشماهام خوش تيپ تربودم وقتي ازجلوي دخترا رد مي شدم همه شون برمي گشتن نگام مي کردن به مرتضي علي دروغ نمي گم صبر کنين صبر کنين

اينو گفت وازجاش بلندشدو رفت تواتاقش ويه خرده بعد بايه جفت چکمه برگشت بيرون واومد جلومون وچکمه هارو نشون مون داد وگفت:

-ببينين!دروغ ندارم بهتون بگم!يه روز سرووضع م اين بود!اين چکمه هارو مي پوشيدم ومي رفتم توخيابونا ادکلن مي زدم که توخوابم کسي نمي ديد شلوار برام ازخارج مي فرستادن بوليز برام ازخارج مي اومد!راه مي رفتم مادرم قربون صدقه م مي رفت!دِ نيگاه کنين ديگه!مگه نمي بينين اين چکمه هارو!

يه مرتبه خودشو راست کردواون حالت خميدگي پشتش رفت وگفت:

-قدمنو ببين!من اين بودم!به حالام نيگانکنين!به قران مثل شماها بودم!زنجير طلا گردنم بود اين هوا!

بادستش يه چيز گرد رونشون داد

-روزي يه دست لباس عوض مي کردم که نکنه بوي عرق بدم!به بوگند حالام نيگانکنين به اين اشغالدوني نيگا نکنين شب تاصبح سه چهار بار پدرومادرم بهم سرمي زدن نکنه پتوازروم رفته باشه کنار!به الانم نيگا نکنين!به الانم نيگا نکنين! فکر نکنين براتون خالي مي بندم بيا ببين!

دولا ششدوشروع کرد يه لنگه چکمه ش رو پاکردن چکمه هاي چرم قهوه اي شيک درست م اندازه پاش بود!

وقتي بلند شد دوباره داشت گريه مي کرد يه خرده به لنگه چکمه اي که پاش بود نگاه کرد وبعد دولاشد واون يکي شم پاش کرد وبعددوباره خودشو راست نگه داشت وگفت:

-ازشماهام بلندترم چقدرم بهم مي اد هان؟

من وکاميار يه نگاه به چکمه هاش کرديم وکاميار گفت:

-چرااينا رو نمي فروشي وکارت روراه نميندازي؟

يه يه نگاه به چکمه هاش کرد ويه نگاه به ماها وگفت:

-دلم نمي اد به خدا!اينو مادرم از خارج برام اورد تاحالا صدبار رفتم که پول شون کنم اما دلم نيومده!

بعداروم گفت:

-اينو سراخرين جشن تولدي که برام گرفتن بهم داد!اينو بايه کاپشن چرم سرخودش!کاپشنش روفروختم اينو دلم نيومد!

بعد اروم دست کردتوجيبش ويه عکس دراورد ودستش رو گذاشت رونصفه عکس که معلوم نباشه وگرفت جلوي ما وگفت:

اين منم نيگا کنين

من وکاميار نگاه کرديم!يه نگاه به عکس ويه نگاه به خودش راست مي گفت!خودش بود!يه پسر خوش تيپ وخوش قيافه!

کاميار-اون يکي کيه تو عکس که نشون مون نمي ديش!؟

عکس روکشيد کنار ويه نگاه يواشکي بهش کرد وگذاشت جيبش وگفت:

-خواهرمه نمي خوام چشم کسي بهش بيفته!

کاميار يه سري تکون داد وگفت:

-روعکسش خوب تعصب داري،روخودش چي؟چندوقته نديديش؟ازعکسش خوب مواظبت کردي ازخودش چطور؟

يه نگاه به کاميارکردوچشماش رفت روهم وگفت:

-چشمت چکمه هارو گرفته؟چندميدي بالاش؟

کاميار-اگه چشمم عکس روگرفته باشه چي؟اون چند؟

تاکاميار اينو گفت پريد ويقه ش روگرفت که کاميارم يه دونه زد توسينه ش واونم محکم خورد زمين!

دست کاميار روگرفتم وکشيدم طرف اتاق نصرت که جهانگير همونجور که افتاده بود روزمين سرشو بلند کرد وگفت:

-شماهام چندوقت ديگه عين من مي شين!به همديگه مي رسيم اقايون!هرکي يه بار پاشو بذاره اينجا ديگه تمومه!اون دفعه که اومدين خوابوندنتون بدبختا!خودتون خبر ندارين!چندوقت ديگه به ديوثي مي افتين!برين مادر...

تااينو گفت کاميار برگشت طرفش که بقيه ش رونگفت زود بازوي کاميار روگرفتم که کتکش نزنه وگفتم:

-کاميار!دست به اين بزني مرده ها!

جهانگير-بذار دست بزنه بذار کتکم بزنه بذار بکشه منو بذار راحتم کنه خودم که عرضه شوندارم بذار حداقل اين پفيوز بکنه!

کاميار يه نگاهي به من کرد وبعداروم رفت طرفش که جهانگير دستاشو گرفت توصورتش که مثلا کاميار بالقد نزنه تو صورتش!دستاش همونطوري به حالت ترس جلوصورتش بود که کاميار نشست بغلش واروم موهاشو ناز کرد!مي دونستم دلش طاقت نمي اره!نگاهش کردم وديدم دوتا قطره اشک ازرو صورتش سرخورد وافتاد پائين!

يه مرتبه جهانگير اروم دستاشو ازجلوصورتش برد عقب وبه کاميار نگاه کرد وبعد سرشو گذاشت رو پاي کاميار وشروع کرد به گريه کردن!

خودم هم حالم بود وهم بغض گلومو گرفته بود!به خودم لعنت فرستادم اگه يه بار ديگه بيام اينجا!دلم مي خواست فقط گريه کنم!

يه خرده که گذاشت کاميار سر جهانگير رو ازروپاهاش بلند کرد وازتوجيبش بسته سيگارش رودراورد ويه دونه روشن کرد وداد بهش وازتوجيبش کيف پولش رودراورد و5تاهزار تومني دراورد وگرفت جلوجهانگير وگفت:

-بگير اما بالاخره چي؟بايد خودت يه تکوني بخوري!

اينو گفت وخواست بلند بشه که جهانگير زد زير گريه ودست کاميار رو گرفت وباالتماس گفت:

-تروخدا ازاينجا برين وديگه برنگردين!تازوده همين الان ازاينجا برين!منم اگه پام اينجا وانمي شد الان اينجوري نبودم! شماها حيف ين!جون هرکسي که دوستش دارين ازاينجابرين!اينجابلاس!اينجا به خاک سياتون مي شونن!برين از اينجا!

کاميار دوباره نازش کردوگفت:

-خيالت راحت باشه!مابراي کار ديگه اومديم اينجا!اهل اين فرقه ها نيستيم!

بعد بلند شد که نصرت ازپشت سرمون گفت:

-ماشين روسپردم!

بعد رفت طرف جهانگير وزير بغلش روگرفت وبلندش کردولباسش روتکوند واروم بهش گفت:

-بروتواتاقت اقا جهانگير!

جهانگير باحالت دلواپسي برگشت ويه نگاه ديگه به کاميار کرد که نصرت بهش گفت:

-خيالت راحت باشه!اينا کار ديگه اي اينجا دارن بروتواتاقت!

جهانگير بااستينش اشک هاشو پاک کرد وبرگشت طرف اتاقش!

ازپشت که نگاهش کردم دلم لرزيد!يه جوون قدبلند وخوش قيافه که هروئين داغونش کرده بود!

چکمه هاي چرم قشنگش هنوز پاش بود واروم اروم پاهاشو روزمين مي کشيد ومي رفت طرف اتاقش!

تاازپله هاي اتاقش بره بالا هرسه تايي مون واستاده بوديم ونگاه ش مي کرديم!

وقتي رفت تو وپرده اتاقش افتاد نصرت برگشت طرف من وکاميار وگفت:

-سربزيري يه جوون قيمت داره که بايد براش بديم،نجابت يه دخترم يه قيمتي داره که بايد براش بديم!سالم موندن يه جوون که قراره چرخ اين مملکت روبچرخونه م قيمتي داره که بايد براش بديم!حالا اين قيمت روکي بايد بده؟

من وکاميار نگاهش کرديم که گفت:

-مي دونين کي بايد بده؟من بايد بدم!امثال من بايد بدن!امثال ميتراها بايد بدن!ماها بايد بديم تايه عده جوون ديگه سالم وسربزير ونجيب بمونن!

-اقانصرت ببخشين آ اما ادم بايد يه خرده ارداه ش قوي باشه!

يه مرتبه داد کشيد وگفت:

-مگه تواين مملکت به اين بزرگي جابراي يه عده ادم ضعيف نيس؟مگه اين همه ادم که برامون تصميم مي گيرن ومي گن چيکار کنيم وچيکار نکنيم نمي تونن مواظب ادماي ضعيف باشن؟مگه اينجا قرارنبود ازضعيفا مواظبت کنن؟پس چي شد؟اره بابا جون ماضعيفيم!من ضعيفم!ميترا ضعيفه!اما چون ضعيفيم بايد اين بلاها سرمون بياد؟مگر اينجا جنگله که هر کي قوي تره پدرضعيف تر ها رو دربياره؟

صداش که رفت بالا پرده چند تااتاق رفت بالا واز توهر کدوم چند تا کله اومد بيرون که نصرت دوباره داد زدوگفت:

-برين تولاشخورا!هنوزخبري نيس!هنوز کسي اينجا تموم نکرده که بدوئين بالا سر جنازه ش ولختش کنين!

داد روکه کشيد کله ها دوباره رفت تو!بعددوئيد طرف ن وزود صورتم روماچ کردوگفت:

-سامان جون به خدامن مخلص توواين اقاکاميارم هستم آ!فکر نکني سر توداد زدم آ!بدبختي مو داد کشيدم!بيچارگي مو داد کشيدم!ضعيفي مو داد کشيدم!داد کشيدم شايد حداقل صدام به گوش خودم برسه!کساي ديگه که اين صداها رو نمي شنون!

بعد برگشت ويه نگاه به اتاق جهانگير کردوگفت:

-گاه گداري خواهرش بايه ماشين شيک يواشکي مي اد اينجا ويه سري بهش مي زنه ويه پولي بهش ميده وميره! الان يه دوماهي هس که پيداش نشده وکفگير اين ته ديگه خورده!

بعد زير بازوي من وکاميار روگرفت وگفت:

-بريم توبابا لجن روهر چي بيشتر هم بزني بو گندش بيشتر بلند مي شه!

راه افتاديم طرف اتاقش که همونجور گفت:

-ازخونواده پولداريه!يعني اين هروئين وامونده پولدار و گدا سرش نمي شه!همه رويه اندازه بدبخت مي کنه منتها اوني که پولداره ديرتر به فلا کت مي افته!

رسيديم تواتاق وکفشامونو دراورديم ورفتيم بغل گاز پيک نيکي نشستيم ودستامونو گرفتيم روش!

نصرت-سردتونه؟

کاميار-نه اما مي چسبه!

شروع کرد چايي دم کردن وگفت:

-مي ترسم اقا کاميار

کاميار-ازچي؟

نصرت-ازاين برنامه

کاميار-کدوم برنامه؟

نصرن-همين که شروع کردي!

کاميار هيچي نگفت که نصرت کتري روگذاشت روگاز وزيرش روکم کرد وبرگشت طرف ماوگفت:

-مي ترسم دوهوائه بشه حکمت!

کاميار-براي چي؟

نصرت-ماشين اخرين مدل ورستوران درجه يک وخوراک جيگر لاک پشت!

کاميار-جيگر گوسفند بود جا جيگر لاک پشت بهمون دادن!

نصرت-اگه اشتباه کرده باشم بايد واسه جبرانش بايد جيگر خودم روبدم آ!

کاميار-نه اشتباه نکردي

نصرت پاکت سيگارش رو گرفت جلومون ويکي يه دونه ورداشتيم وروشن کرديم که گفت:

-اما خيلي خوشحال بود!تاحالا اينجوري نديده بودمش!

کاميار-همه روبهت گفته؟

نصرت-اره هميشه مي گه!

کاميار-افرين بارک اله!

يه نگاهي به کاميار کرد وگفت:

-توچيکاره اي؟

کاميار-يه بچه پولدار

نصرت-اره اما خلق وخوت به اونا نمي خوره يه جوري هستي!ازهمون شب نمايش شناختمت!خيلي محکمي!حالاکجا بار اومدي خدامي دونه!

کاميار-ديشب مي خواست ازگذشته ش برام بگه نذاشتم گفتم نصرت همه روبرام گفته!

نصرت-خوب کردي!بهم گفت!هروقت حرف گذشته مي شه تاچندوقت ناراحته ونمي تونه درست به درسش برسه!

کاميار-راستش مي خواستم ازتون بيشتر بدونم!

دوباره يه نگاه بهمون کرد وبعد به کاميار گفت:

-ازخودت مطمئني؟

کاميار-فکر کنم اره

نصرت-اگه شک داري همينجا تمومش کن بري جلوتر ديگه نمي شه ها!

کاميار-شک ازخودم ندارم فقط مي ترسم اون نتونه منو قبول کنه اون وقت همه ش احساس کمبود مي کنه!

نصرت يه سري تکون داد وگفت:

-خوب مي فهمي واله!

کاميار-حالا بيشتر برام بگو!

سيگارش روخاموش کرد ودوتا چايي که هنوز درست دم نکشيده بود براي ماريخت وگذاشت جلومون وگفت:

-تاشماها بخورين من برم بيرون وبرگردم!

تاخواست کاميار بلند بشه که کاميار دستش روگرفت وگفت:

-اگه نري چي ميشه؟

دوباره نشست ويه فکر کرد وگفت:

-شماها تاحالا يه معتاد روکه بهش مواد نرسيده ديدين؟

کاميار-فقط توفيلما

نصرت-پس بهتره همون جلو چشم تون باشه که فقط توفيلمه!اگه الان تانيم ساعت يه ساعت ديگه دوا به من نرسه اين زمين رو گاز مي گيرم يه ساعت بعدش حاضرم هرکاري بکنم که يه سانت دوا بره تورگم!برامم ديگه هيچي مهم نيس!

بعد بلندشد وازاتاق رفت بيرون من وکاميار فقط همديگرو نگاه ي کرديم!

ده دقيقه طول نکشيد که برگشت نشست سرجاش ويه چايي براي خودش ريخت وهمونجور که تواستکانش رونگاه مي کرد گفت:

-ببخشين رفقا

کاميار-تااونجا گفتي که خدابيامرز خواهرت اونجوري شد!

يه خرده ديگه بااستکانش بازي کرد ودوباره يه سيگار روشن کرد وپاکتش روگذاشت جلوما ويه زانوش روگرفت توبغلش وشروع کرد به سيگار کشيدن چشماشو بسته بود وسيگار مي کشيد!

اخراي سيگارش بود که چشماشو واکرد وگفت:

-ادم يه وقتي ازيه نفر دلخوره ومي خواد ازش انتقام بگيره!مي ره ويه بلاي سرش مي اره حالا هرجوري که باشه!اما ادم يه وقتي از تموم مردمش وازخاکش وهمه چيزش دلخوره اون وقت ديگه حريفشون نمي شه ونمي تونه ازشون انتقام بگيره! اون وقته که مي ره ويه کاري مي کنه وبعدش مي فهمه که چه کرده!

منم همين کا ررو کردم!هروئيني شدم وازشون انتقام گرفتم!

کاميار-توازخودت انتقام گرفتي!

نصرت-نه!اشتباه مي کني!من ازکشورم انتقام گرفتم!کشورم منو ازدست داد!منو که شايد مي تونستم خيلي کارا بکنم! منو که مي تونستم خيلي چيزا اختراع ياکشف کنم!مگه همين ادما وجووناي تحصيلکرده اي مثل مانيستن که مي رن اروپا وامريکا واسه خودشون کسي مي شن؟مگه همين جوونايي مثل مانيستن که خبرش مي رسه اونجا فلان چيز وفلان چيز رو اختراع کردن!؟

اونايي که ازاينجا ميذارن وميرن وهوش وعلم ودانش خودشونو ورمي دارن وباخودشون مي برن مگه انتقام ازاين کشور ومردمش نمي گيرن؟حالااونا يه جور انتقام مي گيرن وماهام که معتاد وعملي مي شيم يه جور!ولي اخرش يه چيزه!اين مملکت که قدر ماها رو ندونست مارو ازدست داد اگرم همينجور چرخ بچرخه کي مي خواد اين چرخ وفلک روبچرخونه؟

سيگارش روخاموش کردوگفت:

-بروتواون چمدون رونگاه کن وببين چندتا طرح توش داره خاک مي خوره!شامپويي که همين پارسال يکي اختراع کرد که ادم مو دربياره!صابوني که به همه پوستي مي سازه!پودر لباسشويي که فلان مي کنه وخيلي چيزاي ديگه! همه شون اونجا تلنبار شدن وکسي که قرار بود يه روزي اونا به ثبت برسونه وبسازدشون اينجا جلو روتون نشسته ويه وقت خماره ويه وقت نئشه!اين هم بدبختي کشيدم ومدرکم روگرفتم که بشم به عملي وديوثي کنم!

دومرتبه شروع کرد دادکشيدن!روش روکرده بود طرف پنجره وداد مي کشيد!

-اهاي معلم کلاس اولم کجايي که ببيني؟بابدبختي مداد رودادي دستم ويادم دادي جاي اينکه سيگار لاي انگشتم بگيرم مداد دستم بگيرم!حالا کجايي که ببيني شاگردت چي شده؟اهاي اقامديرا که 10تا ازمون وامتحان برگزار کردين تا بذارين بيام تومدرسه تون درس بخونم بياين نگاه کنين شاگرد اول مدرسه تون شغلش چيه!اي روزنامه اي که عکس منو انداختي وزيرش نوشتي نفر...کنکور سال...!بيا الان يه عکس ازم چاپ کن وبنويس نفر اول ديوثي دررشته...!

يه دفعه ازجاش بلندشد ورفت طرف پنجره وواستاد وداد کشيد وگفت:

-بياين افتخارتونو ببينين!کجايي که هروقت شلوار کهنه وپارم رومي ديدي مي زدي روشونه هامو مي گفتي توفقط درست رو بخون که همه اينا جبران ميشه؟!مگه تموم نمره هامو ازت بيست نگرفتم؟پس کواون وعده هايي که بهم دادي؟اون بيست ونوزده ها يه قرون ارزش نداشت!

يه مرتبه شروع کرد سرش روبه ديوار کوبيدن يه جمله مي گفت ويه بار سرشو مي کوبيد به ديوار!

-رياضي بيست!فيزيک بيست!شيمي بيست!رياضي بيست!فيزيک بيست!شيمي ...

کاميار ومن دوئيديم طرفش وازپشت گرفتيمش گريه مي کرد ومي خواست سرشو بکوبونه به ديوار کاميار بغلش کردوگفت:

-نصرت جون چرا همچين مي کني اخه؟

نصرت-اخه تونمي دوني من چي مي کشم!من قرار بود نابغه شيمي بشم!همه بهم مي گفتن تواخرش يه چيزي مي شي! خودمم مي دونستم بالاخره يه چيزي واسه خودم ميشم اما نمي دونستم اين ميشم!نمي دونستم کارم به اينجاها مي کشه! کجايي اقاناظم که ببيني شاگردت دختراي مردم روواسه...مي فرسته دبي!

کاميار-اگه بخواي اينکارارا روبکني ميذاريم ميريم آ!داريم باهم حرف مي زنيم ديگه!چراخودتو داغون مي کني؟

اروم برديمش وسرجاش نشونديم وکاميار سه تاسيگارروشن کرد ويکي داد به نصرت ويکي م به من وديگه يه کلمه م هيچکدوم حرف نزديم!

سيگار که تموم شد سرشو بلند کردوگفت:

-خواهره ه مرد پول نداشتيم جنازه ش روبلندکنيم!اين دفعه م ديگه همسايه ها بهمون رونشون ندادن!يعني بيچاره هام دست شون خالي بود!

من وبابام وحکمت نشسته بوديم بالاسرجنازه وزانوي غم بغل گرفته بوديم ونمي دونستيم چيکار کنيم!نمي دونستم اين وسط کدوم شير پاک خورده اي رفت به همون يارو که ازش عرق مي گرفتم خبر داد يه وقت ديدم درواشد واومد تووتا چشمش به ما وجنازه افتاد زدزير گريه وازاتاق رفت بيرون بلندشدم رفتم پيشش که بهم سرسلامتي داد ودست کردجيبش ويه مشت اسکناس دراورد و گذاشت توجيبم وگفت اگه کمه بگو!

خداعوضش بده همسايه ها که ديدن پول اومد توجيب من يکي يکي پيداشون شد وجنازه روحرکت داديم!وقتي رسونديمش تومرده شور خونه رفتم يه گوشه نشستم!نه گريه مي کردم نه چيزي!فقط نگاه مي کردم!همسايه ها دور وور بابامو گرفته بودن ومثلا داشتن ارومش مي کردن!

يه وقت ديدم اين حکمت جلو غسالخونه واستاده وگريه مي کنه واين ور واون وررونگاه مي کنه دوئيدم طرفش وبغلش کردم وديدم به هق هق افتاده!خواستم ارومش کنم اما مگه مي شد!هق هق مي کرد وهي ميگفت داداشي چراحشمت رواينجوري مي شورن؟فهميدم رفته تومرده شورخونه وازپشت شيشه اين چيزا روديده!دعواش کردم که چرارفتي اونجا وبعدش گرفتمش توبغلم وانقدر نازش کردم وباهاش حرف زدم که يه خرده اروم شد!

همينجوري که داشتم باحکمت حرف مي زدم يه خانمي اومد دم مرده شور خونه وبلند داد کشيد وفاميلي مارو صدا کرد دوئيدم طرفش که گفت تو فاميل حشمت ... هستي؟

گفتم اره گفت کيش مي شي؟گفتم داداش شم گفت اسمت چيه؟گفتم نصرت يه نگاه به من کرد وبعد يه پاکت روداد به من وگفت اين لاي لباساش بود بگيرواسه تونوشته!

پاکت رو ازش گرفتم ورفتم يه گوشه نشستم حکمتم اومد بغلم نشست وگوشه بليزم رو گرفت تودستش!طفل معصوم ترسيد!

پاکت روواکردم که ديدم توش يه نامه س!درش اوردم وشروع کردم به خوندن!

بلند شد واروم رفت سريه صندوق چوبي وازتوش يه چمدون دراورد وتوش رويه خرده گشت وبايه پاکت برگشت وپاکت رو گرفت طرف کاميار

کاميار پاکت روواکرد وازتوش يه نامه دراورد سرمو بردم جلو وشروع کردم به خوندن!

((سلام داداش نصرت مي دونم الان که داري اين نامه رومي خوني من ديگه تواين دنيا نيستم.داداش نصرت دستت روماچ مي کنم الهي من پيش مرگ توداداش خوب ومهربون وباغيرت بشم که مي دونم دارم ميشم راضي راضي م هستم هميشه ازخداهمينو خواستم که اگه قراره توطوري بشي من جات بشم داداش نصرت من مي دونم توچقدر زحمت کشيدي ازوقتي کوچيک بودي کار کردي تاماها يه خرده راحت تر زندگي کنيم اما مي دونم که توخودت الان شم يه بچه اي.اما باهمين سن کم ت اندازه يه مرد بزرگ کار کردي وزحمت کشيدي.

داداش نصرت من خيلي وقته که درددارم اما نگفتم چون مي دونستم که کسي نمي تونه هيچ کاري برام بکنه هرچي خدا بخواد همون ميشه فقط ازت يه چيزي مي خوام اولا وقتي من مردم برا گريه وزاري نکني وغصه نخوري ونذار حکمت غصه بخوره الان ديگه نه مامان هس نه من هستم.خرج مون کم شده ديگه فقط بذار حکمت هرچقدر مي خواد درس بخونه خودتم درست روول نکن اگه منو دوست داري که مي دونم داري يه کاري کن که هردوتون برين دانشگاه ارزوي من فقط همينه مي دونم که مرده اگاهه وهمه چيز رومي فهمه تاهروقت که شماها درس بخونين منم اون دنيا خوشحال ميشم مامانم خوشحال ميشه فقط بهم بده که درس بخونين.

صدهزار دفعه روي تووحکمت روماچ مي کنم وازتون خداحافظي مي کنم ايشاله ايشاله ايشاله صدوبيست سال باخوبي وخوشي زنده باشين ازبابام خداحافظي کن يادت نره که من ازت قول گرفتم.

داداش جون واسه مردن من ناراحت نباش من دارم خيلي درد مي کشم همين الان که دارم اين نامه روبرات مي نويسم انقدر پهلوهام درد مي کنه که مي خوام فرياد بکشم اما جلو خودمو مي گيرم بعد ازمن غصه نخور که من راحت مي شم.الهي قربون توداداش باغيرت برم الهي قربون اون خواهر خوشگلم برم نمي خوام ازت کاراي سخت بخوام اما وقتي به اميد خدا به اميد خدا مدرک تونو گرفتين وهرکدوم دکترومهندس شدين برين سراغ عزت وپيداش کنين شايد وضعش خوب نباشه.

داداش نمي خوام اين دم اخري دلت روبسوزونم اما هميشه دلم مي خواست يه چيزي ازت بپرسم اونم اينه که چرا بايد وضع ما اينطوري باشه که ارزوي يه موز خوردن به دلمون بمونه ارزوي يه شيکم سير غذا به دلمون بمونه.

داداش نصرت،حکمت رو به تو،توروهم به خدا مي سپرم اون دنيا بامامان برات پيش خدادعا مي کنيم.يادت نره بهم قول دادي سپردمتون به خدا ذستت روماچ مي کنم خيلي خيلي خيلي خيلي دوست تون دارم.

خداحافظ تون باشه داداش جون.خداحافظ تون باشه داداش جون.

پيش مرگت حشمت))

نامه که تموم شد کاميار دستش روگرفت جلوچشماش وهمونجوري نشست

نامه رواز دستش گرفتم ودوباره خوندم!دفعه اول که خوندم بغض گلومو گرفت!اين دفعه عرق شرم نشست روتنم!

نامه روگرفتم طرف نصرت.خجالت مي کشيدم تو چشماش نگاه کنم!

نامه روازم گرفت وماچ کرد وگذاشت توپاکتش وگفت:

-نور به قبرت بباره خواهر قشنگم!من به قولم وفا کردم هم خودم درسم روتموم کردم وهم گذاشتم حکمت درس بخونه وبره دانشگاه!ايشاله تاچندوقت ديگه م يه دکتر کامل ازاونجا مي آد بيرون اما حشمت جون درس ومشق واسه من اومد نداشت!

يه سيگار روشن کردوگفت:

-نکته اصلي متن زندگي يه نفر نيس!نکته اصلي لحظات تغيير وتحول توزندگي يه!لحظاتي که باعث ميشه زندگي يه نفر ازاين روبه اون رو بشه!براي منم اين تغيير وتحول اينجوري شد!

يه وقتي شرف داشتم اما پول نداشتم خواهرم رويه دکتر ببرم!يه وقتي شرف داشتم ولي پول نداشتم يه کيلو پرتغال بخرم بدم خواهرام بخورن!يه وقتي شرف داشتم اما نمي تونستم چهار سير گوشت بخرم ببرم خونه وبپزم وبدم خواهرام بخورن که جون بگيرن!

حالا شرف ندارم اما خواهرم تويه خونه خوب زندگي مي کنه حالا غيرت ندارم اما رخت ولباس خواهرم خوبه!حالا ابرو ندارم اما کتاب ودفتر خواهرم جوره!حالا ناموس ندارم اما شهريه دانشگاه وکلاس تضميني ورفت وامدوخورد وخوراک خواهرم به موقع س!

يه وقتي براي تموم اينا که داشتم يکي حاضرنبود يه قرون کف دستم بذاره واسه اينم که بي ناموسي وبي شرفي وبي غيرتي م ازيادم بره هروئين مي کشم

-اون وقت يادت مي ره؟

نصرت-نه ادم وقتي بي ابرو شد هيچ وقت يادش نمي ره!

دوتا پک به سيگارش زد وگفت:

-يه وقتي که بيست سالم بود دلم مي خواست بايه دختر دوست بشم باهم حرف بزنيم رفت وامد کنيم دردودل کنيم!کشش عجيبي نسبت به جنس مخالف خودم داشتم اون وقت نه پولش روداشتم نه امکانش رو حالا امکاناتش برام فراهمه!اين همه دختر که همه شونم اينکاره ن تودست وبالم ريخته اما ديگه اون ميل وکشش توم کشته شد!

يه جوون دنيايي واسه خودش داره صبح دست ميذاره تواين دنيا وتااخر شب مثل بهشت واسه خودش مي سازدش وفقط کافي يه که وقتي داره باهمکلاسي ش نودنيا قدم مي زنه بگيرنش!تموم اون دنيا براش ميشه اشغال!

من چيز زيا دي ازاين زندگي نمي خواستم اقاسامان يه شيکم سير غذا براي خودم وخونواده م يه چهار ديواري معمولي که سرمونو بکنيم توش!يه درس ومشق ومدرسه براي همه مون!اينا چيز زياديه؟نه بخدا!

الان ديگه تواين دوره وزمونه حق ماست که يه خرده راحت تر وازاد تر زندگي کنيم!هزار پيش که نيس ديگه الان! اين همه اختراع!اين همه تکنولوژي!اين همه پيشرفت!يه وقتي اگه مي خواستي يه خبري ازفاميلت تو يه شهر ديگه بگيري يه سال طول مي کشيد!حالا ازاون وردنيا تويه دقيقه باخبر مي شي!خب وقتي همه دارن تواين مملکت ازاين تکنولوژي استفاده مي کنن يه چيزايي م توحاشيه ش هس ديگه!مثلا کسي که مي خواد سوار ماشين ميشه ومي خواد صد کيلومتر رو جاي چندروز تويه ساعت طي کنه بايد خطر تصادف شم قبول کنه ديگه!

گاهي فکر مي کنم قديمياي ماها چه زندگي راحتي داشتن!پدربزرگا ويکي دوپشت قبل ازما!نه هواي الوده!نه اين همه پدرسوختگي!الان تکون مي خوري يه چاه جلو پات وامي شه که يه مرتبه هزار تاجوون رومي کشه توي خودش!

وقتي به يه نفر مزه ي يه چيزي روچشوندي وبهش نشون دادي ديگه نمي توني ازش منعش کني!قديميا خيلي ازاين چيزايي روکه ماها ديديم نديدن!تنقلات شون گندم وشاه دونه بوده وماماجيم جيم!خيلي که مي خواستن به بچه هاشون برسن براشون سقز مي گرفتن!حالا توهر سوراخي که سر مي کني توويترين ش هزار جور شکلات وادامس وپفک وچي وچي وچي گذاشتن!بايد ده تامشت بزني توشيکمت وبهش بگي که ازاين چيزا نخواد!

تلويزيون سريال درست مي کنه که دختر وپسر عاشق هم مي شن وميرن باهمديگه وحرف مي زنن وحالا باهمديگه عروسي مي کنن يانمي کنن!اون وقت تامي خواي بايه دختر صحبت کني چپق ت رو برات چاق مي کنن!اون چيه؟ اين چيه؟

منم اين وامونده رو شروع کردم که چي؟که وقتي مي کشمش يا تورگم تزريقش مي کنم براي خودم يه کشور بسازم که توش يه نفرم گشنه نباشه!يه بچه به خاطر ندري ازدرس ومدرسه نيفته!يابخاطر اينکه مدادش روزود به زود مي تراشه ازباباش کتک نخوره!

براي خودم يه ايراني بسازم که همه توش خونه وزندگي ورخت ولباس داشته باش!اما وقتي اين وامونده رومصرف کني فقط بد بختيا مي اد جلو چشمات!

کتري رو ورداشت واستکانامونو پرکرد وگفت:

بخش ششم

فصل سی و یکم

فصل سی و دوم

فصل سی و سوم

فصل سی و چهارم

-شعر حافظ وسعدي وبقيه روبايد يه بار ديگه معني کردويه طور ديگه!بايد براش معني پيداکرد که باوضع الان ما جور باشه اصلا مي خوام بدونم که اينا اين شعرارو براي کيا گفتن؟براي پير مردا وپيرزنا؟يابراي ما جوونا!يااصلا براي دل خودشون شماها مي گين اگه حافظ همين الان زنده بود وقرار بود دوباره شعر بگه چه جور شعرايي مي گفت؟

کاميار سرشو بلند کردوگفت:

-شايد اصلا ديگه شعر نمي گفت ومي افتاد توکار بساز بفروشي!

نصرت- کاميار جون به نظرتو سقراط کار درستي کرد ياگاليله؟بهتر نبود که اونم توبه مي کرد وکشته نمي شد!؟

کاميار-به نظر من ازهمه اينا عاقل تر بهلول بود که خودشو زده بود به ديوونگي که حداقل به خاطر حرفهايي که ميزد نکشتنش!

نصرت-اونام دنبال ازادي بودن وهرکدوم ازادي روبه يه شکل شناختن وپيداش کردن حالا بايد ببيني ازادي اصلا چيه وچه شکلي يه؟

کاميار-ازادي م يه چهار چب کليشه اي که ماها خودمون براي خودمون درستش ميکنيم وقبولش داريم وهرکي پاشو از خط هاش اين ور تر بذاره زنداني ش مي کنيم!

پس ازادي م يه چيزي که ميشه تغييرش داد!

نصرت-پس همه اين ادما دنبال يه چيزي هستن که خودشون اندازه هاشو درست کردن وبازم به اندازه هاش نرسيدن؟!

چايي ش روبرداشت وشروع کرد به خوردن يه خرده بعدش گفت:

-حشمت روکه خاک کرديم وبرگشتيم همسايه ها رفتن ومونديم من وحکمت وبابام!خونه عجيب خالي شده بود سه نفر ازيه خونواده رفته بودن ديگه دست ودلم به هيچي نمي رفت!خونه ساکت،سرد خالي!

اما روزگار هميشه کار خودش روکرده ومي کنه براي ماهام کرد!روزا وشبا اومدن ورفتن وازمادرم وعزت وحشمت فقط يه خاطره برامون موند!اما فکر نکنين يه خاطره خوب آ!نه!يه خاطره بد!خاطره ضعف وناتواني!يه مهر قرمز تو کار نامه زندگي!

سه چهار سال گذشته بود حکمت حدود يازده دواز ده سالش شده بود ومنم ديپلمم روگرفته بودم يه روز که ازبيرون برگشتم خونه ديدم حکمت نيس!ازبابام پرسيدم حکمت کجاس؟گفت بيابشين کارت دارم گفتم اول شما بگو حکمت کجاس؟بعدا گفت خونه همسايه هاس!گفتم براي چي؟گفت مي خوام همونو برات بگم ديگه!بيا بشين رفتم بغلش نشستم که گفت ببين بچه جون توهنوز خودت بچه اي!کار وبار درست وحسابي م که نداري!خيال کار کردنم که توکله ت نيس! منم که ديگه جون وقوه فعله گي ندارم!امروز بيفتم خونه يافردا!اين چندوقته خيلي فکر کردم!ديدم بهترين کار اينه که يه فکري براي حکمت بکنيم!هم يه ثواب بزرگ کرديم وهم يه خاکي تو سرخودمون ريختيم!گفتم چه فکري؟ گفت اين ممد اقا شاطر خاطر حکمت رومي خواد چندوقته که براي من پيغام پسغوم مي فرسته منم يکي دوبار با حکمت حرف زدم خودش راضي يه!يعني مي بينه که بالاخره يه سروساموني مي گيره!چه فايده داره که سوي چشمش روازبين ببره وهي بره مدرسه وکاغذ سياه کنه؟بالاخره ش چي؟دختر بايد شوهر کنه يانه؟اولش خودشم حاليش نبود ولي وقتي يه خرده باهاش حرف زدم فهميد!الانم رفته خونه ممد اقااينا ومادر ممد اقا داره باهاش حرف مي زنه توام حرف بفهم!اينجوري براي توام بهتره!بذاراون طفل معصوم يه چيزي اززندگيش بفهمه!

يه نگاه بهش کردم وگفتم اخه باباجون شما مي فهمين دارين چيکار مي کنين؟گفت اره دوتا پيرهن بيشتر ازتوپاره کردم اينطوري دست وبال توام واميشه ومي توني يه فکري واسه زندگي خودت بکني!گفتم اگه پيرهن پاره کردنه که من ازروزي که خودمو شناختم پيرهن پاره تنم بوده!ادم اگه پيرهنشم پاره ميشه خوبه که يه خرده عقل وتجربه پيداکنه!اين بچه هنوز دوازده سالشم نشده شما مي خواين بدينش به يه مرد چهل وخرده اي ساله!اين عقله؟!

گفت اگه من باباشم واختيارش دست منه که مي گم بايد زن ممد اقا بشه!گفتم شما باباش هستي ولي اختيارش دستت نيس! گفت داري...زياد تر ازدهنت مي خوري آ!گفتم شمام احترامت دست خودت باشه!نذار چيزايي که يه عمر تودلم سنگيني کرده بهت بگم آ!گفت بگو ببينم گفتم مرد حسابي خدابهت چندتا بچه داد اما چه جوري امانت داري کردي؟ يکي شونو که فروختي اون يکي شونم که ازنداري دردکشيدوصداش درنيومد تامرد!حالا نوبت اين يکي شده؟!اصلا خبر داري که بچه هات چه هوشي براي درس خوندن دارن؟مردم ارزوشونه که يه همچين بچه هايي داشته باشن اون وقت وقتي خدا بهت چندتا ازاين بچه ها داده يکي يکي شونو داري پخش وپلا مي کني؟گفت اگه من بزرگ شماهام عقلم به اين چيزا مي رسه!توبرام بزرگتري نکن گفتم شمابزرگ ماهستي اما فقط ازنظر سن وسال اگه فقط يه کوره سواد داشتي مي تونستي بشيني وباانگشتات حساب بدبختي هامونو بکني!

اينوفتم وازجام بلند شدم که اونم بلند شد وگفت کجا؟!گفتم مي رم حکمت روبيارم گفت اگه پات رو از اتاق گذاشتي بيرو ديگه منو بذار کنار!بهش گفتم اخه من چي بهت بگم؟مگه الان که کنار نيستي چيکار برامون مي کني؟يه روز سرکاري سه روز توخونه!اگه من نباشم اجاره اين اتاقم نمي توني بدي!گفت مرده شور توواون پولت روببرن که دم به سساعت تو سرما نزني ش!گفتم من دارم جون مي کنم وکا رمي کنم ودرس مي خونم که حکمت واسه خودش يه چيزي بشه! اون وقت توداري ازسر خودت وازش مي کني؟دارم بهت مي گم اگه حکمت ازاين خونه بره منم رفتم!اون وقت خودت مي دوني بايه هفته کار وسه هفته خونه نشيني!

اينو گفتم وازاتاق اومدم بيرون ورفتم اون طرف حياط که اتاق ممد اقا شاطر بود وبامادرش زندگي مي کرد ازپشت شيشه درشون نگاه کردم وديدم حکمت يه گوشه نشسته داره گريه مي کنه ومادر ممد اقا داره باهاش حرف مي زنه وممد اقام يه خرده اون طرف ترنشسته ويه کمر بندم گذاشته جلوش!ديگه حال خودمو نفهميدم وفشار به دردادم ورفتم تو که ممد اقا ازجاش پريد وتامنو ديدخنديد وگفت((خوش اومدي عمو...))که معطلش نکردم ودم تخته سينه ش که چسبيد به ديوار ورفتم جلو که حکمت پريد توبغلم!

دستش روگرفتم واومدم باخودم بيارم بيرون که ممداقا جلوم شاخ شدوگفت کجا؟گفتم مرد بلا نسبت حسابي خجالت نمي کشي؟اين جاي بچه توئه!گفت خيال بد که ندارم مي خوام زن بگيرم!گفتم اين شوهر بکن نيس!گفت بده مي خوام خوشبخت بشه؟گفتم باکمر بند؟!

تااود که جريان کمر بند رورفع ورجوع کنه که ازتواتاقش اومديم بيرون ورفتيم طرف اتاق خودمون وتا رسيديم حکمت زار زار شروع به گريه کرد!نازش کردم وبهش گفتم چيزي نيس داداش تموم شد!ديگه م تابه من نگفتي کاري نکن! گفت اخه بابا گفته که من سربار توام!برگشتم يه نگاه به بابام کردم وگفتم باباجون يادت نره چي بهت گفتم حکمت بايد دکتر بشه!به ارواح خاک مادرم!به ارواح خاک حشمت اگه بخواي نقشه اي براي حکمت بکشي ديگه احترام اون يه خرده بابايي وفرزندي روميذارم کنار وهرچي ازدستم بياد انجام مي دم!يادت نره!

اشتم اينا رو مي گفتم که مادر ممد اقا شاطر اومد پشت اتاق مون ودرزد واومد تو ويه پشت چشم براي من نازک کرد وبه بابام گفت ممد اقا گفته يااون امانتي ماروبده يا پول روبرگردون!

تازه شستم خبردار شد که جريان چي بوده!برگشتم يه نگاه به بابام کردم که اونم ازتوجيبش يه پاکت دراورد وداد به مادر ممداقا واونم گرفت ورفت!تاپاشو ازاتاق گذاشت بيرون به بابام گفتم اين يکي رومي خواستي چند بفروشي؟هيچي نگفت وازاتاق رفت بيرون که گريه حکمت زيادتر شد!بغلش کردم ونازش کردم که گفت داداش من سربار توام؟ گفتم تورو سر من جاداري!گفت اخه واسه توسخته گفتم اگه يه بار ديگه ازاين حرفابزني ديگه داداشت نيستم!

اشک هاشو پاک کردم وبهش گفتم اگه مي خواي هميشه دوستت داشته باشم اولا درست روخوب بخون وبعدشم هميشه هراتفاقي که مي افته به داداش بگو!

طفل معصوم چه ذوقي کرد!خنديدوپريد بغلم وماچم کرد!ديگه م اون کجا حالا کجا؟هميشه درسش روعالي خونده وهميشه م همه چيز رو به من گفته!

يه سيگار ديگه روشن کرد ودوتا پک زدوگفت:

-يه دوسه سال گذشت من دانشگاه بودم وحکمت رفته بود دبيرستان که يه روز برامون خبر اوردن که بياين وجنازه باباتونو جمع وجور کنين!اصلا باورمون نمي شد!بايکي دوتا ازهمسايه ها دوئيديم ورفتيم سرساختموني که داشت کار مي کرد وديديم که يه گوشه جنازه ش روخوابوندن ويه تيکه پارچه م کشيدن روش وچندتا مامورم اونجان ودارن گزارش مي نويسن رفتم جلووبغل جنازه نشستم وروش روزدم کنار!خودش بود!صورت درب وداغون وخسته ورنج کشيده!ازبابام دل خوشي نداشتم اما هرچي بود بابام بود!يه ادم بي سواد که زنده بودن رو بانفس کشيدن اشتباه گرفته بود!

پرسيدم چي شده؟گفتن ازبالا ساختمون افتاده پايين گفتم چرا؟يکي ازعمله ها گفت صبح که اومد دوتادونه حب انداخت بالا وشروع کرد به کار کردن اون بالا سرش گيج رفت وافتاد پايين!

فهميدم جريان چي بوده اين اخريا هم ترياک مي خورد وهم قرص!هروقت ترياک اشغال گيرش مي افتاد قرص م مي خورد که کمي نشئه گيش روجبران کنه!

خلاصه باپول صاحب کارش جنازه ش روور داشتيم وخاک کرديم ويارو حقوق يه ماهشم اضافه بهمون داد وپرونده بزرگ خاندان ما بسته شد!به همين راحتي!

-حق بيمه اي چيزي؟

نصرت-کدو بيمه برادر؟بابام اگه توهفته مي تونست دوروز کار کنه کلاهش رومينداخت هوا!

-سريع بردين خاکش کردين؟شکايتي چيزي؟

نصرت-به کي شکايت کنيم؟بعدش همه شاهد بودن که بابام ترياکي وقرصي بوده!

خلاصه مونديم من وحکمت اون موقع دور وور بيست سالم بود توبيست سال چهار نفر ازخونواده م روازدست داده بودم! سه بار جنازه رو دست م مونده بود!پرونده درخشاني ها!

اومد بقيه حرفش روبزنه که ازبيرون سروصدا اومد!يکي داشت جيغ مي کشيد والتماس مي کرد!من وکاميار بلند شديم ورفتيم پشت پنجره که ديديم سه تامرد دست يه پسر بچه ده دوازده ساله رو گرفتن دارن به زور مي برنش تواتاق وپسره م هي زور مي زنه ومي خواد فرار کنه!برگشتم به نصرت گفتم:

-چي شده؟اين کيه؟

نصرت-چيزي نيس بياين اين طرف!

دوباره يه نگاه توحياط کردم که صداي پسره مثل ضجه ي پيرزنا شده بود!دوباره به نصرت گفتم:

-نصرت خان جريان چيه؟

نصرت-بگم ناراحت مي شين!

-اين پسربچه رواوردن اينجا چکار؟

نصرت-اوردن بي سيرتش کنن ديگه!

اينو که گفت برگشتم يه نگاه به کاميار کردم ودوتايي يه مرتبه پريديم وکفشامونو پا کرديم ودوئيديم بيرون طرف همون اتاقي که پسره روبرده بودن!

عوضي رفتيم تويه اتاق ديگه وبرگشتيم بيرون ورفتيم توهمون اتاق که چي ديديم!!!داشت حالم بهم مي خورد!!

دوتاازاون مردا داشتن لباس پسره رو به زور ازتنش درمي اوردن ويکي ديگه شونم دردهن پسره رو گرفته بود که جيغ نزنه!يه مرتبه خون جلو چشمم روگرفت وپريدم وبامشت زدم توصورت يکي شون وکاميارم يکي شونو گرفت وپرت کرد يه طرف وپسره رو بلند کرد وگرفت پشت خودش!مردا جاخورده بودن که يکي شون ازتو جيبش چاقو دراورد وکاميارم يه صندلي چوبي رو ورداشت وبلند کرد روهوا واماده بود بزنه توسرش که پرده رفت کنار ونصرت اومد تو اتاق وباتشر به يارو گفت:

-بذار تو جيبت اون گزليک رو!

يارو يه نگاه به ما کرد ويه نگاه به نصرت وچاقو روگذاشت توجيبش ومن وکاميارم دست پسره رو گرفتيم واورديم بيرون وبرديمش دم در وتوکوچه که رسيديم به پسره گفتم:

-خونه تون کجاس؟

همونجور که گريه مي کرد ودماغش اويزون بود گفت:

-چندتا کوچه بالاتر!

يه مرتبه نصرت همچين زد توگوشش که خون ازدماغش فواره زد بيرون وکاميارم يه چک ديگه ازاون ور بهش زد ونصرت بهش گفت:

-اگه يه بار ديگه اين طرفا ببينمت خودم سرتو گوش تاگوش مي برم!بدو گمشو خونه تون!

پسره مثل برق دوئيد وفرار کرد وپشت سرشم نگاه نکرد که نصرت گفت:

-هرچندوقت به چندوقت يه پسر بچه رو گول مي زنن ومي کشونن اينجا وبلا ملا سرش ميارن وميندازنش توکار!

کاميار-براي توام دردسر درست کرديم!

نصرت-نه اتفاقا برعکس!احساس کردم که هنوز يه خرده ادميت توم مونده!

-به خدا شما خيلي ادمتر ازخيلي هايي که ادعاشون مي شه هستي نصرت خان!

يه نگاهي بهم کرد وخنديد

کاميار-اين يارو هارو چيکار مي کني؟

نصرت-اينا لاشخوراي خودمونن فقط يه خرده پررو شدن!

کاميار-مي خواي باهم ديگه برگرديم تو؟

نصرت-براي چي؟

کاميار-که تنها نباشي.

نصرت-اينا کارشون پيش من گيره خيالتون راحت باشه

کاميار-پس فعلا ما مي ريم کاري چيزي نداري؟

نصصرت-نه به امان خدا بهم زنگ بزنين!

کاميار-مي زنيم

نصرت-راستي اون فاميل تون چي شد؟

-پيداش کرديم

نصرت-خب به سلامتي کجا بود؟

-خونه يکي ازدوستاش ميترا خانم حدس زد وبهمون گفت

دوباره خنديد

-يه تشکر بزرگ بهش بدهکاريم

نصرت-همون که پيداش کردين براي ميترا مثل صدتا تشکره!

کاميار-خب فعلا خداحافظ

دوتايي ازش خداحافظي کرديم ورفتيم طرف ماشين که يه پسر بچه دور ورش مي پلکيد نصرت خنديدوگفت:

-مواظب ماشين تون بوده!

کاميارم يه دستي به سرش کشيد ويه هزار تومني داد بهش که چشماش برق زد ودوئيد رفت!

دوتايي سوار شديم ويه دستي براي نصرت تکون داديم وبامکافات ازتواون کوچه باريک اومديم بيرون همونجور که داشتيم مي رفتيم کاميار گفت:

-اي بر پدر ومادر اصلي وفرعي اين گندم لعنت!ببين به چه روزي مارو واداشت!چه چيزا بايد بااين چشمامون ببينيم!

-اما چه حرف قشنگي نصرت زد!بايد شعراي حافظ وسعدي وبقيه رودوباره معني کرد!

کاميار-شايدم بايد شعراي جديد گفت

يه ساعت بعد رسيديم دم خونه وماشين روزديم تو وپياده شديم وازهمديگه خداحافظي کرديم ورفتيم خونه مامانم اينا خوابيده بودن منم رفتم تواشپزخونه وناهارم روکه برام گذاشته بودن روگاز رو ورداشتم ويه خرده خوردم ورفت گرفتم خوابيدم

ساعت تقريبا نزديک7بود که بيدار شدم هواداشت تاريک مي شد يه دوش گرفتم ولباسامو عوض کردم وازخونه رفتم بيرون

مامانم وعمه م يه خرده جلوتر داشتن باهمديگه حرف مي زدن تاعمه م منو ديد دوئيد جلو وبغلم کرد وتند تند ماچم کرد هي منو ماچ مي کرد وگريه مي کرد وتشکر!

بعدش که يه خرده اروم شد گفت که گندم تقريبا وضعيتش رو قبول کرده!خيلي خوشحال شدم ازشون خداحافظي کردم ورفتم سراغ کاميار نزديک خونه که رسيدم ديدم صداي گيتارش مي اد!هروقت خيلي خوشحال بود ياخيلي ناراحت گيتار مي زد! هم خوب مي زد وهم خوب مي خوند!صداي بم وقشنگي داشت!

ارو رفتم بغل پنجره اتاقش واستادم وبدون صدا يه سيگار روشن کردم وگوش دادم.

-يه ديواره،يه ديواره،يه ديواره

يه ديواره که پشتش هيچي نداره

تاکه ديوار و پوشيدن سيه ابرون

نمي اد ديگه خورشيد ازتوشون بيرون

يه اهنگ ازفرامرز اصلاني روداشت مي زد ومي خوند!شايد بگم ازخودشم قشنگ تر مي خوند!

-يه پرنده س،يه پرنده س،يه پرنده س

يه پرنده س که ازپروازخود خسته س

گل بال ش روبستن دست ديروزا

نمي اد ديگه حتي به يادش فردا!

تکيه م رودادم به ديوار که گفت:

-مي دوني امروز خيلي ازخودم خجالت مي کشيدم!

((موندم داره باکي حرف مي زنه))

-يه روزي خونه اي بود که تابستونا

روي پشت بومش ولو ميشد خورشيد

درخت انجير پيري که توباغ بود

همه کودکي هاي مرا مي ديد!

يه خرده وسطش اهنگ زد ودوباره گفت:

-فکر مي کني چندتاجوون بايد فنابشن تاچندتاجوون مثل من پولدار باشن وخوش بگذرونن؟

((فکر کردم حتما يکي تواتاقشه))

-يه اوازه يه اوازه يه اوازه

يه اوازه که توسينه م شده انبار

يه اشکي که مي چکه روي گيتار

به اين ها عاقبت کي گيرد اين کار

يه مردابه يه مردابه يه مردابه

يه مردابه توي تن ازفراموشي

يه چراغي که ميره رو به خاموشي

نگردد شعله ور بيهوده مي کوشي

يه خرده ديگه اهنگ زد وبعدش گفت:

-امروز خيلي ازت خوشم اومد وقتي يارو روزدي

تازه فهميدم بامنه!رفتم جو پنجره وگفتم:

-ازکجا فهميدي من اينجام؟

کاميار-حداقل کمتر اون ادکل خوشبوت روبزن که بوش همه جاروورنداره!

-يه خرده ديگه بزن کاميار

کاميار-چي دوست داري برات بزنم؟

-هرچي فقط بزن بخون

پريد ونشست لب پنجره وشروع کرد به زدن اهنگ فرهاد خدابيامرز رو زد!قسمت اولش رو به قدري قشنگ اجرا کرد که فقط به پنجه هاش نگاه مي کردم ولذت مي برد!

-گنجشگک اشي مشي-لب بوم مانشين-بارون مي اد خيس مي شي-

برف مي اد گوله ميشي-مي افتي توحوض نقاشي

انقدر قشنگ مي خوند وقشنگ مي زد که اصلا متوجه نشدم يکي پشت سرم واستاده!

-کي ميگيره فراش باشي-کي ميکشه قصاب باشي-کي مي پزه اشپزباشي-

کي مي خوره-حاکم باشي-

گنجشگک اشي مشي

گيتار روگذاشت روپاش وگفت:

-سلام

برگشتم پشت سرمونگاه کردم که ديدم گندم وشقايق پشتم واستادن!يه مرتبه هردو شروع کردن براش دست زدن که گفت:

-خب شقايق خانم يکي طلب ما!

شقايق-بايد ببخشيد بخدا!چيکار کنم؟نمي تونستم به دوستم خيانت کنم!اما شماهام که خيلي خوب پيداش کردين!

برگشتم وبه گندم نگاه کردم داشت منو نگاه مي کرد که شقايق گفت:

-کاميارخان سرقفلي سيم کارتتون خيلي گرونه ها!دقيقه اي يه زنگ مي خوره ويه دختر خانم باصداي قشنگ حرف مي زنه وشما رو مي خواد!

کاميار-اِي بگم اين مخابرات چطور نشه!شماره خوابگاه دختران افتاده رو من!مي ان اونجا روبگيرن اينجا رو مي گيرن!

شقايق-اگه اينطوريه چطور اسم شمارومي گن!

کاميار-ازبس من جواب دادم وشماره درست رو بهشون گفتم ديگه باهمه شون اشنا شدم اينه که گاه گداري م يه زنگ مي زنن ويه حالي ازمن مي پرسن!

شقايق وگندم زدن زير خنده که به کاميار گفتم:

-يکي ديگه بزن

شقايق وگندمم شروع کردن براش دست زدن که گيتار رو ورداشت وشروع کرد اهنگي رو زد که من عاشقش بودم.

-بوي گندم مال من-هرچي که دارم مال تو

يه وجب خاک مال من-هرچي مي کارم مال تو

اهل طاعوني اين قبيله مشرقي م

تويي اون مسافر شيشه اي شهر فرنگ

پوستم ازجنس شبه پوست تو ازمخمل سرخ

رختم ازتاول تن پوش توازپوست پلنگ

بوي گندم مال من-هرچي که دارم مال تو-يه وجب خاک مال من-هرچي مي کارم مال تو

نبايد مرثيه گو باشم واسه خاک تنم

تواخه مسافري خون رگ اينجا منم

تن من خاک منه ساقه گندم تن تو

تن ماتشنه ترين تشنه يک قطره اب

به قدري قشنگ خوند که وقتي تموم شد رفتم جلو وماچش کردم که گندم گفت:

-ساقه گندم خاکم لازم داره

برگشتم ديدم داره منو نگاه مي کنه اروم بهش گفتم"

-تنها پيدا کردن حقيقت مهم نيست!ظرفيت تحمل حقيقتم مهمه!

کاميار ازلبه پنجره پريد پايين وگفت:

-بريم توباغ شب وموسيقي و دختر خانماي خوشگل چي کم داره؟

شقايق-اقاپسراي خوش تيپ

کاميار-نه،يه اتيش باهيزم ويه کتري که توش چايي دم کني!

چهارتايي خنديديم ورفتيم وسط باغ ويه جا که درست وسط باغ يه الاچيق بود ويه باربيکو داشت اتيش روشن کرديم وکاميار رفت وازمش صفر يه کتري اب گرفت اومد وگذاشت رواتيش وچهارتايي نشستيم

شقايق-اين چندروزه که گندم پيشم بود ازشماها خيلي تعريف مي کرد!

کاميار-خداسايه شو کم کم ازسر ماکم نکنه اين گندم خانم رو!

شقايق-شمار شته تحصيلي تون چيه؟

کاميار-خدمات وامور اجتماعي!

شقايق-چي؟

کاميار-ماازصبح راه مي افتيم وفقط به دخترخانمها ومردم واينا کمک مي کنيم!

شقايق-درامدم داره؟

کاميار-واله يارو گوسفندرو مي دزديد ومي کشت وگوشتش رو خير وخيرات مي کرد ومي گفت گناه دزدي به ثواب خير وخيرات در اين وسط پوست ودنبه شم استفاده ما!

شقايق وگندم زدن زير خنده!

شقايق-پوست دنبه شما اين وسط چيه؟

کاميار-يه لبخند که بهمون بزنن اجرمون روگرفتيم بي توقعيم واله!

شقايق-اتفاقا منم يه دوست دختري دارم که اخلاقش همينطور يه!

کاميار-مي ره کمک پسرا؟

شقايق-نه بابا!منظورم اينه که به مردم کمک مي کنه!

کاميار-خب بگو بياد باهم کار کنيم!

دوباره زديم زير خنده!

شقايق-شماها اصلا سرکار مي رين جدي؟

کاميار-شعار ماتوزندگي اينه اول کار دوم کار سوم کار!

گندم-شماها که هميشه توخونه اين!

کاميار-خب مي مونيم توخونه که به کار شماها برسيم ديگه!

شقايق-کاميار خان شما چندسالتونه؟

کاميار-يه سال ازسامان بزرگترم!

شقايق-سامان خان چند سالشونه؟

کاميار-يه سال بعد ازمنه

شقايق-خوب دوتايي چند سالتونه؟

کاميار-يه سال باهمديگه فرق داريم

شقايق و گندم زدن زير خنده!

شقايق-يه اهنگ ديگه بزنين!خيلي قشنگ مي زنين ومي خونين!راستي چرانرفتين خواننده بشين؟

کاميار-نشد يعني نذاشتن!

شقايق-براي چي؟

کاميار-راستش قرار بود من واين سامان باهمديگه کار کنيم يعني من گيتار بزنم وسامانم ضرب بگيره اما گفتن ضرب اشکال نداره اما گيتار ممنوعه!

شقايق-پس اين همه مي آن تواين کنسرتا وگيتارمي زنن چيه؟

کاميار-اونا فرق مي کنه!اونجا ازاده!

شقايق-مگه شما کجا مي خواستين بزنين؟

کاميار-توخيابونا!قرار بود يکي يه عينک دودي م بزنيم ودوتايي راه بيفتيم توخيابونا وشب عيدا واسه مردم اهنگ بزنيم! بهمون گفتن فقط اکاردئون وسرنا وويلن ازاده!

شقايق-منو بگو که باور کردم!

کاميار-اخه شما ساده اين!!

شقايق خنديد وگفت:

-من همچين ساده ساده م نيستم!

کامياريه نگاهي به شقايق کردوگفت:

-انگار يه اهنگ بزنم بهتره!

گيتارش رو ورداشت وشروع کرد

-ميون اين همه کوچه که بهم پيوسته کوچه قديمي ما کوچه بن بسته

ديوار کاهگلي باغ خشک که پرازشعراي يادگاريه

مونده بين ما واون رود بزرگ که هميشه مثل بودن جاريه

يه خرده خوند وبعدش همونجور که اهنگ رو مي زد گفت:

-من يه دختر بچه اي رومي شناسم که تواخرين لحظه عمرش دلش مي خواست بدونه که موز چه مزه ايه!جالب اينکه حتي برادر بزرگترشم نتونست بهش بگه!

شقايق وگندم باتعجب يه نگاه به همديگه کردن که کاميار دوباره خوند

-توي اين کوچه به دنيا اومديم توي اين کوچه داريم پامي گيريم

يه روزم مثل پدربزرگ بايد توهمين کوچه بن بست مي ميريم

اماما عاشق روديم مگه نه نمي تونيم پشت ديوار بمونيم

مايه عمره تشنه بوديم مگه نه نبايد ايه حسرت بخونيم

دوباره همونجور که اهنگ مي زد گفت:

-بافاصله يه ساعت يه ساعت ونيم ازاين باغ من جايي رومي شناسم که ادما براي سير کردن شيکم شون حاضرن خود فروشي کنن!من مي دونستم که تويه ساعت ميشه ازيه شهر به يه شهر دورتر رفت اما نمي دونستم تويه ساعت مي شه ازيه دنيا به يه دنياي دورتر رفت!

شقايق وگندم فقط نگاهش مي کردن اما من مي فهميدم داره چي ميگه!يه نگاه به من کرد ويه لبخند زدودوباره خوند

-ميون اين همه کوچه که بهم پيوسته کوچه قديمي ما کوچه بن بسته!

اهنگش که تموم شد شقايق وگندم براش دست زدن که يه مرتبه مش صفر بايه قوطي چاي ويه کيسه قند وچند تا استکان سر رسيد وگفت:

-مهمون نمي خواين؟

کاميار-چرا نمي خوائيم؟دم کن اون چايي رو ببينم مش صفر!

شقايق وگندم هورا کشيدن ومش صفر درکتري وکه جوش اومده بود ورداشت وتوش چايي ريخت وبعدش رفت رويه نيمکت نشست که کاميار بهش گفت:

-مش صفر تو اين عمري که کردي فکر مي کني چه وقتي اوضاع جور بوده؟

مش صفر-وقتي که دل مردم خوش بوده!

کاميار خنديدوگفت:

-مش صفر يه شعر بخون منم برات گيتار مي زنم!

مش صفر-دست وردار اقاکاميار

کاميار-خب بخون ديگه!

مش صفر-من شعر بلد نيستم اما ازيه شعري که هميشه مي زني ومي خوني خيلي خوشم مي اد!

کاميار-کدوم

مش صفر-همون که توش ميگه باغ الوچه منو ياد وقتي ميندازه که تودهمون زندگي مي کردم واقاي خودم بودم ونوکر خودم!وقتي که يه کف دست زمين داشتم ومي کاشتم ومي خوردم ومجبور نشده بودم واسه نوکردي بيام شهر!

اينو گفت ونگاهش روانداخت به اتيش کاميار يه نگاه بهش کرد وشروع کرد به زدن وخوندن!مش صفر اهنگ فرهاد خدابيامرز رومي گفت

-يه شب مهتاب-مه مي اد توخواب-منومي بره کوچه به کوچه-باغ انگوري-باغ الوچه-دره به دره صحرا به صحرا- اونجا که شبا-پشت بيشه ها-يه پري مي اد ترسون ولرزون-پاشو ميذاره-تواب چشمه-شونه مي کنه-موي پريشون- يه شب مهتاب- ماه مي اد توخواب-منو مي بره-ازتوي زندون-مثل شب پره-باخودشون بيرون...

منم چشمام کشيده شد طرف شعله هاي اتيش!نمي دونم چرادرست وسط شعله ها فقط نصرت وميترا واون دخترايي که داشتن مي رفتن دبي و دخترايي که توکافي شاپ بودن رومي ديدم!

***

فصل هشتم

يه چايي که خورديم شقايق ازمون خداحافظي کرد ورفت گندمم رفت که تادم در برسوندش مش صفرم استکانا وکتري رو ورداشت ورفت که کاميار بهم گفت:

-مي خوام برم

-کجا؟

کاميار-سراغ حکمت

-الان؟

کاميار-دلم براش خيلي تنگ شده!

-اخه الان ديره!درست نيس!

کاميار-دست خودم نيس!يه چيزي منو هي مي کشه طرفش!

-عاشق شدي آ

گيتارش روورداشت وبلندشدوگفت:

-مي رم ببينم بامن ازدواج مي کنه يانه.

اين وقت شبي؟

کاميار-دوست داشتن وقت وبي وقت نداره که!

-اونم دوستت داره؟يعني مي خواد زنت بشه؟

کاميار-زنت بشه چيه ديکتاتور!بگو اونم مي خواد باهات ازدواج کنه!

-خب همينکه گفتي!

کاميار-اره زنم مي شه!

-زهر مار!

کاميار-خداحافظ دوست عزيز!خداحافظ يار مهربان!خداحافظ پسر عموي عزيزم!من مي رم دنبال سرنوشت!ازاين به بعد کاميار ديگه ميشه يه مردمتاهل وتوام مثل يه سگ تنها مي شي!بعد ازاين بايد تک وتنها وبي کس مثل اين ادماي ننه مرده تواين باغ مثل يه روح سرگردان راه بري!

-بيچاره حکمت

کاميار-توام بهتره همين دختره کولي روبگيري

-بي ادب!

کاميار-باي باي!براي عروسي دعوتت مي کنم!

گيتارش روورداشت ورفت!يه خرده که رفت بلند گفتم:

-ايشاله خوشبخت بشي!

ازهمون دور گفت:

-به تومربوط نيس

ازکاراش خنده م مي گرفت راه افتادم برم طرف خونمون که گندم رسيد وگفت:

-کاميار کو؟

-يه جايي کار داشت رفت

گندم-مي خوام باهات حرف بزنم کاري نداري؟

-نه بگو

اومد نشست رويه نيمکت وگفت:

-اين چندوقته خيلي فکر کردم به حرفاي تو به حرفاي کاميار

-خيلي م عوض شدي!

گندم-موقعيت جديدم روقبول کردم يعني چاره اي نداشتم!

-مگه نمي خواستي بري خارج؟

گندم-چرا اما اشتباه بود شقايقم حرفاي شمارو بهم زد!اقابزرگم خيلي باهام صحبت کرد راستش فهميدم پدرومادر اوني نيستن که بچه روبه وجوداوردن!کسايي که ادم روبزرگ مي کنن ودوستش دارن پدرومادر اصلي ادم هستن!

-درهر صورت تصميم درستي گرفتي!خيلي خوشحالم يعني همه خوشحالن!

گندم-تو تواين چندوقته چيکار کردي وکجاها رفتي؟

-ديگه ولش کن هرچي بود تموم شد

گندم-بالاخره تونستي رودرخت قلب بکني؟

بهش خنديدم وگفتم:

-نه خيلي بيکار بودم!

گندم-دستت چطوره؟

-اِي خوبه!

گندم-من واقعا ازت خجالت مي کشم!اگه تونبودي...

-قرار شد ديگه حرفش رونزنيم

گندم-بيا بشين اينجا!

رفتم وبغلش نشستم که گفت:

-توهنوز جواب سوال منو ندادي آ!

کدوم سوال؟

گندم-همون سوالي که ازت کردم!

-که چراداشت دزدکي نگاهت مي کردم؟

بهم خنديد سرمو انداختم پايين راستش خجالت مي کشيدم دولا شد وصورتش رواورد جلو صورتم وگفت:

-خوابيدي ؟

خنديدم وگفتم:

-نه!

گندم-برات گفتنش سخته يااصلا...!

-نمي دونم!

گندم-اون چيزايي که پاي تلفن بهم مي گفتي دروغ بود؟

-نه!

گندم-مي خواي درموردش حرف نزنم؟

-نه منظورم اين نبود اصلا

گندم-مي دوني سامان اين چندوقته چيزي که منو نگه مي داشت توبودي وفکرت و...

بقيه ش رو نگفت

گندم-شايد چندبار به اين فکر افتادم که برم توخيابون وخودمو بندازم جلويه ماشين اما فکر تونميذاشت!

يه خرده مکث کردوبعد گفت:

-سيگارداري؟

-سيگاري شدي؟

گندم-ادم وقتي ازدامن خانواده ش دور ميشه هزار تا بلا سرش مي اد!

يه ان ترسيدم يه نگاه بهش کردم وگفتم:

-سرتوام اومد؟

گندم-نه فقط سيگاري شدم!يعني يکي دوتا دونه مي کشم!

يه سيگار بهش دادم ويکي م خودم ورداشتم وروشن کردم يه پک به سيگارش زدوگفت:

-هربار که احساس مي کردم ترو دارم دلم گرم مي شد!دلم مي خواست يکي باشه که دوستم داشته باشه!به خاطر خودم! نه به خاطر اينکه فاميلشم!

وقتي مي اومدي دنبالم توقلبم يه چيزي حس مي کردم!يه چيز خوب!

وقتي از شعرايي که مي خوند م جامو پيدا مي کردي يه احساس عالي توم به وجود مي اومد!راستي چه جوري فهميدي؟

بهش خنديدم که گفت:

-خوب خدمت اون دختره رسيدم!جات خالي بود موقعي که بااسپري روديوار اتاقش اونا رو مي نوشتم قيافه ش روببيني!

اروم وزير لبي گفتم:

-دوستت دارم گندم

گندم-ديوار اتاقش مثل...

يه مرتبه ساکت شد وگفت:

-چي گفتي؟؟

-گفتم دوستت دارم

گندم-بااينکه مي دوني ديگه دخترعمه ت نيستم؟

-برام ازاولشم فرقي نمي کرد!

گندم-مطمئني؟

-خيلي!

يه نگاه بهم کردوگفت:

-توتموم اون مدت فقط عشق تومنو نگه داشت!اگه سالم موندم وبرگشتم فقط به خاطر توبود!حس مي کردم ديگه فقط ترو دارم! مي خواستم فقط پيش توباشم!دلم نمي خواست ترو ازدست بدم!خداخدا مي کردم که سرنشي ومنو واقعا دوست داشته باشي وبياي دنبالم! هرجا که دنبالم مي گشتي وخبرش بهم مي رسيد يه احساس غرور بهم دست مي داد وضربه ايکه بهم خورده بود يه خرده جبران مي شد!

يه مرتبه دستمو گرفت وگفت:

-خيلي دوستت دارم سامان!هميشه فکر مي کردم توپسر لوس وشلي هستي اما اشتباه مي کردم!يعني اصلا بهت نمي اومد که انقدر محکم باشي!ازبس ساکتي ادم درموردت اشتباه فکر مي کنه!

مي خواي شلوغ باشم؟

گندم-نه نه!اصلا!من همينجوري دوستت دارم!ساکت ومحکم!

دستم رو تودستاش فشارداد وگفت:

همينجوري بمون!

بعد برگشت دور وورش رونگاه کردوگفت:

-يه موقع نسبت به اين باغ احساس نداشتم اما حالا واقعا دوستش دارم!

بهش خنديدم که دوباره گفت:

-ديگه م نبايد باکاميار بري جايي آ

براي چي؟

خنديدوگفت:

-اين کاميار ترو ازراه به در مي کنه!توديگه تعهد داري!

-پس يه خبري بهت مي دم!اما به هيچکس نگو!کاميارم ممکنه توهمين چندوقته متعهد بشه!

گندم-راست مي گي؟

-اره

گندم-من که باور نمي کنم!اين کاميار اگه ده تا زنم داشته باشه بازم يه دختر ازبغلش ردبشه وهمه چي يادش رفته!

-نه اينجوري نيس!اگه بدوني به خاطر توکجاها اومد وچيکاراکرد!

گندم-راست مي گي؟

-اره خيلي زحمت کشيد!

گندم-حالا اوني که دلش رو برده کي هس؟

-يه دختر

گندم-ازهمون دوستاشه؟

-نه

گندم-خوشگله؟

-اره شبيه يه نفره که نمي دونم کيه اما صورتش خيلي اشناس

گندم-تحصيلکرده س؟

-داره دکتر مي شه

گندم-افرين!حالا کي به سلامتي...

داشت حرف مي زد که مش صفر ازدور صداش کرد ود دستش روازتودستم دراورد وبلندشد که مش صفر رسيد وگفت:

ببخشيد گندم خانم اما خانم کوچيک دنبالتون مي گردن

گندم-مرسي مش صفر الان مي رم

بعد يه خرده صبر کردتا مش صفر رفت وبه من گفت:

-يه بار ديگه بهم بگو!

خنديدم وگفتم:

-ديگه خجالت نمي کشم!دوستت دارم گندم!

نشست جلومو گفت:

-منم خيلي دوستت دارم سامان!اصلا اگه هستم به خاطر توهستم!

بعد بلندشدودوئيد طرف خونه شون وچندقدم اون طرف تر واستاد وبرگشت وبلند گفت:

-به مامانم اينا بگم؟

-بگو!

خنديدوبادستش يه حرکت قشنگ برام کردودوئيد ورفت!!!

***

دوساعتي بود که روتختخوابم دراز کشيده بودم وفکر مي کردم نمي دونستم چه جوري بايد به مامانم اينا جريان روبگم! يعني ازشون خجالت مي کشيدم همه ش منتظر بودم که صبح بشه وجريان روبه کاميار بگم واون به مامانم اينا بگه!

اصلا خواب به چشمام نمي اومد خيلي خيلي خوشحال بودم!دلم مي خواست بلندشم وبرم دم پنجره گندم وصداش کنم وباهاش حرف بزنم!راستش مي ترسيدم که يه وقت يکي بيدار بشه وبد بشه!

ساعت رونگاه کردم نزديک يک بعد از نصفه شب بود يه غلت توجام خوردم وپتوروکشيدم روسرم

چطور کاميار برنگشته بود خونه خيلي وقت بود که رفته بود بيرون!

داشتم فکر مي کردم اگه باگندم عروسي کنم کجابايد زندگي کنيم؟توهمين فکرا بودم که ازبيرون يکي گفت:

-پيشت!

زود ازجام پريدم وازپنجره سرمو کردم بيرون کاميار باگيتارش نشسته بود زير پنجره م!

-کي برگشتي؟

کاميار-همين الان

-خونه نرفتي؟

کاميار-نه

-پس اين گيتار دستت چيکار مي کنه؟

کاميار-خب ازسر شب دستم بود ديگه!

-باهمين رفتي سراغ حکمت

کاميار-اره مگه چيه؟

-ديوونه اي به خداکاميار!

گيتار روگرفت توبغلش وشروع کردبه زدن وخوندن!

-عاشقم من!عاشقي بي قرارم!کس ندارد!خبرازدل زارم!

ارزوئي جز تودردل ندارم!

يه مرتبه پنجره طبقه بالاوا شد وبابام سرشو اورد بيرون وخواب الود يه نگاهي به کاميار ومن کردوگفت:

-فرداکه ساعت7اومدي کارخونه سرکار ديگه شباميري مي گيري زود مي خوابي!

کاميار-عمو عاشق شدم!

بابام يه خنده اي ردوگفت:

-حتما همين ساعت 1بعد ازنصفه شبي م به اين درد مبتلا شدي!

کاميار-نه عمو جون!دوسه روز پيش بادش بهم خورد امشب خودشو نشون داد!يعني ديروزم تک وتوک عطسه و سرفه مي کردم!

بابام شروع کردبه خنديدن مامانم اومد لب پنجره وسرشو اورد بيرون وگفت:

-حالا کي هس اين خانم خوشبخت!؟

کاميار-اسمش خانم حکمته نه خام خوشبخت زن عمو سلام!

بابام-حالا ي مي خواي خر بشي؟

کاميار-فردا صبح خوبه عمو جون؟

بابام-براي خريت هميشه زوده!حالا چه شکلي هس؟زشت مشت که نيس!

کاميار-درست شبيه زن عمومه!

بابام زود خودشو جمع وجور کرد مرده بودم ازخنده!مامانم برگشت ويه نگاه به بابام کرد که بابام زود گفت:

-نه،پس خوشگله!

کاميار-عموجون حالا خريت برام زوده يانه؟

بابام يه سرفه اي کرد وگفت:

-خب اگه شبيه زن عموت باشه که هرچه زودتر بايد دست بلند کني!

کاميار-باشه عموجون همين فردا مي ارمش خونه!

بابام-چي همين فردا مياريش خونه؟!

کاميار-مگه شما نگفتين هرچه زودتر بايد دست بلند کنم؟

بابام-يعني هرچيزي وقتي داره ادابي داره!همينجوري که نمي شه!

کاميار-ادابي داره يعني ادم هرچي ديرتر زن بگيره بهتره!

بابام دوباره هول شدوگفت:

-چراحرف تودهن من ميذاري پسر من کي اينو گفتم!؟

مامانم برگشت وچپ چپ به بابام نگاه کرد که کاميار گفت:

-عمو جون شما بهتره برين بگيرين بخوابين وبراي خودتون اخر شبي شر درست نکنين!

بابام يه سرفه اي کردوگفت:

-حالا پدرش چيکاره س؟

کاميار-ازسازنده هاي خوب وقديمي تهران!

بابام-افرين!خوبه!کجاها رو کار کرده؟

کاميار-اونش روديگه خبر ندارم!

بابام-خونواده ش چه جوري ن؟

کاميار-من فقط برادرش روديدم عمو.

بابام-برادرش چيکاره س؟

کاميار-دستش توصادراته!

بابام-پس خونواده خوبي بايد باشن!

کاميار-خوب!عالي!حالا شما بفرمائين بخوابين که نزديک صبحه!

با بابام ومامانم خداحافظي کرد واونام رفتن گرفتن خوابيدن که بهش گفتم:

-چرابي خودي دروغ بهشون گفتي؟بالاخره چي؟باباي نصرت کجاش سازنده س؟

کاميار-بالاخره عمله بوده ديگه!عمله نباشه اصلا کسي مي تونه يه ديوار بسازه؟!نصرتم که خودمون ديديم دختر صادر مي کرد اون ور اب!کجاش رو دروغ گفتم؟

بعد يه مرتبه دستش روزد روپاش وباحالت گريه گفت:

-خدا به دادم برسه!من حالا چه جوري عمله رو جاي بساز بفروش به بابام اينا بقبولونم؟

-باباش که ديگه حالا زنده نيس که!

کاميار-داداشش که زنده س!اگه خواستن دفتر شرکت واردات صادراتش رو ببينن چيکار کنم من؟!

-حالا من پر مکافاتم ياتو؟

کاميار-دِ اين بدبختي م همه ش زير سرتوئه ديگه!حالا برو بگير بخواب تافردا خدابزرگه!بالاخره يه خاکي توسرم مي کنم!

-مي گم توام مثل گندم قهر کن وبذار برو!توکه رفتي حتما بابات اينا راضي مي شن!

کاميار-بابام اينا ازخداشونه که يه چندروزي بذارم شون وبرم که يه نفسي بکشن!نه!اين فايده نداره!

-حالا امشب چيکار کردي؟حتما اين دفعه برديش بهش کله پاچه دادي خورده!

کاميار-نه!رفتم درخونشون.پنجره شون وامي شه توکوچه طبقه اول ن!شروع کردم وگفتم مي دونم حرفايي روکه بهت زدم باور نکردي راستش من جوون بودم ويه شيطونايي کردم اما باور کن اين دفعه باتموم دفعه هاي ديگه فرق داره! اين دفعه احساس مي کنم که واقعا عاشق شدم!قصدمم فقط ازدواجه!اگه توراضي باشي هيچ سدي بين ما وجود نداره اصلا به فاصله طبقاتي اي که بين ماست فکر نکن!مهم اينه که دوتا جوون همديگر رو دوست داشته باشن!بقيه ش حل مي شه ازچاخانايي م که برات کردم معذرت مي خوام!يعني گناهي م ندارم آ!عادت وامونده رو سخت ميشه ترک کرد! منم عادت کردم تابه هرکي مي رسم وزود مي گم تواولين واخرين کسي هستي که من دوستش دارم اما باور کن اين دفعه دارم راست مي گم!به جون مادرم به جون بابام اگه دروغ بگم!

فقط ازت خواهش مي کنم بدون فکر تصميم نگير وجواب نده!من صبر مي کنم تاتو فکرات رو بکني!حالا فردا ياپس فردا!حالا حالا ها وقت داري اما بدون که من تاتو جواب بدي هرلحظه برام مثل يه سال طول مي کشه!يه وقت نکنه فکر کني که شماها پول ندارين وما پولداريم آ!هيچ اصلا!اين چيزا که نبايد مانع خوشبختي دوتا جوون بشه!

درضمن به جون بابام به جون مامانم به جون سامان اون دوتا دختراکه اون شب تورستوران برام دست تکون دادن رو اصلا اسم شون م نمي دونم چيه!يعني يادم نيس!ديگه حالا خودت مي دوني يادل يه جوون رومي شکوني وواسه اخرت خودت عذاب مي خري يادلش رونمي شکوني ويه ضمانت نامه واسه اون دنيات مي گيري!

اينا روکه بهش گفتم برگشتم وسرمو گرفتم بالا که نگاهش کنم ببينم حرفام چقدر روش اثر گذاشته که چشمت روز بد نبينه! اصلا امروز نمي دونم چراهمه ش بدشانسي اوردم!ازحواس پرتي پنجره اتاق روعوضي گرفته بودم من فکر مي کردم حکمت داره به حرفام گوش ميده نگو اينجا خونه پيرزنه صاحب خونه شونه!!!تاچشمم به پيرزنه افتاد نزديک بود زهره ترک بشم!يه ان فکر کردم اين پيرزنه حکمته که ارايش نکرده اومده جلوپنجره!زود ازش پرسيدم ببخشين خانم اسم شما که حکمت نيس؟ بيچاره گفت نه اسم من نسرينه پنجره خونه حکمت جون اون يکي يه!

گفتم خانم جون خب همون اول حرفام اينو بهم مي گفتين!گفت اخه انقدر قشنگ حرف مي زدي که دلم حرفاتو قطع کنم! گفتم حالا پس يه زحمت بکشين ودرخونه اين حکمت خانم روبزنين وهرچي من به شما گفتم بهش بگين گفت وا ننه من که همه شو يادم نيس!گفتم عيبي نداره هرچي شو که يادتون هس بهش بگين!

اينو که گفتم يه مرتبه صداي خنده حکمت ودوستش ازاون يکي پنجره اومد!برگشتم ديدم دوتايي اروم پنجره رو وا کردن حرفامو شنيدن! رفت جلو وگفتم حکمت خانم اون دفعه که اومدم دنبالتون شما ازاين يکي پنجره بامن حرف زدين! چطور الان تواين يکي پنجره اين؟!گفت اون شب رفته بودم پيش نسرين خانم که تنها نباشه گفتم اهان

پدرسوخته هاهمه ش داشتن مي خنديدن!حکمت گفت کاميارخان حالا مجبورين تموم اون چيزايي روکه به نسرين خانم گفتين دوباره به خودم بگين!منم گفتم براي چي به شما بگم قسمت قسمتِ نسرين خانم بودکه ازش خواستگاري کنم قسمت م که نمي شه عوض کرد

اينو که گفتم نسرين خانم مرد ازخنده وازهمون پشت پنجره به حکمت گفت مادر حتما به اين جوون جواب مثبت بده! خيلي قشنگ وصادقانه حرف زد!

تااينو گفت برگشتم بهش گفتم نسرين خانم جدي حرفامو باور کردين؟يعني حرفام به نظر صادقونه مي اومد؟

تااينوگفتم بادستش زد توصورتش وگفت وا خدابدور همه شو چاخان کردي؟گفتم نه بخدا ولي ازبس ازصبح تاشب چاخان کردم فکر نمي کردم يه دفعه م که راست بگم کسي حرفمو باور بکنه!حالا بالاخره چي؟جواب مثبت مي دين يابرم دم اون يکي پنجره؟!

نسرين خانم زد زير خنده که يه مرتبه درواشد وحکمت خودش اومد بيرون.اينم ازاين!

-خب!بعدش چي شد؟

کاميار-ديگه اوناش به تومربوط نيس!برو بگير بخواب!

-مرده شورت روببرن کاميار دوساعت منو معطل کردي جريان پيرزنه رو بگي؟

کاميار-اخه اون قسمتا عمومي بود اين قسمت ديگه خصوصي يه!برو بگير بخواب که فردا بايد بريم کار خونه!شب بخير!

اينو گفت وراه افتاد طرف خونه شون!دوتا فحش بهش دادم وگرفتم خوابيدم!

صبح ساعت7بود که مامانم بيدارم کرد وزود کارامو کردم وصبحونه مو خوردم ورفتم که ماشينم رو وردارم وبرم کارخونه که ديدم کاميار دم گاراژ واستاده تامنوديد گفت:

-چقدر دير بيدار مي شي!

-دارم ميرم کارخونه ها!

کاميار-منم دارم مي رم ديگه!بپر باهم بريم

دوتايي سوار ماشين کاميار شديم ومش صفر درگاراژ رو واکرد واومديم بيرون

همينجور که مي رفت وحرف مي زد يه وقت متوجه شدم که داره ازيه طرف ديگه داره ميره!

-کاميار کجا داري ميري؟

کاميار-کارخونه

-کارخونه که ازاين طرف نيس

کاميار-مي خوام بندازم تواين بزرگراه راه نزديکتر مي شه

يه خرده ديگه که رفت ديدم اِه راهه خونه نصرته

-داري ميري پيش نصرت؟!

کاميار-نه!

-غلط کردي!داري ميري اونجا!

کاميار-بابا چه فرقي مي کنه؟کار کاره ديگه!حالا ياکارخونه يانصرت!

-بابام بيچاره م مي کنه!

کاميار-اگه اذيتت کرد به من بگو يه سوسه براش پيش اقابزرگه بيام تا خدمتش برسه!

-حالا ميري اونجا چيکار؟

کاميار-مي رم خواستگاري ديگه!

يه سه ربع بعد رسيديم دم خونه نصرت!اصلا تاوارد اين قسمتاي شهر مي شدم دلم مي گرفت!مجبوري پياده شدم که همون پسره ه دفعه قبل مواظب ماشين بود اومد جلو وسلام کرد وگفت:

-اقا بازم مواظب ماشين باشم؟

کاميار-اره عزيزم مواظب باش کسي طرفش نياد!

درماشين روبست ودزد گيرش روزد ورفتيم توخونه.تاپرده رو زديم بالا درجا خشک مون زد!شايد حدود بيست،بيست و پنج شيش تاجوون دختر وپسر از18سال تا بيست وبيست وهفت هشت سال جمع شده بودن توحياط

کاميار يه نگاه بهشون کرد که ازيه گوشه حياط نصرت اومد طرف مون وتارسيد کاميار بهش گفت:

-تظاهراته؟

نصرت-سلام ميتينگ جووناي عملي يه!

تااينو گفت يکي ازهمون جوونا برگشت ويه نگاهي به نصرت کرد وگفت:

-دم شما گرم اقانصرت!داشتيم؟

نصرت-سرت توکار خودت باشه بچه!

-اقانصرت چه خبره اينجا؟

نصرت-اومدن دوا بگيرن.

کاميار-عجب داروخونه فعالي يه!

-اينا همه هروئيني ن؟

تااينو گفتم همون پسره بايه دختر ديگه سرشون روبرگردوندن طرف من وپسره زير لب گفت:

-لااله الا لله!برخرمگس معرکه...

نصرت-دهن ت روجمع کن رامين!

پسره يه نگاه به ن کردوگفت:

-اخه اقاحرفا مي زنن اقانصرت!

کاميار-ببخشين اقارامين!اين دوست من متوجه نشد که شما دانشجوي رشته دارو سازي هستين!

تاکاميار اينو گفت پسره يه قدم اومد جلو وگفت:

-اولا خودت اينجا چيکار مي کني؟دوما که خودت چهار روز ديگه خودتم مي شي عين ما!سوما که من رشته م دارو سازي نبوده!مهندسي پزشکي بودم!

من وکاميار ساکت شديم نصرت بهش گفت:

-اينا واسه تحقيق اومدن اينجا.

رامين-اِ

دختره که بغلش واستاده بود يه نگاه به ماکرد وخيلي جدي گفت:

-پس وقتي تحقيق تون تموم شد ومقاله هاتونو نوشتين لوله ش کنين وبکنين تو هرچي نابدتر اون کسي که دستورش رو بهتون داده!اينطوري اثرش بيشتره!

تااينو گفت نصرت داد زد

-جمال!محجوب!اينو بندازينش بيرون!به صادق خان م بگو به اين ديگه جنس نده!

تادختره اينو شنيد وزدزير گريه که دوتاجوون قلچماق اومدن طرفش!دختره خودشو انداخت روپاي نصرت وباگريه گفت:

-گه خوردم نصرت خان غلط کردم!آن!آن

شروع کرد باکف دست رودهنش روزدن!همچين محکم مي زد که گفتم الان دندوناش مي شکنه!زود دوئيدم جلو ودستاشو گرفتم وگفتم:

-نزن!خيلي خب!مي گم بهت جنس بدن!

دختره نصرت رو ول کرد وچسبيد به پاي من وگفت:

-الهي قربونت برم!الهي دردو بلات بخوره به جون من!الهي...

-بسه ديگه!بسه!مي گم بهت جنس بدن اا يه شرط داره!

دختره-هرچي شما بگين!هرچي شما دستور بدين!چشم!چشم!

بلند شو يه دقيقه بياتو اتاق باهات کاردارم

تااينو گفتم ازجاش پريد گفت:

-کجا برم اقا؟

اتاق نصرت روبهش نشون دادم که يه نگاه به همون پسره که اسمش رامين بود کرد و راه افتاد طرف اتاق نصرت کاميار اروم به من گفت:

-چيکارش داري؟

-مي خوام بدونم چرابه اين روز افتاده!

نصرت-اسمش فريباس زن اين اقا رامينه!

-زن وشوهرن؟

نصرت-اره

يه نگاه به پسره کردم وگفتم:

-پس شمام بيا اقارامين

اينو گفتم وراه افتادم طرف اتاق انقدرحالم بد بود که دلم مي خواست گريه کنم!همونجور که ازوسط حياط رد مي شدم همه اون دخترا وپسرا بهم نگاه مي کردن!ازخودم بدم اومد!

رسيدم دم اتاق نصرت وتا رفتم توکه ديدم دختره که اسمش فريباس داره لباساشو درمي اره!يعني بلوزش رو که دراورده بود!زود پشتم روکردم بهش وداد زدم وگفتم:

-چيکار مي کني؟!

فريبا-مگه شما نخواستين...

-نخير!!بپوشين لباس تونو!

اينو گفتم وزود اومدم بيرون که نذارم شوهرش بياد تو واين وضع روببينه!تاپام رو گذاشتم بيرون کاميار اينا رسيدن دم اتاق براي اينکه يه خرده وقت روتلف کنم به نصرت گفتم:

-اقانصرت عيبي نداره يه دقيقه بااينا حرف بزنيم؟

نصرت-نه بابا عيبي نداره!

-خيلي ممنون شما که هميشه به ما لطف داشتين مي گم يه سيگار بکشيم چطوره؟

نصرت خنديد وکاميار اروم درگوش من گفت:

دادي که توزدي به دختره صدات تا ته حياط رفت!

سرمو انداختم پايين که نصرت باخنده گفت:

-پوشيدي فريبا؟

فريبا-اره اقانصرت اره!

دلم مي خواست زمين دهن واکنه ومنو بکشه توخودش!ازخجالت نمي تونستم توصورت شوهرش نگاه کنم!

نصرت ورامين وکاميار رفتن تو ومنم دنبالشون رفتم دختره لباساشو پوشيده بود وهمون وسط واستاده بود سروروش کثيف بود اما معلوم بود که قيافه ش بدنيس!

رفتيم نشستيم ونصرت کتري رودادبه رامين وگفت:

-اقارامين بپر ابش کن بيار

رامين رفت اب بياره که کاميار درگوشم گفت:

-مي دوني وقتي بااين دختره رفتي رامين به نصرت چي گفت؟

-نه!

کاميار-گفت اقا نصرت جلوي من نه!

فقط نگاهش کردم که گفت:

-نصرتم بهش گفت اينا اهل اين حرفا نيستن!

-خداعنتت کنه کاميار به خداقسم هربار که مي ام اينجا ازخودم بدم مياد!

فريبا-اقانصرت بزرگي کن وبگو تاجنس تموم نشده مال مارو بهمون بدن

نصرت-جنس شما سرجاشه خيالت راحت باشه

فريبا-اخه خرابم بايد خودمو بسازم رامين م خرابه

نصرت يه نگاهي بهش کردوازتوجيبش دوتا بسته دراورد وداد به فريبا که ازدستش قاپيد وپريد ورفت بيرون

نصرت يه نگاهي بهش کرد وگفت:

-رامين سال دوم بوده واين سال اول.

-دانشگاه؟!

نصرت سرشو تکون داد کاميار سه تاسيگار روشن کرد ويکي يه دونه داد به ما وگفت:

-تانيومدن بهت بگم نصرت جون.من ديشب...

نصرت-خبر دارم!مبارک تون باشه!

بلندشدودست انداخت گردن کاميار وماچش کرد کاميارم ماچش کرد اما نصرت همونجور که دستش دور گردن کاميار بود شروع کرد به گريه کردن!يه ده پونزده ثانيه گذشت اما نصرت روول نکرد که کاميار همونجور که بغلش کرده بود گفت:

-اِ چته؟!گريه ت واسه چيه؟حالا که وقت گريه نيس!هزار تا کارباهات دارم!

نصرت دستاشو ازگردن کاميار واکرد وصورتش روپاک کرد وگفت:

دست تو سپردم خواهرمو!همين!ديگه تومي دوني وغيرت ووجدانت!

کامياريه نگاه بهش کردوگفت:

من نمي دونم که مي تونم خوشبختش کنم يانه اما بهت قول ميدم همه چيزايي که باعث اسايشش مي شه براش فراهم کنم وبذارم درسش روتموم کنه خوبه؟

نصرت خنديدوگفت:

-اره برادر خوبه!

داشتم دوتايي شونو نگاه مي کردم ومونده بودم که سرنوشت چه بازيا يي داره که پرده رفت کنار وفريبا ورامين اومدن تو راستش ديگه حوصله نداشتم باهاشون حرف بزنم

نصرت کتري روازرامين گرفت که گفتم:

-اقانصرت من ديگه کاري ندارم!

نصرت-مگه نمي خواستي باهاشون حرف بزني؟

-چرااما حالا ديگه نه!

نصرت-حالا اگه چيزي مي خواي بپرسي بپرس ازشون

-مي خواستم فقط بدون چه جوري اينطوري شدن اما ديگه برام مهم نيس

نصرت-هرجور صلاح مي دوني!

بعد به فريبا ورامين اشاره کرد که برن.رامين حرکت کرد که بره اما فريبا واستاده بود چشماش سرخ سرخ بود وپلک هاش هي مي اومد روهم!

نصرت-کاري داري؟

فريبا يه نگاهي به نصرت کردوبعد برگشت طرف من وگفت:

-يه روزي همينجوري که الان مي ريم دنبال اين جنس وامونده من واين رامين مي رفتيم دنبال دوتا اتاق اجاره اي!اين جنس وامونده روخيلي زودتر از دوتااتاق اجاره اي پيدا کرديم يعني اين يکي همه جابود ولي اون يکي نبود!

نصرت-خيلي خب بروحالا!

فريبا سرشو انداخت پائين ورفت پشت سرشم شوهرش رفت که نصرت گفت:

-کم که مي اره فريبا رومي بره توخيابون يه تيريپ که بره جنس جفت شون جور ميشه!

ديگه حال خودمو نفهميدم فقط گفتم"

-نصرت خان نمي شه بريم يه جاي ديگه باهمديگه حرف بزنيم؟

کاميار-چته؟

-حالم اصلا خوب نيس!

نصرت-يه ليوان اب بهت بدم بخوري؟

-نه!نه!

کاميار-بيابريم يه اب بزن به صورتت!

-نه!فقط ازاينجا بريم!

کاميار يه نگاه به نصرت کرد واونم گاز پيک نيکي ش روخاموش کردوبلند شديم!

دم در کاميار يه پولي به پسربچه هه داد وسوار شديم ودنده عقب ازاون کوچه مزخرف اومديم بيرون ونصرت يه خيابون رو به کاميار نشون داد وکاميارم پيچيد توش ويه بيست دقيقه نيم ساعت که رفتيم رسيديم جلو يه پارک که نصرت گفت:

-چطوري؟

-بهترم

نصرت-پس بريم اونجا بشينيم

يه جاي خلوت پارک نشستيم ونصرت3تاسيگار دراورد وروشن کرد ويکي ي دونه داد به ما وتاازش گرفتيم گفت:

-وامونده ازاين سيگار وپارک وکوچه شروع ميشه!

-چي؟

نصرت-هروئين ديگه!مي گه يه برزگر گرکند يک گله را!فقط کافيه که يه رفيق ناجور بخوره به پست يه ايل جوون! يکي يکي شونو عين برگ درخت مي ريزه پايين!همه شونم اول ش بايه سوال شروع ميشه!

کاميار-حتما سوالي م هس که فعلا جواب نداره!

نصرت-دم ت گرم!مثل يه مسئله اي که يه دبير مي ده به شاگرداش اگر بچه بلد باشه حلش کنه که خوشحال وخندون مي ره سراغ مسئله بعدي اما اگه نتونه اون ومسئله بعدي وبعدي روحل کنه ديگه سراغ بقيه نمي ره!دفتر وکتاب رو مي بنده وپرت مي کنه يه گوشه!

-سوال چيه؟

يه پک به سيگارش زد وگفت:

-سوال اصلي همين جوونان!

بادستش صدمتر اون طرف تر رونشون داد ه جابه جا پسرودختر داشتن چندتا چندتا باهمديگه راه مي رفتن!

نصرت-زندگي مثل يه ادرس يانشوني يه که ادم مي خواد به مقصدش برسه اما فقط کافيه که يکي دوتا کوچه رو اشتباهي بره!يامي خوره به بن بست ياگم وگور ميشه!

نقشه لازمه!يه نقشه درست و يه راهنماي سرحال وقبراق ووارد!شکر خدا هيچکدومم که الان دردسترس نيس!

-پس اين همه جوون که به مقصد مي رسن چيه؟

نصرت-امار دستت هس؟خبرداري اعتياد داره بي داد مي کنه؟

براي چي حتي يه جوون عملي بشه؟مگه اينا سرمايه هاي مملکت نيستن؟براي چي بايد هروئين عين نقل ونبات تودست وبالشون باشه ؟شماها نمي دونين!وقتي يه جوون عملي شد ديگه کاري به دور وورش نداره مهم اينه که جنس ش به موقع بهش برسه!

ببين جووناي قديم توچهل،چهل وخرده اي سالگي م دنبال يه راه مي گردن که مثلا چطور ميشه ازراه درست پول دراورد اما جوونا ي الان تايه سن وسالي پيدا مي کنن مي رن دنبال راه خلاف!راهي که بشه راحت واسوده پول ازش دراورد!چرا؟چون مثلا قديم يارو يه عمر کار مي کرد وتوسن پنجاه سالگي وضعش خوب مي شد!براي پول دراوردن بدبختي کشيده بود وبعد ازيه عمر کار مثلا يه ماشين شيک زير پاش بود!اما الان نگاه مي کني ميبيني پسره هنوز پشت لبش سبز نشده يه ماشين سي چهل ميلوني سواره وتوکيفش فقط چک بانکه!مثل ريگم پول خرج مي کنه!

-خب حتما باباش که يه عمر کار کرده بهش داده ديگه!

نصرت-دِنه دِ!اگه باباش ازراه درست اين پول هارو درمي اورد اينجوري نمي ريخت تودست وبال بچه ش که نفله ش کنه!معلومه پول کار نکرده داره!يه زد وبند باچهار تا کله گنده مي کنه وميليارد ميليارد پول درمي اره!اون موقع بچه ش بنز سوار ميشه!زانتيا سوار ميشه!

جووناي ديگه م مي بينن وخب مي گن اين راه بهتره ديگه!بعد مي رن سراغ باباشون که ثلا يه کارمند شريف وزحمت کشه!اين پول هارو ازاون مي خوان ووقتي مي بينن که نداره بهش مي گن توبي عرضه اي!

اون موقع س که معيارها عوض ميشه!دزدي ميشه عرضه داشتن!زدوبند ميشه ارتباط قوي!

حالا پسره راه مي افته دنبال ارتباطات که يه وقت مي بينه افتاده توکار خريد وفروش هروئين ومواد!ببينين زندگي زماني براي يه ادم مهم وباارزشه که حداقل دوروز درهفته ش بهش خوش بگذره!اگه قرار باشه هفت روز هفته غم وغصه ونداري وحسرت باشه ادم سرشو بذاره زمين وبميره که بهتره!

يه جوون الان چي داره؟جوون سرگرمي مي خواد هيجان مي خواد امنيت مي خواد ارتباط باجنس مخالف مي خواد!

کاميار-حالا امنيت وسرگرمي روولش کن!همين اخري روبچسب که توش هيجان هم داره!

نصرت خنديدوگفت:

-هيجانش کجاس؟

کاميار-وقتي يه پاترول دنبالت کرد مي فهمي هيجانش کجاس!

نصرت-جداالان اين جوونا چي دارن؟

-خودتم هنوز جووني آ!

نصرت-من عملي م!ديگه جوون يااصلا ادم نيستم!وقتي يه نفر افتاد تواين خط ديگه اصلا زنده نيس!

يه پک ديگه به سيگارش زد وته ش روپرت کرد وگفت:

-يه جوون بايد توخونه يه جو روبشناسه!بيرون يه جو ديگه رو!باباش توخونه يه جوره توبيرون يه جور ديگه!توخونه نوار وساز واواز!بيرون سنگين ونجيب ومومن!همه شم به بچه شون مي گن تومدرسه نگي که ما ماهواره داريم آ!

شديم مثل يه تير چوبي موريونه زده!ظاهرش خوبه اما واي از باطنش!جلو عرق روگرفتن ميدوني توچندتا خونه بساط عرق کشي راه افتاد؟!

جلو فيلم روگرفتن همه خونه ها شد سينما اونم باچه فيلمائي!

جلو دختروپسر روگرفتن فحشا کشيده شد توخونه ها وشد يه چيز يواشکي که نمي شه ديگه کنترلش کرد!مرض وبيمار ي م که ديگه قربونش برم بيداد مي کنه!

بهتون گفتم که پدراي ما وپدربزرگ هامون حداقل اين مشکلات رونداشتن!الان يه پشه نيش ت بزنه ياايدز گرفتي يا هپاتيت! غفلت کني ياداداشت عملي ودزد مي شه ياخواهرت خراب!اصلا يه چيزي به شما بگم!ازکي اين همه دکتر روان شناس اين همه زياد شد!؟

کاميار-ازوقتي که ديوونه زياد شد ديگه!

نصرت-همين!بيشتر مريضاشونم جوونان!همه ياافسردگي دارن ياحالت عصبي!چرا!مي دوني چنددرصد اززن هاي شوهر دار حالت افسردگي دارن!؟چرا؟!بابا تفريح نيس!وضع اقتصادي خرابه!شوهر توخونه نيس!مادر بايد بابچه هاش اره بده تيشه بگيره!شوهرشم وقتي بعد از دوشيفت سه شيفت کار کردن برميگرده خونه که ديگه جون حرف زدن نداره! نه به روابط زناشويي ش مي رسه نه به روابط بابچه هاش!فقط ميشه يه ماشين که وظيفه ش پول دراوردنه!تازه اگه دربياره!اخرشم خجالت زده زن وبچه شه!يه وقتم چشم وامي کنه که دخترش ازيه طرف رفته وپسرش ازطرف ديگه!

-همه م که اينجوري نيستن!

نصرت-اره اونا که ارتباطات قوي دارن وعرضه وشمِ اقتصادي!

کاميار زد زير خنده!

نصرت-مردمم که قربونش برم همه به فکر خودشونن!هرچند اخرش ضررش به خودشون مي خوره!مثلا گوشت گرون مي شه جاي اينکه يه مدت نخرن تا ارزون بشه بيشتر مي خرن ومي تپونن توفريزر شون!مرغ گرون ميشه همينطور!شير گرون ميشه همينطور!اخرش اين ميشه که امثال ما نمي تونن درماه يه وعده مزه ي گوشت روبچشن!

-اون سوال رو که گفتي چي بود؟

نصرت يه نگاه به من کردو پاکت سيگارش رو دراوردوبهمون تعارف کرد که ورنداشتيم خودش يه دونه روشن کرد وگفت:

-فقط کافيه وقتي يه جوون بايه رفيق ناباب بيفته ازش بپرسه اخرش که چي؟!همين سوال رو اگه نتونه جواب براش پيدا کنه تموم انگيزه ش رونابود مي کنه!پسره مي ره توفکر!بايد بابدبختي درس بخونه اونم اين درس هاي سخت که نصف شون بي مورده!هيچ لزومي م نداره که اينا روبخونه بعدش اگه بتونه اگه بتونه اگه بتونه وارد دانشگاه بشه بايد چند سالم اونجا درس بخونه! وقتي م که مدرکش روگرفت تازه مي فهمه که براش کار نيس!اگر م هس حقوقي بهش مي دن که پول رفت وامدشه!

يارو ليسانس مکانيکه تواژانس مسکن کار مي کنه!زمين شناسي خونده نوار کاست مي فروشه!ليسانس شيمي يه توکتابفروشي شاگردي مي کنه!بابا،اگهي مي دن براي استخدام يه ابدارچي ليسانسيه شرکت مي کنه!خب ديگه انگيزه واسه يه جوون نمي مونه که!خودمنو نگاه کنين!چي ازم مونده؟!بابامن تحصيلکرده اين مملکتم!کواميدم؟کوارزوهام؟ کو اون افق طلايي که وقتي داشتم درس مي خوندم همه ش جلوروم بود؟!بيان به ما بگن ما جوونا رو چه جوري مي خوان!عملي؟معتاد؟اگه اينجوري مي خوان چرا مابايد اين همه سختي بکشيم ودرس بخونيم؟!خب ازهون اول بريم دنبال گرد ومواد ودوا ديگه!

يه پک به سيگارش زد وگفت:

-به خداوقتي ياد اون درس خوندن ها وسختي ها و بدبختي ها مي افتم دلم واسه خودم مي سوزه!دلم واسه اين جوونا مي سوزه!

-پس چرا توام افتادي توشون وداري بيچاره شون مي کني؟

نصرت-اگه خداي نکرده توام عملي بشي جواب سوالت رو پيدا مي کني!

يه پک ديگه به سيگارش زد وگفت:

-تواسپانيا تومراسم گاو بازي اول گاو هاي وحشي روول مي دن توکوچه ها وخيابون ها!گاوام مي افتن دنبال مردم وبه هرکي برسن شاخش مي زنن!بعدشم که مراسم افتتحاح شد يه نفر ماتادور مي ره به جنگ گاوه وبالاخره م ياماتادور کشته مي شه ياگاوه! اکثرا باشمشير گاو بدبخت رومي کشن!اونوقت يارو ميشه قهرمان!عکسش روتوروزنامه ميندازن وازش تمجيد مي کنن وهزار تا کار ديگه!وقت اين مراسمم که ميشه مردم ازکشوراي ديگه گروه گروه مي ان واسه تماشا!حالا اونجا وقتي يه گاو رو مي کشن مي شن قهرمان اما وقتي ما اينجا مثلا جلويه مسافر يه گوسفند رو قربوني مي کنيم مي شيم وحشي!چرا؟!اگه تونستين به اين سوال جواب بدين!

کاميار-خب وقتي باکاتر وچاقو دخترا رو مي زنن!وقتي باشلاق مي افتن به جون جوونا!توکشوراي خارجي همچين انعکاس پيدا مي کنه که اگه يه گوسفندم قربوني کنيم مي شيم يه وحشي ديگه!

نصرت-اگه ما به نجابت يه پسر يادختر معتقديم بايد هزينه ش روهم بديم!منم هزينه ش رودادم وخواهرم رونجيب نگه داشتم!دست به هرکاري زدم تاراحت بشينه ودرسش روبخونه!

سيگارش رو انداخت دور وگفت:

-وقتي من وحکمت ديگه تنها شديم ديدم اينجا ديگه جاي موندن نيس!محيط خراب وفاسد وافتضاحي بود تواون خونه!

يه خرده اين درواون در زدم ويه اتاق روکمي بالاتر اجاره کردم ورفتيم توش.ديگه تمام وکمال نون اور خونه شدم خودم. بايد خودم درس مي خوندم وخرج تحصيل خودم بود! خرج تحصيل حکمت بود!خورد وخوراک مون بود!اجاره اتاقم بود!حالا من چه جوري مي تونستم بايه کار نيمه وقت پول اينارو جور کنم؟مي شه معادله صد مجهوله!

افتادم توخلاف!خريد وفروش حشيش!ترياک!ويسکي!

کاميار-حکمت مي دونست؟

نصرت-نه!فکر مي کرد يه ادم باخدا منو گذاشته سرکار وبهم خوب پول ميده مثل اين قصه ها!

خلا صه زندگي مي گذشت هم خودم خوب درس مي خوندم هم حکمت!موقعي م که کار نداشتم مي رفتم تواين پارک واون پارک واين چيزا رو ميفروختم!

يه روز تويه پارک داشتم به يه نفر ترياک مي فروختم وقتي طرف پولش رو داد و رفت ومنم داشتم اسکناسا رو مي شمردم يه مرتبه يه دست اومد روشونه م!برق ازم پريد!فکر کرد ماموري چيزي يه!برگشتم ديدم که يکي ازاستادامونه! داشتم ازخجالت اب مي شدم که گفت اينجا چيکار مي کني؟گفتم استاد اومد م هواخوري!يه نگاه به پولايي که توي دستم بود کردوگفت يه داشنجو قبل از درس خوندن بايد انسان باشه!مي دوني داري چيکار مي کني؟اومدم بگم که نون اور خونه م واين حرفا که نذاشت حرف بزنم وگفت کارت رو توجيه نکن هيچ دليلي نمي شه براي اين کارا پيدا کرد!سرموانداختم پايين که گفت توان تو،تومغزته!ازش استفاده کن اينو گفت ورفت!

فرداش تودانشگاه اومد سراغم ويه ادرس بهم داد وگفت برو به اين بچه درس بده پولش کمه اما بازم برات شاگرد پيدا مي کنم!

اقايي که شماها باشين کار ترياک وحشيش روبوسيدم وگذاشتم کنار و افتادم به درس دادن به بچه هاي راهنمايي ودبير ستاني کم کم سه چهار تا شاگرد گرفتم وبعدشم شدن هفت هشت تا.يه کارم براي حکمت پيدا کردم بايه توليدي قرار گذاشتم وازش لباساي برش خورده مي گرفتم ومي بردم خونه.طفلک حکمت اين کتاب ودفتر رو ميذاشت جلوش ويه خط مي خوند ومي نوشت ويه درز روچرخ مي کرد!پول انچناني به دست نمي اومد اما مي شد باحسرت زندگي کرد!

درد سرتون ندم!گذشت وگذشت وگذشت تامن مدرکم روگرفتم وخواستم وارد بازار کار بشم اما کوکار؟

ديدم فعلا همونجور به بچه ها درس بدم بهتره هم به کار تدريس مي رسيدم وهم مي گشتم دنبال يه کار اما هرجا مي رفتم سوء استفاده بود!تايارو مي ديدکه به کار و پول احتياج دارم يه حقوقي بهم مي گفت که فقط خرج رفت وامدم مي شد حالا قوز بالاقوز کجا بود!اينجا که عاشق م شدم!

اين سالهايي که پشت سر گذاشته بودم يه طرف اين يکي دوساله يه طرف !يه شاگردي داشتم که وضع شون بد نبود. اسمش مريم بود دختر خوشگلي بودمن مي رفتم وباهاش رياضي وشيمي کار مي کردم سال اخر دبيرستان بود يه مدت که رفتم واومدم خونه شون کم کم احساس کردم که دوستش دارم هرچي به خودم مي گفتم پسر ترو چه به اين غلطا!اما دست خودم نبود تنها چيزي که يه خرده ارومم مي کرد وضع مالي مريم بود!پدرش مدير يه شرکت بود!يه اپارتمان خوب بالاي شهر داشتن ميلياردر نبودن اما وضع شون خوب بود!

هردفعه مي رفتم خونه شون ويه خرده درس روکش مي دادم وازشون ارزون تر مي گرفتم که بتونم بيشتر ببينمش!دلم به همين خوش بود تااينکه اون اتفاق افتاد!

يه بار که رفتم خونه شون ديدم خودش رفت برام چايي اورد.هر دفعه مادرش اينکارو مي کرد پرسيدم مامان اينا مگه نيستن؟گفت نه راستش مي خواستن کلاس رو کنسل کنن اما شما که تلفن نداشتين بهتون خبر بدم!گفتم خب من مي رم جلسه بعد مي ام گفت نه!نه!اصلا!خلاصه شروع کرديم به درس خوندن يه خرده که گذشت به هواي اينکه بهتر کتاب روببينه صندلي ش روکمي اورد بغل من طوري که خيلي بهم نزديک بوديم همونجور که من مسئله هارو حل مي کردم دستامون مي خورد بهم ويه بار اون دستش رومي کشيد کنار ويه بار من!سه چهار بار که دستمون خورد به هم واون کشيدکنارومن کشيدم کنار دفعه اخر نه اون به روش اورد ونه من!دست مونم که چسبيد به هم قلم وخودکار ودفتر رفت کنار!يه موقع متوجه شدم که دستش توي دستمه!فقط بهش گفتم مريم مي دونم که کارم درست نيس اما خيلي دوستت دارم!اونم گفت منم دوستت دارم!گفتم چيکار بايد بکنم؟گفتم پدرومادرم ادماي روشني هستن بيا خواستگاريم!

انگار دنيارو بهم دادن!فرداش رفتم خواستگاري!رفتن خواستگاري همانا وقطع شدن کلاس همان!اب پاکي رو ريختن رو دستم!بيچاره ها حقم داشتن وقتي اوضاع واحوال منو فهميدن يه نه گفتن وتمومش کردن!موند اين وسط دل بيچاره من واون طفل معصوم مريم!

روابط تلفني شروع شد يه زنگ مي زدم وقطع مي کردم واون مي فهميد که منم!پشت سرش که زنگ مي زدم خودش ور مي داشت وزود باهاش يه جا قرار مي ذاشتم وقطع مي کردم!صبحش جاي مدرسه باهم مي رفتيم بيرون وواسه خودمون نقشه مي کشيديم که چيکار کنيم !اخرش به اين نتيجه رسيديم که اون ديگه درس نخونه ومنم مرتب برم باپدر ومادرش حرف بزنم کاري ديگه نمي شد کرد!

اون درس رو گذاشت کنار ومنم پاشنه درخونه شونو ازجاکندم!باباهه مي رفت شرکت منو دم در شرکت مي ديد!مي اومد خونه منو دم درخونه شون مي ديد!مي رفت خونه خواهرش منو توکوچه خواهرش مي ديد! خلاصه انقدر رفتم واومدم تا4ماه گذشت وپدرومادرش موافقت کردن!حالا دختره ازدرس عقب افتاده بود وشرط ازدواج مونم اين بود که دختره قبول بشه!

شروع کردم بهش درس دادن روزي سه چهار ساعت باهاش کار مي کردم!اونم خوب درس مي خوند خلاصه انقدر زحمت کشيدم تازد وبامعدل عالي قبول شد وديگه پدرومادرش حرفي نداشتن يه روز پدرش بهم گفت ديگه برو دنبال کاراي عروسي!قند تودلم اب مي کردن!ديگه انگار داشتم روهوا راه مي رفتم!شروع کردم اين درواون دررو زدن براي پول!بانک،قرض الحسنه،صندوق فلان،دوست،اشنا!اما دريغ از ده هزار تومان پول!به هرکس وناکس روانداختم اما چي؟هرکي يه بهانه مي اورد هرکي يه جوري اززيرش در مي رفت بالاخره وقتي کارد به استخونم رسيد يه روز رفتم خونه مريم اينا.زنگ زدم وخودش ايفون رو جواب داد ودر رو واکرد ورفتم تو.پدرومادرش خونه نبودن نشستم وجريان رو بهش گفتم اونم خيلي ناراحت شد برشگت بهم گفت پدرم وضع ش خوبه.اگه بخواد مي تونه کمک مون کنه اما نمي خواد گفتم شايد حق باپدرته گفت نه خودش مي دونه توپسر خيلي خوبي هستي!چندشب پيش داشت مي گفت که وقتي توبااون امکانات کم ووضع مالي خراب خرج تحصيل خودت رو درمي اري وهم خواهرت رو بعدشم تونستي تودانشگاه سراسري قبول بشي ومدرک بگيري حتما پسر خوب ولايقي هستي!گفتم پس چرا کمک مون نمي کنه گفت نمي دونم اما خبردارم خودش چه جوري بامامانم عروسي کرده گفتم چه جوري؟گفت خودشم وقتي جوون بوده وضعيت ترو داشته وقتي ديگه همه درها به روش بسته مي شه بامامان قرار مي ذارن وکاري مي کنن که پدرومادر مامانم ديگه نمي تونن حرفي بزنن!!!گفتم يعني...؟گفت اره!گفتم خب کار خوبي نکرده پدرت!

يه خنده اي به من کرد وبلندشد ويه نوار گذاشت واومد بغلم نشست گفتم پدرومادرت کجا رفتن؟گفت مي خواي چيکار؟ گفتم مي خوام مردونه باپدرت حرف بزنم گفت فايده نداره گفتم چرا؟گفت توپدرم رونمي شناسي اون اگه موافقت کرده ظاهري يه!چون مي دونه توحتي نمي توني خرج عروسي رو هم گير بياري!گفتم پس چيکار کنم؟گفت همون کاري که پدرم کرده گفتم جدي مي گي؟گفت نه اما بايد تظاهر بکنيم اون وقت ديگه نمي تونن کاري بکنن!

خلاصه قرار مدارامونو گذاشتيم ومن ازخونه شون اومدم بيرون درست پس فرداش که به مريم زنگ زدم باباش گوشي رو ورداشت خواستم که حرف نزنم اما اسمم رو صدا کرد منم جواب دادم وبهم گفت که برم اونجا منم درجا راه افتادم ورفتم خونه شون

چشم تون روز بد نبينه تاپامو گذاشتم تو که دوسه نفر ريختن سرمو وتامي خوردم کتکم زدن!!انقدر منو زدن که داشتم مي مردم!بالاخره باباش منو اززير دست شون کشيد بيرون وزنگ زد کلانتري ومنو به جرم دزدي بادستبند ازتو خونه شون بردن کلانتري وانداختن زندان!فرداشم يه پرونده گذاشتن زير بغل ما وفرستادن دادگاه!اونجا هم بهم تهمت زدن که وقتي براي درس دادن مي رفتم خونه شون يه سکه طلا که روي ميز بوده دزديدم!منم نتونستم چيزي روثابت کنم ازشانس بدم همون موقع که تودادگاه بودم يکي ازاون بچه هايي که يه وقتي باهم توپارک حشيش وويسکي وترياک مي فروختيم رو گرفته بودن واورده بودن اونجا!اون پدرسگم يه اشنايي به من داد!يارو پاسبانم ديدوبه يکي ديگه گفت واونم رفت به رئيس دادگاه گفت دوتا چک که بهش زدن يکي دوتا مورد لوداد ومنو صاف بردن زندان!

شماها نمي دونين زندان چه جور جائي يه!خدانصيب کسي نکنه!ادمو ميندازن بادزد وچاقوکش قاتل وهروئيني وخلاصه يه مشت ادم خلافکار !حالا حساب کنين که اش نخورده ودهن سوخته!خواهرم بيرون تنها!خودم توزندان! دختري که دوستش دارم معلوم نيس کجا!

انقدر داغون وخراب بودم که اگه يه چاقو گيرم مي اومد خودمو مي کشتم!اينم ازدرست زندگي کردن!

دردسرتون ندم!چون بار اولم بود امااون پسره يه چيزايي گفته بود 6 ماه برام بريدن!

توهمون 15روز اولي دوا رودادن دستم!منم که ديگه ازدنيا بريده بودم کشيدم!

ته سيگارش روانداخت زمين وساکت شد يه خرده بعد گفت"

-داغون شدم!

-شايد اگه يه خرده ديگه تحمل مي کردي درست مي شد!

نصرت-ازبچگي بدبختي ونداري وفقر وگرسنگي وازدست دادن خواهر ومادر وخيلي چيزاي ديگه روتحمل کردن ديگه برام جانذاشته بود!راستش اون روزي که براي اولين بار هروئين کشيدم قبلش يه ملاقاتي داشتم!باباي مريم بود! اومده بود باهام حرف بزنه بهم گفت که دست ماروخونده ومريم روبرده دکترو فهميده که بهش دروغ گفتيم گفت تايه ماه ديگه رضايت مي دم ومي ارمت بيرون گفت که مريم ومادرش روفرستاده ترکيه!

وقتي اينو شنيدم ديگه چيزي برام فرق نداشت!اين بود که تاگذاشتن جلوم وکشيدم!

دوباره ساکت شدوبعد گفت:

-يه هفته بعدم باباش رضايت داد وازادم کردن يعني گفته بود که اشتباه شده وسکه روتوخونه پيدا کردن!اونام ازادم کردن!

-خب ازش شکايت مي کردي

نصرت-نه!من چوب چيزاي ديگه روخوردم!

يه سيگار ديگه روشن کرد وگفت"

-وقتي تويه جايي کسي دوستت نداشت!کسي نخواستت!کسي به فکرت نبود،بي پشت وپناه مي شي!مي دونين؟يه اثر باستاني متعلق به همه مردم جهانه!يه دانشمند بزرگ متعلق به همه مردم جهانه!همونجور که کره ي زمين متعلق به همه ي مردم دنياس!يه دانشجوئم مال همه مردم دنياس!حداقل مال همه مردم مملکت ش!اين همه خرج يه نفر مثل من مي شه!ازکجا ميشه!ازسرمايه مملکت!اخرش ولم مي کنن به امان خدا!شايد من مي تونستم خيلي کار بکنم اما کسي زير بال وپرم رونگرفت!

کاميار پاکت سيگارش رودراورد وتعارف کرد وبرامون روشن کرد که نصرت يه نگاه به اون طرف پارک کرد وگفت:

-نگاه کنين!

برگشتيم ديديم سه تا دختر يه گوشه پارک نشستن نصرت خنديدوگفت:

-نصفي شون متادوني ن ونصفي شون عملي !دارن تزريق مي کنن!

-اينجا؟

نصرت-اره ديگه!

-براي چي اصلا اين کارا رومي کنن؟

نصرت-ببينين يه جوون حالا دختر ياپسر احتياج به تفريح وشادي داره يه جوون پيرزن ياپيرمرد هفتاد هشتاد ساله نيس که بتونه شيش هفت ساعت رويه صندلي توبالکن خونه ش بشينه وراديو گوش بده!

خداوند تومغز ما يه ماده اي گذاشته که باعث شادي مي شه!وقتي يه جوون جلوي خودش همه ش ديوار مي بينه!وقتي همه ش ممنوعيت مي بينه!وقتي هزار تاوعده عملي نشده رو مي بينه!وقتي فردا صبحش روتاريک تراز شب قبلش مي بينه اون وقته که افسرده مي شه!اين افسردگي م هي اضافه مي شه اضافه مي شه تا ديگه خود مغز به تنهايي نمي تونه چاره ش کنه!اون موقع س که جوون پناه مي بره به قرصاي شادي زا!مواد مخدر!حشيش!

اگه مثلا براي افسردگي ش يه دکتر روانشناس م ببريش بهش چي ميده؟زاناکس!کلونازپام!فلوکستين!

اين داروها فکر مي کني چي هستن؟يه جورايي مثل اوناي ديگه ن!اکثرشونم اعتياد اورن!به اين دخترا نگاه کنين!قول بهتون مي دم که اکثرشون اول کار يه سري به دکتر روانشناس زدن!باچهار نوع قرص وشربت شروع کردن والان رسيدن به هروئين وتزريق واين حرفا!خبردارين که اعتياد ومواد افتاده تومدارس راهنمايي؟مي فهمين چي دارم مي گم؟ خبردارين دخترا ي جوون مون تودبي واون طرفا دارن چيکار مي کنن؟بخدا اگه دير بجنبيم ديگه نمي شه کاري کرد!!!

-مگه چه مدته که هروئيني شدن که کرشون به تزريق کشيده؟؟

-الان ديگه مثل قديم نيس که يارو ده سال هروئي بکشه وبعدش کارش به تزريق اين حرفا برسه!الان بعدازشيش ماه يه سال مي رن توکار تزريق!

-خب چرا؟

نصرت-جنساخوب نيس!يه مدل افغانه که دست سازه يه مدل پاکستانه که لابراتوريه!الان بيشترش افغانيه!اين همه افغاني فکر مي کني چيکار مي کنن؟

-جريانش چه جوريه؟

نصرت-دوسه هزار تا استامينوفن روپودر مي کنن ويه تفت ش مي دن ومي شه رنگ هروئين!بعدش ديازپام واين چيزا رو هم پودر مي کنن ومي زنن تنگش!

-خب اينکه اعتياد اونجوري نمي اره!

نصرت-يه خرده هروئين م قاطي ش مي کنن ديگه!دفعه اول م بهت جنس خوب مي دن اسير که شدي اشغال مي بندن به ناف ادم! بعدش اگه ده تا بسته رو هم بکشي نشئه نمي شي!دودش حيف وميل مي شه!بايدحتما تزريق کني!حالا اگه بهتون بگم کجاها تزريق مي کنن غش مي کنين!

-مگه تورگ تزريق نمي کنن؟!

نصرت-اولا که جاش تابلو مي شه!بعدشم چنددفعه که تزريق کردي رگ خشک ميشه!بايد يابزني بغل پات که ميشه بغل...!يابزني زير ناخن!

-زير ناخن؟اونکه خيلي درد داره!

نصرت-ادم که خمار شد ديگه اين حرفا حالي ش نيس!تازه اون به کنار!بايه سرنگ بيست نفر تزريق مي کنن!حالا حساب ايدز وچيزاي ديگه شو بکن!

يه پک به سيگارش زدوخنديدوگفت:

-کثافت ش حالا جاي ديگه س!

کاميار-کجا؟

نصرت-موقع خريدنش!يارو دوافروشه بسته هاي يه سانتي رو مي کنه توماتحتش!وقتي ميري ازش بخري پول رو به يکي ديگه ميدي وجنس روازيکي ديگه تحويل مي گيري جريان شم اينطوريه!مي ره جلوي يارو واونم دست مي کنه از توسوراخ... يه بسته درمي اره ومي ده بهت ومي گه بذار دهنت!اونم بايد زود بذاره دهنش!

يه مرتبه حالت تهوع بهم دست داد

کاميار-ديگه چرا ميذاره تودهنش؟

نصرت-که اگه مامور رسيد قورتش بده!

کاميار-باهمون کثافت وبوي بدو...!

نصرت-اره

کاميار-چه جوري اخه مي تونن؟

نصرت-شما يه ادم هروئيني رونديدين وقتي بهش جنس نرسه اگه ببينينش حتما مي فهمين!

-اخرش که چي؟

نصرت-تو جوب اب مردن!موقع تزريق سنکپ کردن!خودکشي!زندان!اخرش اينه ديگه!بااين سيگار وامونده شروع مي شه!پسره يادختره سيزده چهارده سال شه براي قيافه گرفتن شروع مي کنه به سيگار کشيدن!بعدش مي شه حشيش! ترياکم که گرونه ومي ره سراغ هروئين!

قديم مشروب مي خوردن!يه ابجويي چيزي مي خوردن وارضا مي شدن وکمتر سراغ مواد مخدر مي رفتن! الان ديگه نمي شه! اولا که اين عرق هاي دست ساز توش تينر وديازپامه ويه خرده الکل!جوونام که پول ندارن ويسکي بخرن ياکور مي شن ياهزار تا مرض ديگه مي گيرن تازه دهن شونم بوي الکل مي گيره وديگه اگر گير بيفتن پدرشون در مي اد!اينه که مي رن سراغ حشيش وبعدشم که معلومه!

-حالا چرا؟

نصرت-نااميدي!ازدست رفتن انگيزه!نداشتن تفريح وهزار تا چيز ديگه!يکي ش خودمن!

-بالاخره وقتي اززندان اومدي بيرون چي شد؟

نصرت-رفتم سراغ حکمت ديگه افتاده بود به نون خالي خوردن شده بود عين اسکلت!جريان روبهش گفتم انقدر گريه کرد که نگو!

کاميار-توچيکار کردي؟

نصرت-يکي دوبار رفتم دم در خونه مريم اينا خونه خالي بود واقعا رفته بودن.منم ديگه چيکار مي تونستم بکنم؟يه ادم عملي ديگه تواين خط آ نيس!ديگه عشقم شده بود هروئين!عشق که نه!ازش بدم مي اد!هربار که مي کشم به خودم وجد وابادم لعنت مي کنم که اگه ديگه بر سراغش اما تايه خرده خمار مي شم ونشستم پاش!

يه پک ديگه به سيگارش زدوته سيگارش روانداخت دور وگفت:

-يه جوون تازماني محيط براش امن ومطمئنه که تودامن خونواده باشه!وقتي که به هرصورت ازخونواده ش فاصله گرفت اين بلاها سرش مي اد!

وقتي مريم روازدست دادم فقط به خاطر حکمت زنده موندم حالام فقط به خاطر اون زنده م!هروقت درسش تموم بشه وبتونه رو پاي خودش واسته خودمو راحت مي کنم!

کاميار-اين حرفارونزن من باهات کار دارم!

نصرت-من روز به روز دارم داغون تر مي شم ديگه هرکي منو ببينه مي فهمه عملي م!خود حکمت م بوبرده!من باعث ننگ شم!من نباشم اون راحت تره!

کاميار-حالا ول کن اين حرفارو!راستي يه چيزي مي خواست ازت بپرسم!

نصرت برگشت توچشماش نگاه کردوگفت:

-اختيار حکمت روديگه دادم دست تو!جون تو وجون اون!عوضش غيرت وشرفت روکه مي دونم خيلي ازش داري امانت وگرو ورداشتم ديگه هرکاري خواستي بکن!

کاميار-اولا که بهت قول مردونه دادم!دوما که چيزي ديگه مي خاستم ازت بپرسم!مي خواستم بگم اگه مثلا يه روزي بفهمي خواهرت کجاس چيکار مي کني؟

نصرت زل زد به کاميار ويه خرده بعدگفت:

-حکمت؟

کاميار-نه،عزت!

نصرت-عزت که خواهرم نبود داداشم بود!!!!!!!

من وکاميار يه نگاه به همديگه کرديم که کاميار گفت:

-مگه اسمش عزت نبود؟

نصرت-چرا

کاميار-مگه عزت اسم دختر نيس

نصرت-هم اسم دختره هم پسر!مثل نصرت،حشمت!

بعد خنديدوگفت:

-حالا اگرم بدونم کجاس ديگه کاري نمي تونم براش بکنم!ديگه ازيه ادم عملي چي بر مي اد؟خيلي خيلي همت کردم که تونستم حکمت روسروسامون بدم اونم تازه ازچه راه هايي!دلالي محبت کردم!هروئين فروختم!

يه مرتبه زدتوپيشوني ش وگفت:

-وقتي يادش مي افتم که چه کار هايي کردم ازخودم بدم مي اد والله!

اون مي گفت اما من وکاميار فقط به همديگه نگاه مي کرديم که کاميار گفت:

-پس عزت پسر بوده؟

نصرت-اره!يه پسر کاکل زري!اگه اونم باما بود حداقل يه باري ازرو دوشم ورمي داشت!الان م معلوم نيس!شايد تاحالا چندبار ازبغل همديگه رد شده باشيم اما نه اون منو ي شناسه ونه من اون رو!فقط يه نشوني ازش دارم که اونم شدني نيس ازروش بشناسمش!

کاميار-چه نشوني اي؟

نصرت-يه خال!يه خال اندازه يه 5 تومني زير بغلش بود!وقتي کوچيک بود همه ش دلم مي خواست بهش دست بزنم و ببينم چرازير بغلش سياهه ! تادست مي زدم زير بغلش غش غش مي خنديد طفل معصوم!مامانمم هي دعوام مي کرد ومي گفت پسر....

ديگه نمي فهميدم نصرت داره چي ميگه!فقط به کاميار نگاه مي کردم که اونم مات شده بود به نصرت!

کامياريه خال اندازه يه پنج تومني زير بغلش داشت!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

احساس مي کردم که ديگه خون به مغزم نمي رسه حتي نمي تونستم سرمو تکون بدم!دلم مي خواست مي تونستم يه جوري حرف رو عوض کنم اما ديگه دير شده بود!

کاميار برگشت ويه نگاهي به من کرد وبلندشدوبه نصرت گفت:

-نصرت جون ماديگه بايد بريم!

نصرت-کجا؟

کاميار-خيلي کارا دارم که بايد بکنم!مي خواي برسونمت؟

نصرت-نه مي خوام يه خرده اينجاها راه برم وفکر کنم شماها برين امامنو بي خبر نذارين!

باهاش خداحافظي کردوتاکاميارم اومد خداحافظي کنه نصرت دستش رو تودستاش نگه داشت وگفت:

-جون تو وجون حکمت!سپردمش اول به خدا وبعدم به تو!

کاميار يه سري تکون داد وپشتش روکرد به نصرت ورفت!منم دنبالش راه افتادم!

ازپارک رفتيم بيرون وسوار ماشين شديم وحرکت کرديم!يه خرده بعد اروم گفتم:

-کاميار حتما اشتباهي شده!

کاميار-ببين سامان نه من بچه م که دلداري م بدي ونه گندمم که غش وضعف کنم پس هيچي نگو!

ديگه هيچي نگفتم!يعني چيزي نداشتم که بگم!يه ساعت بعد رسيديم جلو باغ وکاميار ماشين روهمون بيرون پارک کرد ورفتيم تو ورفتيم طرف خونه اقابزرگ ودرزديم ورفتيم تو تااقابزرگ صورت کاميار روديد ترسيد وگفت:

-چي شده؟

برشگتم طرف کاميار صورتش مثل لبو سرخ شده بود!

کاميار-اقابزرگ من همه چيز رو فهميدم!

اقابزرگ-چي روفهميدي؟

کاميار-اون بچه سرراهي گندم نبوده!من بودم!

تااينو گفت اقابزرگ يه مرتبه واداد همونجور که چهار زانو نشسته بود شل شد وتکيه ش افتا د روپشتي!فقط کاميار رو نگاه مي کرد!زود به اقابزرگ گفتم:

-اقابزرگ مگه اون بچه همين گندم نبوده!بهش بگين ديگه!

کاميار-عزت پسر بوده بايه خال زير بغلش!مگه نه اقابزرگ!گندم بي خودي انقدر اروم نشد!شما جريان روبهش گفتين! برام خيلي عجيب بود که چطور گندم يه مرتبه همه چيز رو قبول کرد!

بعد رفت جلو اقابزرگ نشست وگفت:

-من هميشه شمارو دوست داشتم وبهتون احترام گذاشتم!دلم مي خواد ازاين به بعدم همينجورباشه!فقط خودتون بهم جريان روبگين!من همون بچه م؟

اقابزرگ دستش روگرفت جلو صورتش وگريه کرد.کاميار بلندشد سراقابزرگ روماچ کردوراه افتاد!اقابزرگم بايه صدايي که انگار ازته چاه مي اومد گفت:

-نرو باباجون!نرو!چراغ اين خونه رو خاموش نکن!

کاميار يه لحظه مکث کرد ودوباره راه افتاد منم دنبالش!

ازخونه اقابزرگ اومديم بيرون ورفتيم طرف خونه کاميار اينا که يه مرتبه گندم اومد جلومون!تاکاميار چشمش بهش افتاد گفت:

-حالا فهميدي که توهمون گندمي؟

گندم فقط نگاهش کرد!

کاميار-عزت منم!

دوباره راه افتاد!برگشتم به گندم که مات مارو نگاه مي کرد نگاه کردم!دلم مي خواست تموم دق ودلي م روسر يکي خالي کنم!اما چرااون طفل معصوم!

تند دوئيدم پشت سر کاميار ويه خرده بعد رسيديم جلوخونه شون واستاد وبه من گفت:

-تونيا سامان

سرمو تکون دادم وهمونجا واستادم درست دودقيقه بيشتر طول نکشيد که صداي جيغ زن عموم وکامليا بلندشد ترسيدم اومدم برم تو که کامياراومد بيرون ومادرش وکامليام دنبالش!

زن عموم همچين خودشو مي زد وموهاشو مي کند که گفتم الان تموم مي کنه!کامليا گريه مي کرد وازپشت بلوز کاميار رو مي گرفت ويه بار به کاميار مي گفت داداش نرو!!يه بار به من التماس مي کرد که جلوشو بگيرم!

مونده بودم چيکار کنم کاميار برگشت وبه کامليا نگاه کرد واروم گفت:

-تودختر تحصيلکرده اي هستي!حتما مي فهمي که الان چه حالي دارم!

کامليا همونجا نشست روزمين وزار زار گريه کرد!مادرش بي حال افتاد روزمين!!کاميارم راه افتادطرف باغ!!

نمي دونستم بايد به کي برسم!دوئيدم پشت سر کاميار که ديدم عمه هام واقاي منوچهري وعباس اقا وافرين ودلارام و گندم ومامانم ازيه طرف دارن مي ان طرف ما!

کاميار راهش روکج کرد ورفت طرف در که مش صفر وزنش اومدن جلوش وگفتن:

-چي شده اقا کاميار؟

کاميارم يه نگاه بهشون کرد وگفت:

-انگار خونه مارو دزد زده!برو اونجا تامن برگردم!

مش صفر وزنش دوئيدن طرف خونه ما وماهام رفتيم طرف در که ديديم اقابزرگ بالباس توخونه وبدون عصا جلو در واستاد ودست هاشو ازهم واکرد!

کاميار رسيد جلوش وواستاد وسرشو انداخت پائين که اقابزرگ همونجور که گريه مي کرد گفت:

-نمي ذارم بري!بايد ازرو نعش من رد بشي!بزرگت کردم!ازهمه بيشتر دوستت داشتم!الانم يه موي گنديده ت روباصد تا اينا عوض نمي کنم!نميذارم بري!

کاميار همونجور که سرش پايين بود گفت:

-بذارين برم اقابزرگ!

اقابزرگ-بايد اين چهار تيکه استخون روبزني وپرت کني يه طرف تازاي درردبشي!حالا بيابزن!

کاميار سرشو بلند کرد ويه نگاه به اقابزرگ کردورفت جلوتر ودست اقابزرگ روگرفت وماچ کرد که اونم بغلش کرد وهمونجور که گريه مي کرد گفت:

-نروباباجون!نرو باباجون!چشم وچراغ اينجا تويي!توبري من مي ميرم!نروباباجون!

کاميار نازش کرد وگفت:

-قربون اون موي سفيدت برم الان حالم خوب نيس!بذار يه خرده تنها باشم بذار خودمو پيدا کنم!

بعد اروم نشوندش رويه سکو بغل در وتا بقيه داشتن نزديک مي شدن دررو واکرد ورفت بيرون ومنم دنبالش رفتم.

سوار ماشين شديم وهمچين گاز داد که عقب ماشين چرخيد!

يه لحظه بعد نه ازباغ خبري بود ونه ازادماش که دنبال ماشين مي دوئيدن!

سرمو گذاشته بودم رو داشپورت ماشين که يه مرتبه ديدم کاميار نگه داشت وسرمو بلند کرد وگفت"

-چته؟

-هيچي!

کاميار-چرااينطوري نفس مي کشي؟

-چه طوري؟

يه مرتبه چشمام سياهي رفت!فقط حرکت ماشين روفهميدم وصداي بوق ش که انگار کاميار دستش روگذاشته بود روش وهمينجور مي زد!

***

چندساعت گذشت ديگه نفهميدم فقط يه موقع چشمامو واکردم وديدم کاميار بالا سرم واستاده!

به حالت نيم خيز ازجام پريدم که کاميار شونه هامو گرفت دوباره خوابوندم!

-چي شده؟!

کاميار-هيچي؟

-کجائيم؟

کاميار-بيمارستان

-چرا؟!

کاميار-ضعف گرفته تت!چيزي نيس!

-من خوبم!

کاميار-اره چيزي نيس!

ديگه نتونستم خودمونگه دارم وزدم زير گريه باصداي بلند گريه مي کردم!کاميار دولا شد روتخت وبغلم کرد وماچم کرد وگفت:

-توچقدر خر ساده اي هستي!خوشحال باش!يه ارث خور ازتون کم شده!

بلندشدم وبهش گفتم:

-ازث منم مال تو!هرچي قراره به من بدن مال تو!

دوباره نازم کرد وگفت:

-توکه فعلا چيزي نداري!

-ماشينم مال تو!

کاميار-خب اين يه چيزي!ديگه چي؟

محکم بغلش کردم که گفت:

-توواقعا انقدر منو دوست داشتي ومن نمي دونستم؟!

هيچي بهش نگفتم وفقط همونجور بغلش کرده بودم وگريه مي کردم!يه خرده که گذشت گفت:

-خبه خبه!الان يکي مي اد تو وهردومون مي ريم پاي سنگسار!

روش روکرد اون طرف وبادستش اشک هاشو پاک کرد وهمونجور که مي رفت طرف در گفت:

-پاشو ديگه حالت خوب شده!عجيب حکايتي ها!من مي فهمم سرراهي م اينو بايد برسونيم مريض خونه!

رفت حساب بيمارستان روکرد وبرگشت منم ازتخت اومدم پايين که ديدم موبايلم نيس!

-موبايلم نيس کاميار!

کاميار-دست منه خاموشش کردم بريم ديگه!

-کجا؟

کاميار-مگه قرار نبود قبل ازاين داستانا باهمديگه بريم شمال؟

بهش خنديدم اونم بهم خنديد وگفت:

-فقط قبلش چندتا کارداريم

-چه کاري؟

کاميار-بايد تکليف نصرت وحکمت معلوم بشه!

-چرانمي ري جريان روبهشون بگي؟مي دوني چقدر خوشحال مي شن؟

کاميار-نصرت اره اما حکمت نه!

-چرا؟اون ازدا مي خواد الان اين عشقم عشق خواهر برادري بوده!

فقط نگاهم کرد وهيچي نگفت:

-پس چرامي گي نه؟

کاميار- تومي دوني يه پسر بانامزدش چيکار مي کنه؟

انگار خون توتنم يخ بست!

***

يه ماه بعد کاميار ومن ازايران خارج شديم

قبلش کاميار کاري کرد که عموم باازدواج کامليا وسالم موافقت کرد!نصرت همون روزي که توپارک باماحرف زد باامپول هوا خودکشي کرد وفقط ازش دوتا نامه موند!يکي براي ما ويکي براي حکمت!

دوماه بعدشم اقابزرگ مرد وبعد ازچله ش شنيدم که درختاي باغ روقطع کردن که جاش يه برج بسازن!

من به اسم اينکه شريک نصرت بودم براي حکمت دوتا اپارتمان خريدم وبهش گفتم که اين پولي بوده که نصرت توشرکت اورده!

فقط اين وسط حکمت نفهميد چرا کاميار ولش کرد!

نامه اي رو که نصرت براش نوشته بود وتوش جريان کارايي روکه کرده بود واعتيادش روگفته بود به حکمت نداديم و خودکشي نصرت رو يه جوري پوشونديم که کمت فکر کنه يه تصادف بوده!

بالاخره همه يه جوري بازندگي کار اومدن !فقط مي دونم که هنوز گندم منتظره!

يعني همه گندم ها منتظرن!

اين جوونا همه گندم هايي ن که منتظرن!

حالا منتظرن که ياافت بهشون بزنه يايکي به دادشون برسه!!!

پايان

دانلود کتاب دنیای sms2012 (جاوا- آندرویدوتبلت)

دانلود دنیای مردان و زنان (جاوا)

دانلود مجله ی رنگارنگ (جاوا و آندروید)

دانلود رمان زندگی ،من،او( جاوا و آندروید)

دانلود رمان چشمان تو عشق من(جاوا و آندروید)

دانلود رمان غزل عاشقی(جاوا)

دانلود رمان بوی خوش عشق(جاوا)

دانلود رمان هدیه ی شاهزاده(جاوا)

دانلود رمان گندم معروفترین اثر م.مودب پور(جاوا)

دانلود مجله ی گامی برای خوشبختی(جاوا و آندروید)

دانلود رمان آن 5دقیقه(جاوا و آندروید)

دانلود رمان محبت عشق( جاوا ، آندرویدوpdf)

دانلود رمان من +تو(جاوا و آندروید)

دانلود رمان عشق بی درو پیکر(جاوا و آندروید)

دانلود مجله ی دانستنی های جنسی 1(جاواو آندروید)

دانلود رمان نگین (جاواو آندروید)

دانلود مجله ی دانستنی های جنسی 2(جاواو آندروید)

دانلود رمان چگونه بازگردم (جاوا ،آندروید و pdf)

دانلود رمان خواهش دل (جاوا ،آندروید و pdf)

دانلود رمان عشق برنامه ریزی شده(جاوا ،آندرویدوpdf)

دانلود کتاب جاودانه ها(جاوا،آندرویدو pdf)

دانلود رمان پریچهر(جاوا ،آندروید،تبلت وpdf)

دانلودرمان قصه ی عشق ترگل(جاوا ،آندروید،تبلت وpdf)

ارائه:

http://bookmarket2012.blogfa.com